Peter 27 Jaar - 2

Ter info: In dit verhaal worden veel SMS (of WhatssApp) berichten verstuurd. Als het een SMS bericht is staat dit in cursief.

De zon brandt op een warme meidag. Het is lang weekend door Hemelvaart en de strandbar van Peter aan de visvijver bruist. Zijn houten terras met tafeltjes zit vol, en op het gras liggen zitzakken vol jongeren die van hun laatste vrije dagen genieten voor in juni de examens starten. Overdag is het meestal een zonovergoten feest, en ’s avonds verzamelt iedereen zich rond het vuur in de vuurput.

Als Peter aankomt met Aziza, wordt hij meteen begroet door Sam – een knappe veertiger die de bar met strakke hand runt. “Alles in orde?” vraagt Peter. “Druk,” knikt Sam, “maar goed. Gisteren een probleem met de sanitaire wagen, maar dat is nu opgelost.”

Peter is blij met haar. Hij denkt nu al na over hoe hij haar na de zomer kan houden – zo’n professional laat je niet lopen.

“Een biertje voor mij… en voor jou, Aziza?”

“Een wit wijntje.”

“Komt eraan,” zegt Sam en loopt terug naar de bar. Peter kijkt haar even na.

"Dat is nog eens een lekker kontje", denkt hij bij zichzelf.

Ze zoeken een tafeltje aan de rand, vlak bij een groep jongeren op de zitzakken. De sfeer is uitgelaten – ze genieten van het weer en de laatste vrije dagen voor de examens.

Sam brengt de drankjes. “Als ze te veel lawaai maken, geef maar een seintje.”

“Laat ze maar,” zegt Peter. Hij en Aziza praten over koetjes en kalfjes, want intieme gesprekken zijn hier niet mogelijk. Maar al snel valt Peters oog op een stille jongen tussen de groep. Het is Alex, van een boerderij in de buurt. Zijn blik gaat steeds over het terras, alsof hij iets zoekt. Maar al snel valt bij Peter het kwartje: Alex zit lager dan het terras en heeft zo het perfecte perspectief om onder de zomerjurkjes te gluren. Alleen, dacht Peter, zolang een vrouw haar benen niet spreidt, zie je niet veel.

Hij pakt zijn telefoon en typt naar Aziza: Kijk onopvallend naar de blonde jongen in het gele t-shirt. Volgens mij probeert hij onder de rokken te kijken.

Aziza kijkt subtiel, stuurt terug: Je hebt geloof ik gelijk.

Peter: Het is geen opdracht, maar… zin om hem uit te dagen?

Er glijdt een glimlach over haar gezicht.

Aziza: Wat stel je voor?

Peter: Waarom zet je je benen niet een stukje uit elkaar en laat je hem genieten?

Aziza verschuift haar benen, bijna onmerkbaar.

Aziza: Hij zal niet zien dat het een string is… maar het is wel een hele kantige :)

Even later gaat Alex’ blik weer over het terras – en blijft abrupt hangen bij Aziza. Hij kleurt en kijkt snel weg.

Aziza: Gelukt! hahaha

Peter reageert met een duimpje.

Ze zien hoe Alex probeert niet op te vallen, maar tóch steeds terugglijdt naar de ruimte tussen Aziza’s benen. Dan staat hij op en loopt naar de sanitaire wagen.

Aziza: Gaat hij rukken?

Peter: Geen idee. Misschien.

Aziza: Volg hem eens. Als het van jou mag, geef hem dan mijn nummer. Laten we zien hoe ver dit gaat.

Peter staat op en loopt naar de wagen. Net als hij aankomt, komt Alex naar buiten. Of hij moest echt plassen, of hij was heel geil en heel snel klaar.

Peter houdt hem tegen. “Jij bent Alex, toch? Van de boerderij verderop?”

“Ja, meneer,” zegt Alex beleefd.

“Mijn vriendin en ik hebben je gezien dat je onder haar rokje gluurde.”

Alex wordt rood en begint te stotteren. “Sorry, dat was per ongeluk…”

“Liegen heeft geen zin, Alex. Je probeerde het bij alle vrouwen. Maar maak je niet druk – we zijn niet boos. Ik ben ook jong geweest. En ik heb een open relatie met mijn vriendin.”

Alex kijkt opgelucht. “Dank u, meneer.”

“Geef je telefoon, dan geef ik haar nummer. Stuur haar een bericht. Misschien kun je nog meer zien.”

Peter typt het nummer in, geeft de telefoon terug en gaat zelf even naar binnen.

Als hij terugkomt, laat Aziza blij haar scherm zien: Alex heeft contact gezocht.

“En nu?” vraagt ze.

Peter pakt zijn telefoon. Je mag hem uitdagen, maar op mijn voorwaarden. Jij domineert, hij gehoorzaamt. Geef hem opdrachten en beloon hem.

Aziza: Welke opdrachten? Welke beloning?

Peter: Jij bent zijn Dom. Wat denk je dat een tiener wil?

Aziza denkt even na en typt naar Alex:

Heb je kunnen zien of ik sexy ondergoed aanhad?

Alex: Ja.

Aziza: Als je meer wilt, zul je vriendelijker moeten zijn. ‘Ja, mevrouw. Dank u.’

Alex: Ja, mevrouw. Dank u.

Aziza: Goed zo. Wil je meer zien?

Alex: Graag, mevrouw.

Aziza lacht – hij leert snel.

Aziza: Zal ik mijn string uitdoen?

Alex: Als u dat wilt, mevrouw, zou ik dat heel fijn vinden. Mag ik dan onder uw rok kijken?

Aziza: Omdat je zo vriendelijk bent, wel. Ik kom zo terug.

Ze staat op en loopt naar de sanitaire wagen. Onderweg stuurt ze Peter een screenshot.

Peter: Laat hem niet meteen kijken – houd de controle.

Aziza: Help me, Mijnheer. U heeft ervaring.

Peter: Stel hem eerst een paar intieme vragen. Laat hem antwoorden voor je iets toont.

In een toilethokje doet Aziza haar string uit. Ze verstopt hem onopvallend en loopt terug naar het terras.

Alex kijkt gespannen toe.

Aziza typt: Ik heb nu niets meer aan onder mijn rok. Je weet iets intiems van mij. Voordat je mag kijken, beantwoord je eerst een paar vragen. Ben je bereid?

Alex: Ja, mevrouw.

Aziza: Eerste vraag: heb je nu een erectie?

Alex: Ja, mevrouw. (bloos)

Aziza draait haar knieën subtiel naar hem toe, maar houdt haar benen nog dicht.

Aziza: Fijn dat je eerlijk bent. Heb je al ervaring met een meisje?

Alex: Nee, mevrouw. :(

Ze opent haar benen een heel klein beetje, maar nog niet genoeg.

Aziza: Wanneer heb je voor het laatst gerukt?

Alex: Vanmorgen, mevrouw. (bloos)

Haar benen gaan weer iets verder uit elkaar – net niet genoeg voor een goed zicht.

Aziza: Laatste vraag: ga je vanavond rukken terwijl je aan mij denkt?

Alex: Ja, mevrouw.

Dan spreidt Aziza haar benen wijd, en Alex krijgt een perfect beeld van haar kale kutje.

Aziza geniet van de macht die ze over Alex heeft. Zijn ogen zijn groot en vol verlangen, vastgeketend aan de blootgestelde intimiteit die ze hem nu gunt. Ze sluit haar benen weer, langzaam, en ziet hoe zijn blik wanhopig probeert vast te houden aan wat verdwijnt.

"Hij is helemaal aan stuk. Wat nu? Geef me een volgende opdracht."

"Herinner hem aan zijn plaats. Laat hem werken voor zijn beloning. De string ligt in het derde toilet, boven op de achterkant van de waterbak. Hij mag hem hebben, maar hij moet hem wel verdienen.", suggereert Peter

Een glimlach speelt om Aziza’s lippen. Ze typt.

Aziza: Je was een braaf jongen, Alex. En voor brave jongens heb ik een beloning. Mijn string ligt verstopt in de sanitaire wagen. Je mag hem hebben.

Ze ziet hoe zijn gezicht oplicht. Maar dan volgt haar volgende bericht.

Aziza: Maar niet zo snel. Je gaat hem niet zomaar halen. Je gaat nu eerst het terras rond. Je vraagt aan Sam of je lege glazen en afval mag inzamelen. Je doet dit netjes en discreet. Je spreekt niemand aan over ons. Je doet dit tien minuten lang. Als Sam tevreden knikt, mag je pas naar de wagen. Ik houd je in de gaten.

Alex kijkt even op, zoekt haar blik. Aziza knikt, streng en onvermurwbaar. Hij staat op en loopt naar de bar. Ze ziet hem aarzelend tegen Sam praten. Sam kijkt even verbaasd, schudt dan haar hoofd lachend en wijst naar een dienblad en een vuilniszak.

De volgende minuten is Alex een voorbeeldige helper. Hij ruimt lege glazen op, pult lege flesjes uit de zitzakken, alles onder Aziza’s waakzame blik. Zijn bewegingen zijn gespannen, maar hij volhardt. Na precies tien minuten kijkt hij naar haar op. Aziza geeft hem een bijna onmerkbare knik.

Hij loopt snel, maar probeert niet te rennen, naar de sanitaire wagen.

" Hij is onderweg. Dit is prachtig", zegt Aziza stil tegen Peter

"Perfect. Laat hem even zoeken… dan komt de échte opdracht."

Ze stuurt nog snel naar Alex

Aziza: Stuur en bericht als je het gevonden hebt.

Binnen in de krappe, metaalachtige ruimte van de wagen zoekt Alex de verschillend hokjes af. Derde toilet. Zijn handen trillen lichtjes als hij de deur opent. Hij kijkt achter de waterbak. Daar, tu ligt het: een klein, donker, kantig bundeltje. Hij grijpt het. De stof is zacht en voelt nog naar haar, naar warmte, naar een geheim. Hij stopt het snel in zijn zak, zijn hart bonst in zijn keel.

Alex neemt gehoorzaam zijn telefoon en stuurt een berichtje.

Alex: Gevonden Mevrouw.

Aziza: Goed gedaan. Je hebt je eerste beloning. Maar een echte beloning moet je waard zijn. Hier is je volgende opdracht. Je gaat niet terug naar je vrienden. Je loopt naar de achterkant van de visvijver, naar het wilgenbosje. Daar wacht je op mijn volgende bericht. Tot dan mag je de string alleen vasthouden in je zak. Niet ernaar kijken. Zeker niet gebruiken. Dat is verboden.

Alex haalt diep adem. Dit is gevaarlijker, verder van de mensen vandaan. Maar de drang is te sterk, de belofte te verleidelijk. Hij knijpt in de stof in zijn zak en wilt naar buiten gaan.

Aziza’s vingers zweven even boven het scherm. Een nieuwe, gewaagder laag van controle borrelt in haar op. Ze kijkt naar Peter, die haar uitdagende blik opvangt en een bijna onmerkbare, instemmende wenkbrauw optrekt.

Ze typt naar Alex, die nog net uit de de sanitaire wagen komt.

Aziza: Stop.

Ze ziet de drie puntjes onmiddellijk verschijnen, een stille vraag van verbijstering.

Alex: Mevrouw?

Een trage glimlach trekt om haar mond. Dit was het moment.

Aziza: De regels veranderen. Je mag mijn string meenemen. Maar niet in je zak. Je trekt hem aan. Hier. Nu. In dat toilet. En je trekt hem goed aan. Op je blote huid. Het koord moet tussen je billen liggen. De rest over je heupen. Zoals het hoort.

De vertraging in zijn reactie is nu een bijna tastbare golf van paniek. Ze stelt zich zijn gevecht voor: de kleine ruimte, de vreemde, zijdezachte stof, de onmogelijkheid van de opdracht en de onweerstaanbare drang om te gehoorzamen.

Alex: Maar ik ben al buiten Mevrouw.

Aziza: Dan zou ik als ik jou was terug naar binnen gaan. Dit is de enige manier. Trek hem goed aan. Op je blote huid. Stuur een foto als bewijs. Alleen dan is hij van jou. Weiger je, dan kom je hem hier terugbrengen en is het spel voorbij.

Peter leunt naar haar toe, zijn stem een zacht geruis. "Dat is het. Dat is de echte overgave. Hij voelt elke draad, elke centimeter van jouw wil."

Minuten gaan voorbij. Dan trilt haar telefoon. Geen tekst, alleen een foto.

De foto is genomen met moeite, een wazige selfie vanuit de benauwde ruimte. Het is close, intiem, vernederend. Alex heeft waarschijnlijk de telefoon op het toilet geplaats en dan met de timer gewerkt. De focus ligt op zijn onderbuik, net boven het schaambeen. De donkere, kantige rand van haar string snijdt daar scherp af tegen zijn bleke, jongenshuid. Het satijnen koord verdwijnt uit beeld, naar beneden, naar achteren – precies zoals bevolen. De elastische banden lopen strak over zijn heupbeenderen. Het is een beeld van totale, vreemde overname.

Aziza’s adem stokt. Een diepe, warme voldoening stroomt door haar. Hij had het gedaan. Hij had zich letterlijk in haar macht gekleed.

Aziza: Perfect. Zo hoort het. Je bent een uitstekende, gehoorzame jongen. Nu blijft hij zitten. Je houdt hem aan. De hele weg naar huis. Tot vanavond 23:00. Hoe voelt het?

Een reactie volgt, langzaam.

Alex: Mevrouw… het voelt… anders.

Aziza: Natuurlijk voelt het anders. Dat ben ik. Dat is mijn geheime teken op jou. Als je twijfelt, voel je het koord. Dat is mijn herinnering. Nu ga. En laat het niemand zien.

Er volgt geen antwoord meer. Even later zien ze de deur van de sanitaire wagen voorzichtig opengaan. Alex komt eruit. Hij loopt niet, hij schuifelt. Zijn handen diep in zijn zakken gedrukt, zijn schouders gespannen. Het is een looppas van pure, geconcentreerde zelfbewustheid. Elke beweging moet het vreemde, delicate materiaal tussen zijn billen doen verschuiven, de banden over zijn heupen doen herinneren.

"Kijk," fluistert Aziza, gefascineerd. "Hij voelt me. Met elke meter die hij aflegt."

Peter knikt, zijn ogen vol bewondering voor haar vindingrijkheid. "Je hebt hem niet alleen iets gegeven. Je hebt hem aangekleed. Je bent nu letterlijk zijn tweede huid. Dat is macht op cellulair niveau."

Aziza leunt achterover, een diepe, bevredigde zucht latend ontsnappen. Het gelach op het terras dekte hun geheime drama toe. Ze had hem verder gebracht dan alleen maar laten kijken. Ze had hem getransformeerd tot een drager van haar wil, gekleed in een stille, constante herinnering aan zijn eigen onderwerping.

"En vanavond om 23:00?" vraagt ze zacht, haar blik nog steeds op de weg waar hij verdween.

"Dan," zegt Peter, terwijl hij zijn hand onder de tafel op haar been legt en stiekem onder haar rokje volgt, "Dan mag hij eindelijk doen waartoe jij hem hebt voorbestemd. Maar de herinnering aan hoe het voelde om het te dragen... die blijft veel langer."

Hij glimlacht. "Dat was meesterlijk."

Bijna 23:00 bij Alex

Alex zit op de rand van zijn bed. Het licht van zijn nachtlampje werpt een warme, intieme cirkel. Op zijn nachtkastje ligt zijn telefoon, het scherm zwart, de tijd lezend: 22:58

De stilte in zijn kamer is luid. Hij draagt nog steeds de string. De hele dag is hij een geheim geweest dat tegen zijn huid fluisterde. De delicate kantrand heeft een lichte roze afdruk op zijn heupbeenderen achtergelaten. Het dunne, satijnen koord tussen zijn billen is een gevoel dat hij nooit meer zal vergeten.

Zijn handen zijn licht vochtig. 22:59.

Een golf van nervositeit en pure opwinding stijgt in hem op. Dit is het moment dat zij hem heeft toegestaan.

Precies om 23:00 kijkt hij naar het scherm. Geen bericht. De toestemming is stil en absoluut.

Hij staat op. In plaats van de string uit te doen, doet hij het tegenovergestelde. Hij trekt zijn broek volledig uit, zodat hij *alleen* in haar string staat. Hij loopt naar de vaste spiegels op zijn kastdeur. Het beeld is schokkend: zijn jongenslichaam, gespannen en opgewonden, omkaderd en uitgelicht door het donkere, vrouwelijke kantwerk dat strak om zijn heupen en tussen zijn billen zit. Het is het visuele bewijs van zijn totale overgave.

Hij gaat weer op het bed zitten, zijn rug tegen het hoofdeinde. Zijn vingertoppen strijken over de kant aan de voorkant, die strak over zijn onderbuik en schaambeen ligt. Hij buigt zijn hoofd naar voren en ademt diep in. Hier, tegen zijn eigen warme huid, is de geur van haar het sterkst. Een vleugje van haar parfum, vermengd met de subtiele, zoute geur van een dag in de zon – haar zweet, haar intimiteit. Het is de geur van zijn opdrachtgeefster, nu ingebakken in de stof en tegen zijn eigen lichaam gedragen. Het is overweldigend.

Nu begint hij. Met zijn rechterhand sluit zich stevig rond zijn stijve lid, dat al strak tegen de voering van de string duwt. Hij gebruikt zijn linkerhand niet om de stof weg te trekken, maar om hem juist op zijn plaats te houden, zijn vingers haakend in de elastische band aan zijn heup. De frictie is anders, indirecter, doffer dan op blote huid. De zachte stof wrijft tegen de gevoelige kop, het kant prikkelt. Het is frustrerend en ongelooflijk opwindend – elke beweging moet hij door het materiaal heen maken, een laag van *haar* bezit tussen zijn verlangen en zijn bevrediging.

Hij sluit zijn ogen. De beelden komen in een meedogenloze stroom:

- Het moment waarop hij, trillend in het toilethokje, het koord tussen zijn billen moest leiden en voelde hoe de realiteit van zijn vernedering bezit van hem nam.

- De brandende schaamte tijdens de hele wandeling naar huis, waar elke stap het delicate materiaal deed verschuiven.

- Haar stem in zijn hoofd, kalm en gebiedend: "*Je voelt hem met elke stap. Dat ben ik.*"

Zijn bewegingen worden harder, gehaaster. In zijn fantasie komt Mevrouw in het toilethokje en lacht bemoedigend naar hem. Zij gaat op haar knieën voor hem zitten en haalt zijn erectie een beetje uit de string en neemt zijn pik in haar mond. Hij drukt zijn gezicht in het kussen om zijn kreun te smoren. De combinatie van de geur, de constante, vreemde aanraking van de stof, en de totale controle die zij nog steeds uitoefent – zelfs nu, op afstand – duwt hem snel naar de rand.

Het orgasme overvalt hem met een intensiteit die hem verlamt. Hij rukt een laatste keer door, zijn hele lichaam verstijft, en hij komt met een stille schok in de absorberende stof van de string. De warmte verspreidt zich, doordrenkt het kantwerk, en mengt zich met de reeds aanwezige geur van haar. Het is het ultieme, vuile bewijs: hij heeft haar beloning genomen, precies zoals bevolen, en heeft daarmee haar eigendom voor altijd gemarkeerd.

Hij ligt een tijdje stil, uitgeput, zijn hart bonst in zijn keel. De natte, warme plek tegen zijn huid koelt langzaam af, een onontkoombare herinnering.

Voorzichtig, met trillende handen, trekt hij de bezoedelde string uit. Hij houdt hem even in zijn handen, het bewijs van zijn gehoorzaamheid en zijn val. Hij loopt naar de wastafel, spoelt hem voorzichtig schoon met koud water en een beetje zeep, en wringt hem uit.

Hij spreidt hem zorgvuldig uit op zijn vensterbank, waar het maanlicht de vochtige, donkere vlek op het kant zachtjes laat glanzen. Hij maakt er een foto van. Het is een offer, teruggebracht, getransformeerd.

Hij stuurt de foto naar Mevrouw. Geen woorden.

Dan gaat hij terug naar bed. Zijn lichaam is leeg, zijn geest vol. Hij voelt de lichte, branderige streep op zijn huid waar het koord de hele dag zat. Hij sluit zijn ogen. Het laatste wat hij voelt, voor de slaap hem overneemt, is niet spijt. Het is een diep, hongerig verlangen om te horen wat zijn volgende opdracht zal zijn.

23:00 bij Peter en Aziza

Aziza staat bij het grote raam dat uitzicht biedt de velden. In de verte ligt de glinsterende vijver met de strandbar. Ze draagt alleen een badjas, haar haren nog nat van de douche.

Peter komt achter haar staan, zijn handen gaan onder de badjas en rusten op haar heupen. Hij kijkt over haar schouder mee naar buiten, naar de duisternis waar ze weten dat Alex ergens alleen is.

"Het is tijd," zegt ze zacht, meer een constatering dan een vraag.

"Het is tijd," bevestigt hij. Zijn stem is laag, een resonantie tegen haar rug.

Ze draait zich in zijn armen om. Haar handen gaan naar de riem van zijn broek. Er is geen gehaast, geen gretigheid van onervarenheid. Dit is een ritueel, een viering van hun gedeelde macht.

"Waar denk je aan," fluistert ze, terwijl ze zijn broek losmaakt. "Aan de schaamte in zijn ogen als hij mijn string aandeed."

"Ik denk aan hoe hij fantaseert dat hij seks met jouw mag hebben," antwoordt Peter, terwijl hij zijn haar badjas van haar schouders laat glijden. Het valt op de grond. "Aan hoe hij hoopt dat jij zijn pik in zijn mond neemt en hij voor de eerste keer door een vrouw klaarkomt."

"Wilt Mijnheer dat ik dat doe?" vraagt Aziza.

"Alles op zijn tijd Aziza"

"Mijnheer, in mijn gedachten ruikt hij aan mijn string. Hij voelt het kant dat ik voor hem heb uitgekozen. En hij komt, terwijl hij aan mij denkt. Mijn jonge hengst."

Peter legt nu zijn handen op haar hoofd. Ze kan niets anders dan de pik volledig in haar mond nemen. Haar ademhaling versnelt.

Ze haalt even de pik uit haar mond: "Vertel me, Vertel me wat hij nu precies voelt."

Peter leidt haar hoofd terug naar izjn pik. "Hij voelt zich vernederd. En opgewonden. Hij voelt het koord, dat kleine stukje stof tussen zijn billen, en hij weet dat dat van jou is. Dat jij dat daar hebt geplaatst. Hij haat het en hij verlangt ernaar, en dat maakt dat hij nog harder komt."

Aziza kreunt, een geluid van pure triomf. Het beeld dat hij oproept – van Alex, alleen en overweldigd door hun wil – duwt haar zelf over de rand. Ze komt klaar door een pik in haar mond en de gedachten aan haar jonge hengst.

Maar ze is nog niet klaar.

Even laat Peter haar bekomen.

"Nu wil ik in jouw mondje spuiten"

Opnieuw neemt ze de piemel in haar mond. Ze zuigt met haar mond en kneed hem met haar handen. Haar tempo wordt bepaald door de beelden die ze oproepen: de wandeling van Alex naar huis, het gesprek bij de sanitaire wagen, de foto uit het toilet.

Peter's handen verstijven in haar haar. Zijn adem stokt. Het is niet alleen de fysieke sensatie; het is de overweldigende psychologische lading. Hij ziet het allemaal voor zich – hun gedeelde creatie, het spel dat ze hebben gewonnen, de jonge geest die ze hebben gevormd en die op dit exacte moment voor hen beeft.

"Aziza," gromt hij..

Ze trekt zich niet terug. Ze weet dat ze dat niet mag.

Ze laat hem komen met dezelfde drang naar dienen die ze de hele dag heeft tentoongespreid. Ze slikt, zonder een spier te vertrekken, en blijft dan nog even op haar knieën, haar wang rustend tegen zijn dij.

De stilte die volgt is dik, gevuld met de echo van hun gedeelde geheim.

Hij pakt haar hand, laat haar opstaan en leidt haar naar de bank. Ze nestelen zich tegen elkaar aan, een fles water delend. Op de salontafel trilt Aziza's telefoon één keer. Het is de foto van de string op de vensterbank. Ze laat het scherm aan Peter zien. Geen woorden nodig.

"Zie je?" zegt ze, terwijl ze haar hoofd op zijn borst legt. "Hij heeft zijn offer gebracht. Hij bewijst dat hij nog steeds aan ons denkt."

"Hij smeekt om een volgende opdracht," zegt Peter, zijn vingers door haar haar strijkend.

"En die zal hij krijgen," fluistert Aziza, haar ogen vallen langzaam dicht. "Maar niet vanavond. Vanavond laten we hem wachten. En dromen."

Trefwoord(en): Dominantie, Oraal, Sexting, String, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!