Logeren In Zwolle

De kamer was gehuld in een zachte, warme gloed van de lamp op het bureau, die Martine had laten branden omdat ze niet van volledige duisternis hield. Het was al diep in de nacht, ergens na tweeën, en de geluiden van de stad Zwolle waren verstomd tot een verre fluistering. Martine lag in haar bed, starend naar het plafond, haar lichaam nog nagalmend van de energie van het concert in Amsterdam. De basdreunen en de juichende menigte leken nog in haar borst te resoneren, maar nu was alles stil, op het zachte ademen van Joost na.

Ze kenden elkaar al zo lang – vanaf de middelbare school, waar ze samen hadden gelachen om domme grappen in de pauzes, huiswerk hadden uitgewisseld en elkaars geheimen hadden bewaard. Joost, met zijn blonde haar en die ontspannen glimlach die altijd leek te zeggen dat alles wel goed kwam. Nu studeerde hij in Groningen, iets met techniek, terwijl zij in Zwolle zat voor haar opleiding journalistiek. Ze zagen elkaar minder vaak, maar vanavond had dat concert hen weer bij elkaar gebracht. De trein was gestrand in Zwolle door een of andere storing, en het was logisch dat hij bij haar bleef logeren. “Geen probleem,” had ze gezegd, “je slaapt gewoon op de slaapzak in mijn kamer.” Het voelde vertrouwd, als oude tijden.

Martine draaide zich op haar zij, haar ogen glijdend naar de vloer waar Joost lag. Hij had de slaapzak opengeslagen – het was warm in de kamer, ondanks de februari-kou buiten. Zijn borst rees en daalde in een rustig ritme, zijn armen ontspannen langs zijn zij. Hij droeg alleen een donkere boxer, zijn huid bleek goudkleurig in het lamplicht. Ze glimlachte even, denkend aan hoe hij er vroeger uitzag, slungelig en onzeker, en hoe hij nu was uitgegroeid tot een jongeman met een atletisch lichaam, spieren die subtiel tekenden onder zijn huid. Hij sliep diep, of zo leek het.

Maar toen haar blik lager gleed, stokte haar adem. Door de stof van zijn boxer heen was het onmiskenbaar: een erectie, die zich aftekende als een schaduwrijke contour. Martine voelde een hitte opstijgen naar haar wangen, een mengeling van schaamte en iets anders, iets dat ze niet meteen kon plaatsen. Ze was nog maagd, had nog nooit een jongen zo intiem gezien, laat staan aangeraakt. Haar ervaringen beperkten zich tot kussen op feestjes en vage dromen die haar ’s ochtends verward lieten ontwaken. Joost was haar vriend, niet meer dan dat, maar nu, in deze stille nacht, voelde het anders. Nieuwsgierigheid prikkelde haar, als een zachte tinteling die begon in haar buik en zich verspreidde.

Ze probeerde weg te kijken, zich om te draaien, maar haar ogen werden teruggetrokken. Hoe zou het voelen? Wat zou er gebeuren als ze dichterbij kwam? Haar hart bonsde luider, en ze beet op haar lip, voelend hoe haar lichaam reageerde – een warme gloed tussen haar benen, een verlangen dat ze niet kende maar dat haar deed kronkelen onder de dekens. Minuten tikten voorbij, en de nieuwsgierigheid groeide, als een vlam die langzaam oplaaide. Ze stelde zich voor hoe het zou zijn om hem te zien, echt te zien, en de gedachte maakte haar ademhaling sneller.

Uiteindelijk kon ze het niet meer weerstaan. Voorzichtig schoof ze de deken van zich af, haar voeten raakten de koele vloer. Ze droeg een zijden nachthemdje, grijs en dun, dat zacht over haar huid gleed toen ze opstond. Haar lange haar viel over haar schouders, en ze sloop naar hem toe, haar tenen krullend op het hout. Joost bewoog niet, zijn ademhaling gelijkmatig. Ze hurkte neer naast hem, haar ogen gefixeerd op die bobbel in zijn boxer. Van dichterbij was het nog intrigerender – de stof spande strak, en ze kon de vorm bijna voelen met haar blik.

Een impuls overviel haar: ze wilde dit vastleggen, als een herinnering, of misschien om later te kunnen geloven dat het echt was gebeurd. Haar telefoon lag op het nachtkastje; ze reikte ernaar, haar hand trillend. Ze opende de camera-app, zette hem op stil, maar vergat de sluitergeluid-instelling. Klik. Het geluid sneed door de stilte, en Martine verstijfde, haar hart in haar keel. Ze staarde naar Joost, wachtend op een beweging, een oog dat openging. Niets. Hij sliep door, of zo leek het. Opgelucht, maar met bonzend hart, maakte ze nog een foto, en nog een, zoomend in op dat mysterieuze deel van hem. Elke klik voelde als een risico, maar het wond haar op, maakte haar ademhaling oppervlakkig.

Ze legde de telefoon neer, haar handen nu vrij, en staarde. De nieuwsgierigheid was nu een brandend verlangen. Ze had nog nooit een echte penis gezien, alleen in boeken of online, maar dat was anders. Dit was Joost, warm en levend. Haar vingers jeukten om te voelen. Ze aarzelde, haar gedachten racend: Wat als hij wakker wordt? Wat als hij het merkt? Maar de spanning was heerlijk, een zoete marteling die haar lichaam liet tintelen. Langzaam, heel langzaam, strekte ze haar hand uit, haar vingertoppen zwevend boven zijn buik.

Joost lag daar, zijn ogen gesloten, maar hij was niet in slaap. Hij had de klik gehoord, die eerste foto, en zijn hart had een sprong gemaakt. Was dat Martine? Hij hield zijn ademhaling rustig, deed alsof, nieuwsgierig naar wat ze deed. Hij voelde haar nabijheid nu, de warmte van haar lichaam, en een golf van opwinding spoelde over hem heen. Ze dacht dat hij sliep – perfect. Hij wilde zien hoe ver ze zou gaan, hoe haar nieuwsgierigheid haar zou leiden.

Martine raakte hem aan, voorzichtig, haar vingers landend op zijn buik, net boven de rand van zijn boxer. Zijn huid was warm, glad, en ze voelde de spieren eronder. Een siddering ging door haar heen – dit was echt, verboden, opwindend. Ze liet haar hand daar rusten, voelend hoe hij ademde, en langzaam liet ze haar vingers lager glijden, over de stof heen. De bobbel voelde stevig, warm, en ze drukte zachtjes, haar eigen lichaam reagerend met een golf van hitte. Haar tepels hardden onder haar nachthemdje, en ze beet op haar lip om een zucht te onderdrukken. Dit was nieuw, sensueel, als een ontdekking die haar hele wezen vulde.

Joost voelde haar aanraking als een elektrische schok, maar hij bewoog niet. Haar vingers waren zacht, aarzelend, en het maakte zijn erectie alleen maar sterker. Hij vocht tegen de neiging om te kreunen, om zijn ogen te openen en haar te kussen. In plaats daarvan bleef hij stil, genietend van de spanning, wetend dat ze geen idee had dat hij wakker was. Haar geur – een mix van shampoo en de nacht – hing om hem heen, en hij voelde haar adem op zijn huid.

Martine durfde meer. Haar hand gleed over de lengte, voelend de vorm, de hitte die door de stof straalde. Ze was nat nu, tussen haar benen, een gevoel dat haar deed blozen maar ook deed verlangen naar meer. Na een eeuwigheid van aarzeling, haar hart kloppend als een trommel, haakte ze haar vingers onder de rand van zijn boxer. Voorzichtig, oh zo voorzichtig, trok ze de stof iets omlaag, centimeter voor centimeter, haar ogen wijd open van anticipatie.

Martine’s vingers trilden nog na van die eerste lichte trek aan de rand van zijn boxer. De stof was nu een stukje omlaag geschoven, net genoeg om de bovenkant van zijn erectie vrij te leggen – warm, glad, de huid strak gespannen en iets donkerder dan de rest van hem. Ze staarde ernaar, haar adem stokte even. Het was mooier dan ze had verwacht, levendiger, bijna kwetsbaar in zijn hardheid. Haar wangen gloeiden, maar ze kon niet stoppen met kijken.

Ze pakte haar telefoon weer op. Dit moment voelde te groot, te bijzonder om alleen in haar hoofd te bewaren. Ze wilde het vasthouden, letterlijk. Ze zette de camera weer aan, geluid uit dit keer, en maakte een paar close-ups: de manier waarop de aderen subtiel tekenden, de lichte glans van de huid bij de eikel, de manier waarop alles pulseerde bij elke hartslag van hem. Ze zoomde in, hield haar adem in, en klikte. Elke foto voelde als een klein geheim dat ze zichzelf cadeau deed.

Joost lag roerloos, maar vanbinnen stond hij in brand. Hij voelde elke lichte beweging van haar vingers, hoorde het zachte tikken op de telefoon, rook haar huid die dichterbij kwam. Zijn erectie klopte harder, bijna pijnlijk, maar hij hield zijn ogen gesloten, zijn ademhaling bewust diep en regelmatig. Hij wilde haar niet laten schrikken. Hij wilde dat ze doorging. Elke seconde was een martelende combinatie van genot en zelfbeheersing.

Martine legde de telefoon even neer en liet haar hand weer zakken. Nu durfde ze meer. Ze vouwde haar vingers voorzichtig om de schacht heen, niet knellend, alleen maar voelend. De warmte straalde tegen haar palm. Ze volgde de contouren langzaam, bijna eerbiedig – van de basis waar de huid nog zachter was, omhoog langs de lengte, over de lichte bult van de aderen, tot aan de rand van de eikel waar alles gladder en gevoeliger leek. Ze liet haar duim daar even rusten, cirkelde heel lichtjes, en voelde hoe hij nog harder werd onder haar aanraking. Een zachte zucht ontsnapte haar lippen voordat ze hem kon tegenhouden.

Ze pakte hem voorzichtiger op, tilde hem iets omhoog zodat hij vrijer lag, los van zijn buik. Het voelde zwaar, warm, levend in haar hand. Ze hield hem zo even vast, bewonderend, en greep toen weer naar haar telefoon. Met één hand hield ze hem rechtop, met de andere maakte ze foto’s: van opzij, van boven, close-up van hoe haar vingers eromheen lagen. Ze draaide hem een klein beetje, volgde de curve, en klikte nog een keer. Het voelde decadent, bijna zondig – alles wat haar moeder haar ooit had ingeprent over netjes zijn, over wachten tot het “echt” was, over je lichaam respecteren… het druiste er allemaal tegenin. En juist dat maakte het zo ongelooflijk opwindend.

Haar eigen lichaam reageerde hevig. Haar tepels stonden strak tegen de dunne stof van haar nachthemdje, en tussen haar benen voelde ze een warme, pulserende nattigheid die ze nooit eerder zo intens had ervaren. Ze kneep haar dijen even samen, maar dat hielp niet – het maakte het alleen maar erger, beter.

Joost was op het randje. Elke streling, elke lichte druk van haar vingers, elke keer dat ze hem optilde en weer liet zakken, stuurde golven van hitte door hem heen. Hij voelde hoe zijn heupen bijna vanzelf wilden bewegen, hoe zijn adem bijna stokte. Hij beet zachtjes op de binnenkant van zijn wang om geen geluid te maken. Hij was zo hard dat het bijna pijn deed, en toch wilde hij dat het nooit ophield. Ze had geen idee hoe dicht hij was, hoe wanhopig graag hij haar hand wilde vastpakken en lager leiden, haar mond wilde voelen…

Martine liet hem weer zachtjes zakken, maar haar hand bleef daar. Ze streelde nu langzamer, bewuster. Met haar vingertoppen volgde ze de naad aan de onderkant, voelde de lichte ribbel, liet haar nagel heel zachtjes eroverheen gaan. Ze hoorde zijn ademhaling even haperen – of beeldde ze zich dat in? Ze verstijfde, maar hij bewoog niet. Ze ging door.

Toen kwam de gedachte, als een flits. Verhalen van vriendinnen op school, gefluisterd in de kleedkamer na gym, giechelend en blozend. Over hoe het voelde om iemand in je mond te hebben. Over de smaak, de warmte, hoe jongens soms kreunden als je het goed deed. Ze had altijd geluisterd met een mengeling van afschuw en fascinatie. Nu was die fascinatie sterker dan ooit.

Ze boog zich voorover, haar haar viel als een gordijn langs haar gezicht. Haar lippen waren centimeters verwijderd. Ze voelde zijn warmte tegen haar adem. Haar hart bonsde zo hard dat ze bang was dat hij het kon horen. Ze aarzelde, likte haar eigen lippen nat, en toen – heel voorzichtig, bijna alsof ze bang was dat hij zou breken – liet ze het puntje van haar tong over de top glijden.

Het was warm. Zoutig. Een beetje glad. Ze proefde hem, echt, en er schoot een rilling door haar hele lichaam. Ze likte nog een keer, langzamer, volgde de rand van de eikel, cirkelde voorzichtig. Haar tong was zacht, aarzelend, maar vol nieuwsgierigheid. Ze voelde hoe hij pulseerde onder haar aanraking, hoe alles strakker werd.

Joost hield het bijna niet meer. Die eerste lichte lik was als een bliksemschicht. Hij kneep zijn ogen stijf dicht, zijn vuisten balden zich heel lichtjes in de slaapzak. Hij wilde kreunen, haar naam fluisteren, haar hoofd vastpakken – maar hij deed het niet. Hij liet haar ontdekken, liet haar het tempo bepalen, terwijl zijn hele lichaam schreeuwde om meer.

Martine trok haar tong even terug, haar lippen nat en glanzend in het zachte lamplicht. Ze proefde hem nog steeds – zoutig, warm, een beetje muskusachtig – en het maakte haar hoofd licht. Haar hart bonsde zo hard dat ze het in haar oren hoorde. Ze keek naar zijn gezicht: nog steeds ontspannen, ogen gesloten, ademhaling diep en regelmatig. Hij sliep écht, dacht ze. Dat maakte het veiliger. Dat maakte het mogelijk om door te gaan.

Ze pakte haar telefoon weer op, vingers trillend. Dit keer wilde ze meer dan alleen close-ups. Ze boog zich opnieuw voorover, liet het puntje van haar tong zachtjes over de top glijden, hield hem daar even, en maakte een foto. Klik. De flits was uit, maar het scherm lichtte even op en ving haar eigen gezicht half in beeld: wangen rood, ogen groot en donker van opwinding, haar haar warrig langs haar slapen. Ze maakte er nog een, nu met haar tong plat ertegenaan gedrukt, een lange, langzame lik van onder naar boven. Ze voelde hoe hij pulseerde tegen haar tong, harder werd, en dat stuurde een nieuwe golf hitte door haar buik.

Toen, in een opwelling die ze zelf niet helemaal begreep, draaide ze de camera om. Selfie-modus. Ze hield hem vast met één hand, boog zich zo ver mogelijk voorover dat haar lippen de eikel net raakten, haar tong lichtjes eromheen cirkelend, en drukte af. Haar eigen gezicht in beeld – blozend, lippen glanzend, ogen halfgesloten van een mengeling van schaamte en lust. Ze maakte er nog twee, één met haar mond iets verder open, de top net tussen haar lippen, en één waarbij ze hem iets dieper nam, alleen de eikel, warm en vol in haar mond.

Het voelde anders dan ze had verwacht. Zacht vanbuiten, maar stevig, warm, levend. Ze proefde hem sterker nu, en in plaats van afkeer voelde ze een rare trots, een soort macht. Ze bewoog haar tong voorzichtig, experimenteerde: een cirkelbeweging rondom de rand, dan plat ertegenaan drukken en langzaam naar beneden glijden. Ze nam hem iets dieper, haar lippen sluitend om de schacht, en zoog heel lichtjes. Niet hard, alleen genoeg om te voelen hoe hij reageerde – een lichte trilling, een zachte zucht die ze toeschreef aan zijn slaap.

Joost was op sterven na dood. Elke beweging van haar mond was marteling. Hij voelde de natte warmte, de zachte zuiging, de manier waarop haar tong hem verkende alsof hij iets kostbaars was. Zijn ballen trokken samen, zijn hele onderlijf stond strak. Hij telde in gedachten, probeerde aan saaie dingen te denken – collegeplanning, de trein van morgen, wat dan ook – om het uit te stellen. Maar het lukte nauwelijks. Zijn heupen wilden bewegen, zijn handen wilden haar haar vastgrijpen. Hij hield zich stil, kaken op elkaar, ademhaling geforceerd rustig.

Martine liet hem even los, haar lippen glanzend van speeksel. Ze legde de telefoon neer en liet haar vrije hand naar haar eigen lichaam glijden. Door de dunne stof van haar nachthemdje heen pakte ze haar borst, kneedde zachtjes, voelde hoe hard haar tepel was. Ze kreunde bijna geluidloos, beet op haar lip. Met duim en wijsvinger rolde ze de tepel, trok er zachtjes aan, en de sensatie schoot recht naar beneden, naar waar ze al nat en opgezwollen was. Ze wisselde van borst, streelde zichzelf terwijl haar andere hand weer naar hem ging – strelen, knijpen, dan weer in haar mond nemen.

Ze experimenteerde verder. Zoog iets harder, liet haar tong fladderen tegen de onderkant, nam hem dieper tot ze voelde dat hij tegen haar gehemelte drukte. Ze kokhalsde even licht, trok terug, maar ging meteen weer verder, gretiger nu. Haar hand gleed tussen haar eigen benen, over haar slipje heen, en ze voelde hoe doorweekt ze was. Ze wreef zichzelf zachtjes, in hetzelfde ritme als haar mond bewoog.

Joost hield het niet meer. De combinatie – haar mond die hem omsloot, dieper en dieper, het was te veel. Hij voelde het opkomen, onstuitbaar, een spanning die vanuit zijn onderrug explodeerde. Hij probeerde het tegen te houden, spande elke spier, maar toen ze hem weer diep nam en tegelijk haar tong hard tegen de onderkant drukte, was het voorbij.

Hij kwam klaar in haar mond, hete stralen die tegen haar tong en gehemelte spatten. Martine schrok, ogen wijd open. Ze trok instinctief terug, maar te laat – de volgende pulsen raakten haar lippen, haar kin, druppelden warm over haar hals en op de voorkant van haar nachthemdje. Een straal landde op haar borst, gleed langzaam omlaag over de stof. Nog een paar druppels vielen op haar binnenbeen, warm en plakkerig tegen haar huid.

Ze hapte naar adem, bevroren van schrik en iets wat bijna op extase leek. Ze proefde hem nog steeds, slikte reflexmatig een deel door zonder erover na te denken, en veegde met de rug van haar hand over haar mond. Haar hart bonsde wild. Wat had ze gedaan?

Joost voelde de laatste schokgolven door zich heen gaan. Hij hield zijn ogen stijf dicht, draaide zich langzaam, alsof in zijn slaap, op zijn zij, met zijn rug naar haar toe. Zijn ademhaling bleef diep en regelmatig, maar vanbinnen draaide alles. Hij was bang – bang dat als hij nu iets zei, als hij haar aankeek, alles zou veranderen. Ze waren al zo lang vrienden. Dit… dit was te groot, te intiem. Hij wilde haar niet kwijt. Dus deed hij alsof, draaide zich om, trok de slaapzak half over zich heen.

Martine zat nog even op haar knieën naast hem, haar lichaam trillend, haar nachthemdje besmeurd, haar lippen opgezwollen. Ze voelde zich overweldigd, vies en tegelijk ongelooflijk levend. Ze keek naar zijn rug, naar hoe rustig hij leek te ademen, en iets in haar brak. Ze kon hier niet blijven zitten. Ze krabbelde overeind, haar benen slap, en sloop terug naar haar bed. Ze kroop onder de dekens, trok ze hoog op tot aan haar kin, en bleef liggen in het donker, starend naar het plafond, haar hart nog steeds veel te snel, haar lichaam nog nagloeiend van alles wat er net gebeurd was.

Martine lag onder de dekens, op haar rug, starend in het donker. Haar hart bonsde nog steeds na, een onregelmatig ritme dat weigerde te kalmeren. Ze proefde hem nog op haar tong – een zoute nasmaak die ze niet weg kon slikken, niet wilde wegslikken. Haar nachthemdje plakte koud en plakkerig tegen haar huid waar zijn zaad was geland: een natte vlek op haar borst, een streepje dat langzaam naar haar navel was gedropen, kleine spetters op haar binnenbeen die nu koud aanvoelden. Ze voelde zich vies, maar niet op een vervelende manier. Het voelde… echt. Levend. Alsof haar lichaam eindelijk iets had gedaan wat het al jaren stiekem had gewild.

Haar hand gleed vanzelf omlaag. Eerst over haar buik, voelend hoe haar spieren aanspanden onder haar aanraking. Toen lager, over de rand van haar slipje. Ze aarzelde even, maar de hitte tussen haar benen was te sterk om te negeren. Ze liet haar vingers onder de stof glijden, vond zichzelf nat, gezwollen, gevoelig. Een lichte aanraking van haar middelvinger over haar clitoris deed haar meteen schokken – een klein, scherp zuchtje ontsnapte haar lippen voordat ze het kon tegenhouden.

Ze dacht aan alles wat er net gebeurd was. Aan hoe zijn erectie voelde in haar hand, zwaar en warm. Aan hoe hij smaakte toen ze hem voor het eerst proefde. Aan het moment dat hij in haar mond explodeerde, onverwacht, heet, overweldigend. Ze had hem laten klaarkomen terwijl hij sliep – of dat dacht ze. De gedachte alleen al maakte haar nog natter. Ze begon zichzelf te strelen, langzaam in cirkels, precies zoals ze het zichzelf soms ’s avonds laat deed als niemand het wist. Maar nu voelde het anders. Intensiever. Alsof elk plekje dat ze aanraakte verbonden was met wat ze net met hem had gedaan.

Ze sloeg de dekens van zich af. De koele lucht van de kamer streek over haar verhitte huid en deed haar rillen. Zonder na te denken greep ze de zoom van haar nachthemdje en trok het over haar hoofd uit. Het viel naast het bed op de grond, een hoopje grijze zijde besmeurd met hem. Nu lag ze naakt, alleen haar slipje nog aan, maar zelfs dat voelde ineens te veel. Ze haakte haar duimen onder de rand en schoof het omlaag, over haar heupen, tot het bij haar enkels bungelde. Ze schopte het weg.

Voor het eerst in lange tijd keek ze echt naar zichzelf. Haar borsten, iets voller dan vroeger, tepels hard en donkerroze in het zachte licht dat nog steeds brandde. Haar buik, vlak maar zacht. De lichte streep van haar schaamhaar, donker en netjes. Ze liet haar handen over haar lichaam glijden – over haar borsten, knijpend in haar tepels tot ze een zachte kreun niet meer kon onderdrukken. Omlaag over haar ribben, haar heupen, dan tussen haar benen. Ze spreidde haar dijen een beetje, voelde hoe open en nat ze was. Haar vingers gleden naar binnen, één vinger, toen twee, langzaam stotend terwijl haar duim over haar gevoelig knopje bleef cirkelen.

Ze dacht aan Joost. Aan hoe dichtbij hij was geweest. Aan hoe zijn lichaam had aangevoeld, hoe hij had gepulseerd in haar mond. Ze stelde zich voor hoe het zou zijn als hij wakker was geweest, als hij haar had vastgepakt, haar had gekust, haar had genomen. De fantasie maakte haar kreunen luider. Ze probeerde ze te dempen door haar onderlip tussen haar tanden te klemmen, maar het lukte niet helemaal. Kleine, hijgende geluidjes vulden de kamer, afgewisseld met zachte, onderdrukte kreunen toen ze harder over zichzelf wreef.

Joost lag op zijn zij, rug naar haar toe, maar hij sliep niet. Al lang niet meer. Zijn hart bonsde net zo hard als dat van haar. Hij had alles gehoord – het ritselen van de dekens, het zachte ploffen van haar nachthemd op de grond, haar ademhaling die sneller en onregelmatiger werd. En nu die geluidjes… die kleine, wanhopige kreuntjes die ze probeerde te smoren.

Heel voorzichtig, alsof hij in zijn slaap bewoog, draaide hij zijn hoofd net genoeg om één oog te openen. Een smalle spleet, amper genoeg om te zien. Maar het was genoeg.

Ze lag daar, naakt op haar bed, benen licht gespreid, één hand tussen haar dijen, de andere knedend over haar borst. Haar hoofd lag achterover in het kussen, lippen halfopen, ogen gesloten. Het lamplicht viel precies goed: schaduwen accentueerden de curve van haar borsten, de lichte glans van zweet op haar buik, de glinsterende nattigheid tussen haar benen waar haar vingers ritmisch bewogen. Ze was prachtig. Kwetsbaar en tegelijk vol lust. Haar heupen wiegden zachtjes mee, zoekend naar meer druk, meer wrijving.

Joost voelde hoe zijn eigen lichaam weer reageerde. Ondanks dat hij net was klaargekomen, werd hij opnieuw stijf. Pijnlijk stijf, bijna meteen. Hij lag op zijn zij, zijn erectie drukkend tegen de slaapzak, maar hij durfde niet te bewegen. Hij keek alleen maar. Keek hoe haar vingers sneller werden, hoe haar rug zich kromde, hoe haar borsten op en neer bewogen met haar hijgende ademhaling. Hij zag de manier waarop ze haar onderlip beet, hoe haar wenkbrauwen samentrokken van genot. Hij hoorde haar kreunen – nu harder, minder beheerst – en het kostte hem al zijn wilskracht om stil te blijven liggen, om niet op te staan, naar haar toe te gaan, haar aan te raken.

Martine was te ver heen om iets te merken. Ze duwde twee vingers dieper, kromde ze, zocht dat ene plekje binnenin dat haar altijd gek maakte. Haar duim bleef hard over haar clitoris wrijven, kleine, snelle cirkels. Ze dacht aan hem – aan hoe hij had gesmaakt, hoe hij had gevoeld toen hij kwam, hoe dichtbij hij was geweest zonder het te weten. De herinnering duwde haar over het randje.

Haar lichaam spande zich, dijen trilden, een lange, onderdrukte kreun ontsnapte haar keel terwijl ze klaarkwam. Golven trokken door haar heen, heet en intens, haar vingers nat en glanzend toen ze eindelijk stilvielen. Ze bleef even liggen, hijgend, borst op en neer gaand, een lichte glimlach op haar lippen die ze zelf niet eens voelde.

Joost sloot zijn oog weer, draaide zijn hoofd langzaam terug, hart bonzend in zijn keel. Hij lag daar, stijf en trillend van ingehouden verlangen, en wist dat deze nacht alles had veranderd

Trefwoord(en): Logeren, Studenten, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!