Het Slaapfeestje - 10

De sfeer tijdens de fietstocht terug naar huis was om te snijden. Waar we normaal gesproken luidruchtig en als een onoverwinnelijke eenheid over de dijk fietsten, hing er nu een verstikkende stilte boven de groep. Rianne fietste helemaal aan de buitenkant, haar blik strak op de weg gericht, ontwijkend en onbereikbaar. Elke keer als ik probeerde haar blik te vangen of iets te zeggen, versnelde ze net een beetje of begon ze plotseling tegen Sophie te praten over iets onbenulligs.

Zodra we thuis aankwamen, was ze de eerste die haar fiets in de schuur smeet. Zonder om te kijken of de rest van de roedel nog even gedag te zeggen, beende ze naar binnen. Ik hoorde haar voeten op de trap en kort daarna het doffe geluid van haar slaapkamerdeur die in het slot viel.

Geen "tot straks", geen kus, niets. De leegte die ze achterliet op het erf voelde zwaarder dan de hitte van de hele middag bij elkaar. Ik bleef daar staan met de andere jongens, die me vragend en met een tikkeltje medelijden aankeken. Het was duidelijk: Rianne was er met haar hoofd niet bij, of erger nog, ze was ergens waar ik haar niet kon volgen.

De rit naar het dorp gaf me even de tijd om de knoop in mijn maag te ontwarren. De koele avondlucht op de dijk hielp, maar de onzekerheid over Rianne bleef aan me vreten. Ik besloot dat een beetje afleiding bij de vertrouwde gezichten van de buurtsuper precies was wat ik nodig had.

Toen ik de winkel binnenstapte, hing de bekende geur van vers brood en schoonmaakmiddel er. Ik liep rechtstreeks naar het gangpad met de frisdranken, waar ik Amber zag staan. Ze was druk bezig met het spiegelen van de flessen cola, haar donkere krullen vielen over haar schouders. Zodra ze me in de gaten kreeg, klaarde haar gezicht op. Ze wierp een snelle, alerte blik om zich heen om te zien of er klanten of collega's in de buurt waren, en stapte toen dicht naar me toe om me een zachte, warme kus te geven tussen de kratten door.

"Hey," fluisterde ze, terwijl ze weer een fles rechtzette. "Wat doe jij hier nog zo laat?"

Ik vertelde haar kort over de diploma-uitreiking en de vreemde sfeer thuis. Toen ik vroeg hoe het met haar ging en of die manager haar nog lastigviel, schudde ze haar hoofd. "Nee, echt niet. Sinds die keer... het is alsof hij weet dat hij te ver is gegaan of dat hij bang is voor de roedel. Hij is een stuk rustiger geworden en laat me sindsdien volledig met rust. Ik kan gewoon mijn werk doen zonder over mijn schouder te kijken."

Een golf van opluchting trok door me heen. ten minste íets dat volgens plan verliep. Amber keek op de grote klok boven de kassa's. "Ik ben net pas met mijn shift begonnen, John. Ik moet nog een aantal uren tot sluitingstijd. Dus ik kan helaas niet met je mee." We namen afscheid en ik beende de winkel uit.

Ik stond in de schaduw van de overkapping bij de fietsenstalling. Mijn hart sloeg een slag over toen ik Eva daar zag staan. Ze stond heel dicht bij een van de jongens van de Muur— het was die gespierde gast die als vierde het gordijn achter was gegaan. Ze lachten allebei
en de verstandhouding tussen hen was overduidelijk erg intiem.

Ik kneep mijn ogen samen. Zou het echt zo zijn? Had die middag in de coulissen iets bij haar losgemaakt waardoor ze nu buiten de roedel om afspraakjes maakte? Het idee dat de eenmalige 'beloning' voor de Muur aan het veranderen was in iets blijvends, gaf me een ongemakkelijk gevoel. De roedel hoorde exclusief te zijn, maar na Riannes gedrag vanmiddag en nu dit met Eva, leek het wel of de muren die we om ons heen hadden gebouwd langzaam afbrokkelden.

Eva legde haar hand even op zijn arm en boog naar voren. Ze gaven elkaar een vluchtig, maar veelzeggend kusje op de mond. De jongen keek haar na met een blik van pure aanbidding terwijl hij zijn eigen weg ging.

Eva draaide zich om en liep met die zelfverzekerde, verleidelijke pas van haar rechtstreeks in mijn richting. Ik begon koortsachtig aan mijn fietsslot te morrelen, hopend dat ik eruitzag als iemand die toevallig net wilde vertrekken en niet als een spion die de hele scène had gadegeslagen. De zenuwen gierden door mijn lijf. Had ze me in de smiezen?

Toen haar schaduw over mijn voorwiel viel, stopte ze vlak achter me. "Slotje wat stroef, John?" vroeg ze met een stem die overliep van spot en zelfvertrouwen.

"Ja, kun je wel zeggen," mompelde ik, terwijl ik met een ruk mijn fietssleuteltje omdraaide. "Het kreng hapert wat, net als de rest van de dag."

Eva leunde met haar rug tegen de muur van de supermarkt en kruiste haar armen. "Met je ziel onder je arm, John? Je ziet eruit alsof je zojuist je laatste hoop hebt verloren."

"Rianne doet vreemd," gaf ik toe, terwijl ik eindelijk rechtop ging staan. "Sinds die uitreiking is ze onbereikbaar. Ze negeert me volledig, is meteen naar haar kamer gegaan. Ik zocht gewoon wat afleiding." Ik knikte met mijn hoofd richting de schuifdeuren van de super. "Amber is binnen aan het werk. Het gaat goed met haar, die manager houdt zich koest na dat gedoe."

Eva knikte kort. "Goed zo. Dat verhaal ging al rond. Die smeerlap moet zijn handjes voortaan gewoon thuislaten, anders zorgen we er met de hele groep wel voor dat hij nooit meer een krat kan tillen."

Ik zweeg even en keek toen naar de hoek waar de jongen van de Muur zojuist was verdwenen. "En die gast net dan? Ik zag je met hem zoenen, Eva. Is de 'beloning' van de coulissen nu een vaste date geworden?"

Eva lachte zachtjes, een geluid dat zowel warm als gevaarlijk klonk. "Oh, hem? Hij is aardig, John. Echt waar. Hij heeft een soort... rauwe eerlijkheid die ik wel kan waarderen." Ze zag mijn bezorgde blik en deed een stapje dichterbij. "Maar je moet er niets achter zoeken, hoor. Het is niet alsof ik morgen met hem ga samenwonen."

Ze speelde met een lok van haar haar en haar ogen vernauwden zich tot twee spleetjes. "Al denk ik wel dat ik hem binnenkort nog wel een keertje ga neuken. Hij smaakte naar meer, en eerlijk gezegd... ik heb nog wat ruimte in mijn agenda voor een jongen die zo goed naar commando's luistert."

Ik keek Eva doordringend aan, in de hoop een sprankje verraad in haar ogen te zien. "Eva, eerlijk nu... jij weet wat er met Rianne aan de hand is, toch? Jullie meiden vertellen elkaar alles."

Eva zuchtte en leunde wat zwaarder tegen de bakstenen muur van de supermarkt. De vrolijke twinkeling over de jongen van de Muur verdween even. "Eerlijk, John? Ik weet het ook niet precies. Ze is... anders. Afwezig."

"Heb je haar de laatste tijd op haar telefoon gezien?" vroeg ik, terwijl mijn stem onbedoeld wat scherper werd. "Ik heb het gevoel dat ze constant aan het appen is zodra ik even de kamer uitloop."

Eva knikte langzaam, haar blik dwaalde af naar de parkeerplaats. "Nu je het zegt... ze is de laatste dagen inderdaad bizar veel met dat ding bezig. Stiekem, weet je wel? Scherm omlaag als er iemand binnenkomt, dat soort werk."

Ik voelde de knoop in mijn maag strakker worden. "Denk je dat ze contact heeft met Jonas? Dat hij haar via de app of Insta aan het bestoken is?"

"Het zou me niets verbazen," antwoordde Eva met een bittere trek om haar mond. "Die gast geeft niet zomaar op, dat hebben we vandaag op het podium wel gezien. En Rianne... tja, ze zei het zelf al: ze raakt een beetje verslaafd aan de kick, aan de aandacht van alles en iedereen. Misschien vindt ze het spelletje met de vijand wel spannender dan we dachten."

Ze legde een hand op mijn schouder, haar nagels drukten zachtjes in mijn shirt. "Kijk uit, John. Als die twee echt aan het linken zijn achter onze rug om, dan is de roedel niet het enige dat uit elkaar valt."

Eva rilde even en wreef over haar bovenarmen terwijl de avondkoelte over het parkeerterrein trok. Ze keek me met een blik aan die half uitnodigend en half uitdagend was.

"John, ik krijg het echt koud hier buiten," zei ze, terwijl ze haar schouders ophaalde. "Waarom kom je niet even mee naar mijn huis? Het is letterlijk hier om de hoek."

Ik keek haar vragend aan, denkend aan de rest van de roedel in de schuur en de stilte van Rianne boven.

"Mijn ouders en de rest van de familie zijn een paar dagen op stap," vervolgde ze met een ondeugende glimlach. "Ik ben helemaal alleen thuis. We kunnen daar op ons gemak verder praten over Rianne... of over iets anders. Het is daar in ieder geval een stuk warmer dan hier bij de fietsenstallingen."

Ze wachtte mijn antwoord niet eens af, maar begon al langzaam te lopen in de richting van de zijstraat, ervan uitgaande dat de verleiding van een leeg huis en haar gezelschap groot genoeg zou zijn om me te laten volgen.

"Zeg John," begon ze, terwijl ze naast me kwam zitten en haar benen onder zich trok op de bank. "Ga jij morgen eigenlijk ook mee naar het grote feest?"

Ik keek haar vragend aan. "Feest? Welk feest? Ik weet van niets."

Eva lachte en schudde haar hoofd. "Oh ja, natuurlijk, jij zat de hele avond in je eigen bubbel met Rianne. Ben Harmsen is natuurlijk ook geslaagd. En je weet hoe zijn vader is... die boer met die enorme hallen aan de rand van het dorp?"

Ik knikte langzaam. De naam Ben Harmsen deed meteen een belletje rinkelen. Hij was een van die grote, lompe gasten die altijd in het kielzog van Jonas liepen die er ook bij was toen ze ons die middag op het strandje probeerden te intimideren.

"Precies die," ging Eva verder. "Zijn vader is een bekend figuur hier; altijd in voor een drankje en een feestje. Omdat hij de ruimte heeft in die hallen, worden de grootste dorpsfeesten daar altijd gehouden. Morgenavond gaat het dak eraf. Het hele eindexamenjaar is uitgenodigd, maar ook de rest van het dorp. Het wordt een mega eindexamenfeest."

Ik nam een slok van mijn cola en staarde voor me uit. De hallen van Harmsen stonden bekend om hun legendarische feesten waar alles kon en alles mocht, meestal omdat de politie er toch niet kwam controleren op dat afgelegen erf. Het feit dat Bens vader het organiseerde, betekende dat er waarschijnlijk kratten vol bier en luide muziek zouden zijn tot diep in de nacht.

"Gaan de anderen ook dan?" vroeg ik, terwijl ik mijn telefoon uit mijn broekzak diepte. Ik had hem de hele middag en avond eigenlijk genegeerd door alle spanningen met Rianne.

Eva lachte en rolde met haar ogen. "John, serieus? Heb je je meldingen uitstaan ofzo? De groepsapp is al uren aan het ontploffen!"

Ik opende de app en zag inderdaad een ongelezen lijst van honderden berichten. De Roedel en de jongens van de Muur waren er al volop over bezig. Screenshots van de uitnodiging, grappen over wie het meeste bier kon wegtikken en plannen over hoe we daar als groep zouden verschijnen, vlogen over het scherm.

"Iedereen gaat," zei Eva, terwijl ze over mijn schouder meekeek naar de stroom berichten. "Tommie is al aan het regelen wie er voor de drank zorgt op de heenweg, en Mark heeft al laten weten dat de Muur in volle sterkte aanwezig zal zijn. Niemand wil dit missen, zeker niet in die hallen van Harmsen. Dat wordt legendarisch."

Ik scrolde snel door de berichten. Het enthousiasme spatte er vanaf, maar één ding viel me meteen op: Rianne had in de hele stroom aan berichten nog geen enkel woord gezegd. Terwijl iedereen plannen smeedde, bleef het van haar kant ijzig stil in de groep.

"Zie je?" zei ik, terwijl ik het scherm naar Eva draaide. "Iedereen reageert, behalve Rian. Ze zit boven op haar kamer, ze leest alles, maar ze zegt niets. Dat bevestigt voor mij alleen maar dat ze met iets anders bezig is."

Eva beet op haar lip en keek naar het scherm. "Dat is inderdaad vreemd. Normaal is zij de eerste die roept hoe we ons moeten kleden en hoe laat we vertrekken. Dit lijkt wel stilte voor de storm."

Eva legde haar hand op mijn knie en keek me met een zachte, bijna dwingende blik aan. "Joh, je moet echt niet teveel piekeren over je zus," zei ze sussend. "Als Rian besluit haar eigen plan te trekken, is dat haar verantwoording. Je kunt haar niet aan een lijntje houden, John."

Ze schoof wat dichterbij op de bank, waardoor ik de warmte van haar lichaam voelde. "Kan ik je op een of andere manier wat afleiding bezorgen? Want eerlijk gezegd... ik had eigenlijk heel andere plannen voor deze avond dan alleen maar praten over groepsapps en boerenzonen."

Haar stem was gedaald tot een verleidelijk gefluister. Terwijl ik nog wilde reageren, boog ze zich langzaam naar me toe. Ik rook de vage geur van haar parfum en de frisheid van de cola. Onze lippen raakten elkaar, eerst voorzichtig tastend, maar al snel werd het vuriger. Voor ik het wist, zaten we innig te kussen op de bank, waarbij de zorgen over Rianne, Jonas en het feest van morgen langzaam naar de achtergrond verdwenen in de stilte van haar lege huis.

De sfeer in de stille woonkamer veranderde op slag. Terwijl onze lippen elkaar nog steeds vasthielden in een diepe, hongerige kus, gleden mijn vingers naar de knoopjes van haar bloesje. Een voor een sprongen ze open, totdat de stof opzij gleed en haar tieten bevrijd werden. Ze waren prachtig, stevig en warm in het schaarse licht van de kamer.

Ik begon ze eerst vol overgave te kneden, mijn vingers diep in het zachte vlees drukkend. Eva slaakte een zachte zucht tegen mijn lippen aan. Met een ondeugende impuls kneep ik even hard in haar stijve tepel, wat haar deed opspringen van genot, om er daarna direct met mijn mond op te duiken. Ik zoog hard aan de donkere punt en beet er zachtjes op, precies zoals ze dat lekker vond.

Terwijl ik mijn aandacht verdeelde tussen haar beide borsten, gleed mijn vrije hand naar beneden. Onder de rand van haar strakke minirokje zocht ik tastend mijn weg. Zodra mijn vingers de zijden stof van haar slipje raakten, voelde ik hoe drijfnat ze al was. De hitte die daarvandaan kwam was overweldigend; ze was duidelijk al net zo ver als ik.

Eva gooide haar hoofd achterover in het kussen van de bank en greep mijn haren vast, me steviger tegen haar borst aan drukkend. "John..." hikte ze uit, haar ademhaling zwaar en onregelmatig. De hele wereld buiten — Rianne, Jonas en die enorme hallen van Harmsen — bestond op dit moment niet meer. Er was alleen de hitte tussen ons op deze bank.

Eva kreunde diep terwijl ze haar rug hol trok, haar vingers grepen stevig in mijn haren terwijl ik mijn tanden zachtjes in haar tepel zette en bleef zuigen. Haar vrije hand gleed met een doelgerichte beweging onder de elastische band van mijn sportbroekje. Met een handige ruk bevrijdde ze mijn lul, die er stijf en kloppend uit sprong.

Mijn gezicht nog steeds tussen haar volle borsten begravend en afwisselend haar tepels met mijn tong bewerkend, omsloot ze me met haar warme hand. Ze begon me met lange, stevige halen af te trekken, haar palm vochtig van het voorvocht dat er al uit sijpelde. De combinatie van de natte hitte aan mijn mond en de dwingende beweging van haar hand beneden zorgde ervoor dat ik mijn heupen onwillekeurig tegen haar aan begon te stoten.

"Zo lekker, John," hijgde ze in mijn oor, terwijl ze het tempo van het aftrekken verhoogde. Ik voelde de spanning in mijn hele lichaam toenemen; de woede en verwarring over Rianne en Jonas van eerder die dag werden nu volledig omgezet in rauwe, geile energie. Eva wist precies hoe ze me moest aanpakken, ze was niet voor niets expert als het op seks technieken aankwam, haar duim gleed telkens over de eikel terwijl ze me naar het randje dreef op die bank in de stille woonkamer.

Ik liet me gewillig naar beneden glijden, mijn gezicht vlak bij de zachte stof van haar minirokje. De geur van haar opwinding was daar nog sterker en bedwelmender. Terwijl ze haar benen iets verder spreidde op de bank, tilde ik met mijn handen de zoom van haar rokje omhoog.

Daar zat het, een minuscuul zijden stringetje dat al volledig doorweekt was. In plaats van mijn handen te gebruiken, greep ik met mijn tanden de smalle rand van de stof vast en trok het voorzichtig maar beslist naar beneden, waardoor haar glanzende, gezwollen schaamlippen volledig vrijkwamen.

Zodra ik mijn tong over haar clitoris liet glijden, slaakte Eva een rauwe kreet en boog ze haar rug bijna van de bank af. Ik begon haar ritmisch en diep te likken, mijn tong stevig over het gevoelige knopje bewegend terwijl ik met mijn vingers haar billen uit elkaar trok om overal bij te kunnen. Ze was zo nat dat ik het vocht bijna van haar huid hoorde spatten bij elke beweging van mijn tong.

Terwijl zij boven me lag te kronkelen en mijn naam hijgde, bleef ze me met een koortsachtig tempo aftrekken. De wereld om ons heen was gereduceerd tot deze bank, de hitte tussen haar benen en de dwingende greep van haar hand om mijn lul.

Eva liet geen seconde meer verloren gaan. Ze greep mijn hand vast met een kracht die ik niet van haar kende en trok me dwingend van de bank omhoog. Terwijl haar bloesje nog half open hing en mijn sportbroekje op mijn heupen hing, sleurde ze me de woonkamer uit.

Onze voetstappen klonken hol op de houten trap terwijl we naar de bovenverdieping renden. De stilte in het grote, lege huis maakte de spanning alleen maar groter; elke zucht en elke aanraking leek uitvergroot. Boven aangekomen trapte ze de deur van de master-bedroom open. Het grote bed van haar ouders stond daar als een eiland van luxe in de duisternis, verlicht door het flauwe schijnsel van de maan dat door de gordijnen viel.

Ze duwde me achterover op het zijdezachte dekbed en begon koortsachtig de rest van mijn kleren uit te trekken, terwijl ze haar eigen rokje met een soepele beweging over haar heupen liet glijden. De gedachte aan Rianne, Jonas en de dreiging van het feest bij Harmsen was nu definitief naar de achtergrond verdwenen. Er was alleen nog Eva, haar warme huid tegen de mijne, en de belofte van een nacht waarin we alle frustraties van de afgelopen dagen van ons af zouden neuken.

De master-bedroom van haar ouders werd het decor van een urenlange ontlading. Nu er geen pottenkijkers waren en de adrenaline van de afgelopen dagen eruit moest, nam ik haar met een intensiteit die alles overtrof.

Ik begon door haar op haar rug te leggen, haar benen hoog over mijn schouders getrokken zodat ik diep in haar kon stoten. Bij elke stoot hoorde ik het ritmische geklets van onze lichamen en het gekraak van het luxe matras. Eva hield haar ogen stijf dicht, haar nagels diep in mijn bovenarmen begraven, terwijl ze bij elke beweging hese kreetjes slaakte. Het duurde niet lang voordat ze haar eerste orgasme bereikte; haar hele lichaam verstijfde en ze gilde het uit in het lege huis, haar inwendige spieren die zich krachtig om mijn lul klemden.

Maar ik was nog lang niet klaar. De frustratie over Rianne en de arrogantie van Jonas fungeerden als een onuitputtelijke brandstof. Ik draaide haar om op haar knieën, haar gezicht diep in de kussens gedrukt terwijl ik haar van achteren nam. Ik greep haar stevig bij haar tieten en hield een moordend tempo aan. Eva kronkelde onder me, haar billen ritmisch tegen me aan slaand, totdat ze voor de tweede keer schokkend en bevend klaarkwam, terwijl ze de lakens met haar tanden vastgreep om het geluid te dempen.

Daarna tilde ik haar op en zette haar op de rand van het bed, terwijl ik bleef staan. Ze sloeg haar benen om mijn middel en kuste me vol overgave terwijl ik haar bleef vullen. We wisselden van de zijkant naar bovenop, waarbij zij het tempo bepaalde en wild op en neer ging, haar borsten schokkend bij elke beweging. Ze kwam nog een derde keer klaar, haar hoofd achterover gooiend terwijl ze zachtjes huilde van puur genot.

Ondanks de hitte en de herhaaldelijke ontladingen van Eva, bleef mijn eigen climax uit. Het was alsof mijn lichaam de spanning nog even vast wilde houden voor wat er morgen zou komen. Ik was keihard en onvermoeibaar, genietend van de macht die ik over haar lichaam had in die donkere kamer.

De rust in de slaapkamer werd bruut verstoord toen Eva de regie weer volledig overnam. Met een vliegensvlugge beweging draaide ze zich om, haar haren waaierend over mijn bovenbenen, en nam ze me vol overgave in haar mond. De warmte en de zuigkracht waren overweldigend, maar ze was nog niet klaar met haar arsenaal aan technieken.

Voor ik het wist, trok ze me naar de rand van het grote bed. Ze drukte me krachtig voorover, zodat ik met mijn bovenlichaam op het matras lag en mijn achterwerk hulpeloos omhoog stak. Terwijl haar ene hand me met koortsachtige snelheid bleef aftrekken, voelde ik de vochtige hitte van haar tong. Ze begon me te rimmen, eerst voorzichtig cirkelend, maar al snel met een intensiteit die me deed trillen.

Toen gebeurde het: haar tong gleed dieper naar binnen dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Op het moment dat ik die specifieke, elektrische tinteling op mijn prostaat voelde tikken—geen idee hoe ze dat anatomisch voor elkaar kreeg, maar het was magisch—braken alle dammen door. De sluizen gingen wijd open.

Met een rauwe schreeuw die door het stille huis galmde, spoot ik mijn zaad in krachtige stralen over het bed heen, de witte vloeistof kletste zelfs tegen het behang op de muur. Eva stopte niet; terwijl ik schokkend leegliep, begon ze met haar andere hand mijn ballen ritmisch te masseren, waardoor elke laatste druppel eruit werd geperst. Ik stortte uitgeput ineen op het laken, mijn ademhaling een schor gepiep in de duisternis.

Terwijl we daar in het grote bed lagen na te hijgen, de lakens een puinhoop en de geur van seks zwaar in de kamer, draaide Eva zich loom op haar zij. Ze keek me met een ondeugende glimlach aan, haar ogen nog troebel van de lust. "John," fluisterde ze hees, "ik moet je één ding nageven... jij spuit een stuk verder dan Tommie. Die kwam laatst maar tot halverwege het bed."

Ik verslikte me bijna in mijn eigen ademhaling. Tommie? Dus hij was hier ook al geweest terwijl de rest van de familie weg was. Een vlaag van jaloezie kwam even opzetten, maar die werd direct weggevaagd door een vreemd soort trots. Mijn respect voor Tommie steeg ter plekke met twee treden; die gast liet er blijkbaar ook geen gras over groeien en neukte er flink op los binnen de groep. We waren als Roedel echt een eenheid geworden, op alle vlakken.

Mijn blik gleed naar de wekker op het nachtkastje. Mijn hart sloeg een slag over. Bijna drie uur 's nachts!

"Shit, Eva! Het is al bijna drie uur!" riep ik uit terwijl ik uit bed sprong en koortsachtig over de vloer zocht naar mijn sportbroekje en shirt. "Ik moet als een haas naar huis. Als mijn vader merkt dat ik nu pas binnenkom, of erger nog, als Rian ziet dat ik de hele nacht ben weggebleven terwijl zij zo vreemd deed... dan zijn de rapen gaar."

Ik schoot in mijn kleren, gaf Eva nog een snelle, harde kus op haar mond en rende de trap af. Buiten sprong ik op mijn fiets en trapte als een bezetene over de donkere, verlaten dijk. De koele nachtlucht deed me goed, maar de woorden van Eva over Tommie en het beeld van Riannes stille gezicht bleven door mijn hoofd spoken.

Toen ik het erf opdraaide, was het huis in duisternis gehuld. Ik sloop via de achterdeur naar binnen en luisterde scherp bij de trap. Niets. Alleen het zachte geruis van de wind om het huis.


Ik lag klaarwakker in bed, de adrenaline van Eva nog in mijn lijf, maar mijn oren gespitst op elk geluidje van de gang. Ik verwachtte ieder moment dat de klink van mijn deur naar beneden zou gaan en Rianne naar binnen zou glippen om haar hart te luchten, of om me de waarheid te vertellen. Maar het bleef doodstil.

Uiteindelijk hield ik het niet meer uit. Ik sloop de gang op, de houten vloer kraakte onder mijn blote voeten. Bij haar deur bleef ik staan en klopte ik drie keer, heel zachtjes. "Rianne?" fluisterde ik. Geen reactie. Zelfs geen zucht of het verschuiven van een deken. Met een knoop in mijn maag droop ik af…

Mijn vader zat al aan de keukentafel met een krant en een bak koffie. Hij keek over zijn leesbril heen. "Zo, meneer de nachtbraker. Waar hing jij om drie uur vannacht nog uit? " "Ik was nog even bij Tommie," loog ik met een stalen gezicht, terwijl de woorden van Eva over zijn spuitkracht nog door mijn hoofd spookten. "We bleven wat langer hangen om het feest van vanavond door te nemen." Hij bromde wat, half tevreden met het antwoord, maar zijn blik bleef scherp.
Op dat moment kwam Rianne de keuken binnenlopen. De schok was groot. Ze zag er totaal verslagen uit; de sprankeling die haar de afgelopen weken tot de koningin van de Roedel had gemaakt, was volledig weg. Haar schouders hingen laag en er zaten donkere kringen onder haar ogen. Ze negeerde mij volkomen en staarde naar de vloer.

Mijn moeder legde bezorgd haar hand op Riannes arm. "Kind, wat is er met je? Je ziet eruit alsof je de hele nacht niet geslapen hebt. Is er gisteren iets gebeurd bij de uitreiking waar we niets van weten?"

Rianne trok haar arm niet weg, maar ze gaf ook geen krimp. Ze staarde alleen maar in haar lege theeglas, terwijl de stilte in de keuken loodzwaar werd.

Rianne zuchtte diep, een geluid dat uit haar tenen leek te komen. Ze roerde lusteloos in haar thee en keek me met een blik aan die ergens tussen hopeloosheid en vermoeidheid in zweefde. "Vandaag is dat feest bij Harmsen..." begon ze zachtjes, terwijl ze mijn vaders vragende blik negeerde. "En eerlijk gezegd... ik heb er eigenlijk helemaal geen zin in."

Mijn moeder fronste haar wenkbrauwen. "Maar schat, je hebt hier weken naar uitgekeken. Het eindexamenfeest in de hallen is toch het hoogtepunt?"

Rianne haalde haar schouders op, een gebaar dat haar breekbaar deed lijken in haar oversized trui. "Ja, maar de groep wil graag dat ik kom. Iedereen rekent erop dat de hele Roedel er is. Dus ja... ik leg me er maar bij neer. Ik ga wel mee, maar verwacht niet dat ik de polonaise aanvoer."

Ik voelde een steek van wantrouwen. Was dit oprechte tegenzin, of was ze een rookgordijn aan het leggen voor wat ze werkelijk van plan was? De "seksverslaafde slet" waar ze het een paar nachten geleden over had, leek in geen velden of wegen te bekennen, maar de herinnering aan haar blik naar Jonas tijdens de uitreiking brandde nog in mijn achterhoofd.

"Als je echt niet wilt, blijf je toch lekker thuis?" wierp ik er nonchalant in, terwijl ik haar strak aankeek.

Ze schudde haar hoofd, bijna mechanisch. "Nee, ik ga. Ik moet gaan. Iedereen gaat." De nadruk op 'moet' was subtiel, maar voor mij klonk het als een alarmbel. Het was alsof ze een afspraak had waar ze niet onderuit kon, of alsof iemand anders de regie over haar avond had overgenomen.

De avondlucht was zwoel en de spanning op het dorpsplein was bijna tastbaar. Overal hoorde je het gekletter van fietsen, het sissen van openslaande bierblikjes en het luide gelach van de jongens van de Muur. De hele Roedel was compleet. Tommie stond er met een brede grijns — ik kon het niet laten om even naar zijn kruis te kijken na de opmerking van Eva — en de meiden zagen er spectaculair uit in hun korte rokjes en strakke topjes.

Behalve Rianne. Ze stond erbij, maar ze was er niet echt. Ze droeg een zwart jurkje dat haar prachtig stond, maar haar blik was leeg en ze staarde constant over de schouder van Mark naar de toegangsweg van het dorp.

"Gaan we?" riep Mark, en als één grote, onoverwinnelijke stoet zetten we ons in beweging. Het was een machtig gezicht: zeker dertig man sterk, fietsend over de smalle weggetjes richting de polder waar de hallen van de familie Harmsen stonden. Het geluid van de banden op het asfalt en de muziek die uit een paar draagbare speakers schalde, gaf me een gevoel van onoverwinnelijkheid, maar mijn ogen bleven op Rianne gericht. Ze fietste in het midden van de groep, afgeschermd door de anderen, haar telefoon stevig in haar hand geklemd.

Toen we de oprit van boer Harmsen opdraaiden, zag het er al uit als een oorlogsgebied van feestvierders. Honderden fietsen lagen kriskras door elkaar in het gras. De enorme hallen trilden op hun grondvesten door de zware bas die naar buiten dreunde. De ingang werd bewaakt door een paar neven van Ben Harmsen, die met hun armen over elkaar stonden te kijken wie er binnenkwam.

Zodra we onze fietsen hadden neergezet, liet ik mijn blik over de menigte glijden die buiten stond te roken en te drinken. Ik zocht naar die ene kop, dat blonde haar en die arrogante grijns. Maar de parkeerplaats en de directe omgeving van de ingang waren vrij van zijn kliek.

"Hij is er niet," fluisterde ik tegen Eva, die naast me was komen staan en mijn hand even stevig vastpakte.

"Nog niet," antwoordde ze kortaf, terwijl ze naar Rianne keek…

Was getekend:John Adams

Trefwoord(en): Aftrekken, Auto, Billen, Broer, Clitje, Parkeerplaats, Passie, Pijn, Pik, Politie, Rokje, Slet, Slipje, Sperma, Spuiten, Stiekem, Straf, String, Tepel, Vader, Vakantie, Zomer, Zus, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!