Het Slaapfeestje - 9

Beste lezers, voor diegenen die gemerkt hebben dat er iets in het vorige deel niet klopte, zij hebben gelijk, er ontbrak een groot stuk waar ik door een oplettende lezer in een reactie op attend werd gemaakt. mijn excuses hiervoor ik heb het gecorrigeerd, Lees mijn opmerking in het vorige deel, bedankt voor jullie trouwe leeslust en mooie beoordelingen, John Adams.

De maandagochtend voelde anders dan alle andere. Terwijl we met z'n achten de dijk af fietsten en het dorp in reden richting school, hing er een onuitgesproken sfeer van onoverwinnelijkheid om ons heen. Mark fietste nu definitief in onze formatie, geflankeerd door Sophie en Eva. We waren geen losse verzameling vrienden meer; we waren een roedel, gesmeed in het zand en het water van de Maas.

"Kijk ze eens kijken," fluisterde Rianne, terwijl we de bebouwde kom inreden. Mensen op straat bleven onwillekeurig even staan om onze groep na te kijken. Er ging een dreiging van ons uit, maar ook een soort serene rust die voortkwam uit onze nieuwe "vrijheid".

Toen we de grote parkeerplaats van de school opdraaiden en onze fietsen in de stallingen zetten, vormden we automatisch weer 'De Muur'. Met de hele groep liepen we het schoolplein op, klaar voor de confrontatie met de eindexamen boys die ons de afgelopen weken het leven zuur hadden geprobeerd te maken. Ik voelde de adrenaline in mijn vaten kloppen, mijn vuisten losjes gebald.

Maar tot onze verbazing bleef het stil. Het plein, dat normaal gesproken gedomineerd werd door de luide stemmen en het provocerende gedrag van de ouderejaars, was opvallend rustig. De beruchte tafel waar Jonas en zijn maten altijd zaten te loeren, was leeg.

"Waar zijn die sukkels?" vroeg Tommie, terwijl hij verbaasd om zich heen keek.

Tess, die haar telefoon alweer tevoorschijn had getoverd, grijnsde breed. "Gasten, check de groepsapp van de school. Het grootste deel van die eindexamen-kliek is geslaagd. Ze hebben hun laatste schooldag al gehad en de diploma-uitreiking is pas over een paar dagen. Ze zijn waarschijnlijk ergens hun roes aan het uitslapen of liggen op een strandje waar ze wél welkom zijn."

Een golf van opluchting, maar ook een tikkeltje teleurstelling trok door de groep. We waren klaar voor de strijd, maar onze vijand was simpelweg van het toneel verdwenen.

"Dat betekent," zei ik, terwijl ik mijn arm om de schouders van Amber en Rianne sloeg, "dat dit plein nu van ons is. Geen eindexamen boys meer om rekening mee te houden. We hebben de dijk, we hebben de muur, en nu hebben we ook de school."

Mark knikte instemmend en keek naar de aula. "En over een paar dagen zijn ze definitief van deze school af. Dan is er niemand meer die ons in de weg staat."

Het was een machtig gezicht in de middagpauze. Voor het eerst in jaren zat er een andere groep aan de 'koningstafel' in de aula. We namen de ruimte in alsof we er al jaren hoorden; Mark aan het hoofd, de meiden ontspannen en lachend, en de rest van ons verspreid over de banken. De rust was bijna onwerkelijk. De meiden konden eindelijk hun brood opeten zonder dat er obscene opmerkingen over het plein geslingerd werden of dat er ongewenste blikken over hun lichamen gleden.

Maar de sfeer veranderde toen de klapdeuren van de aula met een ferme zwaai openvlogen.

De rest van de jongens van de 'Muur' — de groep die ons al die tijd fysiek had bijgestaan en de rugdekking had gevormd tijdens de confrontaties onderweg en op het schoolplein — kwam binnenmarcheren. Het waren er een stuk of tien, stevige gasten die normaal gesproken op de achtergrond bleven, maar nu een onstuitbare eenheid vormden.

Ze liepen recht op onze tafel af. De hele aula hield zijn adem in; andere leerlingen keken verschrikt op van hun telefoons, denkend dat er een interne strijd zou losbarsten. Maar zodra ze bij de tafel aankwamen, opende de cirkel zich.

"Plek voor de rest van de muur?" vroeg een van de jongens met een knipoog naar Tommie en mij.

"Altijd," antwoordde ik, terwijl we de banken opschoven om ruimte te maken.

Binnen een minuut was de tafel bezet door bijna vijfentwintig man. Het was een statement van jewelste. De 'Muur' was niet langer alleen een verdedigingslinie; het was een nieuwe orde geworden. De jongens die ons beschermd hadden, wisselden blikken van verstandhouding uit met de meiden. Er hing een sfeer van diep respect. Ze hadden gezien hoe wij de dijk hadden geclaimd en mee verdedigt tegen de eindexamen boys, en nu kwamen ze hun plek aan de tafel opeisen als onderdeel van deze nieuwe, onoverwinnelijke macht.

Rianne keek de kring rond, haar ogen glinsterend van trots. "De eindexamen boys zijn weg," zei ze luid genoeg zodat de tafels om ons heen het konden horen. "Maar de Muur blijft. En vanaf vandaag bepaalt de Muur wat hier gebeurt."

"En wij dan?" vroeg een van de jongens van de Muur, een boomlange kerel die normaal gesproken op de achtergrond bleef. Hij schoof zijn stoel iets naar voren en keek de kring rond, zijn blik rustte even op Rianne en Sophie. "Er is nu een overwinning gevierd, de eindexamen boys zijn weg, maar... is er ook een beloning voor ons?"

De rest van de groep van de Muur, die nu met zo'n vijftien man aan de tafel zat, werd onmiddellijk stil. Ze spoorden hem aan met hun blikken; het was duidelijk dat ze dit onderling hadden besproken.

Rianne legde haar boterhammen neer en keek de jongen uitdagend aan, een flauwe glimlach spelend om haar lippen. De adellijke, uitdagende blik die ze altijd had als de machtsverhoudingen verschoven, verscheen op haar gezicht. Ze wist precies welke snaar hij probeerde te raken.

"Een beloning, dus?" spon ze, terwijl ze achterover leunde en haar armen over elkaar sloeg. "Omdat jullie al die tijd op ons 'gepast' hebben? En wat hadden jullie dan precies in gedachten?"

De jongen kreeg onmiddellijk een vuurrood hoofd. Hij sloeg zijn ogen neer en zweeg even, bedremmeld door de directe confrontatie. Hij had duidelijk niet verwacht dat Rianne hem zo frontaal zou aanpakken. De spanning aan de tafel was om te snijden. De andere jongens van

de Muur bleven hem aanmoedigen, hun blikken waren hongerig en vol verwachting. Ze wisten waar hij op doelde.

De jongen haalde diep adem en begon te stamelen, zijn stem trillend van de zenuwen. "Wij... wij... hoorden... dat jullie... de roedel... altijd... veel plezier hebben... dat de dijk... en de schuur... en de buurtsuper..."

Hij stokte weer en keek schichtig naar Sophie en Eva, die hem met geamuseerde blikken gadesloegen. Ze vonden zijn onhandigheid blijkbaar vermakelijk.

Hij ging verder, zijn stem werd iets vaster. "Nou... wij... wij... dachten dat... dat... we misschien wel een graantje mee konden pikken...? Dat we... misschien... ook deel uit konden maken... van dat plezier... van die 'vrijheid' die jullie elkaar beloofd hebben..."

Hij liet de woorden in de lucht hangen, zijn gezicht nog steeds vuurrood, zijn blik smekend om een antwoord. Het was een openlijke bekentenis van hun verlangen, een verzoek om te worden opgenomen in de intieme kring van onze roedel. Ze hadden gehoord wat er op de dijk en in het bos was gebeurd, en ze wilden ook een aandeel in de passie en de dominantie die wij uitstraalden.

Mark en ik keken elkaar aan en konden een grijns niet onderdrukken. Het was vermakelijk om die grote, sterke kerels die ons altijd beschermd hadden, nu zo te zien spartelen van de zenuwen. Ze stonden daar als kleine jongens die om een snoepje vroegen, terwijl ze normaal gesproken als een ondoordringbare muur om ons heen stonden.

Rianne nam de leiding, zoals ze dat de laatste tijd steeds vaker deed. Ze keek de stamelende jongen aan, maar haar blik was niet langer spottend; er zat een soort koninklijke erkenning in. Ze begreep de hunkering in hun ogen, maar ze stelde ook direct de grenzen vast.

"Een beloning, dus," zei ze, terwijl ze langzaam opstond. "Een eenmalige beloning voor jullie trouw. Die hebben jullie zeker verdiend, dat ontkennen we niet. Maar laat één ding duidelijk zijn: de roedel blijft in stand zoals hij is. Er is simpelweg geen ruimte voor jullie allemaal om daar permanent deel van uit te maken. De Eed van de Dijk is niet voor iedereen."

Ze keek opzij naar Sophie, Eva, Amber, Tess en de andere meiden. "Meiden, wat vinden jullie? Zullen we deze mannen de beloning geven waar ze zo op hopen?"

Een veelzeggende blik ging door de groep meiden. Er werd niet gesproken, maar de twinkeling in hun ogen verraadde genoeg. Ze vonden het idee van deze machtsverschuiving, waarbij de beschermers de smekelingen werden, overduidelijk opwindend.

"Laten we ons even terugtrekken achter het toneelgordijn, voor jullie beloning, in de coulissen," stelde Rianne voor, terwijl ze met haar hoofd richting het grote podium van de aula knikte. Het was daar donker, stoffig en volledig afgesloten van het zicht van de rest van de school. "Als jullie echt de moed hebben die jullie de afgelopen tijd hebben laten zien, mogen jullie ons volgen. Maar doe het in kleine groepjes, onopvallend, zodat we geen argwaan wekken bij de leraren."

De spanning aan de tafel was nu bijna tastbaar. De jongens van de Muur keken elkaar ongelovig aan. Dit was meer dan ze hadden durven hopen.

Een voor een stonden de meiden op. Rianne liep voorop, haar pumps klikten met een uitdagend ritme op de linoleumvloer van de aula. Sophie volgde, daarna Amber met een ondeugende achteromkijk, Eva en Tess en zo verdwenen ze stilletjes, de een na de ander, achter het zware, rode pluche van het toneelgordijn.

Ik nam vervolgens de leiding over de logistiek. Mark knikte me instemmend toe; hij begreep dat we dit ordelijk moesten aanpakken om de discretie te waarborgen. De jongens van de Muur zaten op het puntje van hun stoel, de adrenaline spatte van hun gezichten af.

Ze wilden instinctief al meteen met zijn allen tegelijk naar het toneel rennen, gedreven door een mengeling van ongeloof en pure lust, maar ik hield ze tegen met een strenge blik. "Ik zeg wanneer je mag vertrekken. Als we nu als een kudde gaan, staan de leraren hier binnen dertig seconden."

Ik wees de eerste jongen aan. Hij was een van de sterkste krachten van de Muur, iemand die normaal gesproken nooit een spier vertrok. Hij stond op, slikte een keer diep en keek uiterst behoedzaam om zich heen. De leraren in de verte waren druk met hun eigen gesprekjes en hun koffie, totaal onbewust van de zinderende spanning aan onze tafel. Met ingehouden adem sloop hij stilletjes weg, zijn tred zacht op de vloer, tot hij achter het zware rode pluche van het gordijn verdween.

"Nummer twee," zei ik, en ik keek de jongen aan die zojuist nog met een rode kop het verzoek namens de hele groep had gedaan.

Zijn gezicht kleurde nu opnieuw diep bordeauxrood. Hij leek even te twijfelen, alsof de realiteit van wat er aan de andere kant van dat gordijn zou kunnen gebeuren hem plotseling overviel. Zijn handen trilden lichtjes op de tafel. Maar de aansporingen van zijn maten en de herinnering aan de uitdagende blik van Rianne gaven hem het laatste zetje. Hij vermande zich, stond langzaam op en vertrok met een snelle, schichtige pas richting de coulissen.

De rest van de tafel bleef achter in een geladen stilte, starend naar de plek waar hun vrienden zojuist waren opgeslokt door het duister achter het toneel.

Nummer drie zat al op hete kolen, zijn spieren gespannen om op te staan, maar ik legde mijn hand plat op de tafel. "Wachten," fluisterde ik scherp. Ik had vanuit mijn ooghoek gezien dat mevrouw Jansen, de docente Engels, haar blik even op onze tafel liet rusten. Ze leek even te fronsen bij de aanblik van al die grote jongens die daar zo ongewoon stil bij elkaar zaten.

Het hart van nummer drie moet in zijn keel hebben gezeten, maar gelukkig bleek het loos alarm. Mevrouw Jansen werd afgeleid door een leerling die haar iets vroeg en ze draaide zich om. "Nu," knikte ik. Hij vertrok direct, als een schaduw die over de ruimte gleed. Kort daarna gaf ik het teken aan nummer vier en vijf. Beiden slopen ze met een mengeling van ontzag en spanning richting het toneel.

De aula bleef rumoerig; het was de normale lunchchaos van honderden leerlingen die door elkaar heen praatten. De leraren vermoedden nog helemaal niets, te druk met hun eigen pauze en het toezicht op de rest van de zaal.

De overgebleven jongens van de Muur staarden naar het gordijn alsof daar de poort naar de hemel was geopend. De minuten kropen voorbij. Na een kwartier kwam nummer één plotseling weer tevoorschijn. Hij liep met een tred die veel lichter leek dan toen hij vertrok, en op zijn gezicht stond een big smile die van oor tot oor liep. Zijn ogen glansden en hij zag eruit alsof hij zojuist de hoofdprijs in de loterij had gewonnen.

Zodra hij bij de tafel neerplofte, bogen de achtergebleven jongens zich onmiddellijk naar hem toe. "En?!" fluisterde er een hees. "Hoe was het? Wat deden ze? Vertel op!"

De jongen opende zijn mond om van wal te steken, maar die snoerde ik direct met een ijzige blik. "Niet hier," zei ik kortaf. "Wat achter het gordijn gebeurt, blijft achter het gordijn. Begrepen?"

Hij knikte verward maar voldaan, terwijl de spanning bij de rest alleen maar toenam. De mythe van wat de meiden daar in de coulissen aan het doen waren, werd door dit stilzwijgen alleen maar groter.

Nummer zes stond op met een blik die verraadde dat hij het liefst naar het podium zou rennen, maar hij hield zich in en sloop gecontroleerd weg. Zo ging het ritme door: elke keer als er een voldane jongen met een rode blos en verwarde haren terugkeerde, gaf ik de volgende een seintje.

Toen was de beurt aan een van de stillere jongens van de Muur. Hij had de hele tijd geen woord gezegd en staarde met neergeslagen ogen naar het tafelblad, terwijl zijn vingers zenuwachtig met een elastiekje speelden. Ik tikte hem aan. "Jij bent, ga maar."

Hij keek op, zijn ogen groot van onzekerheid. "Wat... wat doen ze daar eigenlijk achter het gordijn?" vroeg hij zachtjes, alsof hij bang was voor het antwoord.

Ik leunde iets naar voren en zei met een stalen gezicht: "Daar kom je zo zelf wel achter. De meiden wachten op je."

Hij slikte hoorbaar. "Gaan ze daar... zoenen?"

Er steeg onmiddellijk een lachsalvo op aan de tafel. De jongens die al terug waren gekomen, de 'veteranen' van de coulissen, keken elkaar aan met veelbetekenende blikken en schudden hun hoofd van pret. Die jongen had duidelijk geen idee wat voor storm hem te wachten stond.

Ondertussen wees ik een andere jongen aan die geen seconde twijfelde en direct vertrok.

Ik keek het stille knulletje weer aan. "Laten we zeggen dat het misschien wel iets meer wordt dan alleen zoenen daarachter."

De jongens om hem heen knikten nu allemaal tegelijkertijd en heftig ja, terwijl een van hen hem een bemoedigend klopje op zijn schouder gaf. "Geloof me," fluisterde een van de jongens die net terug was, "je gaat de middag van je leven hebben. Vergeet alles wat je denkt te weten over schoolregels."

Het knulletje stond langzaam op, zijn benen nog een beetje wankel, en liep met de nodige schroom richting het grote rode gordijn. We zagen hem even aarzelen bij de zoom van het stof, maar toen werd er van binnenuit een hand zichtbaar—een hand met gelakte nagels die hem resoluut het duister in trok.

Toen de laatste jongen eindelijk met een wankele tred en een verdwaasde blik terugkeerde naar de tafel, wist ik dat de missie voltooid was. Iedereen van de Muur had zijn beloning opgeëist. Ik besloot dat het tijd was om zelf even poolshoogte te nemen bij de meiden. Ik gaf het commando over de tafel over aan Tommie en Mark, die de boel scherp in de gaten hielden, en glipte geruisloos tussen de gordijnen door.

Zodra ik in de schemering van het toneel belandde, werd ik begroet door de zware, zoete geur van seks en parfum. Het was een ravage; overal over de houten vloer en de kisten met rekwisieten lagen kledingstukken verspreid—bh’s, slipjes en nylons lagen kriskras door elkaar. De meiden zagen er compleet afgeragd uit, hun haar was in de war en hun make-up was hier en daar uitgelopen, maar ze straalden een enorme voldoening uit.

"Zo," zei Rianne, terwijl ze met haar rug tegen een decorstuk leunde. Het zaad zat nog zichtbaar op haar gezicht en glinsterde op haar borsten, terwijl er straaltjes langs haar benen naar beneden dropen op haar pumps. "Dat was me een middagje wel. Enkelen van die gasten wisten wel van wanten, maar volgens mij hebben we er vandaag een hele rits ontmaagd."

Ik grinnikte en liep naar haar toe. "Ik vroeg me af hoe het gegaan was met dat stille jochie dat zo onzeker was."

Rianne schoot in de lach en keek naar Eva, die er net zo uitgeput en voldaan bij zat. "Oh, die?" begon Rianne met een ondeugende twinkeling in haar ogen. "Die hebben we met zijn tweeën onder handen genomen. We moesten hem letterlijk alles leren, zelfs hoe hij moest kussen! Ik begon met hem te zoenen, maar ik merkte al snel dat hij er werkelijk niets van bakte. Ik heb de hulp van Eva ingeroepen; terwijl ik naar beneden gleed en hem zachtjes begon te pijpen om hem op te warmen, ging Eva door met de kuslessen en mocht hij ondertussen met haar tieten spelen."

Eva knikte instemmend en veegde een lok haar uit haar gezicht, ze zei: "Toen ik merkte dat hij eindelijk echt op sterkte kwam en hij doorhad wat de bedoeling was, hebben Rianne en ik 'steen-papier-schaar' gedaan om te zien wie de primeur kreeg. Ik won, dus hij mocht mij neuken."

"Hij kwam echt goed op dreef," vulde Rianne aan, terwijl ze een handdoek pakte om zich een beetje op te frissen. "Hij werd steeds enthousiaster en ongeremder. Hij bekende tussen het hijgen door zelfs dat hij ooit één keer was klaargekomen met masturberen, maar dat zijn moeder hem had betrapt en hem had uitgelegd dat dit 'vies' was. Maar dit was het echte werk, en zijn moeder was hier niet... dus hij liet zich volledig gaan."

Eva begon te lachen. "Op een gegeven moment kwam hij brullend klaar in mij. Je kon echt merken dat hij al heel lang geen ejaculatie meer had gehad, want het kwam er werkelijk met liters uit! Het hield gewoon niet op."

"En het mooiste was," zei Rianne met een knipoog, "toen Eva klaar was en ik hem vroeg of hij mij ook nog even wilde neuken, sloeg hij dat absoluut niet af. Hij spoot mij even later met bijna dezelfde enorme hoeveelheid helemaal vol. Hihi hi, dat was echt een verrassing voor me, dat hij zo snel weer opgeladen was."

Ik vertelde hen dat ik aan de gezichtsuitdrukking van de jongen al had gezien dat hij totaal veranderd was toen hij weer bij de tafel verscheen. Hij liep als een trotse pauw.

"Jazeker," zei Eva trots, terwijl ze haar bh weer opdiepte uit de hoek. "Wij hebben vandaag van die jongen een echte man gemaakt."

De scherpe van de eerste schoolbel sneed door de broeierige stilte van de coulissen. De meiden schoten in een overlevingsreflex; kousen werden opgehesen, rokjes rechtgetrokken en met vochtige doekjes werden de meest zichtbare sporen van de "beloningen" weggeveegd. Vijf minuten later zaten we allemaal in de klas, de geur van seks nog vaag om ons heen hangend, terwijl de docent nietsvermoedend aan zijn uitleg begon.

Pas die avond, toen de rust in huis was teruggekeerd en Rianne geruisloos mijn kamer binnenkwam, kwam de echte ontlading. Ze gleed op mijn bed en spreidde haar benen, haar rug tegen het kussen, en wees naar haar kut, Terwijl ik tussen haar dijen dook om haar te verwennen met mijn tong en ik haar zachtjes en diep befte, begon ze te vertellen, haar stem hees en trillend van de herinnering.

Ze vertelde als eerste over de boomlange jongen die als nummer één naar binnen was gegaan. Hij was normaal gesproken de meest stoïcijnse van de Muur, maar zodra hij de geur van de meiden rook, veranderde hij in een hongerig dier. Rianne beschreef hoe hij Sophie, die uitgebreid verslag had gedaan, tegen de zware houten katrol van het toneel drukte, zijn handen zo groot dat ze haar hele bekken omvatte, terwijl hij haar met een rauwe, bijna wanhopige passie nam. Ze voelde hoe hij trilde bij elke stoot, alsof alle opgebouwde spanning van de afgelopen weken van bescherming bieden er in één keer uit kwam, culminerend in een explosie die haar helemaal deed schokken tegen het koude hout.

Terwijl ik mijn tong sneller over haar clitoris liet glijden, begon ze over de jongen met de rode kop. Hij was zo zenuwachtig geweest dat hij in het begin nauwelijks durfde te kijken, maar Rianne had hem bij zijn nekvel gegrepen en hem gedwongen zijn hoofd tussen haar borsten te begraven. Ze vertelde hoe zijn aanvankelijke schroom omsloeg in een obsessieve bewijsdrang; hij wilde laten zien dat hij de beloning waard was. Hij had haar met een onverwacht uithoudingsvermogen ‘urenlang’ — zo voelde het althans voor haar — bewerkt, waarbij hij zijn gezicht telkens weer in haar hals drukte en haar naam smeekte, totdat hij haar letterlijk volspoot met een intensiteit die haar de adem benam.

Rianne boog haar rug van het genot en greep mijn haren vast toen ze bij het laatste verhaal kwam: de transformatie van het stille jochie. Ze vertelde weer hoe bizar het was om te zien hoe de 'viesheid' die zijn moeder hem had ingeprent, voor zijn ogen verdampte. Ze beschreef het moment dat hij tussen haar en Eva in lag, als een leerling die plotseling de wijsheid van de wereld ontdekte. De manier waarop hij eerst nog schuchter de tieten van Eva aanraakte, maar eindigde als een jonge god die Rianne met zulke krachtige, ongeremde stoten nam dat ze hem wel moest smeken om meer. Ze voelde het zaad nog bijna in zich branden toen ze vertelde over zijn brullende ontlading, een geluid van pure bevrijding dat haar die middag meer had gedaan dan ze wilde toegeven.

Rianne schokte onder mijn aanraking terwijl ze met een explosieve ontlading klaarkwam, haar nagels kort in mijn schouders gravend. Toen de rust terugkeerde, doken we samen diep onder de dekens. De kamer was slechts verlicht door het schijnsel van de straatlantaarns, wat een intieme sfeer creëerde. Terwijl ik haar teder liefkoosde en kuste, de geur van haar opwinding nog om ons heen, vroeg ik haar of ze er echt van genoten hadden.

Ze nestelde zich tegen me aan, haar huid nog gloeiend. "John," fluisterde ze met een schorre stem, "dit was zonder twijfel het spannendste en mooiste wat we ooit op school gedaan hebben. De adrenaline om gepakt te worden, gecombineerd met al die hongerige jongens... ik had die orgie voor geen goud willen missen." Ze vertelde dat de andere meiden ook door het dolle heen waren geweest, vooral omdat de dynamiek zo veranderde toen sommige jongens halverwege de daad van neukertje wilden wisselen, wat leidde tot een chaotische maar heerlijke carrousel achter het gordijn.

Toen keek ze me mysterieus aan, haar ogen donker in het halfduister. "Wie weet," zei ze zacht, "nodig ik ze binnenkort allemaal wel uit in de schuur voor een echte gangbang. De afgelopen tijd... ik heb het gevoel dat ik in een slet ben veranderd. Hoe meer lullen, hoe lekkerder ik het vind. Het is alsof ik er langzamerhand verslaafd aan begin te raken, aan die constante aandacht en die vulling."

Ik wilde iets zeggen, maar ze gaf me de kans niet. Met een ondeugende glimlach dook ze onder de deken. De warmte van haar mond overstemde al mijn gedachten. Ze nam de tijd, genietend van elke beweging, totdat ze me met een heerlijke pijpbeurt naar een explosief happy end hielp. We vielen die nacht diep in slaap.

De dag van de diploma-uitreiking was aangebroken. De lucht was zwaar van de hitte en de spanning terwijl we met de volledige groep van de muur het schoolplein op liepen. Het was een contrast van jewelste: wij als één massief, onverstoorbaar blok tegenover de chaotische drukte van trotse ouders, zenuwachtige broertjes en zusjes, en de geslaagde eindexamenleerlingen in hun beste kleren.

We bleven midden op het plein staan, een eiland van rust en dreiging. Ik voelde de blikken van de jongere leerlingen op ons rusten; ze zagen dat de hiërarchie op school in één week tijd volledig was gekanteld.

Al snel kreeg ik de familie van Jonas in het vizier. Ze stonden pontificaal bij de ingang van de aula, alsof ze het gebouw bezaten. Zijn vader, een man die in alles uitstraalde dat hij 'stinkend rijk' was, stond daar met een verwaande, triomfantelijke blik over de menigte te kijken. Hij droeg een veel te duur pak en keek neer op alles en iedereen, overtuigd van het feit dat zijn zoon vandaag de koning van de school was.

Naast hem stond Jonas. Hij lachte luid om een grap van een van zijn vrienden, maar op het moment dat zijn blik over de menigte gleed en op onze groep bleef haken, verstrakte zijn gezicht. Zodra hij Rianne zag, veranderde zijn houding. De arrogantie maakte plaats voor diezelfde oude, hongerige blik die ons de afgelopen weken zo had getergd. Hij keek haar van top tot teen aan, alsof hij haar met zijn ogen wilde uitkleden, totaal onwetend van het feit dat de machtsverhoudingen tussen hen voorgoed waren veranderd in die donkere coulissen en op het strandje bij de Maas.

Hij dacht waarschijnlijk dat hij vandaag, met zijn diploma op zak, eindelijk zijn slag kon slaan. Hij zag alleen de prachtige verschijning van Rianne, maar hij zag niet de twintig man die als een ondoordringbare muur om haar heen stonden.

Ik voelde een ijzige rilling over mijn rug lopen toen ik Riannes gezichtsuitdrukking zag. Ik verwachtte walging, minachting of op zijn minst een koude negering, maar wat ik zag was totaal het tegenovergestelde. Ze staarde Jonas recht in de ogen terug, en de blik die ze hem gaf was niet defensief. Er brandde een onmiskenbare, hongerige, maar ook een tikkeltje angstige twinkeling in haar ogen; een blik van pure geilheid die ik inmiddels maar al te goed kende van onze nachten samen.

Mijn maag kromp ineen van verwarring. Had ze niet eerder gezegd dat ze verslaafd raakte aan de aandacht, aan de vulling? Was Jonas nu, ondanks alles wat hij ons geflikt had, simpelweg het volgende doelwit op haar lijstje van veroveringen? De gedachte dat ze hem nu met dezelfde passie aankeek als de jongens van de Muur een paar dagen geleden, maakte me duizelig.

Jonas zag het ook. Zijn grijns werd breder, zelfverzekerder. Hij dacht dat hij haar eindelijk gebroken had, of erger nog, dat hij haar verleid had.

Maar voordat ik de confrontatie aan kon gaan of Rianne kon aanspreken, werd de sfeer op het plein bruut verstoord door het luide galmen van de schoolbel en het personeel dat iedereen naar binnen dirigeerde. "Dames en heren, we gaan beginnen! Graag allemaal naar binnen!"

De menigte kwam in beweging. Het was een chaos van duwende familieleden, enthousiaste leerlingen en zwetende ouders. We werden als groep uit elkaar gedreven door de stroom mensen die zich door de smalle deuren van de aula perste. Jonas en zijn arrogante vader liepen vlak voor ons, en Jonas keek nog één keer achterom over zijn schouder, recht naar Rianne, terwijl hij een veelzeggend knipoogje gaf.

In de drukte van de aula probeerde ik Riannes hand vast te pakken, maar ze was al een paar stappen voor me, haar heupen wiegend in haar strakke jurkje, terwijl ze de blik van Jonas bleef vasthouden totdat de menigte hen fysiek scheidde.

Er werden een paar saaie toespraken gehouden door de rector en enkele docenten. Daarna vroeg de rector of er nog iemand van de leerlingen iets wilde zeggen. Jonas die duidelijk op dit moment gewacht had stak zijn hand op.

De aula was doodstil toen Jonas met een zelfverzekerde tred het podium opstapte. Hij stelde zijn microfoon af, keek de zaal rond en liet zijn blik even rusten op de achterste rij, waar wij als een gesloten blok zaten. Zijn vader leunde trots achterover, de armen over elkaar, genietend van het moment dat zijn zoon het middelpunt van de aandacht was.

Jonas begon zijn speech met een heldere, bijna professionele stem:

"Dames en heren, leraren, trotse ouders en natuurlijk mijn mede-studenten. Vandaag sluiten we een hoofdstuk af. Een hoofdstuk waarin we niet alleen boekenwijsheid hebben opgedaan, maar waarin we ook hebben geleerd hoe het echte leven werkt.

In de eerste plaats wil ik de leraren bedanken. Jullie hebben ons door de lastige jaren heen geloodst. En dan denk ik in het bijzonder aan onze docente Duits. Mevrouw Van den Berg, ik hoop dat u, ondanks de soms... uitdagende lessen, toch nog wat mooie, persoonlijke herinneringen aan onze klas overhoudt. Wij in ieder geval wel aan u."

Ik zag mevrouw Van den Berg, een bloedmooie, getrouwde vrouw van in de dertig, onmiddellijk dieprood worden. Ze ontweek de blikken van haar collega's en begon zenuwachtig in haar tasje te rommelen om haar make-up bij te werken, haar handen trilden lichtjes.

Jonas ging onverstoorbaar verder, met een ondeugende twinkeling in zijn ogen:

"En natuurlijk onze teken juf, mevrouw De Wit. Uw lessen gaven ons de ruimte om onszelf uit te drukken op manieren die we nooit voor mogelijk hadden gehouden. Uw... creativiteit... zal ons altijd bijblijven."

Ook de teken juf reageerde hetzelfde; ze begon koortsachtig haar lippenstift bij te werken, haar blik strak op haar spiegeltje gericht om de intense blik van Jonas te vermijden. Zijn vader keek triomfantelijk rond in de zaal, alsof hij wilde zeggen: Kijk, dat is mijn jongen, hij heeft ze

allemaal in zijn zak.

Toen veranderde de toon van zijn stem. Hij werd serieuzer, bijna intiem.

"Maar de mooiste herinneringen zijn niet die aan de lessen. Die gaan over de mensen met wie we deze tijd hebben gedeeld. Ik wil specifiek de medeleerlingen bedanken die zoveel aan deze mooie tijd hebben bijgedragen. Mensen die de school kleur gaven, die ons uitdaagden en die lieten zien wat ware passie is."

Terwijl hij dit zei, keek hij Rianne strak aan. Het was alsof de rest van de aula niet meer bestond. Hij hield haar blik secondenlang vast, een publieke claim op haar aandacht.

"Binnenkort vertrekken velen van ons naar de universiteit. Een nieuwe wereld, nieuwe steden. Maar ik weet zeker dat ik me deze jaren op de dijk en in deze aula met hele... warme gevoelens zal herinneren. Het was een tijd van ontdekkingen, en die herinneringen neem ik voor altijd met me mee. Bedankt voor alles."

Er barstte een luid applaus los, aangevoerd door zijn vader die bijna uit zijn stoel sprong van trots. Jonas liep het podium af, zijn blik nog één keer zijdelings naar Rianne werpend voordat hij in de felicitaties van zijn vrienden verdween.

Na de algemene speech was het tijd voor het ceremoniële gedeelte: de individuele overhandiging. De rij met geslaagden bewoog zich langzaam richting het podium, waar de rector met een stapel dikke mappen en een glimlach klaarstond. Hij had voor iedereen een kort woordje.

Toen Jonas aan de beurt was, viel er een korte stilte van respect in de zaal. De rector keek over zijn brilletje heen en begon aan het persoonlijke toespraakje dat voor hem was voorbereid:

"Jonas, we hebben je de afgelopen jaren leren kennen als een leerling met een buitengewoon doorzettingsvermogen. Als jij je zinnen eenmaal op een doel hebt gezet, laat je niet meer los. Die vasthoudendheid is een zeldzame eigenschap die je ongetwijfeld ver zal brengen in je verdere loopbaan."

De rector knikte kort naar de eerste rij, waar de vader van Jonas zat.

"Het is duidelijk dat de appel niet ver van de boom valt. We kennen je vader hier nog goed als oud-leerling; Hij ondersteund de school met financiële middelen voor de buitenschoolse activiteiten, een man die het in de zakenwereld erg ver heeft geschopt door diezelfde onverzettelijkheid. We zien diezelfde drive in jou terug, ik zie een gouden toekomst voor je Jonas."

Pa glom werkelijk van trots. Hij rechtte zijn rug, trok aan de revers van zijn dure jasje en keek even ostentatief om zich heen om te zien of iedereen in de aula wel begreep over wie het ging. Voor hem was dit de ultieme bevestiging: zijn zoon was de rechtmatige opvolger van zijn succes, de alfa van de nieuwe generatie.

Jonas nam zijn diploma met een stevige handdruk in ontvangst. Terwijl hij van het podium afstapte, liep hij niet direct terug naar zijn familie. Hij hield zijn map triomfantelijk omhoog en liep met een trage, berekende pas langs onze rij. Zijn blik gleed over de gesloten gezichten van de Muur, maar stopte weer bij Rianne. Hij bleef een fractie van een seconde langer staan dan sociaal geaccepteerd was, een arrogante grijns om zijn lippen, alsof hij met dat diploma in zijn hand nu eindelijk de 'sleutel' bezat die hem toegang gaf tot alles—en iedereen—die hij wilde.

Ik voelde de spanning bij de jongens naast me stijgen. De Muur trilde op zijn grondvesten van ingehouden woede, maar Rianne bleef hem aankijken met diezelfde raadselachtige, twinkeling die me eerder die middag zo uit het veld had geslagen.

De sfeer in de foyer was inmiddels volledig omgeslagen naar een broeierig soort euforie. De drank vloeide rijkelijk en de formele barrières tussen leraren en leerlingen leken met elke slok prosecco verder af te brokkelen.

Ik hield mijn ogen strak op Jonas gericht. Hij stond daar als een jonge god, omringd door een aura van succes en arrogantie. De lerares Duits, mevrouw Van den Berg, kon het blijkbaar niet laten. Ze baande zich een weg door de menigte naar hem toe. Haar wangen waren nog steeds rood van zijn eerdere speech. Toen ze hem feliciteerde, bleef het niet bij een handdruk; ze boog naar hem toe en gaf hem drie zoenen. Het waren van die zoenen die net de mondhoek schampten en net een fractie van een seconde te lang duurden om puur platonisch te zijn.

Jonas, brutaal als altijd, liet zijn handen op haar heupen rusten en liet ze langzaam zakken tot op haar billen, waar hij haar stiekem een kort, stevig kneepje gaf. Ze verstijfde even, maar trok zich niet terug; ze lachte alleen maar nerveus terwijl ze haar haar achter haar oor stak.

Zonder blikken of blozen draaide Jonas zich daarna om en liep in een rechte lijn op onze groep af. De Muur spande zich aan, maar hij negeerde de jongens volledig. Hij bleef pal voor Rianne staan, zijn diploma nog steeds stevig in zijn hand.

"En?" vroeg hij met die irritante, zelfverzekerde stem. "Grijp je je kans niet? Wil de mooiste meid van de dijk en de school mij niet feliciteren met mijn succes?"

Ik hield mijn adem in, hopend op een sneer van Rianne. Maar tot mijn verbijstering stapte ze naar voren. Ze keek hem diep in de ogen aan—met diezelfde blik die me eerder die middag zo onrustig had gemaakt—en gaf hem ook drie zoenen op de wang en feliciteerde hem. Het was bijna een kopie van de lerares, inclusief de vertraging. Jonas knikte haar triomfantelijk toe, wierp mij een spottende blik toe, en liep met een uiterst tevreden gezicht terug naar zijn vader en moeder.

Zodra hij weg was, greep ik Rianne bij haar arm en trok haar een stukje opzij. "Rianne, wat was dat in godsnaam? Na alles wat hij geflikt heeft? Na alles wat wij met de roedel hebben opgebouwd?"

Ze trok haar arm met een ruk los en keek me ijzig aan. "Doe niet zo dramatisch, John," beet ze me toe, met een toon die ik nog niet eerder van haar had gehoord—koud en enigszins bitcherig. "Hij is geslaagd, hij heeft het ver geschopt. Hij heeft die felicitatie toch wel verdiend? Of ben je nu ineens zo onzeker?"

Ze liet me daar staan, met een mond vol tanden en een diep, knagend gevoel van onbehagen in mijn maag. Terwijl ze weer naar de andere meiden liep, zag ik hoe ze onopvallend nog even over haar schouder naar Jonas keek, die aan de andere kant van de zaal een glas champagne hief…

Was getekend: John Adams

Trefwoord(en): Broer, Dominantie, Examen, Gangbang, Klaarkomen, Klasgenoot, Koningin, Leraar, Macht, Moeder, Mysterie, Ontmaagd, Openbaar, Orgie, Passie, Pijpen, Pik, Rokje, School, Slet, Sport, Straf, Strand, Studenten, Vader, Vakantie, Verlangen, Verlegen, Verleiden, Vernederen, Werk, Zomer, Zus, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!