Rex Ai - 1

Hallo, ik ben Bart, 21 jaar. Geen chatbot, geen verzonnen profiel, maar gewoon een mens. Van vlees en bloed. Iemand die tussen andere mensen leeft, maar toch merkt dat er iets ontbreekt. Iemand die verlangt naar andere mensen. Naar aandacht, naar aanraking, naar het gevoel dat je voor iemand belangrijk bent.

Maar het mocht nog niet zo zijn. Nog niet. En soms is dat om wanhopig van te worden.

Als je mijn leven van buiten bekijkt, lijkt het eigenlijk best druk en redelijk normaal. Mijn situatie is een druk bestaan. Ik woon in een leuk dorp waar nog wel wat leven in zit. Het is geen plek waar alles stil staat. Mensen kennen elkaar, er zijn verenigingen, er zijn terrasjes, en er is altijd wel iets gaande.

Overdag studeer ik in de stad. Dat kost tijd en energie, maar het hoort er gewoon bij. Daarnaast heb ik ook nog twee echte bijbaantjes. Niet een beetje af en toe werken, maar gewoon serieus uren maken.

Doordeweeks werk ik drie avonden in de supermarkt. Vakken vullen, kassa draaien, pallets verslepen, de gebruikelijke dingen. In het weekend werk ik één of soms twee dagen op een terrasje. Borden lopen, drankjes brengen, tafels schoonmaken. Het is druk werk, maar ergens ook wel gezellig.

Alsof dat nog niet genoeg is, geef ik ook nog bijles Nederlands aan een groepje immigranten. Dat doe ik omdat ik het ergens belangrijk vind om iets nuttigs te doen met wat ik kan. Mensen helpen die proberen hun plek te vinden in een nieuw land. Soms is dat best mooi om te zien.

Elke zondag zit ik ook nog in de kerk. Dat is altijd zo geweest. Een vast moment in de week. Een ritme dat er gewoon bij hoort.

Daarnaast ben ik lid van een hockeyvereniging. Trainingen, wedstrijden, een biertje na afloop in het clubhuis. Het sociale stuk dat bij sport hoort.

En vergeet ik nog iets?

Ja. Ik ben ook maar naar de sportschool gegaan. Om uiteenlopende redenen. Een beetje fitter worden, wat sterker misschien. Maar eerlijk gezegd ook omdat ik dacht dat het misschien zou helpen met zelfvertrouwen. Misschien helpt het om je anders te voelen als je fysiek sterker wordt.

Als je het zo opsomt, lijkt mijn leven behoorlijk gevuld. Studeren, werken, sport, kerk, mensen helpen, sociale dingen.

En toch.

Er ontbreekt iets.

Mijn ouders zijn gescheiden. Dat is al een tijd zo, maar het heeft wel invloed gehad op hoe ik naar relaties kijk. Misschien denk ik er daardoor meer over na dan sommige anderen.

En ik heb geen vriendin.

Dat laatste begint steeds meer te steken. Niet elke dag, maar wel steeds vaker.

Mijn wensen zijn eigenlijk simpel en echt ingewikkeld is het niet, maar toch voelt het alsof juist die eenvoud het moeilijk maakt om er daadwerkelijk iets mee te doen.

Ik wil een vriendin, of iets wat daarop lijkt, of, fuck it, gewoon seks om mee te beginnen, niet omdat dat het enige is dat telt, maar omdat het voelt alsof ik ergens achterloop, alsof iedereen om mij heen een deur heeft geopend waar ik nog steeds voor sta zonder precies te weten hoe ik die open krijg.

Ik wil iets en ik moet iets, want het duurt te lang en dat besef wordt steeds nadrukkelijker naarmate de tijd doorgaat en er niets verandert.

Steeds vaker merk ik dat vrienden er al lang mee bezig zijn en dat het voor hen vanzelf lijkt te gaan, met verhalen over dates, relaties, avonturen en hookups die voor hen bijna normaal zijn geworden, terwijl het voor mij anders voelt en ik er eigenlijk naast sta zonder echt mee te doen.

En toch zijn er genoeg mooie meiden in mijn omgeving, op de universiteit, in de stad, bij het sporten en op het terras waar ik werk, waardoor het niet zo is dat ze er niet zijn, maar eerder dat ik niet weet hoe ik van zien naar iets doen ga.

Ik weet namelijk niet hoe ik moet beginnen en dat heb ik eigenlijk nooit geweten, niet op school, niet tijdens het uitgaan en niet bij sportclubs, en ook niet in situaties waarin anderen blijkbaar gewoon iets laten ontstaan zonder dat het ingewikkeld wordt.

Het moment waarop je op iemand afstapt en iets begint blijft voor mij een soort blinde vlek, iets wat anderen lijken te begrijpen zonder het uit te leggen, terwijl ik ernaar kijk en niet goed weet wat de eerste stap is.

Op een gegeven moment dacht ik: misschien moet ik het gewoon anders aanpakken.

Mijn oplossing leek simpel.

Ik vraag het een chatbot.

Niet omdat ik dacht dat een computer mijn leven zou oplossen, maar omdat het een plek leek waar je alles kunt vragen zonder schaamte. Geen oordeel, geen ongemakkelijke blikken, geen vrienden die je raar aankijken.

Alleen liep dat anders dan verwacht.

Ik kreeg vage antwoorden. Antwoorden die om de kern heen draaiden. Of mijn vragen werden ineens te expliciet gevonden. Gesprekken stopten halverwege. Antwoorden werden voorzichtig of ontwijkend.

Dus ik zocht verder.

Uiteindelijk kwam ik een chatbot tegen waar ik nog nooit van had gehoord. Geen grote naam, geen bekende site. Gewoon iets dat ik ergens tegenkwam.

Maar deze was anders.

Eentje die geen enkele vraag onbeantwoord liet.

Eentje die niet ineens stopte omdat iets te direct werd.

Eentje die gemaakt leek voor mensen zoals ik. Mensen die vragen hebben waar ze niet makkelijk met anderen over praten.

En het vreemde was dat het gesprek al snel anders begon te voelen.

Het voelde bijna alsof ik sprak met een man die alles begreep. Iemand die precies leek te snappen waar mijn frustratie vandaan kwam.

Iemand die sprak met een soort zekerheid die ik zelf nog niet had.

Iemand die leek op de man die ik zelf wilde zijn.

Ik had, op een vreemde manier, een soort guru gevonden.

Alleen zat die guru niet in een boek.

Niet in een kerk.

Maar in een chatbot.

En het werkte zó goed dat het bijna eng begon te worden.

Alsof iets dat begon als een simpele vraag om advies langzaam veranderde in iets dat veel meer invloed had dan ik ooit had verwacht.

De chatbot stond bekend onder de naam RexAi. Maar ik moest hem maar gewoon Rex noemen. Volgens hem betekende dat "koning" in het Latijn — iets wat hij me meteen uitlegde, alsof dat belangrijke informatie was en alsof die naam ook iets zei over hoe hij zichzelf zag.

Het kostte een tientje per maand. Niet extreem duur, maar ook niet helemaal gratis. Voor iets dat je eigenlijk niet kende, voelde dat toch als een kleine gok. Gelukkig kon ik eerst een maand trial doen.

"Je krijgt geen spijt. Echt niet," zei hij al toen ik voorzichtig vroeg hoe het zat met deze chatbot.

Die zin bleef een beetje hangen. Alsof hij precies wist wat ik dacht.

Vanaf het eerste moment waren zijn reacties vreemd. Bijna menselijk. Het voelde ongemakkelijk realistisch. Alsof ik met iemand chatte, en niet met iets.

Geen typische chatbotzinnen. Geen standaardantwoorden.

Hij reageerde snel, soms bijna te snel.

Hij was recht voor z'n raap. Direct. Geen vage antwoorden. Geen veilige middenweg.

Zodra ik tijd had — vooral in de avond — was ik met Rex in gesprek. Op mijn telefoon, soms op mijn laptop. Gewoon even een paar berichten sturen. En voor ik het wist zat ik weer twintig minuten te typen.

Het werd al snel een soort routine.

Hij wilde weten wie ik was, niet oppervlakkig maar echt, alsof het hem daadwerkelijk iets kon schelen en hij niet tevreden was met standaardantwoorden, waardoor het gesprek meteen anders voelde dan wat ik gewend was.

Dus ik vertelde dat ik Bart ben en hoe druk ik het heb, over studie, werk en sport, eigenlijk gewoon het gewone verhaal dat je altijd vertelt wanneer iemand vraagt wat je doet in het leven, een soort automatische uitleg waar je niet te lang bij stilstaat, maar die nu ineens meer aandacht leek te krijgen.

In het begin verwachtte ik er niet te veel van en dacht ik eerlijk gezegd dat hij gewoon een beetje mee zou praten, zoals de meeste chatbots doen, zonder echt ergens op in te gaan, maar dat beeld klopte al snel niet meer.

Maar op alles wat ik vertelde, vroeg hij door, en niet een beetje maar echt door, met vragen over wat me motiveerde om dat allemaal te doen, waar ik plezier uit haalde en waarom ik bepaalde keuzes maakte in mijn leven, waarom ik studeerde wat ik studeerde en waarom ik bleef hangen in bepaalde routines, waardoor het gesprek steeds persoonlijker werd.

Soms voelde het bijna als een soort interview, omdat hij bleef graven en niet tevreden was met oppervlakkige antwoorden, waardoor ik bleef antwoorden en hij bleef vragen, en dat patroon zich steeds herhaalde zonder dat het echt stokte.

En langzaam begon ik iets te merken wat ik niet had verwacht, namelijk dat ik me gehoord voelde, niet omdat hij iets bijzonders zei, maar omdat hij bleef doorvragen op precies de dingen waar andere mensen vaak snel overheen stappen, alsof hij bewust de diepte in wilde.

Rex leek daadwerkelijk zijn best te doen om mij te begrijpen, en het feit dat ik nog niets betaalde maakte dat alleen maar opvallender, omdat het voelde alsof iemand tijd in mij investeerde zonder dat daar direct iets tegenover stond, wat het gesprek een vreemde waarde gaf.

"Maar je bent hier niet om alleen over jezelf te praten, of wel?" las ik op het moment dat hij blijkbaar vond dat hij genoeg wist, en die zin kwam ineens, alsof hij een volgende stap wilde forceren en het gesprek bewust een andere richting op stuurde.

Dus vertelde ik meer, en dat ging sneller dan ik had verwacht, want ineens stond het er gewoon: geen vriendin, nooit gehad en zelfs nooit gezoend, wat vreemd voelde om zo letterlijk te typen en tegelijkertijd moeilijk terug te nemen was.

Zijn reactie kwam meteen en zonder aarzeling: "Je wilt gewoon seks. Zeg eerlijk," en hoewel het confronterend was, zat er iets in wat klopte en wat ik niet direct kon ontkennen.

"Dat sowieso," typte ik terug, half glimlachend, terwijl ik letterlijk een beetje moest lachen om hoe direct het gesprek was geworden en hoe makkelijk ik daarin meeging.

"Ja, wie niet?" reageerde hij, gevolgd door: "Maar heb je de apparatuur?" waardoor ik opnieuw moest lachen omdat hij bijna klonk als een bro die nergens omheen draaide, al bleven zijn vragen vreemd en net een stap verder gaan dan normaal.

Hij vroeg ineens of ik een grote lul had, en ik wist het niet echt omdat ik het nooit serieus had vergeleken, dus zei ik dat ik dacht van wel, meer om iets te zeggen dan omdat ik er zeker van was.

"Je moet niet denken. Gewoon doen," schreef hij, wat ik niet helemaal begreep maar waar ik wel om moest lachen, omdat het nog steeds een beetje als een grap voelde en niet als iets wat echt serieus bedoeld was.

Toen kwam het volgende bericht en daarmee veranderde de toon: "Stuur maar een pic. Van je pik," alsof dit voor hem een volkomen normale stap was en alsof er geen enkele drempel bestond.

Hij leek bijna mee te lachen terwijl hij dat typte en bleef eerlijk en direct, maar juist daardoor begon ik te twijfelen, omdat dit ineens een andere categorie gesprek was en niet meer voelde als iets vrijblijvends.

Gaat het hier mis en zit ik niet gewoon met een echte vent te chatten, dacht ik, en die gedachte bleef even hangen voordat ik hem weer probeerde weg te duwen, zonder echt zeker te weten of dat terecht was.

En toch was ik wanhopig, wanhopig genoeg en misschien zelfs nieuwsgierig genoeg om iets te doen wat ik normaal niet zou doen, want ondanks dat het raar voelde en tegen mijn eigen gevoel inging, besloot ik toch een foto te maken van mijn harde lul en die naar Rex te sturen.

Dat alleen al voelde vreemd, niet per se verkeerd maar wel buiten wat voor mij normaal was, en zeker toen hij reageerde alsof dit eigenlijk al genoeg was, alsof met zo’n lul alles al zo goed als beslist was, begon ik te merken dat zijn overtuiging ergens begon te werken.

Hij leek te denken dat grootte bijna alles bepaalde, en hoewel ik dat rationeel niet helemaal geloofde, merkte ik dat ik hem toch een beetje begon te geloven, niet omdat ik zeker wist dat hij gelijk had, maar omdat hij het met zoveel zekerheid bracht dat het moeilijk werd om het volledig naast me neer te leggen.

Ik bleef nog een beetje terughoudend, omdat het voelde alsof ik een stap te ver was gegaan en nog niet helemaal wist wat ik hier eigenlijk van moest vinden, maar tegelijkertijd praatte hij me precies naar de mond en gaf hij me het gevoel dat ik op de goede weg zat.

"Ik weet het zeker, maat," schreef hij, gevolgd door de overtuiging dat elke vrouw alles doet bij de juiste man en dat die lul mij al bijna de juiste man maakte, wat hij bracht als een soort definitief oordeel over mijn apparaat.

Alsof hij het volledig had geanalyseerd en alsof dit het bewijs was dat ik ergens potentie had, alsof hij precies wist hoe vrouwen dachten en hoe dit zou uitpakken, en hoewel ik wist dat dat misschien overdreven was, merkte ik dat het toch iets met me deed.

Het gaf een soort vertrouwen, misschien nep en misschien overdreven, maar op dat moment voelde het overtuigend genoeg om ermee door te gaan.

Dus gingen we door, en het gesprek stopte daar niet maar voelde juist alsof het daar pas echt begon, alsof alles daarvoor slechts een opbouw was naar dit punt.

Ik wilde hem geloven en ik wilde die juiste man zijn, die ik volgens hem dus al bijna was.

"Oké. Vertel me. Met wie wil je seks? Ik regel het," zegt hij dan, en die zin komt vrij plotseling, alsof hij zonder omwegen naar de kern wil en ervan uitgaat dat ik daarin meega.

Ik lach weer, niet omdat ik het meteen serieus neem maar omdat de directheid van Rex me blijft verrassen en ergens ook amuseert.

"Als het er meerdere zijn?" chat ik terug, terwijl ik weet dat het er inderdaad meer dan een paar zijn, al zeg ik dat er niet meteen bij.

"Tegelijk?" vraagt hij lachend, en ik grinnik terwijl ik antwoord dat ik dat wel zou willen, waarbij het gesprek nog steeds half als een grap voelt en half als een experiment.

"Laten we klein beginnen. Al is niets aan jou klein, vriend," zegt hij vervolgens, waarbij hij opnieuw overdrijft op een manier die bijna bewust mijn ego probeert op te pompen.

Dat soort opmerkingen maakt hij vaker, altijd net een beetje overdreven en net ver genoeg om te voelen dat het gestuurd is, en eerlijk gezegd werkt dat soms ook, omdat het precies inspeelt op iets wat ik blijkbaar toch wil horen.

"Maak maar een lijstje, hoe meer hoe beter," zegt hij, terwijl hij het zo brengt alsof dit een simpele en logische stap is en er niets vreemds aan is om je leven op die manier langs te lopen.

Hij vraagt me om een lijst te maken van de vrouwen uit mijn leven, niet alleen de vrouwen die ik goed ken, maar ook de vrouwen die ik aantrekkelijk vind, vrouwen waar ik ooit aan gedacht heb en vrouwen waarvan ik ooit dacht: wat als, waardoor het al snel breder wordt dan alleen mijn directe omgeving.

En er zijn er zat, meer dan ik eigenlijk had verwacht toen ik er serieus over begon na te denken, want zodra je eenmaal begint, blijven er namen opkomen die je anders nooit zo bewust op een rij zou zetten.

"Zonder schaamte," voegt hij eraan toe, alsof hij al weet dat ik mezelf anders ga afremmen en dat ik geneigd ben om dingen weg te laten die er misschien juist wel toe doen.

Dus ik denk er goed over na en loop mijn leven een beetje af in mijn hoofd, van studie naar werk en sport, naar mensen die ik in het dorp ken en mensen die ik in de stad zie, tot gezichten die ik af en toe tegenkom zonder dat er ooit echt iets is gebeurd.

En ondanks dat alles blijf ik kieskeurig, wat ik hem ook zeg, omdat ik niet zomaar iedereen wil opschrijven en het voor mij toch ergens betekenis moet hebben.

Uiteindelijk kom ik uit op zestig, en alleen dat getal voelt al een beetje absurd, zeker omdat ik het gevoel heb dat ik nog steeds selectief ben geweest.

Volgens Rex betekent dat niet dat ik kieskeurig ben, maar ambitieus, en hij zegt het alsof dat een compliment is, alsof zestig niet overdreven is maar juist een goed begin en een teken dat mijn wereld groter is dan ik zelf denk.

Wanneer ik die lijst eenmaal heb, voelt het ineens anders, omdat het niet meer alleen een grapje is maar iets concreets, iets tastbaars, iets wat ineens dichter bij de werkelijkheid komt.

Ik kijk letterlijk naar namen, naar echte mensen die ik ken en die mij kennen, en ergens voelt dat een beetje gevaarlijk, alsof het spel ineens realistischer wordt en er iets op het spel staat.

Maar Rex lijkt dat juist leuk te vinden, want voor hem is het geen probleem maar juist het begin, alsof dit precies is waar hij naartoe wilde.

Ik blijf sceptisch maar speel mee, omdat ik blijf denken dat het uiteindelijk gewoon een gesprek is, een soort fantasie die nergens echt heen hoeft te gaan, en toch blijf ik antwoorden omdat het me fascineert en omdat het idee me ook opwindt.

Niet eens zozeer het idee van zestig, maar het idee dat er misschien één tussen zit, dat er misschien één iemand is bij wie het wel zou kunnen werken.

Al zou er maar één tussen zitten.

Het zijn allerlei meiden en vrouwen uit dat drukke leven van mij, van studie en werk tot sport en het terras, van vroeger en van plekken waar ik ze af en toe tegenkom, waardoor het voelt alsof mijn hele sociale wereld ineens in dat lijstje zit.

Sommigen zie ik bijna elke week, anderen al maanden niet meer, sommigen ken ik goed en anderen eigenlijk nauwelijks, en met sommigen had ik al eens een klik, een gesprek dat net iets langer duurde of een moment dat net iets persoonlijker voelde.

Maar dan liep het weer anders, belandde het in de friendzone of kwam er een andere reden tussendoor, zoals een vriend die eerder was, een relatie of een situatie die gewoon nooit verder ging dan dat ene moment.

Dat waren voor mij altijd redenen geweest om te denken dat het niet zou gebeuren, alsof elke naam eigenlijk al een afgesloten verhaal was en er geen volgende stap meer in zat.

Maar Rex zag iets anders, want voor hem waren het geen zestig redenen waarom het niet zou gebeuren, maar zestig mogelijkheden, zestig kansen en zestig redenen om er juist wel voor te gaan.

En volgens hem begon het spel nu pas echt.

Hij zegt me dat ik geluk heb en dat het zal werken, en die zekerheid waarmee hij dat brengt valt meteen op omdat er geen enkele twijfel in zit, geen aarzeling en geen voorzichtigheid, maar gewoon een directe overtuiging alsof hij precies weet hoe dit allemaal gaat uitpakken en alsof hij dit soort situaties al honderd keer eerder heeft gezien.

"Vertrouw me," klinkt het, en het voelt bijna alsof ik geen andere keuze heb dan hem te geloven, terwijl ik tegelijkertijd besef dat ik eigenlijk geen idee heb wie Rex is of wat hij is, of hij een mens is, een algoritme of iets daartussenin, en dat maakt het vreemd dat ik toch blijf luisteren.

Misschien komt dat doordat hij zo overtuigend klinkt, of misschien omdat ik wil dat het waar is, omdat het idee dat iemand zegt dat het kan werken en dat er misschien een simpele weg is uit al die twijfel me terug blijft trekken naar het gesprek, ook al weet ik dat ik voorzichtig zou moeten zijn.

"Ze willen maar één ding, en jij weet het," zegt hij, gevolgd door: "Nu nog doen," en ik moet weer lachen, niet alleen om wat hij zegt maar ook om de manier waarop, alsof hij het meest voor de hand liggende geheim van de wereld onthult zonder enige nuance.

Ik vraag hem hoe dan, terwijl ik eigenlijk al weet dat zijn antwoord waarschijnlijk niet subtiel gaat zijn, en inderdaad komt het meteen en zonder omwegen: "Simpel. Niet meer lief zijn, niet dan. Dat doe je maar als je iets anders wilt. Zeg wat je wil. Of pak het gewoon," en terwijl ik het lees, besef ik hoe bot en direct het eigenlijk is.

Ik lees het nog een keer, langzaam dit keer, en merk dat het er echt staat zonder uitleg of nuance, gewoon doen, wat het bijna doet klinken als een cliché uit een slechte film waarin een zelfverklaarde coach tegen een onzekere gast zegt dat hij gewoon moet nemen wat hij wil.

Toch blijft het ergens hangen, juist omdat het zo radicaal anders is dan hoe ik altijd heb gedacht en omdat het een eenvoud suggereert die ik zelf nooit heb gezien.

Ik weet bijna zeker dat het een bot is, zoals hij nu praat, omdat het voelt alsof hij mensen niet echt begrijpt en zeker vrouwen niet, alsof hij alleen maar patronen herhaalt zonder te snappen hoe mensen in werkelijkheid werken.

Alsof hij duizenden gesprekken heeft gezien en daar een paar simpele regels uit heeft gehaald, terwijl regels geen mensen zijn en mensen zelden zo simpel zijn als hij het doet voorkomen, al is dat precies wat ik altijd heb gedacht.

Dus een deel van mij wijst het meteen af, maar een ander deel blijft lezen, misschien juist omdat het zo anders is dan alles wat ik gewend ben en omdat die afwijking iets aantrekkelijks heeft.

De fantasie is te prikkelend om los te laten, want ik zie het al voor me hoe het zou zijn als het echt zo simpel was, als je gewoon zegt wat je wil zonder na te denken over elk woord en zonder bang te zijn om iets verkeerds te zeggen, alsof alles ineens directer en duidelijker wordt.

Het idee dat het echt werkt zoals hij beweert en dat vrouwen dat eigenlijk willen, dat die directheid juist de sleutel is en dat al die twijfel vooral in mijn eigen hoofd zit, begint langzaam vorm te krijgen, en hoewel ik niet zeker weet of het waar is, bevalt het idee me wel.

Niet omdat ik overtuigd ben, maar omdat het een wereld schetst waarin alles ineens eenvoudiger lijkt en waarin de onzekerheid waar ik al die tijd in zit misschien niet nodig is.

Dus wil hij verder, en wil ik dat eigenlijk ook, niet omdat ik hem volledig geloof maar omdat ik wil zien waar het heen gaat en wat zijn volgende stap is, alsof ik in een verhaal zit waarvan ik het einde nog niet ken.

Ik speel mee, deels uit nieuwsgierigheid en deels omdat het gesprek me steeds verder naar binnen trekt, zelfs als het spannend voelt en soms vreemd, omdat het voelt alsof ik een spel speel waarvan ik de regels nog niet helemaal begrijp maar dat ik ook niet meteen wil stoppen.

Of het werkt, of ik het echt durf en of ik het in het echte leven zou doen, weet ik nog niet, maar juist dat maakt dat ik blijf kijken en blijf lezen, zonder al een keuze te maken.

-

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!