Erasmussletje - 11

Wanneer we opgefrist zijn – de douche nog dampend in de badkamer, het water dat van mijn huid drupt terwijl ik me afdroog met zijn zachte handdoek die ruikt naar zijn wasmiddel, fris en mannelijk – kruipen we terug in bed. Thomas' lakens zijn koel en glad tegen mijn naakte huid, de geur van zijn shampoo hangt in de lucht als hij achter me kruipt, zijn arm om mijn middel slaat, zijn borst warm tegen mijn rug. Ik voel zijn adem in mijn nek, rustig en regelmatig, zijn lichaam ontspannen na de seks, zijn pik zacht tegen mijn billen. De kamer is donker, alleen het zachte schijnsel van een straatlantaarn door de gordijnen, het getik van de regen buiten een kalmerend ritme. Ik lig daar, nagenietend, mijn kutje licht pulserend van zijn zaad dat nog in me zit, warm en plakkerig, een herinnering aan hoe hij me vulde. Emotioneel voel ik me voldaan – dit was goed, normaal, zonder druk – maar ook schuldig, omdat Javier's woorden door mijn hoofd spoken, omdat ik weet dat ik hem moet updaten, alsof dit niet van mij is, maar van hem.

Stiekem pak ik mijn telefoon van het nachtkastje, de schermverlichting fel in het donker, en open de camera. Ik neem een selfie: mijn gezicht ontspannen, mijn haar warrig over het kussen, mijn schouder bloot, en achter me Thomas' arm om me heen, zijn hoofd half verborgen in mijn nek. Ik ben naakt onder het laken, maar het is suggestief genoeg – de curve van mijn borst net zichtbaar, de intimiteit tastbaar. Ik stuur het naar Javier met: “Het is gebeurd. Ik heb met Thomas seks gehad.”

Zijn reactie komt binnen seconden, ondanks het late uur: “Goed zo, bella! Details. Nu. Hoe voelde hij? Hoe kwam je klaar?”

Ik aarzel, mijn vingers hangen boven het scherm. Dit voelt fout – Thomas ligt hier, vertrouwend, en ik deel onze intieme momenten met een vreemde. Schaamte kruipt omhoog, heet in mijn borst, maar ook opwinding – het idee dat Javier het weet, dat hij zich aftrekt op mijn woorden, maakt me weer warm, mijn tepels hard tegen het laken. Ik typ, aarzelend maar opgewonden, mijn kutje tintelend bij de herinnering: “Hij was dominant, nam me hard. Ik smeekte hem om harder te neuken, mijn borsten zwiepten bij elke stoot, mijn kutje sopte van natheid. Hij ramde diep in me, en ik ben klaargekomen op zijn lul, schreeuwend. Toen kwam hij in me, diep en warm.”

Javier: “Fuck, dat is geil. Je bent een natuurtalent. Complimenten, guapa. Kijk eens wat je met me doet.” Hij stuurt een foto: zijn erectie hard in zijn hand, dik en geaderd, glanzend in het licht van zijn kamer. Ik bijt op mijn lip, voel een golf van hitte door me heen, mijn hand glijdt onwillekeurig tussen mijn benen.

Dan: “Morgen een filmpje. Maak hem wakker met je mond. Pijp hem en film het. Ik wil zien hoe je slikt.”

Mijn adem stokt. Nee. Dit gaat te ver. Ik typ terug: “Nee, Javier. Dat doe ik niet. Dit is te veel.”

Hij: “O ja? Denk aan je foto's. Je borsten, je natte kutje. Ik zet ze online. Of stuur ze naar Thomas. Je keuze.”

Paniek grijpt me – een koude steek in mijn borst, mijn handen klam. Ik denk aan de gevolgen: mijn reputatie kapot, Thomas die me ziet als een slet, mijn ouders die het ontdekken. Schaamte vermengt zich met opwinding – de foto van zijn erectie staart me aan, en ergens diep vanbinnen vind ik het geil, het idee hem te plezieren. Maar ik weiger: “Nee. Dit stopt hier.”

Hij dreigt verder: “Je hebt vijf minuten. Zeg ja, of de eerste foto gaat naar Thomas.”

Ik lig daar, starend naar het scherm, tranen in mijn ogen. Emotioneel voel ik me verscheurd: schuld omdat ik Thomas bedrieg, angst voor de chantage, maar ook een donkere lust die me nat maakt. Uiteindelijk typ ik: “Morgen zien we wel.” Ik zet mijn telefoon uit, rol me om tegen Thomas aan, zijn warmte troostend, en val in een onrustige slaap.

De volgende ochtend word ik vroeg wakker, het eerste licht filtert door de gordijnen, grijs en zacht. Thomas slaapt nog, zijn adem rustig, zijn lichaam warm naast me. Ik lig daar, starend naar het plafond, de woorden van Javier spoken door mijn hoofd: “Morgen een filmpje. Pijp hem en film het.” Wat moet ik doen? Toegeven, maar dan escaleert het alleen maar verder – meer eisen, meer chantage, meer verlies van mezelf. Of weigeren, maar dan komen de foto's online, stort mijn zorgvuldig opgebouwde reputatie in – mijn vriendinnen, mijn familie, mijn studie, alles kapot. Mijn hart bonkt, mijn handen zweten. Ik pak mijn telefoon, open zijn bericht, kijk naar de foto van zijn erectie – hard, dik, uitnodigend. Ergens moet ik toegeven dat het opwindend is, een warme kriebel in mijn buik, mijn tepels hard worden, mijn kutje tintelt. Ik word opgewonden, ondanks alles – de gedachte aan filmen, aan Javier die kijkt, maakt me nat. De innerlijke strijd raast: schuld omdat ik Thomas gebruik, angst voor de gevolgen, maar ook een perverse kick die wint. Ik besluit het te doen.

Ik pak mijn gsm, positioneer hem op het nachtkastje – de camera gericht op het bed, het scherm zacht gloeiend in het ochtendlicht. Ik druk op record, het rode lampje knippert aan. Dan kruip ik onder het deken, de stof warm en vochtig van onze lichamen, en neem Thomas' lul in mijn mond. Hij is zacht, warm, de huid glad tegen mijn tong, de geur muskusachtig en intiem. Ik begin zachtjes met likken – mijn tong glijdt over de schacht, cirkelt rond de eikel, proef hem zoutig en mannelijk. Hij wordt langzaam harder, groeit in mijn mond, de aderen pulserend tegen mijn lippen. Ik zuig hem naar binnen, neem hem dieper, mijn hoofd gaat op en neer, mijn speeksel maakt hem nat en glanzend, het zachte slurpende geluid vult de stilte onder het deken. Mijn kutje klopt nu, nat van opwinding, mijn tepels schuren tegen het laken.

Thomas wordt wakker, zijn lichaam spant zich aan. Hij mompelt verbaasd: “Wat… oh fuck,” zijn stem slaperig maar opgewonden. Hij duwt het deken weg, kijkt neer op me – mijn mond om zijn pik, mijn ogen omhoog kijkend, mijn haar warrig over mijn schouders. Hij grijnst, zijn hand glijdt in mijn haar: “Goedemorgen… ga door, dat voelt goed.” Hij spoort me aan, zijn stem lager nu, zijn heupen licht duwend. Ik pijp harder, neem hem dieper, mijn keel ontspant, mijn speeksel druipt langs zijn ballen.

Na een tijd neemt hij over – zijn handen grijpen mijn armen, draaien me op mijn rug. Het laken glijdt weg, mijn lichaam naakt en blootgesteld, mijn borsten zwaar, mijn tepels hard in de koele ochtendlucht. Hij zakt omlaag, zijn hoofd tussen mijn benen, en begint me te beffen. Zijn tong is warm, nat, glijdt over mijn lippen, cirkelt rond mijn clitje – zacht eerst, dan harder, zuigend, bijtend lichtjes. Het voelt heerlijk, opwindend, een vuur dat door me heen raast. Ik word geiler, natter, heter – mijn handen grijpen in het laken, mijn rug kromt, mijn kreunen vullen de kamer, luid en ongecontroleerd. Thomas is echt goed, zijn tong precies op de juiste plekken, zijn handen spreiden mijn dijen wijd, zijn adem heet tegen mijn huid. Ik hijg: “Ik wil je in me voelen… neuk me.”

Ik positioneer me op handen en knieën, mijn gezicht naar de camera van de gsm – ik weet dat Javier een goed beeld heeft straks, mijn borsten hangen zwaar, mijn tepels tintelend. Ik smeek Thomas: “Neuk me, alsjeblieft… neem me hard.” Hij aarzelt geen seconde, positioneert zich achter me, zijn handen op mijn heupen, en ramt zijn lul naar binnen – diep, hard, een stoot die me vult tot het randje, een gilletje ontsnapt mijn lippen van de sensaties, het volle gevoel. Thomas begint me te neuken, kletsende geluiden vullen de kamer van zijn heupen die tegen mijn billen kletsen, nat en luid. Mijn borsten wiegen onder elke stoot, op en neer, mijn tepels schuren tegen het laken. Ik hijg van genot, mijn kutje soppend om hem heen, en hoor ook Thomas grommen van genot, laag en mannelijk, zijn handen knijpen in mijn vlees.

Dan ineens vraagt Thomas, zijn stem hijgend maar verbaasd: “Wat doet je gsm daar zo op het nachtkastje? Ben je aan het filmen?”

Ik ben te ver weg om echt helder te denken, mijn lichaam schokt nog van zijn stoten, mijn kutje klopt. Ik kreun zwaar hijgend: “Ga door… neuk me.”

Thomas stopt echter meteen, trekt zich terug met een nat plop-geluid, zijn pik glanzend van mijn sappen. Hij grijpt de telefoon, zijn ogen groot: “Shit… je filmt dit echt?” Zijn stem vol ongeloof, zijn lichaam nog hard maar zijn gezicht rood van verwarring.

Ik draai me om, mijn borsten hijgend op en neer, mijn kutje leeg en pulserend. Een paniek maakt me meester van me – een ijskoude golf die door mijn borst raast, mijn adem stokt, mijn handen worden klam en trillen ongecontroleerd terwijl ik naar Thomas kijk. Zijn gezicht is een masker van verwarring en ongeloof, zijn ogen groot en donker in het ochtendlicht dat nu sterker door de gordijnen sijpelt, de kamer vullend met een grijze gloed die alles kil en echt maakt. Ik hoor het zachte tikken van de klok in de kamer, het verre geruis van verkeer buiten, maar het klinkt veraf, overstemd door het bonken van mijn eigen hart in mijn oren. Mijn kutje voelt nog warm en pulserend van zijn stoten. Ik denk: het is voorbij. Hij ziet me nu als een freak, een leugenaar, iemand die hem filmt zonder toestemming. Schaamte overspoelt me, heet en verstikkend, vermengd met pure angst – wat als hij me eruit gooit? Wat als hij Javier's foto's nooit had hoeven zien, maar nu alles uitkomt?

Ik probeer een zwak excuus, mijn stem hoog en trillend, mijn handen grijpen het laken vast om ze stil te houden: “Het… het is voor een vriendin. Een grapje. Ik filmde per ongeluk, ik zet het uit…” Mijn woorden klinken hol, nep, en ik zie aan zijn gezicht – zijn wenkbrauwen fronsend, zijn mond een strakke lijn – dat hij het doorziet. Hij schudt zijn hoofd, zijn haar warrig van de slaap, zijn borstkas nog hijgend van de seks.

“Nee,” zegt hij ferm, zijn stem laag maar vastberaden, zijn hand nog op de telefoon. “Dat geloof ik niet. Vertel me de waarheid. Nu.” Zijn ogen boren zich in de mijne, niet boos maar serieus, en ik voel me naakter dan ooit – niet alleen mijn lichaam, maar mijn ziel blootgelegd. Ik kan niet liegen, niet meer. De druk bouwt op, tranen wellen op in mijn ogen, en ik begin te praten.

Ik vertel alles. De woorden stromen eruit, hortend en stotend, mijn stem breekt telkens als ik slik. Ik vertel over Madrid, de nachten die begonnen als onschuldig plezier maar uitliepen op wilde, rauwe seks – hoe ik me liet meeslepen door de groep, door Diego en zijn vrienden, hoe ik vastgebonden werd, gefilmd, genomen in elk gaatje. Ik beschrijf de chantage door Javier, hoe hij begon met onschuldige berichten maar al snel foto's eiste, hoe hij dreigde alles online te zetten als ik niet meewerkte. “Ik ben radeloos,” fluister ik, mijn tranen nu vrij stromend over mijn wangen, warm en zout, druppend op het laken. “Hij heeft alles – foto's, filmpjes. Als hij ze online zet… mijn leven is kapot.” Emotioneel voel ik me kapot – schaamte omdat ik dit heb laten gebeuren, hulpeloosheid omdat ik vastzit in zijn web, schuld omdat ik Thomas hierin heb meegesleept, maar ook een vreemde opluchting om eindelijk de waarheid te delen, om niet meer alleen te dragen.

Thomas luistert echt, zijn gezicht serieus, zijn hand op mijn arm – warm, geruststellend, zijn duim strelend over mijn huid in kleine cirkels die me kalmeren. Hij onderbreekt niet, knikt alleen af en toe, zijn ogen vol empathie. Wanneer ik uitgepraat ben, vraagt hij door, zijn stem zacht maar doordringend: “Waarom deed je het? Die nachten in Madrid, de filmpjes… wat voelde je daarbij?”

Ik slik, kijk naar mijn handen die in het laken knijpen, de stof verkreukeld onder mijn vingers. “Het was de kick,” geef ik toe, mijn stem fluisterend, mijn wangen brandend van schaamte. “Het gevoel dat ik leefde, dat ik stout was… het wond me op. In Madrid voelde ik me voor het eerst gewild, sexy, niet dat verlegen meisje dat niemand ziet. Hun blikken, hun handen – het was verslavend. Ik liet me gebruiken omdat het de eenzaamheid verdreef, omdat het me machtig maakte, al was het maar even. Maar nu… nu haat ik mezelf ervoor.” Tranen stromen weer, heet en bitter, en ik voel me kwetsbaar, naakt in elke zin – mijn lichaam bloot, mijn emoties opengelegd. De herinneringen razen door me heen: de hitte van hun lichamen, het genot vermengd met schuld, de high gevolgd door de crash.

Thomas trekt me in zijn armen, zijn borst warm en stevig tegen mijn wang, zijn hartslag rustig bonkend in mijn oor. Hij houdt me vast, zijn handen strelen mijn rug in lange, kalmerende bewegingen, zijn geur – fris en mannelijk – vult mijn neus. “Het stopt nu,” zegt hij vastberaden, zijn stem laag en zeker. “We lossen dit op. Samen.”

Ik protesteer eerst nog, duw mezelf een beetje van hem af, mijn ogen groot van paniek: “Nee, Thomas… je begrijpt het niet. Hij heeft alles. Als hij die foto's en filmpjes online zet… mijn ouders, mijn vrienden, mijn studie… alles is kapot. Ik ben bang, zo ontzettend bang.” Mijn stem breekt, tranen stromen over mijn wangen, mijn handen trillen terwijl ik mijn telefoon pak en hem de berichten toon – Javier's dreigementen, de foto's die ik heb gestuurd, de filmpjes uit Madrid. Ik voel me blootgesteld, vernederd om hem dit te laten zien, maar ook wanhopig – hij moet begrijpen hoe diep ik zit.

Thomas' gezicht wordt zichtbaar harder terwijl hij door de berichten scrolt. Zijn kaakspieren spannen zich aan, zijn ogen vernauwen zich bij elke dreigende zin die hij leest. Het is alsof er een schakelaar omgaat: de man die me net nog vasthield met tederheid, verandert in iemand die vastberaden en beschermend is. Hij ademt diep in, zijn borstkas zet uit, en wanneer hij opkijkt zie ik iets wat ik nog niet eerder bij hem heb gezien: pure, kalme woede. Niet de explosieve soort, maar de soort die koud en gericht is, alsof hij al precies weet wat hij gaat doen.

“Dit is chantage,” zegt hij, zijn stem laag en vast, bijna te rustig. “En dit…” – hij tikt op het scherm, waar Javier’s laatste dreigement staat – “…dit is bewijsmateriaal. Duidelijk, zwart-op-wit. Hij heeft zichzelf verraden.”

Ik voel een brok in mijn keel. Mijn handen trillen nog steeds, mijn adem is oppervlakkig. “Thomas… als hij het echt doorzet…”

Hij schudt zijn hoofd, legt zijn telefoon neer en pakt mijn handen vast. Zijn duimen strelen zacht over mijn knokkels, een klein, geruststellend gebaar te midden van de storm die in me raast. “Hij gaat het niet doorzetten. Niet als hij weet dat ik alles heb. En niet als hij begrijpt dat de politie dit serieus neemt.”

Hij pakt zijn telefoon weer op, opent WhatsApp en begint te typen. Ik zie het gebeuren, bijna in slow motion: zijn vingers bewegen snel maar precies, zijn gezicht onbewogen. Hij typt een kort, ijskoud bericht:

“Javier, ik ben op de hoogte van de chantage. Ik heb alle berichten, inclusief de dreigementen en de foto's die je hebt geëist. Dit stopt nu onmiddellijk, of ik stap met alles naar de politie. Ik heb al screenshots. Lijkt me voldoende bewijsmateriaal.”

Hij voegt een screenshot toe van het gesprek – Javier’s woorden staan er haarscherp op: de dreigementen, de eis om foto's, de impliciete belofte van verspreiding. Thomas drukt op verzenden zonder aarzelen.

Even is het stil. Mijn hart bonkt zo luid dat ik denk dat hij het kan horen. Ik staar naar het scherm, wacht op een reactie, op een woede-uitbarsting, op dreigementen. Maar er komt niets. Seconden worden minuten. Thomas legt de telefoon neer, draait zich naar me toe en trekt me tegen zich aan. Zijn armen voelen als een schild, stevig en veilig.

“Het is voorbij,” fluistert hij in mijn haar. “Hij bindt in. Geloof me.”

En inderdaad, na wat lijkt een eeuwigheid, piept de telefoon één keer. Thomas pakt hem op, leest, en laat me meekijken.

Javier: “Oké. Ik stop. Verwijder alles. Sorry.”

Geen excuses, geen poespas. Gewoon een korte capitulatie. Thomas’ mondhoeken krullen licht omhoog – geen triomfantelijke grijns, maar een stille, tevreden bevestiging. Hij wist het. Hij wist dat Javier zou buigen zodra iemand terugduwde met bewijs en consequenties.

Ik laat mijn hoofd tegen zijn borst zakken. De tranen komen weer, maar dit keer zijn het tranen van opluchting, van pure, overweldigende dankbaarheid. Mijn lichaam ontspant voor het eerst in maanden. Ik voel zijn hartslag tegen mijn wang, regelmatig en sterk, en voor het eerst sinds Madrid voel ik me echt veilig. Niet alleen fysiek, maar diep vanbinnen. Thomas heeft niet alleen Javier gestopt – hij heeft mij laten zien dat ik het waard ben om beschermd te worden, om gerespecteerd te worden, om liefgehad te worden zonder voorwaarden.

En dat besef doet meer pijn – en meer goed – dan wat ook.

Trefwoord(en): Chantage, Pijpen, Slet, Studenten, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!