De Vriendengroep - 171

Een uurtje later slaap ik nog steeds niet. Mijn ogen zijn open, het plafond bekend en toch vreemd, elke schaduw scherper dan normaal. Aan de overkant ook niet. Pawel en Maja hoor ik regelmatig kussen, zacht maar onmiskenbaar. Hun ademhaling verandert, hun bewegingen verraden dat het niet bij aanrakingen blijft. Ik geloof dat ze ook meer doen dan dat. Mooi. Fijn voor ze. Oprecht. Het stoort me niet; het zet iets aan, iets wat al langer onder de oppervlakte lag.

Elke keer als ik voor de zoveelste keer op mijn telefoon kijk, lijkt het daar niet rustiger te worden. Het blauwe licht snijdt door de duisternis, maakt de kamer even harder. Op dat moment ligt ze tussen zijn benen en is ze hem alweer aan het pijpen. Zonder schaamte, zonder haast, alsof tijd hier geen rol speelt. Ik stel me voor hoe ze beweegt, hoe zijn hand haar hoofd vindt, hoe vanzelfsprekend het voor hen voelt. Mooi. Fijn voor ze. Oprecht. En tegelijk maakt het me onrustig, omdat ik me realiseer dat mijn eigen lichaam al lang wakker is.

Ik draai me om, luister, laat het geluid binnenkomen zonder het te willen sturen. Het ritme aan de overkant wordt een achtergrond, een constante die me dwingt bij mezelf te blijven. Ik vraag me af hoelang dit al gaande is, en of ze weten dat ik luister. Het maakt niet uit. De nacht lijkt zich uit te rekken, alsof hij weigert plaats te maken voor slaap.

Wanneer ik dan zie dat Kamila online is, aarzel ik geen moment en vraag ik haar om te komen. Het voelt logisch, bijna onvermijdelijk, alsof deze stap al eerder is gezet en ik hem nu alleen bevestig. Ze stelt één simpele vraag: of ze alleen moet komen. Die vraag blijft even hangen. Ik ben verrast, merk hoe snel mijn gedachten alle kanten op schieten. Maar ik zeg toch maar dat ze alleen moet komen, kalm en beslist, aangezien zij niet weet dat ik zelf ook zeker niet alleen ben geweest. Het kleine geheim voelt zwaar en licht tegelijk, als iets wat elk moment kan kantelen. Ik leg mijn telefoon weg, luister opnieuw naar de geluiden aan de overkant, en weet dat deze nacht nog lang niet klaar is.

‘Kamila komt,’ fluister ik naar de overkant, mijn stem laag genoeg om niet verder te dragen dan nodig is, maar scherp genoeg om meteen effect te hebben.

Maja stopt meteen. Haar beweging bevriest halverwege, alsof iemand de tijd kort vastzet. Pawel kijkt op, zijn blik snel, alert. ‘Moeten we weg?’ vraagt hij, al half in beweging.

‘Nee,’ zeg ik kort en vast, zonder ruimte voor twijfel.

Maja grijnst, die bekende, ondeugende trek rond haar mond. ‘Moet ik dan stoppen?’ Haar toon is licht, bijna speels-duivels; ze kent het antwoord al voordat ze de vraag afmaakt.

‘Nee,’ zeg ik opnieuw, even onwrikbaar.

Ze vragen me nog een keer of ik bij hen kom, nu iets nadrukkelijker, alsof ze de situatie willen aftasten. Ik houd het af. ‘We kijken wel hoe het gaat. Doe gewoon jullie ding. Dat doen wij ook,’ zeg ik rustig, bijna te koel voor het moment, en precies daardoor des te duidelijker.

Ik doe mijn bedlampje aan. Het zachte, warme licht snijdt een intieme cirkel uit de schemer en laat me ze nu beter zien. Zijn lange, rechte lul staat omhoog, strak en onmiskenbaar aanwezig. Zij zit er bijna achter verscholen, haar lichaam dicht tegen hem aan, haar mond langs zijn schacht terwijl ze hem kust en likt, traag en aandachtig. Ze pijpt hem weer, niet gehaast, niet gulzig, maar doelgericht, om hem opnieuw hard te maken en daar ook zichtbaar plezier uit te halen.

Het is geen haastige scène, eerder een bevestiging van wat al gaande is. Ik neem het in me op, zonder me erin te mengen, laat het beeld werken zoals het werkt. Mijn gedachten dwalen onvermijdelijk af naar Kamila: hoe zij straks binnenkomt, wat ze zal zien, wat ze zal voelen. Ik hoop dat ze hiervoor openstaat. Niet alleen voor het beeld, maar voor de spanning die er al hangt, voor de verschuiving die gaande is.

Wat dit dan ook mag worden of zijn, het is al begonnen. En terug lijkt geen optie meer.

Ik hoor iemand op de galerij lopen. Komen aanlopen. Bijna geen geluid, maar haar tred herken ik meteen; dat lichte, beheerste ritme dat ik inmiddels uit duizenden zou halen. Ze heeft ergens een sleutel gevonden en draait die nu stil en langzaam in het slot, alsof ze de deur zelf niet wakker wil maken. Ik hoor het. Zij horen het ook. Een korte, gezamenlijke spanning trekt door de kamer; even wordt er ingehouden ademgehaald, maar niemand stopt. Het moment is al te ver gegaan om nog terug te kunnen.

Als Kamila zachtjes de deur opendoet, zit ik met een stijve te kijken hoe Maja op Pawels eikel sabbelt. Het beeld staat stil en beweegt tegelijk: Maja’s mond, Pawels hand in haar haar, mijn eigen lijf strak van aandacht. Kamila schrikt, verstijft met de deur nog in haar handen; dit had ze duidelijk niet verwacht. Haar ogen schieten van mij naar hen en weer terug, zoekend naar houvast. ‘Kom,’ zeg ik snel, laag maar dringend. ‘Deur dicht.’ Ze luistert meteen en doet precies dat, alsof het sluiten van de deur haar beschermt tegen wat er al onmiskenbaar gaande is.

Ik ontvang haar in bed, trek haar dichterbij zonder haar te forceren. Pawel kijkt op en knikt naar haar, geen triomf, geen schaamte, alleen erkenning. Maja zuigt zijn eikel weer naar binnen en kijkt naar ons, nieuwsgierig, open. ‘Uhm…?’ vraagt ze alleen, meer een uitnodiging dan een vraag.

‘Lang, maar spannend verhaal…’ zeg ik, en ik probeer daarmee te laten blijken dat ik zeker niet alleen toeschouwer ben geweest. Dat ik hier niet per ongeluk ben beland, maar gekozen heb.

‘Heb je…?’ vraagt Kamila fluisterend, haar ogen doordringend, haar stem dun van spanning. Ik weet niet eens of ze blij is me te zien. Dit gaat te snel voor haar; dat voel ik aan alles. Haar hand zoekt de rand van het matras, haar ademhaling is onrustig.

‘Ja,’ zeg ik. ‘Ik mocht even meedoen.’ Ik slik. We kijken elkaar aan. De stilte valt zwaar, geladen, en wordt alleen doorbroken door het geslobber achter ons, het natte, ritmische bewijs dat de nacht zijn eigen weg al gekozen heeft.

‘En ik wil meer,’ zeg ik dan, terwijl ik haar hand pak. Ik besluit en neem de keuze bewust, voelbaar. ‘Jij ook nog?’ vraag ik haar. Het is geen breekpunt. Het zou er wel een kunnen zijn. Alles hangt even los in de lucht.

‘Wat, wacht… Ik…’ stamelt ze, haar blik schiet weg en weer terug, alsof ze zichzelf probeert bij te houden.

Ik trek de dekens weg en onthul mijn stijve, laat haar zien waar ik sta, letterlijk en figuurlijk. Mijn hand vindt haar nek en ik trek haar langzaam dichterbij, geef haar de tijd om mee te bewegen. Ik zoen haar, eerst voorzichtig, aftastend. Dan plaats ik haar hand op mijn lul. ‘Ik vertel je alles nog. Je wilt dit horen,’ fluister ik in haar oor. ‘Vertrouw me,’ slik ik, zwaarmoedig, omdat ik weet wat ik van haar vraag.

Ze zucht diep. Ze heeft zoveel vragen. Ik weet het. Ik ook. Maar ze knikt, klein maar duidelijk. Ze kust me terug, nu bewuster. Haar hand vindt grip op mijn lul, aarzelend eerst, dan steviger, alsof ze daarmee haar besluit bevestigt.

‘Alleen wat goed voelt,’ zegt ze dan, haar stem nog steeds zacht, maar vastbesloten.

Ik knik. ‘Dit voelt goed,’ lach ik, omdat het waar is en omdat lachen de spanning breekt.

Zij lacht terug, een korte, nerveuze lach die snel warmer wordt. Dan buigt ze voorover en proeft ze ongetwijfeld Maja nog op mijn lul, haar rug naar de anderen toe, haar lichaam tussen keuze en overgave. Achter haar gaan de bewegingen door, zonder onderbreking. Twee meiden, twee pikken. Het pijpen is begonnen, en met elke seconde wordt duidelijker dat dit geen momentopname is, maar een nieuw vertrekpunt.

Ik ga wat meer overeind zitten op de rand van het bed; het matras zakt zacht in onder mijn gewicht. Kamila blijft voor me zitten, dicht genoeg om haar warmte te voelen. Haar handen rusten op mijn blote benen, stevig, alsof ze me verankert, en haar lippen sluiten zich om mijn blote eikel. Ze beweegt gretig op en neer, zonder omwegen, alsof ze iets te bewijzen heeft. En niet aan mij. Achter haar liggen die andere twee, hun lichamen half verscholen onder de lakens, ademhaling traag en onregelmatig. Aan alles zie ik dat Kamila dit nog steeds onwijs spannend vindt. En terecht. Ik ook. Maar ze pijpt weer heerlijk, met die bekende combinatie van aandacht en honger. Misschien iets gehaast, voor haar doen, maar juist daardoor duurt het langer; elk moment wordt uitgesponnen. Ik leun achterover op mijn handen, laat mijn schouders zakken, kijk naar haar, bewonder haar concentratie en geniet van haar lippen die nu al het werk doen—nat en warm—zonder dat ik iets hoef te sturen.

Met mijn lul in haar hand kijkt ze om, ziet ze Maja, en lachen ze allebei, opgelucht en gespannen tegelijk, alsof ze betrapt zijn en dat tegelijk willen. ‘Lekker?’ fluistert Maja, haar stem laag, alsof ze zichzelf wil uitnodigen zonder het hardop te zeggen. Kamila knikt en laat heel even ruimte vallen; een korte pauze die alles op scherp zet. Maar die ruimte wil ik Maja nu niet geven. Ik wil Kamila. Mijn hand vindt haar hoofd en trekt haar terug naar waar ze voor gekomen was, vastberaden maar niet hard. ‘Ze heeft er zelf een, als ze wil,’ zeg ik, uitdagend genoeg om het geen loze woorden te laten zijn en precies scherp genoeg om Maja te prikkelen. Kamila grijnst om mijn actie en mijn woorden, haar ogen fonkelen even, en ze zuigt mijn eikel weer naar binnen—dieper, zekerder. Ik blijf kijken naar haar pijpkunsten, naar de manier waarop ze het ritme vindt, en zie tegelijk hoe mijn woorden Maja toch in beweging zetten: hoe haar houding verandert en hoe de spanning zich opnieuw verdeelt in de kamer.

Ik help haar met het uittrekken van haar winterjas, langzaam, alsof tijd hier even mag rekken. Daaronder draagt ze haar pyjama: bescheiden van snit, niets dat schreeuwt om aandacht, maar de zachte stof tekent strak haar verleidelijke rondingen af en verraadt meer dan ze verbergt. Ik voel de overgang van kou naar warmte wanneer ze dichterbij komt. Ze zuigt me heerlijk af, haar mond warm en aandachtig, niet gehaast maar doelbewust, terwijl ze me aankijkt met een mengeling van spanning en ondeugd die ik maar al te goed herken. Haar blik zoekt bevestiging, maar ook toestemming, en ik geef haar beide door niets te zeggen en alles toe te laten.

‘Wie wilde je meenemen?’ fluister ik vragend, mijn stem laag, bijna achteloos, alsof het geen gewichtige vraag is.

‘Wie je maar wilt,’ lacht ze, licht en speels, alsof het een spelletje is en niet een keuze die iets kan verschuiven.

‘Ik heb ook dingen gedaan,’ zegt ze dan, achteloos maar veelzeggend, haar mond nog steeds om mij heen, haar woorden gedempt maar helder genoeg.

‘Ze wilde mij wel helpen. Met jou,’ voegt ze eraan toe, nog steeds zonder namen te noemen, alsof anonimiteit het veiliger maakt.

‘Met mij? Met ons?’ zeg ik, Pawel en mijzelf in één adem noemend, bewust van wat ik daarmee oproep.

‘Dat heeft ze al eens gedaan, toch?’ lispelt ze duivels, haar natte lippen rond mijn eikel, haar ogen even omhoog gericht om mijn reactie te peilen.

Elise dus. Dat Kamila meer heeft gedaan dan alleen slapen, doet me goed; het bevestigt wat al in de lucht hing en geeft woorden aan een vermoeden dat ik al langer had. Het maakt haar opener, vrijer, en het maakt de stap die nu voor ons ligt kleiner dan hij misschien zou moeten zijn.

‘Waarom help je haar niet?’ vraag ik Kamila dan iets harder, bewust luid genoeg zodat zij het ook kan horen. De woorden hangen even in de lucht. Ze schrikt kort, haar beweging stokt, maar bijna meteen daarna lacht ze, een lach waarin nervositeit en nieuwsgierigheid samenkomen.

‘Als je wil,’ zeg ik rustig. Ik meen het ook, en dat hoor je.

Ze kijkt even om, over haar schouder. Pawel kijkt haar aan, open, zonder druk. Maja stopt met pijpen en knikt, een klein maar duidelijk gebaar dat ze welkom is, dat er ruimte is.

‘Echt?’ vraagt Kamila nog, alsof ze het moet verifiëren, alsof ze bang is dat dit zo weer kan worden ingetrokken.

‘Ja, als het goed voelt,’ antwoord ik, bewust haar eigen woorden gebruikend, om het bij haar te laten.

Ze rolt even met haar ogen, een mengeling van spanning en zelfspot, en kijkt opnieuw om. Ik zie hoe ze haar ademhaling probeert te beheersen.

‘Kom je dan wel mee?’ vraagt ze meteen, haastiger nu, alsof ze niet alleen wil staan in deze stap.

‘Eerst even genieten van jou,’ zeg ik, omdat ik dat al besloten had en omdat ik haar wil laten voelen dat ze niet verdwijnt.

Ik zie dat ze het spannend vindt. Een ander pijpen, al is het misschien maar daarbij blijven, is geen kleine stap voor haar. Toch zakt ze van het bed af, langzaam, bedachtzaam. Ik geef haar nog een bemoedigend zetje en ze kruipt op handen en knieën naar het andere bed. Onderweg verandert haar houding; haar schouders ontspannen, haar heupen nemen weer dat lichte, verleidelijke ritme aan. Ze vindt haar rol van verleidster terug, alsof ze die nooit echt kwijt is geweest, alleen even had geparkeerd.

De situatie is geland. Niet afgerond, niet vastgelegd, maar stabiel genoeg om verder te gaan.

Ik vind het eng. Oprecht. Dat gevoel zit diep, ergens tussen mijn borst en mijn buik, een spanning die zich niet zomaar laat wegdrukken. Maar het is ook spannend, op een manier die me wakker en scherp houdt. Ik vertrouw Kamila. Dat is de kern. Daarom kan dit. Daarom hoef ik niet bang te zijn voor wat ik zie, voor wat ik voel, voor wat dit met ons zou kunnen doen. Ik wil dat ze geniet, echt geniet, zonder zich geremd te voelen. En ik weet dat ze dat het meest doet als ik dat ook doe, als ik niet op slot ga maar me openstel. Dus geniet ik van haar en zij van mij. Zelfs met anderen erbij. Dat is wat kan, wat groeit uit vertrouwen in plaats van tekort. Dus waarom niet?

Als ze hun bed bereikt heeft, zit ze met de rug naar me toe. Haar houding is bewust gekozen, dat voel ik meteen. Ze blokkeert het beeld van Pawels lul volledig voor me, alsof ze controle houdt over wat ik wel en niet mag zien. Vast niet per ongeluk. Alles aan haar lichaamstaal is erop gericht het nog spannender te maken, het moment te rekken. Maja komt iets omhoog, dichter naar haar toe, en dan zoenen die twee elkaar. Niet vluchtig, maar aandachtig. Maja fluistert iets naar haar—bemoedigend of geruststellend, misschien allebei. Dan zoenen ze elkaar weer, dit keer langer. Met tong. Rustig en gedreven tegelijk, alsof ze samen aftasten hoe ver dit mag gaan.

Ik zit overeind. Op meerdere manieren. Mijn lichaam reageert zonder terughoudendheid, terwijl mijn hoofd alles registreert. Pawel kijkt toch wat gespannen toe; dat zie ik aan de manier waarop zijn blik blijft hangen, zoekend naar bevestiging. Kamila neemt haar tijd. Ze is meer bezig met Maja dan met hem, en laat hem wachten. Dat vind ik vermakelijk, en voor hem is het ongetwijfeld opwindend op een bijna tergende manier. Het is het spel zoals zij dat speelt: eerst verleiden, eerst spanning opbouwen, en dan pas toeslaan wanneer iedereen er klaar voor is.

Dan buigt ze voorover. Maar niet naar zijn lul—naar zijn gezicht. Ze kust hem. Vol. Bewust. En dat ervaar ik als heftig, bijna schokkend in zijn intimiteit. Dit is persoonlijker dan ik had gedacht, directer ook. Zijn hand ligt op haar heup, niet bezitterig maar aanwezig, en haar tong verdwijnt in zijn mond. Ik zie het. Ik kan mijn ogen er niet van afhouden. Maja ziet het ook en kijkt mij kort aan, haar blik vragend, peilend. Denkt zij hetzelfde als ik? En zo ja, wat dan precies?

Ik zie hoe Kamila’s hand de basis van zijn lul bereikt, nu weer in beeld. Ze neemt hem vast zonder haast, zonder nadruk, bijna terloops. Terwijl ze hem blijft kussen en haar hals en nek laat kussen, begint ze hem af te trekken. Het is een vanzelfsprekende beweging, alsof dit altijd al zo bedoeld was. Even—alsof Maja en ik niet bestaan—zijn ze alleen met elkaar bezig. Mijn stijve wordt er alleen maar harder van, al voel ik tegelijk een steek van onzekerheid. Dit had ik niet verwacht. Niets van deze nacht had ik zo kunnen voorspellen. Maar ik ga haar niet stoppen. Dat wil ik niet. Ik wil haar hier laten zijn, in dit moment. Het zou ook hypocriet zijn om nu grenzen te trekken, al weet ik dat dat geen geldige reden is. De echte reden is eenvoudiger: ik wil zien waar dit naartoe gaat.

Als de kus stopt, kijkt ze over haar schouder naar mij. Het is een klein gebaar, maar het treft me vol. Ze bijt op haar lip, net lang genoeg om het niet te verhullen. Ze is zo opgewonden, zo zichtbaar aanwezig in haar lichaam. Dat stelt me gerust. Het laat zien dat alles in haar hierachter staat, dat dit geen rol is die ze speelt maar een keuze die ze voelt. Haar blik zoekt de mijne en houdt die vast.

Dan wenkt ze me dichterbij, een simpele beweging van haar hand, maar onmiskenbaar.

En ik kom dichterbij.

Mijn stijve staat fier naar voren, in een hoek van bijna vijfenveertig graden, en kondigt zich bijna opdringerig aan terwijl ik voor het bed sta. Het voelt alsof mijn lichaam vooruitloopt op mijn gedachten, alsof het al weet wat er gaande is voordat ik het volledig kan plaatsen. Pawel ligt op zijn rug, zijn hoofd iets opzij, haar hand nog om de basis van zijn lul, met korte, automatische bewegingen die verraden dat hij probeert vast te houden wat hij al had. Maja heeft haar lippen alweer snel over zijn eikel geplaatst—wellicht toch bang dat Kamila meer zou doen verschuiven dan de bedoeling is, dat de balans te ver doorslaat. Ik zie het gebeuren en kan het niet anders dan registeren. Ik weet dat Kamila beter pijpt. En dat Pawel dat nog niet weet. Dat besef geeft me een vreemd, bijna schuldeloos gevoel van overwicht.

‘Ik vind het nog een beetje spannend,’ zegt ze dan. Kamila zegt dit. Haar stem is rustig, maar ik hoor de ondertoon. Het verrast ons allemaal. Niemand weet wat te zeggen. Het is alsof de kamer even inhoudt, alsof iedereen wacht op wat dit betekent. Komt ze nu mee, lijken we collectief te denken. Beviel de zoen niet? Is de pik te groot? Ging het te snel, te onverwacht? Mijn hoofd schiet alle kanten op, zoekt verklaringen, maar vindt niets dat echt past. Ik weet het niet.

‘Maar ik ben blij dat ik dit met jullie kan ontdekken,’ voegt ze er bijna verontschuldigend aan toe. Haar woorden zijn zacht, maar haar ogen vertellen iets anders. Ze kijken ondeugender dan de toon doet vermoeden, nieuwsgierig, levend. Het voelt alsof ze tegen ons als geheel spreekt, alsof ze ons even samenbindt en tegelijk loslaat. En wij zijn dus even geen geheel meer. Dat besef schuurt. En zo zit het ook. Dat was het probleem, vermoed ik: te veel samen, te weinig ruimte voor haar eigen tempo.

Toch houdt ze die ene hand om zijn schacht, alsof ze bewust een anker laat liggen. De andere vindt de mijne wanneer ze zich naar me omdraait, haar vingers warm en beslist. Niemand zegt verder nog iets. Kamila zit daar tussen ons drieën in, als het ware. Niet twijfelend, maar positionerend. Op haar plek. Haar mond vindt mijn eikel en ik krijg al snel weer alle aandacht, alsof ze daarmee iets rechtzet. Haar blik op mij, helder en bevestigend. Haar mond om mij, nat en vertrouwd. En één hand die blijft sturen. Negentig procent aandacht, zou ik willen zeggen, en dat voelt als precies genoeg.

Achter haar blijft ze Pawel beroeren met die andere hand, zonder hem echt aandacht te geven, meer als een geruststelling dan als een uitnodiging. Pawel zoekt zichtbaar naar woorden om haar tegemoet te komen, zijn mond opent zich een paar keer, maar sluit weer. Maja lijkt het te begrijpen en laat het gebeuren; ze beweegt mee, zonder te duwen. Ik begrijp er zelf ook niet alles van op dit moment, maar de manier waarop Kamila me aankijkt terwijl ze me zonder twijfel gulzig in haar mond neemt en hem ondertussen blijft aftrekken, vertelt me genoeg. Dit is nu de grens. Nu. Hier. Niet uit angst, maar uit keuze. En later zien we dan wel verder, als dit moment zich heeft gezet.

Ik buig kort voorover, stop haar pijpen door zacht mijn hand tegen haar kaak te leggen, kus haar op de mond en fluister dat ik van haar houd. Het komt vanzelf, zonder nadenken. Niets van dit alles voelt ongepast op dit moment; het voelt juist noodzakelijk. Haar lach is warm, haar ogen nog stralender dan ooit, alsof ze precies weet wat dit voor mij betekent. Wanneer ik me weer opricht, neemt ze me opnieuw gestaag in haar mond, met hernieuwde aandacht, en hoor ik dat Maja ook weer aan haar kluif is begonnen. De kamer vindt een nieuw ritme. Niemand komt iets tekort.

Haar hand verlaat Pawel op een gegeven moment, zonder haast, alsof ze bewust kiest voor dat ene moment van verschuiving. Beide handen vinden mijn harde, gezwollen lul, die al behoorlijk aan zijn trekken was gekomen. De overgang is naadloos; ik voel hoe haar aandacht zich volledig verplaatst. Dit is opnieuw de ochtendpijpbeurt zoals ik die kende, het ritueel waarin zij precies weet wat ze doet en waarom. Ze was gekomen om mij te pijpen, en in deze huiselijke, bijna vanzelfsprekende toestand vereist dat honderd procent aandacht. Twee handen die haar mond voorgaan wanneer ze zich over me heen beweegt; een tong die langs haar lippen kronkelt wanneer ze me in haar mond neemt; ogen die hongerig en begerig naar me opkijken, telkens even checkend wat het met me doet.

Ze zit met haar rug naar het andere stel toe, maar zo dichtbij dat ze zich er niet van afsluit. Ze weet precies hoe ver ze kan gaan zonder zich af te keren. Vlak achter haar torent de pik van Pawel omhoog, Maja die hem likt en kust, haar lippen langs de schacht laat glijden terwijl ze naar ons kijkt. Het is een vreemd spiegelbeeld: twee scènes die elkaar raken zonder elkaar te onderbreken. Ik doe een klein stapje opzij, bewust, zodat zij meer te zien krijgen. Meer van wat Kamila met mij doet, meer van hoe haar mond werkt, wat Pawel al ziet maar nu scherper. Een pijpende Kamila is het mooiste op aarde. Dat weet ik al langer. En vandaag mag iedereen dat zien.

Heel af en toe vallen haar ogen op het andere stel, een korte blik, of ze kijkt even om, om mij daarna snel weer de gemiste aandacht te geven. Het is geen afleiding, eerder een extra laag. Gewoon twee meisjes die hun vriendjes klaarpijpen in de ochtend, ieder op hun eigen manier. Niks mis mee, toch? Nee, hier is niets mis mee. Het voelt normaal, bijna huiselijk, ondanks alles wat er verder meespeelt.

Toch valt het me op dat Kamila vooral pijpt om me te laten komen. Zoals elke ochtend. Haar tempo, haar focus, alles is gericht op afronden. Maja pijpt om hem harder en geiler te maken, meer opbouwend, meer spel. Gaan ze straks weer van bil? De gedachte flitst door me heen, maar blijft zonder antwoord. Ik ben in ieder geval de eerste die komt; dat voelt onvermijdelijk. Ik hijg en moedig Kamila aan met korte woorden en een hand in haar haar. Op dat moment heeft ze één hand op mijn dij, stevig, verankerend; de andere draait over een natte paal heen terwijl haar mond gulzig volgt. Een strak tempo, zonder variatie. Haar ogen laten de mijne niet los. En we kijken op dat moment alle drie naar haar, alsof zij het middelpunt is waar alles om draait. En dat lijkt me niet meer dan terecht.

Hoe ze even goed aanzet, het ritme nog net iets verhoogt, en het dan simpel binnen een minuut weet af te maken. De professional. Ik heb twee handen op haar hoofd, mijn lul gevoelig van alle seks en prikkels van de nacht en de ochtend, en ik spuit wild in haar mond. Ongeremd. Ik hoor haar meteen slikken en kreunen, een geluid dat door me heen snijdt. Kreunen, alsof ik me even aan haar vergrijp, terwijl ik weet dat ze dit precies zo wil. Pas wanneer ik leeg ben, glijd ik uit haar mond. Haar lippen glimmen van opwinding en speeksel, haar ademhaling nog onrustig.

Ze is trots. Ik zie het meteen, aan haar houding, aan de korte glimlach die ze niet eens probeert te verbergen. En terecht—dat ze dit durft met hen erbij, dat ze zichzelf zo laat zien. ‘Doe dat maar na,’ maak ik als grap, wanneer ik Maja onder de indruk zie kijken, haar blik net iets langer op Kamila rustend. ‘Of moet ze het nog een keer voordoen?’ Met die woorden zet ik beide meiden op scherp. De sfeer verandert subtiel, speelser, uitdagender. Pawel schrikt zowaar; hij had het niet meer verwacht, niet zo direct. Ik leun achterover, voldaan, en laat het moment nog even hangen, benieuwd naar wat hierna vanzelf zal volgen.

Kamila kijkt me aan. Vragend. Open. Haar blik blijft net iets langer hangen dan nodig is, alsof ze wil weten of ik dit echt meen. En dit keer laat ik het ook echt aan haar. Ik doe een klein stapje naar achteren, neem bewust afstand, laat haar bij hen zitten. Niet uit terughoudendheid, maar om te zien wat ze met die ruimte doet. ‘Je weet niet wat je mist, Pawel,’ zeg ik, met een half glimlachje, precies genoeg om wat extra olie op het vuur te gooien.

Maja stopt abrupt en kijkt me verontwaardigd aan. ‘Uh, hallo… Alsof ik niet m’n best doe,’ reageert ze fel, haar stem net iets te scherp om alleen maar gespeeld te zijn.

‘Zeker wel. Maar dan kan jij mij weer…’ voeg ik eraan toe, en ik zet nog een stap verder, letterlijk en figuurlijk, alsof ik de consequenties alvast omarm.

Waar ik dat zelfvertrouwen vandaan haal? Geen idee. Het komt niet uit nadenken, maar uit voelen. Het grenst aan arrogantie, dat weet ik. Maar het staat me blijkbaar goed. Want plots ben ik verre van de toeschouwer en nu de regisseur—al weet ik nog niet precies van wat, of hoe dit gaat eindigen. De blik van Maja, het exacte moment waarop ze beseft dat ik haar wil en dat ik dat ook durf uit te spreken, is veelbelovend. Het maakt me meteen weer hard, of voorkomt in elk geval dat ik volledig slap word. Toch krijgt Kamila mijn volledige aandacht. Ik rek haar grens iets op, zonder te duwen. Pikt ze dat? Ze kijkt me aan, lang, peilend. Deze versie van mij bevalt haar. Altijd wanneer ik plots iets dominanter, bijna arrogant word—juist omdat ik het niet om die reden doe. Het is iets dierlijks dat dit naar buiten duwt. Iets primitiefs. En dat is soms heerlijk. Om te doen, maar ook om te ervaren. Zoals een hand die ik stevig in haar haren plaats tijdens het pijpen. Zoals haar weggeven en tegelijkertijd een ander willen claimen. Op dit moment werkt dit, voelbaar en zonder frictie.

Maja maakt dan plaats. Niet met tegenzin, maar ook niet volledig vrijwillig. Ze houdt oogcontact met mij, uitdagend, maar komt nog niet dichterbij. Ze blijft over één been van Pawel liggen en stelt het andere beschikbaar voor Kamila, een subtiele herschikking die meer zegt dan woorden. Kamila kijkt even heen en weer—niet twijfelend, maar ook nog niet zeker. Ze weegt het moment, voelt de blikken. Een enkel knikje van mij verandert dat. Ze glimlacht, klein maar vastberaden. Alles kan. Niks moet. Ook zij zoekt zoveel mogelijk contact met mij, zelfs terwijl ze daadwerkelijk het bed opkruipt en het andere been van Pawel claimt.

Maja kust haar, raapt Kamila’s haren bij elkaar en begeleidt haar als het ware naar het derde been dat daar hard staat te wachten. Het is een gebaar dat tegelijk verzorgend en sturend is. Pawel is doodstil. Hij durft zich niet te verroeren, maar kreunt zacht wanneer hij de lippen van Kamila voelt. Mijn pik wordt meteen weer hard als ik zie hoe Kamila haar ogen sluit, hoe de hand van Maja in haar haren rust, en hoe die grote, kloppende eikel haar lippen raakt—die ze er daarna langzaam, bijna eerbiedig, overheen laat glijden. Maja kijkt me aan. Met venijn. Alsof ze wil laten zien dat ze de regie niet zomaar weggeeft, ook al laat ze los.

Niet dat dat werkt. Ik stap dichterbij, voel hoe de dynamiek direct verschuift. Ik zie Kamila langzaam op en neer bewegen, hoor Pawel harder kreunen en wenk Maja te stoppen met dat spelletje van afstand en uitdaging. Mijn pik torent hoog boven Kamila uit, die onder mij een andere pik haar hemelse lippen gunt. Het contrast is scherp en opwindend tegelijk. Maja lacht. Ik weet dat ze wil. Dat ze doet alsof ze aarzelt. Ze kan Kamila en Pawel loslaten, en op haar knieën buigt ze zich over Kamila heen en vindt mijn pik. Eerst met een hand, verkennend, terwijl haar ogen me nog even peilen, zoeken naar bevestiging of weerstand. Maar wanneer ik dichterbij leun en een hand losjes op haar schouder leg, is ze weg—mee, zonder voorbehoud.

Met Kamila en Pawel als het ware onder ons worden de verhoudingen meteen duidelijk. Ja, de meiden pijpen en geven zich. Maar rangorde begint bovenaan. En op dit moment sta ik letterlijk hoger dan de rest. Dan Maja, die de stap heeft gezet. Door ons samen kunnen die andere twee letterlijk geen kant op. En hoewel Pawel de ontvanger is van die heerlijke blowjob die Kamila hem nu met overtuiging geeft, is het zij die leidt. Zij bepaalt het tempo, de diepte, het moment. En zo vinden we, bijna vanzelf, zonder afspraken of uitleg, de manier waarop dit werkt.

Dit soort momenten zijn zo onwerkelijk en zeker niet de eerste keer dat ik ze meemaak. We zitten volledig in onze eigen wereld, losgezongen van alles daarbuiten, gevoed door een ongekende opwinding die eindeloos lijkt. Ik hoor Kamila zachtjes puffen terwijl ze diep over Pawel heen beweegt, maar ze neemt tegelijk alle tijd. Ze kust zijn eikel aandachtig, kijkt hem glimlachend aan, likt langs de onderkant naar zijn ballen en masseert ze met zorg. Ze neemt er één in haar mond, traag en bewust, om vervolgens tergend langzaam weer omhoog te likken en zijn eikel met een vloeiende beweging opnieuw in haar mond te nemen. Ze herhaalt dit eindeloos, telkens met een kleine variatie, alsof ze precies weet hoe ze hem steeds weer opnieuw kan verrassen. Haar zo zien bewegen is simpelweg heerlijk. Het maakt mij het hardst van alles wat hier gebeurt.

Ondertussen zuigt Maja mij fanatiek af, alsof ze wil bewijzen dat ze minstens zo goed is als Kamila. Gek genoeg is dat bijna bijzaak geworden. Mijn hand rust op haar hoofd, soms licht meeduwend, mijn stem schor wanneer ik zachtjes kreun. De kamer vult zich met geluiden van genot, maar altijd gedempt, ingetogen. De meiden kreunen af en toe rond onze pikken, en wij zuchten van ongeloof en intens genot onder hun aandacht.

Ik houd Maja een klein beetje af. Mijn hand in haar haar stuurt soms net iets meer dan ze zou willen, zeker nu mijn orgasme dichterbij komt. Pawel laat Kamila volledig haar gang gaan. Hij weet nu wat hij al die tijd heeft gemist: dat Kamila zonder twijfel de betere pijper is van de twee, en dat ik met recht trots op haar mag zijn, al is het alleen al om dat feit. Hij kijkt me even kort aan, dankbaar en vol ongeloof, terwijl Kamila hem strak afzuigt—een pompende vuist om zijn dikke, natte schacht en een mond die zonder aarzeling volgt. Ik zie hoe ze haar ogen sluit. Dit is de laatste fase, het moment waarop ze heeft besloten wat ze wil. Het zaad. Zijn zaad.

Pawel zou haar kunnen stoppen. Maar waarom zou hij? Dit is wat iedere man wil. Zo’n vurige, roodharige godin die alleen maar wil pijpen voor jouw genot, jouw ontlading. Niemand stopt haar nu. Zeker Maja niet, die het als eerste hoort. Ik zie hoe het gespierde lijf van Pawel zich van top tot teen aanspant, terwijl Kamila juist stil blijft liggen, haar handen rustig op zijn benen en buik. Zijn spuitende pik blijft warm in haar mond. Ik kreun mee, alsof ik zelf klaarkom—zachtjes, beheerst. We horen haar slikken.

Ik trek Maja van mijn pik af. Een sliert speeksel verbindt mijn eikel met haar hijgende mond. Even geniet ik van het volle zicht op Kamila die haar glinsterende ogen opent, lacht, en hem nog één keer diep in haar keel neemt, alsof ze hem een laatste moment van ongeloof wil schenken. Zijn lul klapt nat op zijn buik, nog altijd lang, dik en kloppend. Kamila is van een andere wereld. Dat wist ik al. Maar dit, haar zo van een afstand ervaren, maakt dat besef alleen maar sterker.

Wanneer ze langzaam naar mij omkijkt, terwijl ik Maja nog even op afstand houd, zie ik iets in haar ogen dat me raakt: dankbaarheid, begrip, opwinding. Ze kruipt achteruit onder Maja vandaan en gaat op haar knieën op de grond zitten. Haar handen strijken langzaam over mijn dijen omhoog. Ze kijkt me aan alsof ik een god ben, alsof ze me opnieuw wil vereren. Maar zij is de godin. Ze pakt mijn pols, dwingt me Maja los te laten, en vraagt haar zachtjes door te gaan. Ik mag niets doen. Een volgende fase breekt aan.

Iedereen kijkt naar elkaar, onder de indruk van wat hier ontstaat. Kamila, met glimmende lippen, begint mijn ballen teder te kussen en met haar handen te masseren, terwijl Maja mijn eikel weer haar mond in laat glijden. De energie verandert. Alles vertraagt. Beiden zijn teder. Mijn dominantie verdwijnt, en ik sta met mijn handen langs mijn lijf te genieten van twee monden. Maja op het bed, pijpt omlaag. Kamila op de grond, likt omhoog. En ik laat het volledig toe.

Pawel komt ovreind, kijkt naar zijn Maja, die er ook niet verkeerd uitziet met mijn lul in haar mond. Hij raakt haar dij aan, laat weten er te zijn, te genieten, het haar te gunnen. Zijn blik even op mij. Hij gunt het mij ook. Zoals ik het hem gunde. Daar zijn vrienden voor, denk ik dan maar. Een vreemd slag vrienden, maar wat zou het...

De meiden nemen echt hun tijd. Kamila bepaalt het tempo ten alle tijden, en in elke beweging zie ik dat Maja haar volgt. Kamila blijft laag, maar nu leidde zij. Ze likt m'n schacht, kust me, haar handen spelen met m'n zak. Maja, zonder handen, die op haar dijen steunen, laat haar lippen strak over mijn eikel glijden tot halverwege waar ze Kamila dan ontmoet. Als Kamila naar beneden kust, glijdt Maja weer omhoog, en ze gaat het een tijdje tergend langzaam. Vertraagde seks is de beste seks. En ook alleen mogelijk na alles wat al gebeurd was. We wisten de helft nog niet van elkaar...

Pawel heeft geen stijve meer. Die is klaar. We kunnen ook niet eeuwig doorgaan. Al leken de meiden daar wel de energie voor te hebben... De tijd ging langzaam, maar als we weer wat geluiden horen uit de kamer, beseffen we dat het ochtend is. Dat het al acht uur is geweest. Dat we al zo lang bezig zijn.

''Trek je op haar af.'' zegt ze dan. Kamila bepaalt het einde. Maja stopt met pijpen, frommelt met haar lippen. Pawel lacht. Dus het is besloten. We willen dit allemaal. Mijn hand vindt mijn schacht, nat van speeksel, zaad en voorvocht. En ik trek me af. Langzaam. Ook ik rek het nog even uit. Kamila zuigt aan m'n ballen. Maja hijgt van anticipatie. Pawel kijkt verlekkerd toe. Ik kom dichterbij. Sneller dan ik zou willen toegeven. En als ik sis van opwinding, opent Maja instinctief haar mond. Hoe vaak zou ze er zo bij gezeten hebben? Vaker dan Pawel aanwezig kon zijn...

Mijn hand op haar schouder, stevig en klemmend, mijn zaad, wat er nog resteerd, vliegt in korte salvo's door de lucht, en raakt vooral alles rondom haar openstaande mond... Dat maakt het moment nog beter. Bijna ordinair. Maar geen moment voelde dit als ordinair... Zelfs niet als Kamila besluit uitgebreid het zaad van Maja af te happen en te likken... Nee, dit was niet ordinair... Dit was gewoon puur goud. En het begin van een dag wat wellicht alleen nog maar beter kon worden. Een nacht die nooit was geëindig.

Is het gek dat ik toen niet wist dat dit het begin was van het einde van De Vriendengroep?

Pawel komt overeind en kijkt naar zijn Maja, die er ook niet verkeerd uitziet met mijn lul in haar mond. Het is geen jaloerse blik, geen wrevel; eerder een rustige constatering, alsof hij vaststelt dat dit precies zo gebeurt als het moet gebeuren. Hij raakt haar dij aan, langzaam en geruststellend, laat weten dat hij er is, dat hij geniet, dat hij het haar gunt. Zijn hand blijft even liggen, warm en vertrouwd. Zijn blik glijdt daarna naar mij, kort maar helder. Hij gunt het mij ook. Zoals ik het hem gunde, eerder, zonder voorwaarden of bijbedoelingen. Daar zijn vrienden voor, denk ik dan maar. Een vreemd slag vrienden misschien, maar wat zou het. In dit moment klopt het, en meer heb ik niet nodig.

De meiden nemen echt hun tijd. Het is geen haast, geen doelgericht afwerken; het is een traag aftasten, een gezamenlijk ritme dat zich vanzelf vormt. Kamila bepaalt te allen tijde het tempo, en in elke beweging zie ik dat Maja haar volgt, zich schikt zonder zichzelf te verliezen. Kamila blijft laag, dicht bij mij, maar nu leidt zij. Ze likt mijn schacht, kust me, laat haar tong spelen; haar handen vinden mijn zak en masseren die met een vanzelfsprekende zekerheid. Maja—zonder handen, die stevig op haar dijen steunen—laat haar lippen strak over mijn eikel glijden tot halverwege, waar ze Kamila dan ontmoet. Hun monden raken elkaar vluchtig, warm, nat, zonder dat het een kus wordt. Als Kamila naar beneden kust, glijdt Maja weer omhoog, en zo gaat het een tijd tergend langzaam, als een zorgvuldig gecomponeerde beweging. Vertraagde seks is de beste seks. En ook alleen mogelijk na alles wat al gebeurd was, na de spanning, de keuzes, de kleine schokken van inzicht. We wisten de helft nog niet van elkaar, en juist dat onbekende maakt dit intenser.

Pawel heeft geen stijve meer. Die is klaar, tevreden, uitgewerkt. Hij kijkt niet teleurgesteld, eerder voldaan. We kunnen ook niet eeuwig doorgaan, al leken de meiden daar wel de energie voor te hebben, alsof zij moeiteloos door een nacht heen kunnen bewegen zonder aan kracht te verliezen. De tijd ging langzaam, bijna stroperig, maar wanneer we weer wat geluiden uit de kamer horen—voetstappen, een deur die zacht dichtvalt—beseffen we ineens dat het ochtend is. Dat het al acht uur is geweest. Dat we al zo lang bezig zijn dat de nacht ongemerkt is overgegaan in daglicht, zonder duidelijke grens.

‘Trek je op haar af,’ zegt ze dan. Kamila bepaalt het einde, niet dwingend, maar helder. Maja stopt met pijpen, frommelt even met haar lippen, haalt adem. Pawel lacht zacht. Dus het is besloten. We willen dit allemaal, op onze eigen manier, zonder dat iemand iets hoeft uit te leggen. Mijn hand vindt mijn schacht, nat van speeksel, zaad en voorvocht, en ik trek me af. Langzaam, bewust. Ook ik rek het nog even uit, omdat dit moment het verdient. Kamila zuigt aan mijn ballen, aandachtig en teder. Maja hijgt van anticipatie, haar mond halfopen. Pawel kijkt verlekkerd toe, ontspannen. Ik kom dichterbij—sneller dan ik zou willen toegeven. En wanneer ik sis van opwinding, opent Maja instinctief haar mond. Hoe vaak zou ze er zo bij gezeten hebben? Vaker dan Pawel aanwezig kon zijn, vermoed ik.

Mijn hand op haar schouder—stevig en klemmend—mijn zaad, wat er nog resteert, vliegt in korte salvo’s door de lucht en raakt vooral alles rondom haar openstaande mond. Dat maakt het moment nog beter. Bijna ordinair, bijna te veel. Maar geen moment voelt dit als ordinair. Zelfs niet wanneer Kamila besluit uitgebreid het zaad van Maja af te happen en te likken, zonder schaamte, zonder aarzeling. Nee, dit is niet ordinair. Dit is puur goud. En het begin van een dag die wellicht alleen nog maar beter kan worden. Een nacht die nooit echt is geëindigd.

Is het gek dat ik toen niet wist dat dit het begin was van het einde van De Vriendengroep?

-

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!