Heks Of Hoer Of Hemeling

Beste lezers, al dan niet fans.

Dit verhaal heb ik bijna 40 jaar geleden geschreven, in 1990. Toen was er nog nauwelijks internet, dat heb ik pas tussen 2003 en 2005 aangeschaft. U zult hierin dus geen mobiele telefoons of digitale camera’s tegenkomen. Alleen gevorderde amateurs hadden video-apparatuur, en het bewaren van oude magneetbanden of digitale oude filmpjes is specialistenwerk. Porno bestond vrijwel alleen in tijdschriftjes, cassettebanden van de videotheek en bioscoopfilms. De beroemdste pornobioscoop, die op de Nieuwendijk in Amsterdam, staat tegenwoordig in een museum, moet je nagaan.

Een auto opende je toen nog met een sleutel en een autoraam met een slingertje. En kruisbeharing werd zelden weggeschoren.

Het verhaal, oorspronkelijk getypt op een Olympia schrijfmachine, leek mij bij nadere lezing nog steeds te pruimen. Misschien vindt u het toch te langdradig. Hier en daar heb ik een paar zinnen toegevoegd om de gedeelten van het verhaal aan elkaar te knopen en die heb ik cursief afgedrukt. En er zit nog wat oude spelling in. Maar hier komt het.

(1) Vooraf

Ik stond voor het stoplicht te wachten om linksaf de buitenweg op te gaan. Aan de overkant naast de invoegstrook stond een meisje of vrouw of iets daartussen in te liften. De lichtgesluierde zon maakte met schuin tegenlicht een mandorla in haar korte blonde krulhaar, en in een zacht-paarse, lamswollen trui. Maar er klopte iets niet aan de verschijning. Onder de trui hing namelijk een korte, zwarte plooirok, type madonna, dat noch bij de trui, noch bij haar houding paste. Verder ontbraken de zwarte kousen. Het rokje bewoog wat in de wind.

Mijn buik en blaas waren gespannen, zoals vaak als ik bij een klant vandaan kom. Na een uitgebreide lunch en urenlang praten over organisatieproblemen, gesmeerd met veel koffie, vind ik het genant om bij het vertrek naar het toilet te vragen. Bovendien is er op tien minuten rijden een vrij groot stuk bosgrond met een dichte onderbegroeiing, waar men zich onopvallend en ongehaast kan terugtrekken. Alleen, in zo’n gespannen toestand moet men zich niet door lifters laten ophouden.

Deze keer won de nieuwsgierigheid het van de aandrang, en ik besloot de liftster mee te nemen. Toen het stoplicht op groen sprong, draaide ik met een wijde boog de parkeerstrook naast de invoegstrook op en draaide het rechterraampje open. De liftster bukte zich niet, maar liet zich door de knieën zakken om haar bestemming op te geven. Die bleek ook mij te passen, en zij deed het portier open. Weer bukte zij zich niet om in te stappen, maar ze maakte een soort révérence, terwijl ze op de rechterstoel schoof, en het rokje netjes onder zich glad streek. Niettemin was het flink gekreukeld, en op de ceintuur zat een gesp van een type dat ik uit een museum kende als vroegmiddeleeuws. Gordels vast, inhouden voor achterliggers en iets gejaagder weg dan gewoonlijk.

Ik had nu kunnen zien, dat het een vrouw was in de tweede helft van de twintig; met een tamelijk rode kleur maakte zij een opgewonden indruk. Ze had iets invallende wangen, een rechte neus, een lange hals en onder de lamswollen trui een rose t-shirt. Haar benen zouden in gladde zwarte kousen spillebenen hebben geleken. Ze droeg verder roze sokjes en sportschoenen alsof het malle rokje een joggingbroek was.

“U was toch niet van plan te gaan wandelen?” vroeg ik nog steeds zeer gespannen, “mensen zoals u hoeven toch nooit lang op een lift te wachten?” Maar zij gaf geen antwoord en frunnikte wat aan haar wimpers en de hoogrode kleur leek nog wat feller te worden. Mijn argeloos bedoelde vraag bracht haar kennelijk in verlegenheid. Ik probeerde dus een meer gebruikelijk vraag naar haar dagelijkse bezigheden, en zo bleek zij werkzaam te zijn in een laboratorium, ik dus organisatieadviseur, en later bleek zij zelfs bedrijfsleidster te zijn; waarop ik eruit flapte, dat zij dan zelf toch wel over een auto zou beschikken. Van haar stuk gebracht stotterde zij min of meer dat zij liften zo spannend vond – dat vonden mijn zus en haar vriendin vroeger ook, tot ongenoegen van mijn moeder – en zij voegde eraan toe dat ze veiligheidshalve derde-dan-jiujitsu had gehaald. Het leek wel een waarschuwing. Ik deelde daarop mee dat ik geen vuurwapen in het dashboardkastje had liggen, alleen een pakje kleenex-tissues. Daarop stokte het gesprek weer.

Omdat wij de parkeerplaats bij de staatsbossen naderden, maakte ik haar deelgenoot van de problemen met mijn blaas en darmen, en veronderstelde dat zij wel even op de auto wilde passen. Dat wilde zij niet, maar met een geforceerd vaste stem zei zij, dat ze ook moest plassen, omdat ze net te lang in de wind op het kruispunt had gestaan.

Ik parkeerde de auto de auto naast de picknicktafel, pakte de tissues uit het dashboardkastje en zei dat zij dan maar achter mij aan moest lopen; want ik moest te nodig om haar netjes te laten voorgaan. Ze stapte weer révérence-achtig uit, streek het rokje glad, ik sloot de auto af en holde door een mij bekend gat in het hek naast de parkeerplaats dwars door de takkenbossen en verspreid liggende rommel naar het achterliggende staatsbos en -bosjes. Zij holde min of meer met mij mee.

Bij het bosperceel-met-rijke-onderbegroeiing aangekomen zigzagde ik half gebukt tussen de laag hangende takken en struiken door, totdat wij vanaf het zandpad niet meer zichtbaar waren. Terwijl ik op een zonnig open plekje mijn broek losknoopte, zei ik dat zij een paar struikjes verder wel haar gang kon gaan. Ik trok haastig mijn boven- en onderbroek uit, want op je hurken zittend plas je anders te gemakkelijk over je kleren. Ik hing de kledingstukken aan een tak, waarbij ik ervoor zorgde dat autosleutels en portemonnaie niet uit de zakken gleden. Om een plekje te hebben waar de plas van mijn voeten weg zou lopen in plaats van over mijn schoenen verzette ik een paar passen en daarbij veranderde ook mijn blikrichting.

Daarbij merkte ik dat zij vanachter haar bosje verderop helemaal niet hurkte, maar “onopvallend” stond toe te kijken. Ik deed net of ik het niet zag, want ik moest veel te nodig, hurkte en met een blubbergeluid spoten mijn darmen leeg, terwijl tegelijk de straal pis een poos aanhield. Toen de ergste spanning geweken was, gluurde ik eveneens “onopvallend” opzij. Zij stond eerst nog doodstil, maar even later zag ik haar niet meer, en zij liet blijkbaar ook de natuur haar loop. Terwijl ik nog na perste en piste en aan de tissues frommelde, kwam zij plotseling statig voor mij langs en verklaarde vast naar de auto te gaan. Ik vroeg me af waarom zij zo dicht voor mij langs moest. Ik vond dat trouwens spannend, en dat gegluur eigenlijk ook, en mijn lul wond zich behoorlijk op. Ik keek haar met doordringende blik na. Zij bukte zich om tussen de lage takken door te gaan, het rokje wipte op en ik zag haar blote gat in de zon.

(2) Therapeutisch

Zij liep door zoals ze gezegd. Ik veegde mijn achterwerk schoon, trok mijn broek weer aan en ging achter haar aan. Vlakbij de parkeerplaats haalde ik haar in, en toen zij door het gat in de afrastering stapte, zag ik weer dat zij alleen dat kreukelige rokje droeg, met die rare gesp. Ik maakte de auto open, stapte in, deed het rechterportier van het slot, en zij stapte nu veel meer ontspannen in dan de eerste keer, en dus toonde zij al dan niet met opzet een prachtige linker bilpartij. Was zij door haar gluurgedrag remmingen kwijtgeraakt en geneigd meer risico’s te nemen? Toen ze weer zat, zei ik, alsof ik haar een vuurtje vroeg:

“Je hebt geen broekje aan hè?” Tot mijn verrassing barstte zij in een hartverscheurend snikken uit en wierp zich op mijn rechterschouder. Daar wordt een man die daar niet op verdacht is goed verlegen van, en ik probeerde haar te kalmeren door op haar schouder te kloppen.

“Niet dat me dat hindert,” zei ik, maar ze snikte:

“O, ik schaam me zo… het is zo spannend half in je blootje en toch niet bloot, en je hebt er nog dagen later een kick van…” Ik zei dat ik dan nog minder begreep waarom ze zich tot huilens toe moest schamen:

“Ik vind bloot ook lekker; trouwens dat heb je gezien ook!”

Weer barstte zij, betrapt, in een huilbui uit en weer moest ik haar gerust stellen, dat ik dat niet onaangenaam had gevonden, integendeel, al ben ik dan geen potloodventer. Maar met gierende uithalen ging ze maar door.

“Jij hebt aardig wat spanning opgekropt,” zei ik om maar wat te zeggen, “word je niet vaker betrapt?”

“Jawel,” snikte ze, “maar ze worden dan aanhalig en dan kan ik van me af slaan, of ze worden boos, en dan laat ik me uit de auto zetten,” ze kalmeerde wat en lachte door haar tranen heen, “en dan laat ik als-ie wegrijdt mijn blote gat nog even zien, en dan geeft hij zoveel gas, dat hij bijna een aanrijding veroorzaakt. En de kick houdt dan nog dagen aan.”

“En daarom draag je ook sportschoenen, om een flink eind terug te kunnen lopen,” zei ik toen. Ze knikte.

“Maar de laatste keren hadden ze het niet door en dan hoopt de spanning zich op.”

“Maar dan ben je die spanning nu toch kwijt? Wat is dan het probleem nog?”

“Het is allemaal zo tegenstrijdig,” snikte zij weer, “de spanning en de schaamte alle twee.”

“Ja,” zei ik, “de spanning ben je kwijt en de schaamte niet. En je zoekt een nieuwe kick.”

“Ik denk dat je gelijk hebt,” zei ze met spijt in haar stem. Zij had de Margriet dus evenveel gelezen als ik.

Ik startte de auto. “Wat zal ik doen?” vroeg ik “Moet je werkelijk dezelfde kant op als ik of zal ik je terugbrengen? Of heb je een ander idee?”

“Heb jij misschien een beter idee?” vroeg ze toen.

“Als je werkelijk een paar dagen met je hoofd in de wolken wilt leven, moet je dus iets bloot doen wat je nog niet eerder hebt gedaan,” analyseerde ik, “bijvoorbeeld in het openbaar helemaal naakt. Heb je dat wel eens gedaan?” Zij zei van niet, maar ik wist niet of ik dat moest geloven.

“Nou, een half uurtje hiervandaan is een naaktstrand. Trekt je dat?” Ze begon weer kleur op haar wangen te krijgen.

“Ja dus,” concludeerde ik en ik reed via de invoegstrook de weg weer op.

“Ben je daar al eens eerder geweest?” voeg ze.

“Ja. Ik vind naakt zwemmen erg prettig, en je dan in de zon en de wind op laten drogen, en ondertussen onopvallend naar de meisjes kijken. Want echt gluren geeft geen pas.”

Ze lachte wat flauwtjes.

“En gedraagt iedereen zich verder als op een gewoon strand? Want daar kijken de mannen ook liefst door je badgoed heen?”

“Ze doen alsof,” zei ik deskundig. “Maar ten eerste lopen er nogal wat mannen min of meer exhibitionistisch rond, alleen hebben ze nooit een stijve. Vrouwen doen dat bijna niet. En van de mannen die een drankje halen bij het strandtentje kleedt ongeveer de helft zich eerst weer aan, maar de vrouwen bijna allemaal. Maar één keer heb ik een meisje gezien dat zich echt apetrots liet bewonderen, beeldschoon, met alleen een zonneklep op.”

Zo kabbelde het gesprek wat door tot wij bij het parkeerterrein bij het strand kwamen. We stapten uit en ik moedigde haar aan om zich zoveel mogelijk op te fokken, juist omdat de spanning tussen zich bloot geven en bloot zijn weg zou vallen.

“Ja, maar dan moet je wel gelijk meedoen,” meende zij, en ik was met haar eens dat dit onderdeel moest zijn van de therapie. Zo kleedden wij ons onmiddellijk voorbij het bordje “Naaktrecreatie” uit, wat ik anders nooit doe, zij eerst het rokje, en toen met een atletische zwaai in één keer de rest, en toen liep zij apetrots, met de zon schitterend in haar krullend hoofd- en schaamhaar, het terrein op, om haar kick op te doen.

Ik voelde me daar wat ongemakkelijk bij, te meer omdat mijn lul stijf werd. Seks-op-naaktstrand is het laatste taboe dat nog kan sneuvelen. Ik leidde mijzelf af door te vragen wat ze wilde drinken, en na iets veroverd te hebben – naakt dus – zochten wij een plekje in de zon. We legden onze kleren neer en dronken het sapje op. Ik zag dat haar ogen net zo groen waren als het blikje frisdrank. Ik stond op om de lege blikjes in de prullebak te gaan doen en stelde voor te gaan zwemmen. Dat wilde zij ook wel, en zo zwommen wij een kwartiertje totdat zij er genoeg van kreeg.

“Ik ga vast op de kant,” zei zij, “want het is wel lekker maar niet opwindend. Zwem jij nog maar even.”

“Ik kom ook zo,” zei ik en ik bewonderde haar naaktheid, terwijl ze op de kant klom.

Vijf minuten later wilde ik haar weer opzoeken, maar tot mijn teleurstelling bleek zij verdwenen te zijn. Ik liet mij opdrogen terwijl ik het terrein rondzwierf, overal zoekend, of ik haar nog zag. Uiteindelijk had zij evenmin een handdoek bij zich, en ze zou toch ook eerst moeten opdrogen vóór het aankleden. Maar ten slotte ben ik alleen naar huis gegaan. Een goede therapeut maakt zichzelf zo snel mogelijk overbodig.

Maar gelukkig! Een week later na een vervolgafspraak met mijn klant stond ze daar weer aan de overkant van het stoplicht. Met het rokje en de opvallende gesp. Ik draaide dus weer de parkeerstrook op en vroeg of ze weer zin had mee te rijden. Dat had ze, dus ze stapte weer in, deze keer zonder haar blote billen te verbergen. Verder ging alles hetzelfde als hier boven verteld, maar vanaf waar daar “(2) Therapeutisch” staat verandert het verloop totaal.

Uitgepist kwam zij opnieuw statig voor mij langs en verklaarde vast naar de auto te gaan. Ik vond dat spannend, en mijn lul wond zich behoorlijk op. Ik keek haar opnieuw met doordringende blik na. Zij bukte zich om tussen de lage takken door te gaan, het rokje wipte op en ik zag haar blote gat in de zon.

(3) Romantisch-erotisch

Zij liep door, en tussen de struiken zag ik nog een paar keer haar billen oplichten. Ik veegde mijn gat af met een tissue, trok mijn kleren weer aan en ging dezelfde richting uit. Op het pad stond zij mij op te wachten. Er passeerden twee joggende mannen.

“Je hebt me lekker staan te bekijken,” opende ik de aanval. Ze lachte:

“Het was reuze opwindend.” Ik stootte door:

“Net zo opwindend als geen broekje aanhebben?” Zij werd weer kreeftrood, maar gelukkig won haar opgewonden gevoel het van schaamte of kwaadheid en ik was zo brutaal om nu het rokje ook aan de voorzijde op te tillen. Ze sloeg het uit mijn vingers en riep:

“Ik exhibitionist, dan jij ook exhibitionist! Vooruit, je lul uit je broek.” Ik protesteerde:

“Bloot vind ik heerlijk, maar potloodventen belachelijk.”

“Nou, dan maar belachelijk, maar gelijke monniken, gelijke kappen.”

Ze frummelde aan mijn broek en wurmde mijn hard geworden lul eruit. Ik maakte van de gelegenheid gebruik door met twee handen haar billen te kneden.

“Goed zo,” zei zij, “hij wordt weer lekker hard,” en ze richtte zich weer op. “Nu gaan we een wandelingetje maken,” riep zij enthousiast. Ze sloeg haar linkerarm om mijn middel, drukte haar heup tegen de mijne en keek mij pesterig aan. Ik besloot er het beste van te maken en greep met mijn rechterhand onder haar rokje haar rechterbil. Zo liepen wij de zon tegemoet.

De joggers hadden een rondje rond het bosperceel gelopen. Zij kwamen ons tegemoet, maar letten alleen op hun loop,- adem- en hartritme. Pas vlak voordat ze ons passeerden, zag één van de twee dat er iets opmerkelijks aan de hand was. Toen hoorde ik ze wat smoezen tussen de afnemende voetstappen door. En een paar minuten later kwamen ze er weer aan, en tuurden al vanuit de verte richting kruis. Zij zag het ook en kronkelde van het lachen, waardoor mijn lul nog stijver werd. De joggers passeerden weer en keken nu ook naar haar. Ik besloot wraak op haar te nemen, en toen zij vlakbij ons waren tilde ik haar rok op. Zij bleven op de plaats stampend staan alsof ze een drukke weg over moesten steken zonder hun ritmes te verstoren. Ik liet de rok weer zakken, en de joggers renden door. Dit herhaalde zich een paar rondjes.

Wij kwamen langs een schaftkeet met een stuk of vier bier drinkende bosarbeiders. Die maakten “leuke” opmerkingen over het verhelpen van problemen met kettingzagen. Zij vond de grapjes ook leuk, wat mij van haar tegenviel, en als wraak dan wel beloning liet ik ook deze heren na het voorbijgaan haar blote kont zien. Zij deden het geluid van een kettingzaag na, maar bedoelden nu duidelijk wat anders.

Ook de joggers passeerden ons nog eens. Toen dezen uit het zicht waren trok zij aan mijn arm.

“Zo is het wel genoeg,” zei ze, “kom op, de bosjes in.” Wij bukten ons tussen de laaghangende takken door, en uit het zicht van het pad trok ik haar trui en t-shirt over haar hoofd. Ze had kleine stevige tieten, en droeg natuurlijk geen bh. Ik kleedde mij snel uit en zij stapte uit het rokje.

“Dat vrijt gladder,” zei ze, “kom, maak me nog eens wat heter.” Er stond een beukeboom met een gladde bast, waar zij wijdbeens tegenaan ging leunen, en na wat strelen, poetsen en duwen tegen haar rossig begroeide venusbult schoof ik mijn lul onder haar en drukte hem terwijl ik mijn knieën rechtte langzaam in haar kut. Zo werden wij één met de natuur.

Wij kleedden ons weer aan en gingen terug naar de auto. De joggers liepen ons achterop, maar wij lieten hen niets meer zien, en teleurgesteld holden zij verder. De kettingzagen hoorden wij in de verte en de schaftkeet was dus leeg.

Bij het instappen in de auto gaf ik haar een tissue om de stoel schoon te houden, en toen ze ingestapt was, maakte ze op een uitdagende manier gebruik van het papiertje.

“Moet je nog eens?” vroeg ik. Ze lachte wat.

Ik startte de auto en reed naar de plek van haar bestemming, bij een parkeerplaats in een villapark.

“Ben je er volgende week weer?” vroeg ik. Ze stapte uit, terwijl ze duidelijk haar billen showde, en maakte een révérence. Ik reed weg en in de rechterspiegel zag ik dat zij mij ten afscheid nogmaals haar heerlijkheid liet aanschouwen. Toen stak ze de weg over en stak haar duim in de lucht.

Weer een week later pikte ik haar op dezelfde plaats op. Weer doken wij bij de parkeerplaats het staatsbos in.

(4) Poepseks

Deze keer loste ik mijn blaas en darmen terwijl zij eerst geamuseerd, oplettend en daarna uitdagend stond toe te kijken. Toen tilde ze haar rokje op en wenkte mij met haar kont. Ik sprong zonder mijn gat af te vegen met een gorillakreet naar haar toe, en draaide haar voorkant naar de mijne, terwijl ik langzaam mijn linker middelvinger in haar aars stak. Zij had de band van het rokje, met de glimmende gesp, al losgemaakt, pakte nu geroutineerd zowel de band als de boord van de trui en t-shirt beet en trok alles tegelijk over het hoofd uit.

“Goed zo,” zei zij, terwijl ze haar billen om mijn linkerhand draaide, “maar ik moet wel poepen zo.”

“Spring op mijn heupen,” zei ik, en ik boog me achterover om haar op te vangen zonder mijn evenwicht te verliezen. Dat deed zij en met mijn rechterhand gaf ik haar kont extra steun. Zo probeerde ik terug te stappen naar de open plek in de zon. Laaiend werd ik van het idee van de poep uit haar prachtige gat en ik roerde mijn middelvinger bij elke stap.

Vlakbij de plek waar ik net zelf had gescheten deed ik of ik struikelde. Ik zorgde, terwijl ik handig mijn vinger uit haar gat wipte, dat zij midden in de nog lauwe bruine kledder terechtkwam. De groene vliegen stoven alle kanten op. Zij gaf een opgewonden schreeuw en ik zag dat ze het lekker vond. Ze draaide wild en wijdbeens heen en weer, beurtelings op haar billen en voeten leunend, met haar buik in de lucht. Zo trok zij mij over zich heen, en voor ik er erg in had wierp zij zich met een jiujitsugreep onder mij vandaan, zodat de rollen nu omgekeerd waren. Tegelijk plopte ook haar stront uit haar gat en zij richtte zich wijdbeens overeind om zoveel mogelijk mijn lul en kloten te bepleisteren.

Wij waren nu door het dolle heen, rolden weer om, ik graaide links en rechts in ons beider stront en smeerde haar tietjes zo dik mogelijk in. Toen duwde ik mijn lul in haar kut terwijl de poep in onze beharing smakte. Zo kwamen wij hijgend klaar en klaargekomen hijgden we plakkend na. Wij zagen eruit als wit beschilderde primitieven uit een volkenkundige atlas uit het jaar nul, maar dan ná een nacht feesten en in negatief. De strontvliegen wolkten weer om ons heen als een sproeiend vuurwerk.

Zo konden wij niet in de burgermaatschappij terugkeren. Zij ried mijn gedachten, gooide mij weer op mijn rug en begon uitgebreid over me te pissen. Dat spoelde al aardig wat schoon.

Ik excuseerde mij dat mijn blaas al leeg was, maar er was een greppeltje vlakbij, waarin hopelijk nog wat water stond. Wij veegden ons en elkaar aan hert gras en mos zo goed mogelijk schoon, ondertussen borst, buik, rug en billen knedend, en met plukken mos masseerde ik haar kleine stevige tieten. Wij zochten het greppeltje op krabden met de handen onze kruisbeharing en met stukjes boomschors de rest schoon en spoelden ons na in het greppeltje. Zo kwam zwemdiploma A ook nog van pas.

Toen het grove vuil eraf was en er alleen nog bruine vlekken en stank over waren, begon ik haar en zij mij met de tissues schoon te poetsen. De parfum van de tissues overheerste geleidelijk de stank, maar wij waren pas ongeveer halverwege toen de tissues op waren. Het wrijven en masseren had ons weer opgewonden, en zo naaide ik haar nogmaals, deze keer van achter. Ze schokte net zo met haar kont als in het begin van deze scène en kwam met een oerkreet klaar. Schoon waren wij nog niet, dus besloten wij met de vliegen naar een sauna in de buurt te gaan. Wij kleedden ons aan en liepen naar de auto terug. Ik gaf haar een conceptrapport om op te gaan zitten zonder de zitting te bevuilen.

“Die sauna hoort wel bij een seksclub,” zei ik. Zij:

“O dat geeft niet: ik doe waar ik zin in heb, niet meer, maar ook niet minder.” Ik parkeerde de auto achter de vlechtwerk schutting, ik stapte uit, zij weer met de révérence. De portier, een Woody-Allenachtige figuur, zei eerst dat de meisjes er nog niet waren en dat hij bovendien geen parenclub had. Wij zeiden dat we alleen voor de sauna kwamen. Hij bleef bezwaar maken, pas toen ik gezegd had, dat eventueel omzetverlies voor mijn rekening zou zijn, bond hij in. Zo gingen wij naar binnen.

In de kleedruimte waren al twee mannen bijna uitgekleed, een korte gedrongen figuur met peper-en-zoutkleurig haar en een lange atletische gestalte met een blonde gemillimeterde schedel. Aan twee wanden, waaronder die met de portiersloge hingen spiegels, doorkijkspiegels zoals zou blijken.

Mijn metgezellin, die nog steeds geen naam had (de titel van het verhaal schrijf ik er het laatste boven), pakte een bankje van de muur, zette het in het midden van de ruimte, klom erop en gaf dezelfde striptease-zonder-geleidelijke-opbouw weg die ik in het staatsbos had genoten. De uitwerking kwam onmiddellijk, twee lullen schoten overeind, alleen de mijne niet, die was even uitgeput. Woody Allen stoof naar binnen en probeerde haar bij haar knieën te pakken om haar naar buiten te gooien. Maar zij stapte vlug op zijn linkerschouder en sprong achter hem op de grond. Hij draaide zich om, zij herinnerde zich haar derde dan jiujitsu en trok hem met een sutemi over zich heen. Daar ook hij enige kennis van oosterse vechtsporten had kwam hij onbeschadigd neer. Ze dook achter hem aan en trok hem handig zijn broek uit, waardoor hij kalmeerde. Ook de andere twee mannen begrepen waarom hij zo’n drukte maakte en beloofden hem zo nodig schadeloos te stellen. De portier kleedde zich weer aan, meer bezorgd om zijn handel dan seksbelust, en verdween.

Mijn partner zette daarop haar act voort, door op het bankje op een been balancerend eerst haar linker- en toen haar rechterschoen en -sok uit te trekken. De vliegen verhoogden het theatereffect. Ik kleedde mij ook uit, maar mijn lul bleef uitgespeeld. Toen zij klaar was, liet zij zich op handen en knieën op het bankje zakken, de kont naar de twee mannen gekeerd. Langzaam deed zij haar benen wijd en schoof zij haar knieën aan weerszijden van het bankje, terwijl ze voorover bleef steunen op haar ellebogen. Haar tietjes kwamen daarbij prachtig uit. Ze zat nog onder de bruine vlekken en vegen, als een panter. De vliegen schoten daarover heen en weer als torretjes op het slootwater. Haar gedrag was duidelijk genoeg, en de mannen sprintten op haar af. De lange had een stap minder nodig en was dus het eerste bij haar kontzijde, en de andere moest met de hoofdzijde genoegen nemen. Zij hapte naar zijn lul en hij kneedde haar plakkende tieten. De andere zakte door zijn knieën om zijn lul in haar kut te steken. Toen zag hij de poepresten in de kutharen hangen en: “Getver…derrie,” riep hij hardgrondig, en stootte door. Stikkend van het lachen met de lul in haar mond en met haar hele lijf schokkend kwam zij tweezijdig klaar, en de mannen ook. Ik stond erbij en ik keek erna, jaloers of genietend of iets ertussen in.

Ondertussen kwamen de “meisjes” binnen, wij hoorden een deur slaan op de gang.

“En dat zonder condoom!” zeiden zij. De druiven van seksplezier zijn zuur, dacht ik. Met zijn vieren voerden wij nu het gebruikelijke seksritueel uit, en toen wij schoon waren kwamen de meisjes binnen voor de massage, in doorzichtige kamerjasjes, die precies tot de heup reikten. Zo kon de klant ze gemakkelijk bij de kut grijpen. De ene, een donker Indisch type, had het kuthaar weggeschoren, de andere had daar een welige rosse uitdossing en een blonde ragebol op haar hoofd. Alle twee hadden zij belachelijk hoge hakken, die de kont naar achteren en de buiken bol trokken. De meisjes werden met enkele bankbiljetten schadeloos gesteld. Ook mijn vriendin werd uitgebreid gemasseerd, want met jaloezie verdien je niets, en ik had ervoor betaald. Langzaam begon ze te kronkelen onder hun handen, en langzaam kwam ook mijn lul weer overeind. Ze lag op haar buik, maar toen ze mijn opspelige lul zag trok zij haar knieën tegen haar tieten. Ik schoof over haar heen, en stopte mijn half harde lul in haar aangeboden gaatje, dat ik eerst met massagecrème op mijn middelvinger had opgerekt, en verstijvend perste mijn lul zich door haar kringspier en spoot zich nogmaals leeg. De meiden trokken aan weerszijden met een verveeld gezicht de mannen nog eens af. Mijn vriendin genoot ervan als van een fraai slotakkoord.

Wij kleedden ons aan en betaalden de portier. Hij had liever haar indiensttreding als betaling gehad, maar op dit voorstel liet zij hem ten antwoord haar blote gat zien. Wij stapten in de auto, zij met révérence en het nog steeds gekreukelde rokje. Met de ceintuur en de grote gesp.

“Waar wil je naar toe?” vroeg ik, “moest je werkelijk naar Hooglaren of zal ik je terugbrengen naar af?”

“Ik vind het voor vandaag wel genoeg,” zei ze, “tot volgende week.”

Wij reden terug, en toen zij op de bekende parkeerstrook was uitgestapt, bleef ik even wachten, of ik kon zien waar ze heen ging. Het was nogal druk, dus dat kon ongemerkt. Ze liep een parkeerterrein daar vlakbij op, keek of niemand haar zag en schoof toen de hondepoep vermijdend de bosjes in. Daarna zag ik haar niet meer.

De week erna stond ze weer op de bekende plek. Na het intussen bekende poep- en pisritueel op de open plek in het staatsbos deden wij, of ik, een nieuwe sensatie op.

(5) Occult

Toen ik uitgepoept was, zwenkte zij langzaam haar kont heen en weer, als om mij aan te lokken. Mijn lul reageerde daar heftig op. Ik veegde mijn gat schoon met een tissue, stond op en liep aarzelend naar haar toe.

“Jij hebt toch derde-dan karate?” ze ik.

“Jiujitsu,” verbeterde zij, “dat is veel gemener.” Kont wiegend probeerde zij mij op te jutten.

“Nu mag je me naaien zoals je wilt,” zei zij onder haar oksel door kijkend, “ als je straks iets voor me doet.”

“Wat dan?” vroeg ik wantrouwend, en mijn lul verslapte al wat.

“Dat zeg ik niet, je moet een risico durven nemen. Maar het gebeurt hier en nergens anders, alleen met mij, en achteraf kun je er nooit last mee krijgen.”

“Risico’s van enge ziektes hou je natuurlijk,” zei ik.

“Ja, dat geldt voor mij ook,” zei zij, “nou, wat doe je?” Zij pakte kronkelend de boorden van trui en t-shirt en trok deze met één beweging over haar hoofd. Ik stond nog steeds achter haar, en zij half voorover, met alleen het rokje aan en de sportschoenen. De gesp glansde in de zon. Ik besloot me te laten gaan en trok uit wat ik nog aan had, duwde ondertussen mijn schaamhaar tegen haar billen, sloeg mijn rechterarm om haar heupen en kneedde met mijn linkerhand haar afhangende tietjes.

“Benen wijd,” commandeerde ik, “en buk je zo ver mogelijk.” Ze deed zoals ze beloofd had, en zo stond ze tegen mij aan als een grazende giraffe. Zij wreef haar billen heen en weer tegen mijn schaambeen. En omdat zij door haar gluurgedrag haar kut kletsnat had gehitst, schoof mijn lul glad naar binnen en spoot hij na een paar seconden leeg. Dat was snel.

“Veel te vlug,” deed zij teleurgesteld, maar ik voelde dat het komedie was, en dat zij andere plannen had. Toch moest zij ook nog aan haar trekken komen. Ik was uitgehijgd, mijn lul verslapte en gleed naar buiten. Mijn schaamhaar was kletsnat,

“Je hebt me stevig beet gehad,” zei ik waarderend. Ze draaide zich om, pakte mij bij de heupen, wipte het rokje omhoog en drukte twee plukken schaamhaar tegen elkaar. Ze trok haar schouders achterover en haar tietjes recht in de lucht en lachte hoog en opgewonden. Ze had kopergroene ogen, zag ik opnieuw. Toen veegde ze haar tieten langs mijn borstkas, en vergenoegd zei zij:

“En nu betalen!”

Zij wees in de richting waar ik mij net uitgebreid had ontspannen, en trok me mee daarnaar toe.

“Zo,” zei ze, “en nu pak je met twee handen zoveel mogelijk poep beet; er is genoeg, dus ga je gang.” En toen ik aarzelde, duwde zij haar schaamhaar tegen mijn billen:

“Denk om mijn derde dan!” De strontvliegen stoven in paniek rond de poephoop, even groen als haar ogen. Ik begreep dat ik niet veel keus had en greep tussen twee handen zo afstandelijk mogelijk de dampende kledder beet. Bijna dansend liep ze voor mij uit, zoveel mogelijk met het rokje wapperend, en dat vergoedde mijn onaangename rol. Waar zij vanuit de bosjes naar mij had staan gluren bleek zich een langwerpige zeshoekige kuil te bevinden, in de vorm van een grafkist, maar dan veel breder. Ze ging wijdbeens over het voeteneinde staan en gaf mij opdracht de poep zo gelijkmatig mogelijk langs de binnenrand van de kuil te smeren, langs de gras- en moszoden. Met genoegen schuurde ik zo mijn handen min of meer schoon aan het scherpe droge zand en de beplanting.

“Kom nu achter mij staan en hou me bij mijn heupen stevig vast.” Dat deed ik, en wijdbeens stond ook ik dus over het voeteneinde van de kuil, mijn handen kleefden aan haar heupen. Ze wiegde weer met haar kont, en langzaam begon mijn lul weer te verstijven. Ze moet dat gemerkt hebben, want ze riep over haar schouder:

“Jij hebt je deel gehad, nu is het mijn beurt!” en ze begon te pissen. Ze richtte de straal door aan haar kutlippen te trekken. En ze piste eerst voorzichtig een pentagram op de zandige bodem van de kuil, door de pis langs haar vingers te laten druppelen, en daarna zette zij alle sluizen open, waarna de halve kuil vol leek te lopen. De zon leek te versluieren, en flarden nevel stegen op uit de kuil. Hier en daar lichtten nog wat vliegen op. Tegelijk zwol er een herhaald gedreun aan, als van een gong. De nevelflarden leken vorm te krijgen en zij raakte in trance. En op de maat van de dreunende gong riep zij:

“Freud, Sigmund Freud!”

“Je roept geesten op,” zei ik ongelovig, “maar Freud is de anale fase toch wel te boven?” Maar opnieuw riep zij ritmisch: “Freud, Sigmund Freud!” En de gong dreunde door. En een schim verdichtte zich tot een snuivende figuur, die inderdaad sprekend leek op het portret uit de geschiedenis van de psychiatrie. Zonder een woord te zeggen zweefde hij uit de kuil omhoog en begon haar kut te bevingeren en te zuigen. Zij reageerde met enthousiast gekronkel.

“Hou me goed vast,” riep ze tegen mij. Ik vroeg me af of ik hallucineerde en zei toen sarcastisch:

“Herr Professor, sind Sie Ihr Es oder Ihr Über-ich? Oder sogar Ihre Dreieinigkeit?” Verstoord loerde hij tussen haar benen door in mijn richting.

“Verderben Sie mir die Freude nicht!” waarschuwde hij mij.

“Sie ist ja Ihre Mutti nicht,” pestte ik hem verder, maar pas later begreep ik waarom juist die opmerking hem zo woedend maakte. En terwijl de gong dreunde kreeg zij haar orgasme. Zij had de conversatie blijkbaar niet gehoord, maar Freud trok zich vreugdeloos af, en riep op de maat van de gong:

“Oscar! Oscar!” En de damp van de pis verdichtte zich opnieuw, en een figuur werd zichtbaar met een schilderij onder zijn arm. Tegelijk klonk het gerinkel van de Disneyfiguur Rinkelbel, en een gevleugelde gestalte kreeg contouren, die een engel uit een kinderboek uit het Rijke Roomsche Leven leken. Hij of zij klapperde wild met de vleugels. Geesten zien eruit zoals wij denken dat ze eruit zien, realiseerde ik me, en ik vroeg me af wat deze engelbewaarder kwam doen. De gong dreunde door. De gestalte met het schilderij kreeg ook vastere contouren, en ik zag dat hij een zwaar door huiduitslag aangetast gezicht had. Het schilderij vertoonde het gezicht van een stralende jongeman. Bij de volgende gongslag veranderde de jongeman op het schilderij in een stokoude schubbige figuur en kreeg de drager weer een menswaardig uiterlijk, dat ik uit de literatuurgeschiedenis herkende: Oscar Wilde, nu ongetwijfeld met het portret van Dorian Gray. Bij de volgende gongslag wisselden zij van uiterlijk: Oscar had weer siphylis en Dorian Gray straalde. Dat ging zo door bij iedere gongslag. Langzaam dreven zij in onze richting.

“Weg jullie!” riep de engelbewaarder. Maar de gong dreunde door, en op het moment dat Dorian Gray weer schubbig was, sloeg Oscar het schilderij met een uiterste krachtinspanning omhoog verend, over het hoofd van mijn sekspartner heen. Met een gil verschrompelde zij tot een uitgedroogd stuk leer, dat ik verbijsterd tussen mijn handen door in de kuil liet glijden. Freud zei:

“De volgende keer stuur ik Oedipus op je af met het hoofd van Medusa! Zelfs een engel kan niet voorkomen dat je daardoor versteent.” Ik snapte nu waarom hij zo kwaad was geworden over mijn: “ze is je moeder niet.” Ik had hem ervan beschuldigd dat hij zijn moeder had genaaid! Schaterend zakten Freud, Wilde en Dorian Gray, nu alle drie zeer toonbaar, weer weg in de kuil. Tot de engelbewaarder zei ik:

“Had u dit niet kunnen voorkomen?” en hij of zij zei:

“Stomkop, ik ben jouw engelbewaarder, niet de hare. Die flikkers hadden anders beslist geen vrouw gepakt.”

“Maar waar was haar engelbewaarder dan?”

“Als iemand zelf geesten oproept staan wij engelen machteloos.” Ik moest dus zelf maar geen séance beginnen als ik geen kennis wilde maken met het hoofd van Medusa.

Ondertussen brak de zon weer door, en ook mijn engelbewaarder loste op, terwijl het gedreun van de gong afnam en overging in het bonken van mijn hartslag. En tussen de bladeren op de bodem van de kuil, die zo pas nog alleen droog zand had bevat, ritselde een hazelworm weg of een slang. Ik stond daar, nog steeds naakt en wijdbeens, met wat poepresten aan mijn handen. De vliegen leken hun glans opeens verloren te zijn. In de greppel in de buurt waste ik als een automaat mijn handen zoveel mogelijk schoon. Ik merkte dat ik aan alle kanten bezweet was en huiverde onder het opdrogen. Ik trok mijn kleren aan en ging nog steeds, mechanisch als een robot, naar de auto terug.

In het gras bij de parkeerplaats zag ik de voetafdrukken van haar sportschoenen. Maar die gingen het bos helemaal niet in, maar in de richting waar wij vandaan waren gekomen. Was ze terug gaan lopen? Als ik naar een psychiater moet, dan niet naar een psychoanalyticus, dacht ik: voor hallucinaties moet een betere verklaring zijn dan de anale fase. Maar haar zag ik niet meer, in geen velden of wegen. En met iets tussen paniek en moedeloosheid stapte ik in de auto en reed naar huis. Zou ze er toch weer zijn volgende week?

(6) St. Michaëlsdag

Maar ik heb haar niet meer teruggezien, ze leek van de aardbodem verdwenen. Een paar maanden later: – ik was al op vakantie geweest en had aan vele naaktstranden van Europa verwijld – zette ik tijdens het lezen van de avondkrant het televisiejournaal aan.

“Het nieuws van 29 september 1989.” Voor dit verhaal zijn de volgende onderwerpen van belang.

- Aanhangers van het Michaëllegioen, een fundamentalistische katholieke groepering, hebben ter gelegenheid van het feest van hun patroonheilige met champagneflessen de ruiten van een bekend sekshuis aan het Singel te Amsterdam ingegooid. De politie heeft enkele aanhoudingen verricht.

- In de Drentse gemeente Oring is een veenlijk gevonden dat in opmerkelijk goede staat verkeerde. Bij een veenlijk is alleen de huid gelooid door de zuren in het veen, terwijl de rest is vergaan. Deskundigen uit de archeologische wereld dateren het voorlopig op de overgangsperiode tussen heidendom en christendom. Vervolgens liet men een archeoloog aan het woord, die een laat-Merovingische gesp liet zien. Ik voelde mij wit wegtrekken. De gesp leek sprekend op die van haar malle rokje. Na het weerbericht volgde eerst:

“De politie vraagt uw aandacht voor het volgende. Op 22 juli is voor het laatst gezien Gabriëlle Hellekuil, geboren 4 december 1960 in Helmond. Zij is lang ongeveer 1.65 m, smal postuur, blond krullend haar. Zij was gekleed in een lamswollen trui, rose t-shirt, een spijkerbroek merk Tripper, roze sokken en sportschoenen merk Puma. De spijkerbroek is gevonden op een parkeerterrein te Ammerloo aan de N 138, opgevouwen en blijkbaar opzettelijk verstopt.” Haar portret verscheen, een zonnig portret. Ik pakte mijn agenda om te zien wanneer ik haar het laatst had ontmoet. Dat bleek 22 juli te zijn.

Een blik in een handboek over tijdrekening leerde mij dat dat de feestdag was van Maria Magdalena, de patrones van de hoeren, en 4 december die van de St. Barbara, patrones van een zalige dood. Zij was zo goed ingedekt door heiligen dat het gemis van een engelbewaarder ruimschoots was gecompenseerd en zij vast niet door Oscar de hel in was gesleept. Ik concludeerde dat ik met mijn verhaal toch niet naar de politie kon. Maar ik stuurde wel een anonieme tip naar de archeoloog van de Groningse universiteit met de locatie van de kuil.

Een paar maanden later deed ook de Nieuwe Revue nog een duit in het zakje: “Gabriëlle verdween: heks of hoer,” stond er op de voorkant. Ik kocht hem, maar er stond zoals gebruikelijk niets interessants in het artikel.

7. Fragmenten uit het dagboek van Gabriëlle Hellekuil

4 maart 1987. Op mijn naamdag kreeg ik vroeger een suikerengeltje naast mijn bord. Het was mooi weer en ik had zin om de stad in te gaan. In een restaurant heb ik Irish coffee gedronken. In het toilet heb ik daarna min of meer werktuigelijk mijn broekje in de emmer met maandverband gedaan en ben zo vertrokken. Ik vergat nog bijna te betalen. De dienster die mij terugriep dacht dat mijn hoogrode kleur van de vergissing kwam.

“We vergeten allemaal wel eens wat,” zei zij, en ik lachte wat schaapachtig. Het gaf mij een geweldige kick.

29 juni 1987. Ik raak gewend aan mijn behoefte in mijn blote … onder mijn jurk de stad in te gaan. Soms trek ik een wat kortere rok aan, en de kick stijgt met de zoom van de rok. Een ceintuur gekocht met een namaak antieke gesp, van bont geëmailleerd koper.

30 augustus 1987. Om weer eens iets heel anders te proberen ben ik met de auto naar het naaktstrand Laarderplas gereden. Eerst was het wel even spannend, uitkleden terwijl mannen mij stiekem observeerden. Openlijk toekijken hoort blijkbaar niet. Ik deed zo lang mogelijk zoveel mogelijk naakt, maar echt opwindend was het niet.

8 september 1987. In de krant stond een bericht over een proefschrift over het meest voorkomende en minst ernstige zedendelict, namelijk exhibitionisme. Mijn hebbelijkheid blijkt bij vrouwen de meest voorkomende vorm te zijn. Hoera, mijn afwijking heeft een naam! Met des te meer hartstocht kan ik me laten gaan.

21 april 1988. Ik heb een nieuwe kick opgedaan: liften met alleen mijn hoelarokje aan. Het kost wel moeite, om zeker te weten dat ik “netjes” de auto van mijn liftgever inschuif. Ik ga eerst in mijn spijkerbroek naar de liftplaats, want de buren beginnen mij vreemd aan te gapen. Gelijk hebben zij.

31 mei 1988. Het was vandaag winderig weer, en ik heb mijn liftgever, een ouderling-achtig type, gevraagd bij de eerste parkeerplaats te stoppen, want ik moest nodig. Toen ik opgelucht weer in de auto stapte, deed ik wat onvoorzichtig, zodat mijn rokje te hoog opwipte. De man had net een verhandeling gehouden over de gevaren van het alleen liften voor meisjes met uitdagende kleding, en ik had gezegd dat ik zo vlugger een lift kreeg, en dat ik derde dan jiujitsu had. (Dat moet ik trouwens weer eens gaan ophalen). Toen hij mijn blote linkerbil zag, werd hij kwaad, en gelastte hij mij het voertuig te verlaten. Dat deed ik natuurlijk, terwijl ik hem nu opzettelijk mijn blote gat liet zien. Met een stijf gezicht en ongetwijfeld met een ander stijf onderdeel, reed hij weg. Ik ben helemaal terug gaan lopen, er was verder helemaal niemand en ik wapperde als een kunstschaatsster met mijn rokje. Het was een paar uur lopen, en ik deed sokken en schoenen uit op het zandpad, want ze hadden een hakje. En een paar keer liet ik zo mijn pis lekker lopen. De volgende keer toch maar sportschoenen aantrekken.

8 juni 1988. Weer een verlofdag opgenomen. Deze keer pikte een bouwvaktype mij op. Die pakte al bij het wegrijden mijn linkerknie beet. Ik weerde dat af en waarschuwde hem voor mijn vechtkwaliteiten. Maar vijf minuten later zat hij met zijn hand bij de huidplooi tussen buik en bovenbeen. “Je hebt geen broek aan,” schreeuwde hij bijna uitzinnig, en hij probeerde mijn billen te kneden. Ik greep zijn pols muurvast beet en de auto begon te slingeren. “Dat parkeerterrein op,” siste ik hem toe. Hij had er geen total-loss voor over en deed wat ik hem zei. Nog voor de auto helemaal stil stond sprong ik eruit en knalde de deur dicht. Hij gaf vol woede vol gas, spoot met gierende banden de weg weer op en ramde een hectometerpaaltje bij het invoergen. Ik treiterde hem met mijn blote kont naar zijn buitenspiegel en wandelde als de vorige keer terug.

11 juni 1988. Met een liftgever naar het naaktstrand geweest. Aardige man, zichtbaar opgewonden en verlegen met zijn verovering. Ben na het zwemmen stiekem vertrokken.

25 juni1988. Bij het parkeerterrein van een paar weken terug moest ik weer pissen, en mijn liftgever ook. Wij samen het bos in. Het was stil en opwindend in de zon. Ik slik al een tijdje de pil, want ik voel dat het me op een gegeven moment te veel zal worden. Ik ben met hem de bosjes ingedoken en zo heb ik een nieuwe kick opgedaan: wild pissen met een wildvreemde.

8 september 1988. Zelfde als op 25 juni. Andere man, kalende 40-er. Hij had in de gaten dat ik bloot was van onder, en ik heb hem gedwongen op de mannelijke manier mee te doen met mijn exhibitionisme: ballen net boven de broekriem. Hij was er doodverlegen mee, maar nam wraak door mijn rokje op te tillen voor voorbijgangers. N een half uurtje had ik er genoeg van en trok hem als beloning de bosjes in om mijn tieten te kneden.

4 juni 1989. Weer met een vaderlijk type meegelift en op de bekende plek met de bekende smoes het bos in. Hij moest zelf erg nodig pissen en ook poepen. Ik heb hem stiekem zitten te begluren met mijn vingers op mijn kut. Hij kreeg het in de gaten al deed hij of hij het niet merkte. Ik werd er laaiend heet van en heb mij uitgebreid door hem laten naaien. Daarna moest ik nodig pissen, wat hem nogmaals hevig opwond. Het lijkt wel of ik nymfomane word!

22 juli 1989. Weer een zonnige dag. Mijn liftgever moet mijn kledingtekort onmiddellijk begrepen hebben, want hij begon moeilijke vragen te stellen. Op de een of andere manier irriteerde me dat en ik heb me op de vlakte gehouden, hoewel ik bij iedere vraag kreeftrood werd. Bij de parkeerplaats heb ik me af laten zetten en hem gezegd dat hij door mocht rijden zonder mij. Ik ben de bosjes ingedoken om mijn ongenoegen uit te pissen. Zorgvuldig deed ik de ceintuur weer om, met de gesp. Dat luchtte zo op dat ik deze keer een kick kreeg van mijn periodieke onthouding – en dat op de feestdag van Maria Magdalena.

8 Een zalig uiteinde

Lieve lezers, hier eindigde het dagboek van een bekeerlinge abrupt. Na die datum was ze vermist. U ziet wel dat haar beleving van de gebeurtenissen een beetje verschilt van de mijne. Exhibitionisme, naaktloperij, agressief is het zelden en het geeft geen kans op enge ziektes. Maar dit is porno, en het verhaal mag niet eindigen in een bodemloze kuil. Er moet een happy end volgen.

Dus: in 1990, maanden na het bericht van haar vermissing: mijn hart sloeg over van de opwinding, want ik zag haar weer, bij het kruispunt met stoplichten aan de overkant. Ik pikte haar weer op. Zij herkende mij en barstte in tranen uit. Zij bleef snikken tot wij bij de parkeerplaats bij het staatsbos waren en ik troostte haar door mijn rechterhand achter haar billen te schuiven en met mijn linker haar tieten te kneden.

“Ik laat je nooit meer gaan, waar heb je al die tijd gezeten?” Ze had op een filmset gewerkt waar pornofilms gemaakt werden in de buurt van Praag. Hele vieze, met veel poep en pis. En opwindend!

“Weet iedereen nu dat je weer terug bent?” vroeg ik.

“Nee, en dat houd ik zo als je me niet verraadt.”

Wij zijn de bosjes weer ingegaan, hebben gepist, gepoept en geneukt, ik heb eerst van achteraf mijn harde naaigerei beurtelings in haar kutgleuf en kringspier gepompt. Toen zijn we samen de zeshoekige kuil ingegaan, zonder magie deze keer. Het veenlijk was verdwenen, zoals ik verwacht had. Op de zandige bodem hebben wij samen onze engelbewaarders opgepiept. Zachtjes wiekend kwamen zij beiden aangevlogen. Zij namen ons op en voerden ons naar een eiland in de Stille Zuidzee, zoals de Grote Oceaan vroeger heette. Een spierwit palmenstrand dat overvloeide van dadels, melk en honing, waar het leven naakt en goed was, en Gabriëlle toeristen kon verwelkomen door haar gat te showen onder een grasrokje. Maar ‘s avonds, als het koel was geworden, liet zij zich ook graag bewonderen met alleen de gesp onder haar navel.

Verhaal 41-42 Heks of hoer of hemeling.

Beste lezers, al dan niet fans.

Dit verhaal heb ik bijna 40 jaar geleden geschreven, in 1990. Toen was er nog nauwelijks internet, dat heb ik pas tussen 2003 en 2005 aangeschaft. U zult hierin dus geen mobiele telefoons of digitale camera’s tegenkomen. Alleen gevorderde amateurs hadden video-apparatuur, en het bewaren van oude magneetbanden of digitale oude filmpjes is specialistenwerk. Porno bestond vrijwel alleen in tijdschriftjes, cassettebanden van de videotheek en bioscoopfilms. De beroemdste pornobioscoop, die op de Nieuwendijk in Amsterdam, staat tegenwoordig in een museum, moet je nagaan.

Een auto opende je toen nog met een sleutel en een autoraam met een slingertje. En kruisbeharing werd zelden weggeschoren.

Het verhaal, oorspronkelijk getypt op een Olympia schrijfmachine, leek mij bij nadere lezing nog steeds te pruimen. Misschien vindt u het toch te langdradig. Hier en daar heb ik een paar zinnen toegevoegd om de gedeelten van het verhaal aan elkaar te knopen en die heb ik cursief afgedrukt. En er zit nog wat oude spelling in. Maar hier komt het.

(1) Vooraf

Ik stond voor het stoplicht te wachten om linksaf de buitenweg op te gaan. Aan de overkant naast de invoegstrook stond een meisje of vrouw of iets daartussen in te liften. De lichtgesluierde zon maakte met schuin tegenlicht een mandorla in haar korte blonde krulhaar, en in een zacht-paarse, lamswollen trui. Maar er klopte iets niet aan de verschijning. Onder de trui hing namelijk een korte, zwarte plooirok, type madonna, dat noch bij de trui, noch bij haar houding paste. Verder ontbraken de zwarte kousen. Het rokje bewoog wat in de wind.

Mijn buik en blaas waren gespannen, zoals vaak als ik bij een klant vandaan kom. Na een uitgebreide lunch en urenlang praten over organisatieproblemen, gesmeerd met veel koffie, vind ik het genant om bij het vertrek naar het toilet te vragen. Bovendien is er op tien minuten rijden een vrij groot stuk bosgrond met een dichte onderbegroeiing, waar men zich onopvallend en ongehaast kan terugtrekken. Alleen, in zo’n gespannen toestand moet men zich niet door lifters laten ophouden.

Deze keer won de nieuwsgierigheid het van de aandrang, en ik besloot de liftster mee te nemen. Toen het stoplicht op groen sprong, draaide ik met een wijde boog de parkeerstrook naast de invoegstrook op en draaide het rechterraampje open. De liftster bukte zich niet, maar liet zich door de knieën zakken om haar bestemming op te geven. Die bleek ook mij te passen, en zij deed het portier open. Weer bukte zij zich niet om in te stappen, maar ze maakte een soort révérence, terwijl ze op de rechterstoel schoof, en het rokje netjes onder zich glad streek. Niettemin was het flink gekreukeld, en op de ceintuur zat een gesp van een type dat ik uit een museum kende als vroegmiddeleeuws. Gordels vast, inhouden voor achterliggers en iets gejaagder weg dan gewoonlijk.

Ik had nu kunnen zien, dat het een vrouw was in de tweede helft van de twintig; met een tamelijk rode kleur maakte zij een opgewonden indruk. Ze had iets invallende wangen, een rechte neus, een lange hals en onder de lamswollen trui een rose t-shirt. Haar benen zouden in gladde zwarte kousen spillebenen hebben geleken. Ze droeg verder roze sokjes en sportschoenen alsof het malle rokje een joggingbroek was.

“U was toch niet van plan te gaan wandelen?” vroeg ik nog steeds zeer gespannen, “mensen zoals u hoeven toch nooit lang op een lift te wachten?” Maar zij gaf geen antwoord en frunnikte wat aan haar wimpers en de hoogrode kleur leek nog wat feller te worden. Mijn argeloos bedoelde vraag bracht haar kennelijk in verlegenheid. Ik probeerde dus een meer gebruikelijk vraag naar haar dagelijkse bezigheden, en zo bleek zij werkzaam te zijn in een laboratorium, ik dus organisatieadviseur, en later bleek zij zelfs bedrijfsleidster te zijn; waarop ik eruit flapte, dat zij dan zelf toch wel over een auto zou beschikken. Van haar stuk gebracht stotterde zij min of meer dat zij liften zo spannend vond – dat vonden mijn zus en haar vriendin vroeger ook, tot ongenoegen van mijn moeder – en zij voegde eraan toe dat ze veiligheidshalve derde-dan-jiujitsu had gehaald. Het leek wel een waarschuwing. Ik deelde daarop mee dat ik geen vuurwapen in het dashboardkastje had liggen, alleen een pakje kleenex-tissues. Daarop stokte het gesprek weer.

Omdat wij de parkeerplaats bij de staatsbossen naderden, maakte ik haar deelgenoot van de problemen met mijn blaas en darmen, en veronderstelde dat zij wel even op de auto wilde passen. Dat wilde zij niet, maar met een geforceerd vaste stem zei zij, dat ze ook moest plassen, omdat ze net te lang in de wind op het kruispunt had gestaan.

Ik parkeerde de auto de auto naast de picknicktafel, pakte de tissues uit het dashboardkastje en zei dat zij dan maar achter mij aan moest lopen; want ik moest te nodig om haar netjes te laten voorgaan. Ze stapte weer révérence-achtig uit, streek het rokje glad, ik sloot de auto af en holde door een mij bekend gat in het hek naast de parkeerplaats dwars door de takkenbossen en verspreid liggende rommel naar het achterliggende staatsbos en -bosjes. Zij holde min of meer met mij mee.

Bij het bosperceel-met-rijke-onderbegroeiing aangekomen zigzagde ik half gebukt tussen de laag hangende takken en struiken door, totdat wij vanaf het zandpad niet meer zichtbaar waren. Terwijl ik op een zonnig open plekje mijn broek losknoopte, zei ik dat zij een paar struikjes verder wel haar gang kon gaan. Ik trok haastig mijn boven- en onderbroek uit, want op je hurken zittend plas je anders te gemakkelijk over je kleren. Ik hing de kledingstukken aan een tak, waarbij ik ervoor zorgde dat autosleutels en portemonnaie niet uit de zakken gleden. Om een plekje te hebben waar de plas van mijn voeten weg zou lopen in plaats van over mijn schoenen verzette ik een paar passen en daarbij veranderde ook mijn blikrichting.

Daarbij merkte ik dat zij vanachter haar bosje verderop helemaal niet hurkte, maar “onopvallend” stond toe te kijken. Ik deed net of ik het niet zag, want ik moest veel te nodig, hurkte en met een blubbergeluid spoten mijn darmen leeg, terwijl tegelijk de straal pis een poos aanhield. Toen de ergste spanning geweken was, gluurde ik eveneens “onopvallend” opzij. Zij stond eerst nog doodstil, maar even later zag ik haar niet meer, en zij liet blijkbaar ook de natuur haar loop. Terwijl ik nog na perste en piste en aan de tissues frommelde, kwam zij plotseling statig voor mij langs en verklaarde vast naar de auto te gaan. Ik vroeg me af waarom zij zo dicht voor mij langs moest. Ik vond dat trouwens spannend, en dat gegluur eigenlijk ook, en mijn lul wond zich behoorlijk op. Ik keek haar met doordringende blik na. Zij bukte zich om tussen de lage takken door te gaan, het rokje wipte op en ik zag haar blote gat in de zon.

(2) Therapeutisch

Zij liep door zoals ze gezegd. Ik veegde mijn achterwerk schoon, trok mijn broek weer aan en ging achter haar aan. Vlakbij de parkeerplaats haalde ik haar in, en toen zij door het gat in de afrastering stapte, zag ik weer dat zij alleen dat kreukelige rokje droeg, met die rare gesp. Ik maakte de auto open, stapte in, deed het rechterportier van het slot, en zij stapte nu veel meer ontspannen in dan de eerste keer, en dus toonde zij al dan niet met opzet een prachtige linker bilpartij. Was zij door haar gluurgedrag remmingen kwijtgeraakt en geneigd meer risico’s te nemen? Toen ze weer zat, zei ik, alsof ik haar een vuurtje vroeg:

“Je hebt geen broekje aan hè?” Tot mijn verrassing barstte zij in een hartverscheurend snikken uit en wierp zich op mijn rechterschouder. Daar wordt een man die daar niet op verdacht is goed verlegen van, en ik probeerde haar te kalmeren door op haar schouder te kloppen.

“Niet dat me dat hindert,” zei ik, maar ze snikte:

“O, ik schaam me zo… het is zo spannend half in je blootje en toch niet bloot, en je hebt er nog dagen later een kick van…” Ik zei dat ik dan nog minder begreep waarom ze zich tot huilens toe moest schamen:

“Ik vind bloot ook lekker; trouwens dat heb je gezien ook!”

Weer barstte zij, betrapt, in een huilbui uit en weer moest ik haar gerust stellen, dat ik dat niet onaangenaam had gevonden, integendeel, al ben ik dan geen potloodventer. Maar met gierende uithalen ging ze maar door.

“Jij hebt aardig wat spanning opgekropt,” zei ik om maar wat te zeggen, “word je niet vaker betrapt?”

“Jawel,” snikte ze, “maar ze worden dan aanhalig en dan kan ik van me af slaan, of ze worden boos, en dan laat ik me uit de auto zetten,” ze kalmeerde wat en lachte door haar tranen heen, “en dan laat ik als-ie wegrijdt mijn blote gat nog even zien, en dan geeft hij zoveel gas, dat hij bijna een aanrijding veroorzaakt. En de kick houdt dan nog dagen aan.”

“En daarom draag je ook sportschoenen, om een flink eind terug te kunnen lopen,” zei ik toen. Ze knikte.

“Maar de laatste keren hadden ze het niet door en dan hoopt de spanning zich op.”

“Maar dan ben je die spanning nu toch kwijt? Wat is dan het probleem nog?”

“Het is allemaal zo tegenstrijdig,” snikte zij weer, “de spanning en de schaamte alle twee.”

“Ja,” zei ik, “de spanning ben je kwijt en de schaamte niet. En je zoekt een nieuwe kick.”

“Ik denk dat je gelijk hebt,” zei ze met spijt in haar stem. Zij had de Margriet dus evenveel gelezen als ik.

Ik startte de auto. “Wat zal ik doen?” vroeg ik “Moet je werkelijk dezelfde kant op als ik of zal ik je terugbrengen? Of heb je een ander idee?”

“Heb jij misschien een beter idee?” vroeg ze toen.

“Als je werkelijk een paar dagen met je hoofd in de wolken wilt leven, moet je dus iets bloot doen wat je nog niet eerder hebt gedaan,” analyseerde ik, “bijvoorbeeld in het openbaar helemaal naakt. Heb je dat wel eens gedaan?” Zij zei van niet, maar ik wist niet of ik dat moest geloven.

“Nou, een half uurtje hiervandaan is een naaktstrand. Trekt je dat?” Ze begon weer kleur op haar wangen te krijgen.

“Ja dus,” concludeerde ik en ik reed via de invoegstrook de weg weer op.

“Ben je daar al eens eerder geweest?” voeg ze.

“Ja. Ik vind naakt zwemmen erg prettig, en je dan in de zon en de wind op laten drogen, en ondertussen onopvallend naar de meisjes kijken. Want echt gluren geeft geen pas.”

Ze lachte wat flauwtjes.

“En gedraagt iedereen zich verder als op een gewoon strand? Want daar kijken de mannen ook liefst door je badgoed heen?”

“Ze doen alsof,” zei ik deskundig. “Maar ten eerste lopen er nogal wat mannen min of meer exhibitionistisch rond, alleen hebben ze nooit een stijve. Vrouwen doen dat bijna niet. En van de mannen die een drankje halen bij het strandtentje kleedt ongeveer de helft zich eerst weer aan, maar de vrouwen bijna allemaal. Maar één keer heb ik een meisje gezien dat zich echt apetrots liet bewonderen, beeldschoon, met alleen een zonneklep op.”

Zo kabbelde het gesprek wat door tot wij bij het parkeerterrein bij het strand kwamen. We stapten uit en ik moedigde haar aan om zich zoveel mogelijk op te fokken, juist omdat de spanning tussen zich bloot geven en bloot zijn weg zou vallen.

“Ja, maar dan moet je wel gelijk meedoen,” meende zij, en ik was met haar eens dat dit onderdeel moest zijn van de therapie. Zo kleedden wij ons onmiddellijk voorbij het bordje “Naaktrecreatie” uit, wat ik anders nooit doe, zij eerst het rokje, en toen met een atletische zwaai in één keer de rest, en toen liep zij apetrots, met de zon schitterend in haar krullend hoofd- en schaamhaar, het terrein op, om haar kick op te doen.

Ik voelde me daar wat ongemakkelijk bij, te meer omdat mijn lul stijf werd. Seks-op-naaktstrand is het laatste taboe dat nog kan sneuvelen. Ik leidde mijzelf af door te vragen wat ze wilde drinken, en na iets veroverd te hebben – naakt dus – zochten wij een plekje in de zon. We legden onze kleren neer en dronken het sapje op. Ik zag dat haar ogen net zo groen waren als het blikje frisdrank. Ik stond op om de lege blikjes in de prullebak te gaan doen en stelde voor te gaan zwemmen. Dat wilde zij ook wel, en zo zwommen wij een kwartiertje totdat zij er genoeg van kreeg.

“Ik ga vast op de kant,” zei zij, “want het is wel lekker maar niet opwindend. Zwem jij nog maar even.”

“Ik kom ook zo,” zei ik en ik bewonderde haar naaktheid, terwijl ze op de kant klom.

Vijf minuten later wilde ik haar weer opzoeken, maar tot mijn teleurstelling bleek zij verdwenen te zijn. Ik liet mij opdrogen terwijl ik het terrein rondzwierf, overal zoekend, of ik haar nog zag. Uiteindelijk had zij evenmin een handdoek bij zich, en ze zou toch ook eerst moeten opdrogen vóór het aankleden. Maar ten slotte ben ik alleen naar huis gegaan. Een goede therapeut maakt zichzelf zo snel mogelijk overbodig.

Maar gelukkig! Een week later na een vervolgafspraak met mijn klant stond ze daar weer aan de overkant van het stoplicht. Met het rokje en de opvallende gesp. Ik draaide dus weer de parkeerstrook op en vroeg of ze weer zin had mee te rijden. Dat had ze, dus ze stapte weer in, deze keer zonder haar blote billen te verbergen. Verder ging alles hetzelfde als hier boven verteld, maar vanaf waar daar “(2) Therapeutisch” staat verandert het verloop totaal.

Uitgepist kwam zij opnieuw statig voor mij langs en verklaarde vast naar de auto te gaan. Ik vond dat spannend, en mijn lul wond zich behoorlijk op. Ik keek haar opnieuw met doordringende blik na. Zij bukte zich om tussen de lage takken door te gaan, het rokje wipte op en ik zag haar blote gat in de zon.

(3) Romantisch-erotisch.

Zij liep door, en tussen de struiken zag ik nog een paar keer haar billen oplichten. Ik veegde mijn gat af met een tissue, trok mijn kleren weer aan en ging dezelfde richting uit. Op het pad stond zij mij op te wachten. Er passeerden twee joggende mannen.

“Je hebt me lekker staan te bekijken,” opende ik de aanval. Ze lachte:

“Het was reuze opwindend.” Ik stootte door:

“Net zo opwindend als geen broekje aanhebben?” Zij werd weer kreeftrood, maar gelukkig won haar opgewonden gevoel het van schaamte of kwaadheid en ik was zo brutaal om nu het rokje ook aan de voorzijde op te tillen. Ze sloeg het uit mijn vingers en riep:

“Ik exhibitionist, dan jij ook exhibitionist! Vooruit, je lul uit je broek.” Ik protesteerde:

“Bloot vind ik heerlijk, maar potloodventen belachelijk.”

“Nou, dan maar belachelijk, maar gelijke monniken, gelijke kappen.”

Ze frummelde aan mijn broek en wurmde mijn hard geworden lul eruit. Ik maakte van de gelegenheid gebruik door met twee handen haar billen te kneden.

“Goed zo,” zei zij, “hij wordt weer lekker hard,” en ze richtte zich weer op. “Nu gaan we een wandelingetje maken,” riep zij enthousiast. Ze sloeg haar linkerarm om mijn middel, drukte haar heup tegen de mijne en keek mij pesterig aan. Ik besloot er het beste van te maken en greep met mijn rechterhand onder haar rokje haar rechterbil. Zo liepen wij de zon tegemoet.

De joggers hadden een rondje rond het bosperceel gelopen. Zij kwamen ons tegemoet, maar letten alleen op hun loop,- adem- en hartritme. Pas vlak voordat ze ons passeerden, zag één van de twee dat er iets opmerkelijks aan de hand was. Toen hoorde ik ze wat smoezen tussen de afnemende voetstappen door. En een paar minuten later kwamen ze er weer aan, en tuurden al vanuit de verte richting kruis. Zij zag het ook en kronkelde van het lachen, waardoor mijn lul nog stijver werd. De joggers passeerden weer en keken nu ook naar haar. Ik besloot wraak op haar te nemen, en toen zij vlakbij ons waren tilde ik haar rok op. Zij bleven op de plaats stampend staan alsof ze een drukke weg over moesten steken zonder hun ritmes te verstoren. Ik liet de rok weer zakken, en de joggers renden door. Dit herhaalde zich een paar rondjes.

Wij kwamen langs een schaftkeet met een stuk of vier bier drinkende bosarbeiders. Die maakten “leuke” opmerkingen over het verhelpen van problemen met kettingzagen. Zij vond de grapjes ook leuk, wat mij van haar tegenviel, en als wraak dan wel beloning liet ik ook deze heren na het voorbijgaan haar blote kont zien. Zij deden het geluid van een kettingzaag na, maar bedoelden nu duidelijk wat anders.

Ook de joggers passeerden ons nog eens. Toen dezen uit het zicht waren trok zij aan mijn arm.

“Zo is het wel genoeg,” zei ze, “kom op, de bosjes in.” Wij bukten ons tussen de laaghangende takken door, en uit het zicht van het pad trok ik haar trui en t-shirt over haar hoofd. Ze had kleine stevige tieten, en droeg natuurlijk geen bh. Ik kleedde mij snel uit en zij stapte uit het rokje.

“Dat vrijt gladder,” zei ze, “kom, maak me nog eens wat heter.” Er stond een beukeboom met een gladde bast, waar zij wijdbeens tegenaan ging leunen, en na wat strelen, poetsen en duwen tegen haar rossig begroeide venusbult schoof ik mijn lul onder haar en drukte hem terwijl ik mijn knieën rechtte langzaam in haar kut. Zo werden wij één met de natuur.

Wij kleedden ons weer aan en gingen terug naar de auto. De joggers liepen ons achterop, maar wij lieten hen niets meer zien, en teleurgesteld holden zij verder. De kettingzagen hoorden wij in de verte en de schaftkeet was dus leeg.

Bij het instappen in de auto gaf ik haar een tissue om de stoel schoon te houden, en toen ze ingestapt was, maakte ze op een uitdagende manier gebruik van het papiertje.

“Moet je nog eens?” vroeg ik. Ze lachte wat.

Ik startte de auto en reed naar de plek van haar bestemming, bij een parkeerplaats in een villapark.

“Ben je er volgende week weer?” vroeg ik. Ze stapte uit, terwijl ze duidelijk haar billen showde, en maakte een révérence. Ik reed weg en in de rechterspiegel zag ik dat zij mij ten afscheid nogmaals haar heerlijkheid liet aanschouwen. Toen stak ze de weg over en stak haar duim in de lucht.

Weer een week later pikte ik haar op dezelfde plaats op. Weer doken wij bij de parkeerplaats het staatsbos in.

(4) Poepseks.

Deze keer loste ik mijn blaas en darmen terwijl zij eerst geamuseerd, oplettend en daarna uitdagend stond toe te kijken. Toen tilde ze haar rokje op en wenkte mij met haar kont. Ik sprong zonder mijn gat af te vegen met een gorillakreet naar haar toe, en draaide haar voorkant naar de mijne, terwijl ik langzaam mijn linker middelvinger in haar aars stak. Zij had de band van het rokje, met de glimmende gesp, al losgemaakt, pakte nu geroutineerd zowel de band als de boord van de trui en t-shirt beet en trok alles tegelijk over het hoofd uit.

“Goed zo,” zei zij, terwijl ze haar billen om mijn linkerhand draaide, “maar ik moet wel poepen zo.”

“Spring op mijn heupen,” zei ik, en ik boog me achterover om haar op te vangen zonder mijn evenwicht te verliezen. Dat deed zij en met mijn rechterhand gaf ik haar kont extra steun. Zo probeerde ik terug te stappen naar de open plek in de zon. Laaiend werd ik van het idee van de poep uit haar prachtige gat en ik roerde mijn middelvinger bij elke stap.

Vlakbij de plek waar ik net zelf had gescheten deed ik of ik struikelde. Ik zorgde, terwijl ik handig mijn vinger uit haar gat wipte, dat zij midden in de nog lauwe bruine kledder terechtkwam. De groene vliegen stoven alle kanten op. Zij gaf een opgewonden schreeuw en ik zag dat ze het lekker vond. Ze draaide wild en wijdbeens heen en weer, beurtelings op haar billen en voeten leunend, met haar buik in de lucht. Zo trok zij mij over zich heen, en voor ik er erg in had wierp zij zich met een jiujitsugreep onder mij vandaan, zodat de rollen nu omgekeerd waren. Tegelijk plopte ook haar stront uit haar gat en zij richtte zich wijdbeens overeind om zoveel mogelijk mijn lul en kloten te bepleisteren.

Wij waren nu door het dolle heen, rolden weer om, ik graaide links en rechts in ons beider stront en smeerde haar tietjes zo dik mogelijk in. Toen duwde ik mijn lul in haar kut terwijl de poep in onze beharing smakte. Zo kwamen wij hijgend klaar en klaargekomen hijgden we plakkend na. Wij zagen eruit als wit beschilderde primitieven uit een volkenkundige atlas uit het jaar nul, maar dan ná een nacht feesten en in negatief. De strontvliegen wolkten weer om ons heen als een sproeiend vuurwerk.

Zo konden wij niet in de burgermaatschappij terugkeren. Zij ried mijn gedachten, gooide mij weer op mijn rug en begon uitgebreid over me te pissen. Dat spoelde al aardig wat schoon.

Ik excuseerde mij dat mijn blaas al leeg was, maar er was een greppeltje vlakbij, waarin hopelijk nog wat water stond. Wij veegden ons en elkaar aan hert gras en mos zo goed mogelijk schoon, ondertussen borst, buik, rug en billen knedend, en met plukken mos masseerde ik haar kleine stevige tieten. Wij zochten het greppeltje op krabden met de handen onze kruisbeharing en met stukjes boomschors de rest schoon en spoelden ons na in het greppeltje. Zo kwam zwemdiploma A ook nog van pas.

Toen het grove vuil eraf was en er alleen nog bruine vlekken en stank over waren, begon ik haar en zij mij met de tissues schoon te poetsen. De parfum van de tissues overheerste geleidelijk de stank, maar wij waren pas ongeveer halverwege toen de tissues op waren. Het wrijven en masseren had ons weer opgewonden, en zo naaide ik haar nogmaals, deze keer van achter. Ze schokte net zo met haar kont als in het begin van deze scène en kwam met een oerkreet klaar. Schoon waren wij nog niet, dus besloten wij met de vliegen naar een sauna in de buurt te gaan. Wij kleedden ons aan en liepen naar de auto terug. Ik gaf haar een conceptrapport om op te gaan zitten zonder de zitting te bevuilen.

“Die sauna hoort wel bij een seksclub,” zei ik. Zij:

“O dat geeft niet: ik doe waar ik zin in heb, niet meer, maar ook niet minder.” Ik parkeerde de auto achter de vlechtwerk schutting, ik stapte uit, zij weer met de révérence. De portier, een Woody-Allenachtige figuur, zei eerst dat de meisjes er nog niet waren en dat hij bovendien geen parenclub had. Wij zeiden dat we alleen voor de sauna kwamen. Hij bleef bezwaar maken, pas toen ik gezegd had, dat eventueel omzetverlies voor mijn rekening zou zijn, bond hij in. Zo gingen wij naar binnen.

In de kleedruimte waren al twee mannen bijna uitgekleed, een korte gedrongen figuur met peper-en-zoutkleurig haar en een lange atletische gestalte met een blonde gemillimeterde schedel. Aan twee wanden, waaronder die met de portiersloge hingen spiegels, doorkijkspiegels zoals zou blijken.

Mijn metgezellin, die nog steeds geen naam had (de titel van het verhaal schrijf ik er het laatste boven), pakte een bankje van de muur, zette het in het midden van de ruimte, klom erop en gaf dezelfde striptease-zonder-geleidelijke-opbouw weg die ik in het staatsbos had genoten. De uitwerking kwam onmiddellijk, twee lullen schoten overeind, alleen de mijne niet, die was even uitgeput. Woody Allen stoof naar binnen en probeerde haar bij haar knieën te pakken om haar naar buiten te gooien. Maar zij stapte vlug op zijn linkerschouder en sprong achter hem op de grond. Hij draaide zich om, zij herinnerde zich haar derde dan jiujitsu en trok hem met een sutemi over zich heen. Daar ook hij enige kennis van oosterse vechtsporten had kwam hij onbeschadigd neer. Ze dook achter hem aan en trok hem handig zijn broek uit, waardoor hij kalmeerde. Ook de andere twee mannen begrepen waarom hij zo’n drukte maakte en beloofden hem zo nodig schadeloos te stellen. De portier kleedde zich weer aan, meer bezorgd om zijn handel dan seksbelust, en verdween.

Mijn partner zette daarop haar act voort, door op het bankje op een been balancerend eerst haar linker- en toen haar rechterschoen en -sok uit te trekken. De vliegen verhoogden het theatereffect. Ik kleedde mij ook uit, maar mijn lul bleef uitgespeeld. Toen zij klaar was, liet zij zich op handen en knieën op het bankje zakken, de kont naar de twee mannen gekeerd. Langzaam deed zij haar benen wijd en schoof zij haar knieën aan weerszijden van het bankje, terwijl ze voorover bleef steunen op haar ellebogen. Haar tietjes kwamen daarbij prachtig uit. Ze zat nog onder de bruine vlekken en vegen, als een panter. De vliegen schoten daarover heen en weer als torretjes op het slootwater. Haar gedrag was duidelijk genoeg, en de mannen sprintten op haar af. De lange had een stap minder nodig en was dus het eerste bij haar kontzijde, en de andere moest met de hoofdzijde genoegen nemen. Zij hapte naar zijn lul en hij kneedde haar plakkende tieten. De andere zakte door zijn knieën om zijn lul in haar kut te steken. Toen zag hij de poepresten in de kutharen hangen en: “Getver…derrie,” riep hij hardgrondig, en stootte door. Stikkend van het lachen met de lul in haar mond en met haar hele lijf schokkend kwam zij tweezijdig klaar, en de mannen ook. Ik stond erbij en ik keek erna, jaloers of genietend of iets ertussen in.

Ondertussen kwamen de “meisjes” binnen, wij hoorden een deur slaan op de gang.

“En dat zonder condoom!” zeiden zij. De druiven van seksplezier zijn zuur, dacht ik. Met zijn vieren voerden wij nu het gebruikelijke seksritueel uit, en toen wij schoon waren kwamen de meisjes binnen voor de massage, in doorzichtige kamerjasjes, die precies tot de heup reikten. Zo kon de klant ze gemakkelijk bij de kut grijpen. De ene, een donker Indisch type, had het kuthaar weggeschoren, de andere had daar een welige rosse uitdossing en een blonde ragebol op haar hoofd. Alle twee hadden zij belachelijk hoge hakken, die de kont naar achteren en de buiken bol trokken. De meisjes werden met enkele bankbiljetten schadeloos gesteld. Ook mijn vriendin werd uitgebreid gemasseerd, want met jaloezie verdien je niets, en ik had ervoor betaald. Langzaam begon ze te kronkelen onder hun handen, en langzaam kwam ook mijn lul weer overeind. Ze lag op haar buik, maar toen ze mijn opspelige lul zag trok zij haar knieën tegen haar tieten. Ik schoof over haar heen, en stopte mijn half harde lul in haar aangeboden gaatje, dat ik eerst met massagecrème op mijn middelvinger had opgerekt, en verstijvend perste mijn lul zich door haar kringspier en spoot zich nogmaals leeg. De meiden trokken aan weerszijden met een verveeld gezicht de mannen nog eens af. Mijn vriendin genoot ervan als van een fraai slotakkoord.

Wij kleedden ons aan en betaalden de portier. Hij had liever haar indiensttreding als betaling gehad, maar op dit voorstel liet zij hem ten antwoord haar blote gat zien. Wij stapten in de auto, zij met révérence en het nog steeds gekreukelde rokje. Met de ceintuur en de grote gesp.

“Waar wil je naar toe?” vroeg ik, “moest je werkelijk naar Hooglaren of zal ik je terugbrengen naar af?”

“Ik vind het voor vandaag wel genoeg,” zei ze, “tot volgende week.”

Wij reden terug, en toen zij op de bekende parkeerstrook was uitgestapt, bleef ik even wachten, of ik kon zien waar ze heen ging. Het was nogal druk, dus dat kon ongemerkt. Ze liep een parkeerterrein daar vlakbij op, keek of niemand haar zag en schoof toen de hondepoep vermijdend de bosjes in. Daarna zag ik haar niet meer.

De week erna stond ze weer op de bekende plek. Na het intussen bekende poep- en pisritueel op de open plek in het staatsbos deden wij, of ik, een nieuwe sensatie op.

(5) Occult

Toen ik uitgepoept was, zwenkte zij langzaam haar kont heen en weer, als om mij aan te lokken. Mijn lul reageerde daar heftig op. Ik veegde mijn gat schoon met een tissue, stond op en liep aarzelend naar haar toe.

“Jij hebt toch derde-dan karate?” ze ik.

“Jiujitsu,” verbeterde zij, “dat is veel gemener.” Kont wiegend probeerde zij mij op te jutten.

“Nu mag je me naaien zoals je wilt,” zei zij onder haar oksel door kijkend, “ als je straks iets voor me doet.”

“Wat dan?” vroeg ik wantrouwend, en mijn lul verslapte al wat.

“Dat zeg ik niet, je moet een risico durven nemen. Maar het gebeurt hier en nergens anders, alleen met mij, en achteraf kun je er nooit last mee krijgen.”

“Risico’s van enge ziektes hou je natuurlijk,” zei ik.

“Ja, dat geldt voor mij ook,” zei zij, “nou, wat doe je?” Zij pakte kronkelend de boorden van trui en t-shirt en trok deze met één beweging over haar hoofd. Ik stond nog steeds achter haar, en zij half voorover, met alleen het rokje aan en de sportschoenen. De gesp glansde in de zon. Ik besloot me te laten gaan en trok uit wat ik nog aan had, duwde ondertussen mijn schaamhaar tegen haar billen, sloeg mijn rechterarm om haar heupen en kneedde met mijn linkerhand haar afhangende tietjes.

“Benen wijd,” commandeerde ik, “en buk je zo ver mogelijk.” Ze deed zoals ze beloofd had, en zo stond ze tegen mij aan als een grazende giraffe. Zij wreef haar billen heen en weer tegen mijn schaambeen. En omdat zij door haar gluurgedrag haar kut kletsnat had gehitst, schoof mijn lul glad naar binnen en spoot hij na een paar seconden leeg. Dat was snel.

“Veel te vlug,” deed zij teleurgesteld, maar ik voelde dat het komedie was, en dat zij andere plannen had. Toch moest zij ook nog aan haar trekken komen. Ik was uitgehijgd, mijn lul verslapte en gleed naar buiten. Mijn schaamhaar was kletsnat,

“Je hebt me stevig beet gehad,” zei ik waarderend. Ze draaide zich om, pakte mij bij de heupen, wipte het rokje omhoog en drukte twee plukken schaamhaar tegen elkaar. Ze trok haar schouders achterover en haar tietjes recht in de lucht en lachte hoog en opgewonden. Ze had kopergroene ogen, zag ik opnieuw. Toen veegde ze haar tieten langs mijn borstkas, en vergenoegd zei zij:

“En nu betalen!”

Zij wees in de richting waar ik mij net uitgebreid had ontspannen, en trok me mee daarnaar toe.

“Zo,” zei ze, “en nu pak je met twee handen zoveel mogelijk poep beet; er is genoeg, dus ga je gang.” En toen ik aarzelde, duwde zij haar schaamhaar tegen mijn billen:

“Denk om mijn derde dan!” De strontvliegen stoven in paniek rond de poephoop, even groen als haar ogen. Ik begreep dat ik niet veel keus had en greep tussen twee handen zo afstandelijk mogelijk de dampende kledder beet. Bijna dansend liep ze voor mij uit, zoveel mogelijk met het rokje wapperend, en dat vergoedde mijn onaangename rol. Waar zij vanuit de bosjes naar mij had staan gluren bleek zich een langwerpige zeshoekige kuil te bevinden, in de vorm van een grafkist, maar dan veel breder. Ze ging wijdbeens over het voeteneinde staan en gaf mij opdracht de poep zo gelijkmatig mogelijk langs de binnenrand van de kuil te smeren, langs de gras- en moszoden. Met genoegen schuurde ik zo mijn handen min of meer schoon aan het scherpe droge zand en de beplanting.

“Kom nu achter mij staan en hou me bij mijn heupen stevig vast.” Dat deed ik, en wijdbeens stond ook ik dus over het voeteneinde van de kuil, mijn handen kleefden aan haar heupen. Ze wiegde weer met haar kont, en langzaam begon mijn lul weer te verstijven. Ze moet dat gemerkt hebben, want ze riep over haar schouder:

“Jij hebt je deel gehad, nu is het mijn beurt!” en ze begon te pissen. Ze richtte de straal door aan haar kutlippen te trekken. En ze piste eerst voorzichtig een pentagram op de zandige bodem van de kuil, door de pis langs haar vingers te laten druppelen, en daarna zette zij alle sluizen open, waarna de halve kuil vol leek te lopen. De zon leek te versluieren, en flarden nevel stegen op uit de kuil. Hier en daar lichtten nog wat vliegen op. Tegelijk zwol er een herhaald gedreun aan, als van een gong. De nevelflarden leken vorm te krijgen en zij raakte in trance. En op de maat van de dreunende gong riep zij:

“Freud, Sigmund Freud!”

“Je roept geesten op,” zei ik ongelovig, “maar Freud is de anale fase toch wel te boven?” Maar opnieuw riep zij ritmisch: “Freud, Sigmund Freud!” En de gong dreunde door. En een schim verdichtte zich tot een snuivende figuur, die inderdaad sprekend leek op het portret uit de geschiedenis van de psychiatrie. Zonder een woord te zeggen zweefde hij uit de kuil omhoog en begon haar kut te bevingeren en te zuigen. Zij reageerde met enthousiast gekronkel.

“Hou me goed vast,” riep ze tegen mij. Ik vroeg me af of ik hallucineerde en zei toen sarcastisch:

“Herr Professor, sind Sie Ihr Es oder Ihr Über-ich? Oder sogar Ihre Dreieinigkeit?” Verstoord loerde hij tussen haar benen door in mijn richting.

“Verderben Sie mir die Freude nicht!” waarschuwde hij mij.

“Sie ist ja Ihre Mutti nicht,” pestte ik hem verder, maar pas later begreep ik waarom juist die opmerking hem zo woedend maakte. En terwijl de gong dreunde kreeg zij haar orgasme. Zij had de conversatie blijkbaar niet gehoord, maar Freud trok zich vreugdeloos af, en riep op de maat van de gong:

“Oscar! Oscar!” En de damp van de pis verdichtte zich opnieuw, en een figuur werd zichtbaar met een schilderij onder zijn arm. Tegelijk klonk het gerinkel van de Disneyfiguur Rinkelbel, en een gevleugelde gestalte kreeg contouren, die een engel uit een kinderboek uit het Rijke Roomsche Leven leken. Hij of zij klapperde wild met de vleugels. Geesten zien eruit zoals wij denken dat ze eruit zien, realiseerde ik me, en ik vroeg me af wat deze engelbewaarder kwam doen. De gong dreunde door. De gestalte met het schilderij kreeg ook vastere contouren, en ik zag dat hij een zwaar door huiduitslag aangetast gezicht had. Het schilderij vertoonde het gezicht van een stralende jongeman. Bij de volgende gongslag veranderde de jongeman op het schilderij in een stokoude schubbige figuur en kreeg de drager weer een menswaardig uiterlijk, dat ik uit de literatuurgeschiedenis herkende: Oscar Wilde, nu ongetwijfeld met het portret van Dorian Gray. Bij de volgende gongslag wisselden zij van uiterlijk: Oscar had weer siphylis en Dorian Gray straalde. Dat ging zo door bij iedere gongslag. Langzaam dreven zij in onze richting.

“Weg jullie!” riep de engelbewaarder. Maar de gong dreunde door, en op het moment dat Dorian Gray weer schubbig was, sloeg Oscar het schilderij met een uiterste krachtinspanning omhoog verend, over het hoofd van mijn sekspartner heen. Met een gil verschrompelde zij tot een uitgedroogd stuk leer, dat ik verbijsterd tussen mijn handen door in de kuil liet glijden. Freud zei:

“De volgende keer stuur ik Oedipus op je af met het hoofd van Medusa! Zelfs een engel kan niet voorkomen dat je daardoor versteent.” Ik snapte nu waarom hij zo kwaad was geworden over mijn: “ze is je moeder niet.” Ik had hem ervan beschuldigd dat hij zijn moeder had genaaid! Schaterend zakten Freud, Wilde en Dorian Gray, nu alle drie zeer toonbaar, weer weg in de kuil. Tot de engelbewaarder zei ik:

“Had u dit niet kunnen voorkomen?” en hij of zij zei:

“Stomkop, ik ben jouw engelbewaarder, niet de hare. Die flikkers hadden anders beslist geen vrouw gepakt.”

“Maar waar was haar engelbewaarder dan?”

“Als iemand zelf geesten oproept staan wij engelen machteloos.” Ik moest dus zelf maar geen séance beginnen als ik geen kennis wilde maken met het hoofd van Medusa.

Ondertussen brak de zon weer door, en ook mijn engelbewaarder loste op, terwijl het gedreun van de gong afnam en overging in het bonken van mijn hartslag. En tussen de bladeren op de bodem van de kuil, die zo pas nog alleen droog zand had bevat, ritselde een hazelworm weg of een slang. Ik stond daar, nog steeds naakt en wijdbeens, met wat poepresten aan mijn handen. De vliegen leken hun glans opeens verloren te zijn. In de greppel in de buurt waste ik als een automaat mijn handen zoveel mogelijk schoon. Ik merkte dat ik aan alle kanten bezweet was en huiverde onder het opdrogen. Ik trok mijn kleren aan en ging nog steeds, mechanisch als een robot, naar de auto terug.

In het gras bij de parkeerplaats zag ik de voetafdrukken van haar sportschoenen. Maar die gingen het bos helemaal niet in, maar in de richting waar wij vandaan waren gekomen. Was ze terug gaan lopen? Als ik naar een psychiater moet, dan niet naar een psychoanalyticus, dacht ik: voor hallucinaties moet een betere verklaring zijn dan de anale fase. Maar haar zag ik niet meer, in geen velden of wegen. En met iets tussen paniek en moedeloosheid stapte ik in de auto en reed naar huis. Zou ze er toch weer zijn volgende week?

(6) St. Michaëlsdag

Maar ik heb haar niet meer teruggezien, ze leek van de aardbodem verdwenen. Een paar maanden later: – ik was al op vakantie geweest en had aan vele naaktstranden van Europa verwijld – zette ik tijdens het lezen van de avondkrant het televisiejournaal aan.

“Het nieuws van 29 september 1989.” Voor dit verhaal zijn de volgende onderwerpen van belang.

- Aanhangers van het Michaëllegioen, een fundamentalistische katholieke groepering, hebben ter gelegenheid van het feest van hun patroonheilige met champagneflessen de ruiten van een bekend sekshuis aan het Singel te Amsterdam ingegooid. De politie heeft enkele aanhoudingen verricht.

- In de Drentse gemeente Oring is een veenlijk gevonden dat in opmerkelijk goede staat verkeerde. Bij een veenlijk is alleen de huid gelooid door de zuren in het veen, terwijl de rest is vergaan. Deskundigen uit de archeologische wereld dateren het voorlopig op de overgangsperiode tussen heidendom en christendom. Vervolgens liet men een archeoloog aan het woord, die een laat-Merovingische gesp liet zien. Ik voelde mij wit wegtrekken. De gesp leek sprekend op die van haar malle rokje. Na het weerbericht volgde eerst:

“De politie vraagt uw aandacht voor het volgende. Op 22 juli is voor het laatst gezien Gabriëlle Hellekuil, geboren 4 december 1960 in Helmond. Zij is lang ongeveer 1.65 m, smal postuur, blond krullend haar. Zij was gekleed in een lamswollen trui, rose t-shirt, een spijkerbroek merk Tripper, roze sokken en sportschoenen merk Puma. De spijkerbroek is gevonden op een parkeerterrein te Ammerloo aan de N 138, opgevouwen en blijkbaar opzettelijk verstopt.” Haar portret verscheen, een zonnig portret. Ik pakte mijn agenda om te zien wanneer ik haar het laatst had ontmoet. Dat bleek 22 juli te zijn.

Een blik in een handboek over tijdrekening leerde mij dat dat de feestdag was van Maria Magdalena, de patrones van de hoeren, en 4 december die van de St. Barbara, patrones van een zalige dood. Zij was zo goed ingedekt door heiligen dat het gemis van een engelbewaarder ruimschoots was gecompenseerd en zij vast niet door Oscar de hel in was gesleept. Ik concludeerde dat ik met mijn verhaal toch niet naar de politie kon. Maar ik stuurde wel een anonieme tip naar de archeoloog van de Groningse universiteit met de locatie van de kuil.

Een paar maanden later deed ook de Nieuwe Revue nog een duit in het zakje: “Gabriëlle verdween: heks of hoer,” stond er op de voorkant. Ik kocht hem, maar er stond zoals gebruikelijk niets interessants in het artikel.

7. Fragmenten uit het dagboek van Gabriëlle Hellekuil.

4 maart 1987. Op mijn naamdag kreeg ik vroeger een suikerengeltje naast mijn bord. Het was mooi weer en ik had zin om de stad in te gaan. In een restaurant heb ik Irish coffee gedronken. In het toilet heb ik daarna min of meer werktuigelijk mijn broekje in de emmer met maandverband gedaan en ben zo vertrokken. Ik vergat nog bijna te betalen. De dienster die mij terugriep dacht dat mijn hoogrode kleur van de vergissing kwam.

“We vergeten allemaal wel eens wat,” zei zij, en ik lachte wat schaapachtig. Het gaf mij een geweldige kick.

29 juni 1987. Ik raak gewend aan mijn behoefte in mijn blote … onder mijn jurk de stad in te gaan. Soms trek ik een wat kortere rok aan, en de kick stijgt met de zoom van de rok. Een ceintuur gekocht met een namaak antieke gesp, van bont geëmailleerd koper.

30 augustus 1987. Om weer eens iets heel anders te proberen ben ik met de auto naar het naaktstrand Laarderplas gereden. Eerst was het wel even spannend, uitkleden terwijl mannen mij stiekem observeerden. Openlijk toekijken hoort blijkbaar niet. Ik deed zo lang mogelijk zoveel mogelijk naakt, maar echt opwindend was het niet.

8 september 1987. In de krant stond een bericht over een proefschrift over het meest voorkomende en minst ernstige zedendelict, namelijk exhibitionisme. Mijn hebbelijkheid blijkt bij vrouwen de meest voorkomende vorm te zijn. Hoera, mijn afwijking heeft een naam! Met des te meer hartstocht kan ik me laten gaan.

21 april 1988. Ik heb een nieuwe kick opgedaan: liften met alleen mijn hoelarokje aan. Het kost wel moeite, om zeker te weten dat ik “netjes” de auto van mijn liftgever inschuif. Ik ga eerst in mijn spijkerbroek naar de liftplaats, want de buren beginnen mij vreemd aan te gapen. Gelijk hebben zij.

31 mei 1988. Het was vandaag winderig weer, en ik heb mijn liftgever, een ouderling-achtig type, gevraagd bij de eerste parkeerplaats te stoppen, want ik moest nodig. Toen ik opgelucht weer in de auto stapte, deed ik wat onvoorzichtig, zodat mijn rokje te hoog opwipte. De man had net een verhandeling gehouden over de gevaren van het alleen liften voor meisjes met uitdagende kleding, en ik had gezegd dat ik zo vlugger een lift kreeg, en dat ik derde dan jiujitsu had. (Dat moet ik trouwens weer eens gaan ophalen). Toen hij mijn blote linkerbil zag, werd hij kwaad, en gelastte hij mij het voertuig te verlaten. Dat deed ik natuurlijk, terwijl ik hem nu opzettelijk mijn blote gat liet zien. Met een stijf gezicht en ongetwijfeld met een ander stijf onderdeel, reed hij weg. Ik ben helemaal terug gaan lopen, er was verder helemaal niemand en ik wapperde als een kunstschaatsster met mijn rokje. Het was een paar uur lopen, en ik deed sokken en schoenen uit op het zandpad, want ze hadden een hakje. En een paar keer liet ik zo mijn pis lekker lopen. De volgende keer toch maar sportschoenen aantrekken.

8 juni 1988. Weer een verlofdag opgenomen. Deze keer pikte een bouwvaktype mij op. Die pakte al bij het wegrijden mijn linkerknie beet. Ik weerde dat af en waarschuwde hem voor mijn vechtkwaliteiten. Maar vijf minuten later zat hij met zijn hand bij de huidplooi tussen buik en bovenbeen. “Je hebt geen broek aan,” schreeuwde hij bijna uitzinnig, en hij probeerde mijn billen te kneden. Ik greep zijn pols muurvast beet en de auto begon te slingeren. “Dat parkeerterrein op,” siste ik hem toe. Hij had er geen total-loss voor over en deed wat ik hem zei. Nog voor de auto helemaal stil stond sprong ik eruit en knalde de deur dicht. Hij gaf vol woede vol gas, spoot met gierende banden de weg weer op en ramde een hectometerpaaltje bij het invoergen. Ik treiterde hem met mijn blote kont naar zijn buitenspiegel en wandelde als de vorige keer terug.

11 juni 1988. Met een liftgever naar het naaktstrand geweest. Aardige man, zichtbaar opgewonden en verlegen met zijn verovering. Ben na het zwemmen stiekem vertrokken.

25 juni1988. Bij het parkeerterrein van een paar weken terug moest ik weer pissen, en mijn liftgever ook. Wij samen het bos in. Het was stil en opwindend in de zon. Ik slik al een tijdje de pil, want ik voel dat het me op een gegeven moment te veel zal worden. Ik ben met hem de bosjes ingedoken en zo heb ik een nieuwe kick opgedaan: wild pissen met een wildvreemde.

8 september 1988. Zelfde als op 25 juni. Andere man, kalende 40-er. Hij had in de gaten dat ik bloot was van onder, en ik heb hem gedwongen op de mannelijke manier mee te doen met mijn exhibitionisme: ballen net boven de broekriem. Hij was er doodverlegen mee, maar nam wraak door mijn rokje op te tillen voor voorbijgangers. N een half uurtje had ik er genoeg van en trok hem als beloning de bosjes in om mijn tieten te kneden.

4 juni 1989. Weer met een vaderlijk type meegelift en op de bekende plek met de bekende smoes het bos in. Hij moest zelf erg nodig pissen en ook poepen. Ik heb hem stiekem zitten te begluren met mijn vingers op mijn kut. Hij kreeg het in de gaten al deed hij of hij het niet merkte. Ik werd er laaiend heet van en heb mij uitgebreid door hem laten naaien. Daarna moest ik nodig pissen, wat hem nogmaals hevig opwond. Het lijkt wel of ik nymfomane word!

22 juli 1989. Weer een zonnige dag. Mijn liftgever moet mijn kledingtekort onmiddellijk begrepen hebben, want hij begon moeilijke vragen te stellen. Op de een of andere manier irriteerde me dat en ik heb me op de vlakte gehouden, hoewel ik bij iedere vraag kreeftrood werd. Bij de parkeerplaats heb ik me af laten zetten en hem gezegd dat hij door mocht rijden zonder mij. Ik ben de bosjes ingedoken om mijn ongenoegen uit te pissen. Zorgvuldig deed ik de ceintuur weer om, met de gesp. Dat luchtte zo op dat ik deze keer een kick kreeg van mijn periodieke onthouding – en dat op de feestdag van Maria Magdalena.

8 Een zalig uiteinde

Lieve lezers, hier eindigde het dagboek van een bekeerlinge abrupt. Na die datum was ze vermist. U ziet wel dat haar beleving van de gebeurtenissen een beetje verschilt van de mijne. Exhibitionisme, naaktloperij, agressief is het zelden en het geeft geen kans op enge ziektes. Maar dit is porno, en het verhaal mag niet eindigen in een bodemloze kuil. Er moet een happy end volgen.

Dus: in 1990, maanden na het bericht van haar vermissing: mijn hart sloeg over van de opwinding, want ik zag haar weer, bij het kruispunt met stoplichten aan de overkant. Ik pikte haar weer op. Zij herkende mij en barstte in tranen uit. Zij bleef snikken tot wij bij de parkeerplaats bij het staatsbos waren en ik troostte haar door mijn rechterhand achter haar billen te schuiven en met mijn linker haar tieten te kneden.

“Ik laat je nooit meer gaan, waar heb je al die tijd gezeten?” Ze had op een filmset gewerkt waar pornofilms gemaakt werden in de buurt van Praag. Hele vieze, met veel poep en pis. En opwindend!

“Weet iedereen nu dat je weer terug bent?” vroeg ik.

“Nee, en dat houd ik zo als je me niet verraadt.”

Wij zijn de bosjes weer ingegaan, hebben gepist, gepoept en geneukt, ik heb eerst van achteraf mijn harde naaigerei beurtelings in haar kutgleuf en kringspier gepompt. Toen zijn we samen de zeshoekige kuil ingegaan, zonder magie deze keer. Het veenlijk was verdwenen, zoals ik verwacht had. Op de zandige bodem hebben wij samen onze engelbewaarders opgepiept. Zachtjes wiekend kwamen zij beiden aangevlogen. Zij namen ons op en voerden ons naar een eiland in de Stille Zuidzee, zoals de Grote Oceaan vroeger heette. Een spierwit palmenstrand dat overvloeide van dadels, melk en honing, waar het leven naakt en goed was, en Gabriëlle toeristen kon verwelkomen door haar gat te showen onder een grasrokje. Maar ‘s avonds, als het koel was geworden, liet zij zich ook graag bewonderen met alleen de gesp onder haar navel.

Verhaal 41-42 Heks of hoer of hemeling.

Beste lezers, al dan niet fans.

Dit verhaal heb ik bijna 40 jaar geleden geschreven, in 1990. Toen was er nog nauwelijks internet, dat heb ik pas tussen 2003 en 2005 aangeschaft. U zult hierin dus geen mobiele telefoons of digitale camera’s tegenkomen. Alleen gevorderde amateurs hadden video-apparatuur, en het bewaren van oude magneetbanden of digitale oude filmpjes is specialistenwerk. Porno bestond vrijwel alleen in tijdschriftjes, cassettebanden van de videotheek en bioscoopfilms. De beroemdste pornobioscoop, die op de Nieuwendijk in Amsterdam, staat tegenwoordig in een museum, moet je nagaan.

Een auto opende je toen nog met een sleutel en een autoraam met een slingertje. En kruisbeharing werd zelden weggeschoren.

Het verhaal, oorspronkelijk getypt op een Olympia schrijfmachine, leek mij bij nadere lezing nog steeds te pruimen. Misschien vindt u het toch te langdradig. Hier en daar heb ik een paar zinnen toegevoegd om de gedeelten van het verhaal aan elkaar te knopen en die heb ik cursief afgedrukt. En er zit nog wat oude spelling in. Maar hier komt het.

(1) Vooraf

Ik stond voor het stoplicht te wachten om linksaf de buitenweg op te gaan. Aan de overkant naast de invoegstrook stond een meisje of vrouw of iets daartussen in te liften. De lichtgesluierde zon maakte met schuin tegenlicht een mandorla in haar korte blonde krulhaar, en in een zacht-paarse, lamswollen trui. Maar er klopte iets niet aan de verschijning. Onder de trui hing namelijk een korte, zwarte plooirok, type madonna, dat noch bij de trui, noch bij haar houding paste. Verder ontbraken de zwarte kousen. Het rokje bewoog wat in de wind.

Mijn buik en blaas waren gespannen, zoals vaak als ik bij een klant vandaan kom. Na een uitgebreide lunch en urenlang praten over organisatieproblemen, gesmeerd met veel koffie, vind ik het genant om bij het vertrek naar het toilet te vragen. Bovendien is er op tien minuten rijden een vrij groot stuk bosgrond met een dichte onderbegroeiing, waar men zich onopvallend en ongehaast kan terugtrekken. Alleen, in zo’n gespannen toestand moet men zich niet door lifters laten ophouden.

Deze keer won de nieuwsgierigheid het van de aandrang, en ik besloot de liftster mee te nemen. Toen het stoplicht op groen sprong, draaide ik met een wijde boog de parkeerstrook naast de invoegstrook op en draaide het rechterraampje open. De liftster bukte zich niet, maar liet zich door de knieën zakken om haar bestemming op te geven. Die bleek ook mij te passen, en zij deed het portier open. Weer bukte zij zich niet om in te stappen, maar ze maakte een soort révérence, terwijl ze op de rechterstoel schoof, en het rokje netjes onder zich glad streek. Niettemin was het flink gekreukeld, en op de ceintuur zat een gesp van een type dat ik uit een museum kende als vroegmiddeleeuws. Gordels vast, inhouden voor achterliggers en iets gejaagder weg dan gewoonlijk.

Ik had nu kunnen zien, dat het een vrouw was in de tweede helft van de twintig; met een tamelijk rode kleur maakte zij een opgewonden indruk. Ze had iets invallende wangen, een rechte neus, een lange hals en onder de lamswollen trui een rose t-shirt. Haar benen zouden in gladde zwarte kousen spillebenen hebben geleken. Ze droeg verder roze sokjes en sportschoenen alsof het malle rokje een joggingbroek was.

“U was toch niet van plan te gaan wandelen?” vroeg ik nog steeds zeer gespannen, “mensen zoals u hoeven toch nooit lang op een lift te wachten?” Maar zij gaf geen antwoord en frunnikte wat aan haar wimpers en de hoogrode kleur leek nog wat feller te worden. Mijn argeloos bedoelde vraag bracht haar kennelijk in verlegenheid. Ik probeerde dus een meer gebruikelijk vraag naar haar dagelijkse bezigheden, en zo bleek zij werkzaam te zijn in een laboratorium, ik dus organisatieadviseur, en later bleek zij zelfs bedrijfsleidster te zijn; waarop ik eruit flapte, dat zij dan zelf toch wel over een auto zou beschikken. Van haar stuk gebracht stotterde zij min of meer dat zij liften zo spannend vond – dat vonden mijn zus en haar vriendin vroeger ook, tot ongenoegen van mijn moeder – en zij voegde eraan toe dat ze veiligheidshalve derde-dan-jiujitsu had gehaald. Het leek wel een waarschuwing. Ik deelde daarop mee dat ik geen vuurwapen in het dashboardkastje had liggen, alleen een pakje kleenex-tissues. Daarop stokte het gesprek weer.

Omdat wij de parkeerplaats bij de staatsbossen naderden, maakte ik haar deelgenoot van de problemen met mijn blaas en darmen, en veronderstelde dat zij wel even op de auto wilde passen. Dat wilde zij niet, maar met een geforceerd vaste stem zei zij, dat ze ook moest plassen, omdat ze net te lang in de wind op het kruispunt had gestaan.

Ik parkeerde de auto de auto naast de picknicktafel, pakte de tissues uit het dashboardkastje en zei dat zij dan maar achter mij aan moest lopen; want ik moest te nodig om haar netjes te laten voorgaan. Ze stapte weer révérence-achtig uit, streek het rokje glad, ik sloot de auto af en holde door een mij bekend gat in het hek naast de parkeerplaats dwars door de takkenbossen en verspreid liggende rommel naar het achterliggende staatsbos en -bosjes. Zij holde min of meer met mij mee.

Bij het bosperceel-met-rijke-onderbegroeiing aangekomen zigzagde ik half gebukt tussen de laag hangende takken en struiken door, totdat wij vanaf het zandpad niet meer zichtbaar waren. Terwijl ik op een zonnig open plekje mijn broek losknoopte, zei ik dat zij een paar struikjes verder wel haar gang kon gaan. Ik trok haastig mijn boven- en onderbroek uit, want op je hurken zittend plas je anders te gemakkelijk over je kleren. Ik hing de kledingstukken aan een tak, waarbij ik ervoor zorgde dat autosleutels en portemonnaie niet uit de zakken gleden. Om een plekje te hebben waar de plas van mijn voeten weg zou lopen in plaats van over mijn schoenen verzette ik een paar passen en daarbij veranderde ook mijn blikrichting.

Daarbij merkte ik dat zij vanachter haar bosje verderop helemaal niet hurkte, maar “onopvallend” stond toe te kijken. Ik deed net of ik het niet zag, want ik moest veel te nodig, hurkte en met een blubbergeluid spoten mijn darmen leeg, terwijl tegelijk de straal pis een poos aanhield. Toen de ergste spanning geweken was, gluurde ik eveneens “onopvallend” opzij. Zij stond eerst nog doodstil, maar even later zag ik haar niet meer, en zij liet blijkbaar ook de natuur haar loop. Terwijl ik nog na perste en piste en aan de tissues frommelde, kwam zij plotseling statig voor mij langs en verklaarde vast naar de auto te gaan. Ik vroeg me af waarom zij zo dicht voor mij langs moest. Ik vond dat trouwens spannend, en dat gegluur eigenlijk ook, en mijn lul wond zich behoorlijk op. Ik keek haar met doordringende blik na. Zij bukte zich om tussen de lage takken door te gaan, het rokje wipte op en ik zag haar blote gat in de zon.

(2) Therapeutisch

Zij liep door zoals ze gezegd. Ik veegde mijn achterwerk schoon, trok mijn broek weer aan en ging achter haar aan. Vlakbij de parkeerplaats haalde ik haar in, en toen zij door het gat in de afrastering stapte, zag ik weer dat zij alleen dat kreukelige rokje droeg, met die rare gesp. Ik maakte de auto open, stapte in, deed het rechterportier van het slot, en zij stapte nu veel meer ontspannen in dan de eerste keer, en dus toonde zij al dan niet met opzet een prachtige linker bilpartij. Was zij door haar gluurgedrag remmingen kwijtgeraakt en geneigd meer risico’s te nemen? Toen ze weer zat, zei ik, alsof ik haar een vuurtje vroeg:

“Je hebt geen broekje aan hè?” Tot mijn verrassing barstte zij in een hartverscheurend snikken uit en wierp zich op mijn rechterschouder. Daar wordt een man die daar niet op verdacht is goed verlegen van, en ik probeerde haar te kalmeren door op haar schouder te kloppen.

“Niet dat me dat hindert,” zei ik, maar ze snikte:

“O, ik schaam me zo… het is zo spannend half in je blootje en toch niet bloot, en je hebt er nog dagen later een kick van…” Ik zei dat ik dan nog minder begreep waarom ze zich tot huilens toe moest schamen:

“Ik vind bloot ook lekker; trouwens dat heb je gezien ook!”

Weer barstte zij, betrapt, in een huilbui uit en weer moest ik haar gerust stellen, dat ik dat niet onaangenaam had gevonden, integendeel, al ben ik dan geen potloodventer. Maar met gierende uithalen ging ze maar door.

“Jij hebt aardig wat spanning opgekropt,” zei ik om maar wat te zeggen, “word je niet vaker betrapt?”

“Jawel,” snikte ze, “maar ze worden dan aanhalig en dan kan ik van me af slaan, of ze worden boos, en dan laat ik me uit de auto zetten,” ze kalmeerde wat en lachte door haar tranen heen, “en dan laat ik als-ie wegrijdt mijn blote gat nog even zien, en dan geeft hij zoveel gas, dat hij bijna een aanrijding veroorzaakt. En de kick houdt dan nog dagen aan.”

“En daarom draag je ook sportschoenen, om een flink eind terug te kunnen lopen,” zei ik toen. Ze knikte.

“Maar de laatste keren hadden ze het niet door en dan hoopt de spanning zich op.”

“Maar dan ben je die spanning nu toch kwijt? Wat is dan het probleem nog?”

“Het is allemaal zo tegenstrijdig,” snikte zij weer, “de spanning en de schaamte alle twee.”

“Ja,” zei ik, “de spanning ben je kwijt en de schaamte niet. En je zoekt een nieuwe kick.”

“Ik denk dat je gelijk hebt,” zei ze met spijt in haar stem. Zij had de Margriet dus evenveel gelezen als ik.

Ik startte de auto. “Wat zal ik doen?” vroeg ik “Moet je werkelijk dezelfde kant op als ik of zal ik je terugbrengen? Of heb je een ander idee?”

“Heb jij misschien een beter idee?” vroeg ze toen.

“Als je werkelijk een paar dagen met je hoofd in de wolken wilt leven, moet je dus iets bloot doen wat je nog niet eerder hebt gedaan,” analyseerde ik, “bijvoorbeeld in het openbaar helemaal naakt. Heb je dat wel eens gedaan?” Zij zei van niet, maar ik wist niet of ik dat moest geloven.

“Nou, een half uurtje hiervandaan is een naaktstrand. Trekt je dat?” Ze begon weer kleur op haar wangen te krijgen.

“Ja dus,” concludeerde ik en ik reed via de invoegstrook de weg weer op.

“Ben je daar al eens eerder geweest?” voeg ze.

“Ja. Ik vind naakt zwemmen erg prettig, en je dan in de zon en de wind op laten drogen, en ondertussen onopvallend naar de meisjes kijken. Want echt gluren geeft geen pas.”

Ze lachte wat flauwtjes.

“En gedraagt iedereen zich verder als op een gewoon strand? Want daar kijken de mannen ook liefst door je badgoed heen?”

“Ze doen alsof,” zei ik deskundig. “Maar ten eerste lopen er nogal wat mannen min of meer exhibitionistisch rond, alleen hebben ze nooit een stijve. Vrouwen doen dat bijna niet. En van de mannen die een drankje halen bij het strandtentje kleedt ongeveer de helft zich eerst weer aan, maar de vrouwen bijna allemaal. Maar één keer heb ik een meisje gezien dat zich echt apetrots liet bewonderen, beeldschoon, met alleen een zonneklep op.”

Zo kabbelde het gesprek wat door tot wij bij het parkeerterrein bij het strand kwamen. We stapten uit en ik moedigde haar aan om zich zoveel mogelijk op te fokken, juist omdat de spanning tussen zich bloot geven en bloot zijn weg zou vallen.

“Ja, maar dan moet je wel gelijk meedoen,” meende zij, en ik was met haar eens dat dit onderdeel moest zijn van de therapie. Zo kleedden wij ons onmiddellijk voorbij het bordje “Naaktrecreatie” uit, wat ik anders nooit doe, zij eerst het rokje, en toen met een atletische zwaai in één keer de rest, en toen liep zij apetrots, met de zon schitterend in haar krullend hoofd- en schaamhaar, het terrein op, om haar kick op te doen.

Ik voelde me daar wat ongemakkelijk bij, te meer omdat mijn lul stijf werd. Seks-op-naaktstrand is het laatste taboe dat nog kan sneuvelen. Ik leidde mijzelf af door te vragen wat ze wilde drinken, en na iets veroverd te hebben – naakt dus – zochten wij een plekje in de zon. We legden onze kleren neer en dronken het sapje op. Ik zag dat haar ogen net zo groen waren als het blikje frisdrank. Ik stond op om de lege blikjes in de prullebak te gaan doen en stelde voor te gaan zwemmen. Dat wilde zij ook wel, en zo zwommen wij een kwartiertje totdat zij er genoeg van kreeg.

“Ik ga vast op de kant,” zei zij, “want het is wel lekker maar niet opwindend. Zwem jij nog maar even.”

“Ik kom ook zo,” zei ik en ik bewonderde haar naaktheid, terwijl ze op de kant klom.

Vijf minuten later wilde ik haar weer opzoeken, maar tot mijn teleurstelling bleek zij verdwenen te zijn. Ik liet mij opdrogen terwijl ik het terrein rondzwierf, overal zoekend, of ik haar nog zag. Uiteindelijk had zij evenmin een handdoek bij zich, en ze zou toch ook eerst moeten opdrogen vóór het aankleden. Maar ten slotte ben ik alleen naar huis gegaan. Een goede therapeut maakt zichzelf zo snel mogelijk overbodig.

Maar gelukkig! Een week later na een vervolgafspraak met mijn klant stond ze daar weer aan de overkant van het stoplicht. Met het rokje en de opvallende gesp. Ik draaide dus weer de parkeerstrook op en vroeg of ze weer zin had mee te rijden. Dat had ze, dus ze stapte weer in, deze keer zonder haar blote billen te verbergen. Verder ging alles hetzelfde als hier boven verteld, maar vanaf waar daar “(2) Therapeutisch” staat verandert het verloop totaal.

Uitgepist kwam zij opnieuw statig voor mij langs en verklaarde vast naar de auto te gaan. Ik vond dat spannend, en mijn lul wond zich behoorlijk op. Ik keek haar opnieuw met doordringende blik na. Zij bukte zich om tussen de lage takken door te gaan, het rokje wipte op en ik zag haar blote gat in de zon.

(3) Romantisch-erotisch.

Zij liep door, en tussen de struiken zag ik nog een paar keer haar billen oplichten. Ik veegde mijn gat af met een tissue, trok mijn kleren weer aan en ging dezelfde richting uit. Op het pad stond zij mij op te wachten. Er passeerden twee joggende mannen.

“Je hebt me lekker staan te bekijken,” opende ik de aanval. Ze lachte:

“Het was reuze opwindend.” Ik stootte door:

“Net zo opwindend als geen broekje aanhebben?” Zij werd weer kreeftrood, maar gelukkig won haar opgewonden gevoel het van schaamte of kwaadheid en ik was zo brutaal om nu het rokje ook aan de voorzijde op te tillen. Ze sloeg het uit mijn vingers en riep:

“Ik exhibitionist, dan jij ook exhibitionist! Vooruit, je lul uit je broek.” Ik protesteerde:

“Bloot vind ik heerlijk, maar potloodventen belachelijk.”

“Nou, dan maar belachelijk, maar gelijke monniken, gelijke kappen.”

Ze frummelde aan mijn broek en wurmde mijn hard geworden lul eruit. Ik maakte van de gelegenheid gebruik door met twee handen haar billen te kneden.

“Goed zo,” zei zij, “hij wordt weer lekker hard,” en ze richtte zich weer op. “Nu gaan we een wandelingetje maken,” riep zij enthousiast. Ze sloeg haar linkerarm om mijn middel, drukte haar heup tegen de mijne en keek mij pesterig aan. Ik besloot er het beste van te maken en greep met mijn rechterhand onder haar rokje haar rechterbil. Zo liepen wij de zon tegemoet.

De joggers hadden een rondje rond het bosperceel gelopen. Zij kwamen ons tegemoet, maar letten alleen op hun loop,- adem- en hartritme. Pas vlak voordat ze ons passeerden, zag één van de twee dat er iets opmerkelijks aan de hand was. Toen hoorde ik ze wat smoezen tussen de afnemende voetstappen door. En een paar minuten later kwamen ze er weer aan, en tuurden al vanuit de verte richting kruis. Zij zag het ook en kronkelde van het lachen, waardoor mijn lul nog stijver werd. De joggers passeerden weer en keken nu ook naar haar. Ik besloot wraak op haar te nemen, en toen zij vlakbij ons waren tilde ik haar rok op. Zij bleven op de plaats stampend staan alsof ze een drukke weg over moesten steken zonder hun ritmes te verstoren. Ik liet de rok weer zakken, en de joggers renden door. Dit herhaalde zich een paar rondjes.

Wij kwamen langs een schaftkeet met een stuk of vier bier drinkende bosarbeiders. Die maakten “leuke” opmerkingen over het verhelpen van problemen met kettingzagen. Zij vond de grapjes ook leuk, wat mij van haar tegenviel, en als wraak dan wel beloning liet ik ook deze heren na het voorbijgaan haar blote kont zien. Zij deden het geluid van een kettingzaag na, maar bedoelden nu duidelijk wat anders.

Ook de joggers passeerden ons nog eens. Toen dezen uit het zicht waren trok zij aan mijn arm.

“Zo is het wel genoeg,” zei ze, “kom op, de bosjes in.” Wij bukten ons tussen de laaghangende takken door, en uit het zicht van het pad trok ik haar trui en t-shirt over haar hoofd. Ze had kleine stevige tieten, en droeg natuurlijk geen bh. Ik kleedde mij snel uit en zij stapte uit het rokje.

“Dat vrijt gladder,” zei ze, “kom, maak me nog eens wat heter.” Er stond een beukeboom met een gladde bast, waar zij wijdbeens tegenaan ging leunen, en na wat strelen, poetsen en duwen tegen haar rossig begroeide venusbult schoof ik mijn lul onder haar en drukte hem terwijl ik mijn knieën rechtte langzaam in haar kut. Zo werden wij één met de natuur.

Wij kleedden ons weer aan en gingen terug naar de auto. De joggers liepen ons achterop, maar wij lieten hen niets meer zien, en teleurgesteld holden zij verder. De kettingzagen hoorden wij in de verte en de schaftkeet was dus leeg.

Bij het instappen in de auto gaf ik haar een tissue om de stoel schoon te houden, en toen ze ingestapt was, maakte ze op een uitdagende manier gebruik van het papiertje.

“Moet je nog eens?” vroeg ik. Ze lachte wat.

Ik startte de auto en reed naar de plek van haar bestemming, bij een parkeerplaats in een villapark.

“Ben je er volgende week weer?” vroeg ik. Ze stapte uit, terwijl ze duidelijk haar billen showde, en maakte een révérence. Ik reed weg en in de rechterspiegel zag ik dat zij mij ten afscheid nogmaals haar heerlijkheid liet aanschouwen. Toen stak ze de weg over en stak haar duim in de lucht.

Weer een week later pikte ik haar op dezelfde plaats op. Weer doken wij bij de parkeerplaats het staatsbos in.

(4) Poepseks.

Deze keer loste ik mijn blaas en darmen terwijl zij eerst geamuseerd, oplettend en daarna uitdagend stond toe te kijken. Toen tilde ze haar rokje op en wenkte mij met haar kont. Ik sprong zonder mijn gat af te vegen met een gorillakreet naar haar toe, en draaide haar voorkant naar de mijne, terwijl ik langzaam mijn linker middelvinger in haar aars stak. Zij had de band van het rokje, met de glimmende gesp, al losgemaakt, pakte nu geroutineerd zowel de band als de boord van de trui en t-shirt beet en trok alles tegelijk over het hoofd uit.

“Goed zo,” zei zij, terwijl ze haar billen om mijn linkerhand draaide, “maar ik moet wel poepen zo.”

“Spring op mijn heupen,” zei ik, en ik boog me achterover om haar op te vangen zonder mijn evenwicht te verliezen. Dat deed zij en met mijn rechterhand gaf ik haar kont extra steun. Zo probeerde ik terug te stappen naar de open plek in de zon. Laaiend werd ik van het idee van de poep uit haar prachtige gat en ik roerde mijn middelvinger bij elke stap.

Vlakbij de plek waar ik net zelf had gescheten deed ik of ik struikelde. Ik zorgde, terwijl ik handig mijn vinger uit haar gat wipte, dat zij midden in de nog lauwe bruine kledder terechtkwam. De groene vliegen stoven alle kanten op. Zij gaf een opgewonden schreeuw en ik zag dat ze het lekker vond. Ze draaide wild en wijdbeens heen en weer, beurtelings op haar billen en voeten leunend, met haar buik in de lucht. Zo trok zij mij over zich heen, en voor ik er erg in had wierp zij zich met een jiujitsugreep onder mij vandaan, zodat de rollen nu omgekeerd waren. Tegelijk plopte ook haar stront uit haar gat en zij richtte zich wijdbeens overeind om zoveel mogelijk mijn lul en kloten te bepleisteren.

Wij waren nu door het dolle heen, rolden weer om, ik graaide links en rechts in ons beider stront en smeerde haar tietjes zo dik mogelijk in. Toen duwde ik mijn lul in haar kut terwijl de poep in onze beharing smakte. Zo kwamen wij hijgend klaar en klaargekomen hijgden we plakkend na. Wij zagen eruit als wit beschilderde primitieven uit een volkenkundige atlas uit het jaar nul, maar dan ná een nacht feesten en in negatief. De strontvliegen wolkten weer om ons heen als een sproeiend vuurwerk.

Zo konden wij niet in de burgermaatschappij terugkeren. Zij ried mijn gedachten, gooide mij weer op mijn rug en begon uitgebreid over me te pissen. Dat spoelde al aardig wat schoon.

Ik excuseerde mij dat mijn blaas al leeg was, maar er was een greppeltje vlakbij, waarin hopelijk nog wat water stond. Wij veegden ons en elkaar aan hert gras en mos zo goed mogelijk schoon, ondertussen borst, buik, rug en billen knedend, en met plukken mos masseerde ik haar kleine stevige tieten. Wij zochten het greppeltje op krabden met de handen onze kruisbeharing en met stukjes boomschors de rest schoon en spoelden ons na in het greppeltje. Zo kwam zwemdiploma A ook nog van pas.

Toen het grove vuil eraf was en er alleen nog bruine vlekken en stank over waren, begon ik haar en zij mij met de tissues schoon te poetsen. De parfum van de tissues overheerste geleidelijk de stank, maar wij waren pas ongeveer halverwege toen de tissues op waren. Het wrijven en masseren had ons weer opgewonden, en zo naaide ik haar nogmaals, deze keer van achter. Ze schokte net zo met haar kont als in het begin van deze scène en kwam met een oerkreet klaar. Schoon waren wij nog niet, dus besloten wij met de vliegen naar een sauna in de buurt te gaan. Wij kleedden ons aan en liepen naar de auto terug. Ik gaf haar een conceptrapport om op te gaan zitten zonder de zitting te bevuilen.

“Die sauna hoort wel bij een seksclub,” zei ik. Zij:

“O dat geeft niet: ik doe waar ik zin in heb, niet meer, maar ook niet minder.” Ik parkeerde de auto achter de vlechtwerk schutting, ik stapte uit, zij weer met de révérence. De portier, een Woody-Allenachtige figuur, zei eerst dat de meisjes er nog niet waren en dat hij bovendien geen parenclub had. Wij zeiden dat we alleen voor de sauna kwamen. Hij bleef bezwaar maken, pas toen ik gezegd had, dat eventueel omzetverlies voor mijn rekening zou zijn, bond hij in. Zo gingen wij naar binnen.

In de kleedruimte waren al twee mannen bijna uitgekleed, een korte gedrongen figuur met peper-en-zoutkleurig haar en een lange atletische gestalte met een blonde gemillimeterde schedel. Aan twee wanden, waaronder die met de portiersloge hingen spiegels, doorkijkspiegels zoals zou blijken.

Mijn metgezellin, die nog steeds geen naam had (de titel van het verhaal schrijf ik er het laatste boven), pakte een bankje van de muur, zette het in het midden van de ruimte, klom erop en gaf dezelfde striptease-zonder-geleidelijke-opbouw weg die ik in het staatsbos had genoten. De uitwerking kwam onmiddellijk, twee lullen schoten overeind, alleen de mijne niet, die was even uitgeput. Woody Allen stoof naar binnen en probeerde haar bij haar knieën te pakken om haar naar buiten te gooien. Maar zij stapte vlug op zijn linkerschouder en sprong achter hem op de grond. Hij draaide zich om, zij herinnerde zich haar derde dan jiujitsu en trok hem met een sutemi over zich heen. Daar ook hij enige kennis van oosterse vechtsporten had kwam hij onbeschadigd neer. Ze dook achter hem aan en trok hem handig zijn broek uit, waardoor hij kalmeerde. Ook de andere twee mannen begrepen waarom hij zo’n drukte maakte en beloofden hem zo nodig schadeloos te stellen. De portier kleedde zich weer aan, meer bezorgd om zijn handel dan seksbelust, en verdween.

Mijn partner zette daarop haar act voort, door op het bankje op een been balancerend eerst haar linker- en toen haar rechterschoen en -sok uit te trekken. De vliegen verhoogden het theatereffect. Ik kleedde mij ook uit, maar mijn lul bleef uitgespeeld. Toen zij klaar was, liet zij zich op handen en knieën op het bankje zakken, de kont naar de twee mannen gekeerd. Langzaam deed zij haar benen wijd en schoof zij haar knieën aan weerszijden van het bankje, terwijl ze voorover bleef steunen op haar ellebogen. Haar tietjes kwamen daarbij prachtig uit. Ze zat nog onder de bruine vlekken en vegen, als een panter. De vliegen schoten daarover heen en weer als torretjes op het slootwater. Haar gedrag was duidelijk genoeg, en de mannen sprintten op haar af. De lange had een stap minder nodig en was dus het eerste bij haar kontzijde, en de andere moest met de hoofdzijde genoegen nemen. Zij hapte naar zijn lul en hij kneedde haar plakkende tieten. De andere zakte door zijn knieën om zijn lul in haar kut te steken. Toen zag hij de poepresten in de kutharen hangen en: “Getver…derrie,” riep hij hardgrondig, en stootte door. Stikkend van het lachen met de lul in haar mond en met haar hele lijf schokkend kwam zij tweezijdig klaar, en de mannen ook. Ik stond erbij en ik keek erna, jaloers of genietend of iets ertussen in.

Ondertussen kwamen de “meisjes” binnen, wij hoorden een deur slaan op de gang.

“En dat zonder condoom!” zeiden zij. De druiven van seksplezier zijn zuur, dacht ik. Met zijn vieren voerden wij nu het gebruikelijke seksritueel uit, en toen wij schoon waren kwamen de meisjes binnen voor de massage, in doorzichtige kamerjasjes, die precies tot de heup reikten. Zo kon de klant ze gemakkelijk bij de kut grijpen. De ene, een donker Indisch type, had het kuthaar weggeschoren, de andere had daar een welige rosse uitdossing en een blonde ragebol op haar hoofd. Alle twee hadden zij belachelijk hoge hakken, die de kont naar achteren en de buiken bol trokken. De meisjes werden met enkele bankbiljetten schadeloos gesteld. Ook mijn vriendin werd uitgebreid gemasseerd, want met jaloezie verdien je niets, en ik had ervoor betaald. Langzaam begon ze te kronkelen onder hun handen, en langzaam kwam ook mijn lul weer overeind. Ze lag op haar buik, maar toen ze mijn opspelige lul zag trok zij haar knieën tegen haar tieten. Ik schoof over haar heen, en stopte mijn half harde lul in haar aangeboden gaatje, dat ik eerst met massagecrème op mijn middelvinger had opgerekt, en verstijvend perste mijn lul zich door haar kringspier en spoot zich nogmaals leeg. De meiden trokken aan weerszijden met een verveeld gezicht de mannen nog eens af. Mijn vriendin genoot ervan als van een fraai slotakkoord.

Wij kleedden ons aan en betaalden de portier. Hij had liever haar indiensttreding als betaling gehad, maar op dit voorstel liet zij hem ten antwoord haar blote gat zien. Wij stapten in de auto, zij met révérence en het nog steeds gekreukelde rokje. Met de ceintuur en de grote gesp.

“Waar wil je naar toe?” vroeg ik, “moest je werkelijk naar Hooglaren of zal ik je terugbrengen naar af?”

“Ik vind het voor vandaag wel genoeg,” zei ze, “tot volgende week.”

Wij reden terug, en toen zij op de bekende parkeerstrook was uitgestapt, bleef ik even wachten, of ik kon zien waar ze heen ging. Het was nogal druk, dus dat kon ongemerkt. Ze liep een parkeerterrein daar vlakbij op, keek of niemand haar zag en schoof toen de hondepoep vermijdend de bosjes in. Daarna zag ik haar niet meer.

De week erna stond ze weer op de bekende plek. Na het intussen bekende poep- en pisritueel op de open plek in het staatsbos deden wij, of ik, een nieuwe sensatie op.

(5) Occult

Toen ik uitgepoept was, zwenkte zij langzaam haar kont heen en weer, als om mij aan te lokken. Mijn lul reageerde daar heftig op. Ik veegde mijn gat schoon met een tissue, stond op en liep aarzelend naar haar toe.

“Jij hebt toch derde-dan karate?” ze ik.

“Jiujitsu,” verbeterde zij, “dat is veel gemener.” Kont wiegend probeerde zij mij op te jutten.

“Nu mag je me naaien zoals je wilt,” zei zij onder haar oksel door kijkend, “ als je straks iets voor me doet.”

“Wat dan?” vroeg ik wantrouwend, en mijn lul verslapte al wat.

“Dat zeg ik niet, je moet een risico durven nemen. Maar het gebeurt hier en nergens anders, alleen met mij, en achteraf kun je er nooit last mee krijgen.”

“Risico’s van enge ziektes hou je natuurlijk,” zei ik.

“Ja, dat geldt voor mij ook,” zei zij, “nou, wat doe je?” Zij pakte kronkelend de boorden van trui en t-shirt en trok deze met één beweging over haar hoofd. Ik stond nog steeds achter haar, en zij half voorover, met alleen het rokje aan en de sportschoenen. De gesp glansde in de zon. Ik besloot me te laten gaan en trok uit wat ik nog aan had, duwde ondertussen mijn schaamhaar tegen haar billen, sloeg mijn rechterarm om haar heupen en kneedde met mijn linkerhand haar afhangende tietjes.

“Benen wijd,” commandeerde ik, “en buk je zo ver mogelijk.” Ze deed zoals ze beloofd had, en zo stond ze tegen mij aan als een grazende giraffe. Zij wreef haar billen heen en weer tegen mijn schaambeen. En omdat zij door haar gluurgedrag haar kut kletsnat had gehitst, schoof mijn lul glad naar binnen en spoot hij na een paar seconden leeg. Dat was snel.

“Veel te vlug,” deed zij teleurgesteld, maar ik voelde dat het komedie was, en dat zij andere plannen had. Toch moest zij ook nog aan haar trekken komen. Ik was uitgehijgd, mijn lul verslapte en gleed naar buiten. Mijn schaamhaar was kletsnat,

“Je hebt me stevig beet gehad,” zei ik waarderend. Ze draaide zich om, pakte mij bij de heupen, wipte het rokje omhoog en drukte twee plukken schaamhaar tegen elkaar. Ze trok haar schouders achterover en haar tietjes recht in de lucht en lachte hoog en opgewonden. Ze had kopergroene ogen, zag ik opnieuw. Toen veegde ze haar tieten langs mijn borstkas, en vergenoegd zei zij:

“En nu betalen!”

Zij wees in de richting waar ik mij net uitgebreid had ontspannen, en trok me mee daarnaar toe.

“Zo,” zei ze, “en nu pak je met twee handen zoveel mogelijk poep beet; er is genoeg, dus ga je gang.” En toen ik aarzelde, duwde zij haar schaamhaar tegen mijn billen:

“Denk om mijn derde dan!” De strontvliegen stoven in paniek rond de poephoop, even groen als haar ogen. Ik begreep dat ik niet veel keus had en greep tussen twee handen zo afstandelijk mogelijk de dampende kledder beet. Bijna dansend liep ze voor mij uit, zoveel mogelijk met het rokje wapperend, en dat vergoedde mijn onaangename rol. Waar zij vanuit de bosjes naar mij had staan gluren bleek zich een langwerpige zeshoekige kuil te bevinden, in de vorm van een grafkist, maar dan veel breder. Ze ging wijdbeens over het voeteneinde staan en gaf mij opdracht de poep zo gelijkmatig mogelijk langs de binnenrand van de kuil te smeren, langs de gras- en moszoden. Met genoegen schuurde ik zo mijn handen min of meer schoon aan het scherpe droge zand en de beplanting.

“Kom nu achter mij staan en hou me bij mijn heupen stevig vast.” Dat deed ik, en wijdbeens stond ook ik dus over het voeteneinde van de kuil, mijn handen kleefden aan haar heupen. Ze wiegde weer met haar kont, en langzaam begon mijn lul weer te verstijven. Ze moet dat gemerkt hebben, want ze riep over haar schouder:

“Jij hebt je deel gehad, nu is het mijn beurt!” en ze begon te pissen. Ze richtte de straal door aan haar kutlippen te trekken. En ze piste eerst voorzichtig een pentagram op de zandige bodem van de kuil, door de pis langs haar vingers te laten druppelen, en daarna zette zij alle sluizen open, waarna de halve kuil vol leek te lopen. De zon leek te versluieren, en flarden nevel stegen op uit de kuil. Hier en daar lichtten nog wat vliegen op. Tegelijk zwol er een herhaald gedreun aan, als van een gong. De nevelflarden leken vorm te krijgen en zij raakte in trance. En op de maat van de dreunende gong riep zij:

“Freud, Sigmund Freud!”

“Je roept geesten op,” zei ik ongelovig, “maar Freud is de anale fase toch wel te boven?” Maar opnieuw riep zij ritmisch: “Freud, Sigmund Freud!” En de gong dreunde door. En een schim verdichtte zich tot een snuivende figuur, die inderdaad sprekend leek op het portret uit de geschiedenis van de psychiatrie. Zonder een woord te zeggen zweefde hij uit de kuil omhoog en begon haar kut te bevingeren en te zuigen. Zij reageerde met enthousiast gekronkel.

“Hou me goed vast,” riep ze tegen mij. Ik vroeg me af of ik hallucineerde en zei toen sarcastisch:

“Herr Professor, sind Sie Ihr Es oder Ihr Über-ich? Oder sogar Ihre Dreieinigkeit?” Verstoord loerde hij tussen haar benen door in mijn richting.

“Verderben Sie mir die Freude nicht!” waarschuwde hij mij.

“Sie ist ja Ihre Mutti nicht,” pestte ik hem verder, maar pas later begreep ik waarom juist die opmerking hem zo woedend maakte. En terwijl de gong dreunde kreeg zij haar orgasme. Zij had de conversatie blijkbaar niet gehoord, maar Freud trok zich vreugdeloos af, en riep op de maat van de gong:

“Oscar! Oscar!” En de damp van de pis verdichtte zich opnieuw, en een figuur werd zichtbaar met een schilderij onder zijn arm. Tegelijk klonk het gerinkel van de Disneyfiguur Rinkelbel, en een gevleugelde gestalte kreeg contouren, die een engel uit een kinderboek uit het Rijke Roomsche Leven leken. Hij of zij klapperde wild met de vleugels. Geesten zien eruit zoals wij denken dat ze eruit zien, realiseerde ik me, en ik vroeg me af wat deze engelbewaarder kwam doen. De gong dreunde door. De gestalte met het schilderij kreeg ook vastere contouren, en ik zag dat hij een zwaar door huiduitslag aangetast gezicht had. Het schilderij vertoonde het gezicht van een stralende jongeman. Bij de volgende gongslag veranderde de jongeman op het schilderij in een stokoude schubbige figuur en kreeg de drager weer een menswaardig uiterlijk, dat ik uit de literatuurgeschiedenis herkende: Oscar Wilde, nu ongetwijfeld met het portret van Dorian Gray. Bij de volgende gongslag wisselden zij van uiterlijk: Oscar had weer siphylis en Dorian Gray straalde. Dat ging zo door bij iedere gongslag. Langzaam dreven zij in onze richting.

“Weg jullie!” riep de engelbewaarder. Maar de gong dreunde door, en op het moment dat Dorian Gray weer schubbig was, sloeg Oscar het schilderij met een uiterste krachtinspanning omhoog verend, over het hoofd van mijn sekspartner heen. Met een gil verschrompelde zij tot een uitgedroogd stuk leer, dat ik verbijsterd tussen mijn handen door in de kuil liet glijden. Freud zei:

“De volgende keer stuur ik Oedipus op je af met het hoofd van Medusa! Zelfs een engel kan niet voorkomen dat je daardoor versteent.” Ik snapte nu waarom hij zo kwaad was geworden over mijn: “ze is je moeder niet.” Ik had hem ervan beschuldigd dat hij zijn moeder had genaaid! Schaterend zakten Freud, Wilde en Dorian Gray, nu alle drie zeer toonbaar, weer weg in de kuil. Tot de engelbewaarder zei ik:

“Had u dit niet kunnen voorkomen?” en hij of zij zei:

“Stomkop, ik ben jouw engelbewaarder, niet de hare. Die flikkers hadden anders beslist geen vrouw gepakt.”

“Maar waar was haar engelbewaarder dan?”

“Als iemand zelf geesten oproept staan wij engelen machteloos.” Ik moest dus zelf maar geen séance beginnen als ik geen kennis wilde maken met het hoofd van Medusa.

Ondertussen brak de zon weer door, en ook mijn engelbewaarder loste op, terwijl het gedreun van de gong afnam en overging in het bonken van mijn hartslag. En tussen de bladeren op de bodem van de kuil, die zo pas nog alleen droog zand had bevat, ritselde een hazelworm weg of een slang. Ik stond daar, nog steeds naakt en wijdbeens, met wat poepresten aan mijn handen. De vliegen leken hun glans opeens verloren te zijn. In de greppel in de buurt waste ik als een automaat mijn handen zoveel mogelijk schoon. Ik merkte dat ik aan alle kanten bezweet was en huiverde onder het opdrogen. Ik trok mijn kleren aan en ging nog steeds, mechanisch als een robot, naar de auto terug.

In het gras bij de parkeerplaats zag ik de voetafdrukken van haar sportschoenen. Maar die gingen het bos helemaal niet in, maar in de richting waar wij vandaan waren gekomen. Was ze terug gaan lopen? Als ik naar een psychiater moet, dan niet naar een psychoanalyticus, dacht ik: voor hallucinaties moet een betere verklaring zijn dan de anale fase. Maar haar zag ik niet meer, in geen velden of wegen. En met iets tussen paniek en moedeloosheid stapte ik in de auto en reed naar huis. Zou ze er toch weer zijn volgende week?

(6) St. Michaëlsdag

Maar ik heb haar niet meer teruggezien, ze leek van de aardbodem verdwenen. Een paar maanden later: – ik was al op vakantie geweest en had aan vele naaktstranden van Europa verwijld – zette ik tijdens het lezen van de avondkrant het televisiejournaal aan.

“Het nieuws van 29 september 1989.” Voor dit verhaal zijn de volgende onderwerpen van belang.

- Aanhangers van het Michaëllegioen, een fundamentalistische katholieke groepering, hebben ter gelegenheid van het feest van hun patroonheilige met champagneflessen de ruiten van een bekend sekshuis aan het Singel te Amsterdam ingegooid. De politie heeft enkele aanhoudingen verricht.

- In de Drentse gemeente Oring is een veenlijk gevonden dat in opmerkelijk goede staat verkeerde. Bij een veenlijk is alleen de huid gelooid door de zuren in het veen, terwijl de rest is vergaan. Deskundigen uit de archeologische wereld dateren het voorlopig op de overgangsperiode tussen heidendom en christendom. Vervolgens liet men een archeoloog aan het woord, die een laat-Merovingische gesp liet zien. Ik voelde mij wit wegtrekken. De gesp leek sprekend op die van haar malle rokje. Na het weerbericht volgde eerst:

“De politie vraagt uw aandacht voor het volgende. Op 22 juli is voor het laatst gezien Gabriëlle Hellekuil, geboren 4 december 1960 in Helmond. Zij is lang ongeveer 1.65 m, smal postuur, blond krullend haar. Zij was gekleed in een lamswollen trui, rose t-shirt, een spijkerbroek merk Tripper, roze sokken en sportschoenen merk Puma. De spijkerbroek is gevonden op een parkeerterrein te Ammerloo aan de N 138, opgevouwen en blijkbaar opzettelijk verstopt.” Haar portret verscheen, een zonnig portret. Ik pakte mijn agenda om te zien wanneer ik haar het laatst had ontmoet. Dat bleek 22 juli te zijn.

Een blik in een handboek over tijdrekening leerde mij dat dat de feestdag was van Maria Magdalena, de patrones van de hoeren, en 4 december die van de St. Barbara, patrones van een zalige dood. Zij was zo goed ingedekt door heiligen dat het gemis van een engelbewaarder ruimschoots was gecompenseerd en zij vast niet door Oscar de hel in was gesleept. Ik concludeerde dat ik met mijn verhaal toch niet naar de politie kon. Maar ik stuurde wel een anonieme tip naar de archeoloog van de Groningse universiteit met de locatie van de kuil.

Een paar maanden later deed ook de Nieuwe Revue nog een duit in het zakje: “Gabriëlle verdween: heks of hoer,” stond er op de voorkant. Ik kocht hem, maar er stond zoals gebruikelijk niets interessants in het artikel.

7. Fragmenten uit het dagboek van Gabriëlle Hellekuil.

4 maart 1987. Op mijn naamdag kreeg ik vroeger een suikerengeltje naast mijn bord. Het was mooi weer en ik had zin om de stad in te gaan. In een restaurant heb ik Irish coffee gedronken. In het toilet heb ik daarna min of meer werktuigelijk mijn broekje in de emmer met maandverband gedaan en ben zo vertrokken. Ik vergat nog bijna te betalen. De dienster die mij terugriep dacht dat mijn hoogrode kleur van de vergissing kwam.

“We vergeten allemaal wel eens wat,” zei zij, en ik lachte wat schaapachtig. Het gaf mij een geweldige kick.

29 juni 1987. Ik raak gewend aan mijn behoefte in mijn blote … onder mijn jurk de stad in te gaan. Soms trek ik een wat kortere rok aan, en de kick stijgt met de zoom van de rok. Een ceintuur gekocht met een namaak antieke gesp, van bont geëmailleerd koper.

30 augustus 1987. Om weer eens iets heel anders te proberen ben ik met de auto naar het naaktstrand Laarderplas gereden. Eerst was het wel even spannend, uitkleden terwijl mannen mij stiekem observeerden. Openlijk toekijken hoort blijkbaar niet. Ik deed zo lang mogelijk zoveel mogelijk naakt, maar echt opwindend was het niet.

8 september 1987. In de krant stond een bericht over een proefschrift over het meest voorkomende en minst ernstige zedendelict, namelijk exhibitionisme. Mijn hebbelijkheid blijkt bij vrouwen de meest voorkomende vorm te zijn. Hoera, mijn afwijking heeft een naam! Met des te meer hartstocht kan ik me laten gaan.

21 april 1988. Ik heb een nieuwe kick opgedaan: liften met alleen mijn hoelarokje aan. Het kost wel moeite, om zeker te weten dat ik “netjes” de auto van mijn liftgever inschuif. Ik ga eerst in mijn spijkerbroek naar de liftplaats, want de buren beginnen mij vreemd aan te gapen. Gelijk hebben zij.

31 mei 1988. Het was vandaag winderig weer, en ik heb mijn liftgever, een ouderling-achtig type, gevraagd bij de eerste parkeerplaats te stoppen, want ik moest nodig. Toen ik opgelucht weer in de auto stapte, deed ik wat onvoorzichtig, zodat mijn rokje te hoog opwipte. De man had net een verhandeling gehouden over de gevaren van het alleen liften voor meisjes met uitdagende kleding, en ik had gezegd dat ik zo vlugger een lift kreeg, en dat ik derde dan jiujitsu had. (Dat moet ik trouwens weer eens gaan ophalen). Toen hij mijn blote linkerbil zag, werd hij kwaad, en gelastte hij mij het voertuig te verlaten. Dat deed ik natuurlijk, terwijl ik hem nu opzettelijk mijn blote gat liet zien. Met een stijf gezicht en ongetwijfeld met een ander stijf onderdeel, reed hij weg. Ik ben helemaal terug gaan lopen, er was verder helemaal niemand en ik wapperde als een kunstschaatsster met mijn rokje. Het was een paar uur lopen, en ik deed sokken en schoenen uit op het zandpad, want ze hadden een hakje. En een paar keer liet ik zo mijn pis lekker lopen. De volgende keer toch maar sportschoenen aantrekken.

8 juni 1988. Weer een verlofdag opgenomen. Deze keer pikte een bouwvaktype mij op. Die pakte al bij het wegrijden mijn linkerknie beet. Ik weerde dat af en waarschuwde hem voor mijn vechtkwaliteiten. Maar vijf minuten later zat hij met zijn hand bij de huidplooi tussen buik en bovenbeen. “Je hebt geen broek aan,” schreeuwde hij bijna uitzinnig, en hij probeerde mijn billen te kneden. Ik greep zijn pols muurvast beet en de auto begon te slingeren. “Dat parkeerterrein op,” siste ik hem toe. Hij had er geen total-loss voor over en deed wat ik hem zei. Nog voor de auto helemaal stil stond sprong ik eruit en knalde de deur dicht. Hij gaf vol woede vol gas, spoot met gierende banden de weg weer op en ramde een hectometerpaaltje bij het invoergen. Ik treiterde hem met mijn blote kont naar zijn buitenspiegel en wandelde als de vorige keer terug.

11 juni 1988. Met een liftgever naar het naaktstrand geweest. Aardige man, zichtbaar opgewonden en verlegen met zijn verovering. Ben na het zwemmen stiekem vertrokken.

25 juni1988. Bij het parkeerterrein van een paar weken terug moest ik weer pissen, en mijn liftgever ook. Wij samen het bos in. Het was stil en opwindend in de zon. Ik slik al een tijdje de pil, want ik voel dat het me op een gegeven moment te veel zal worden. Ik ben met hem de bosjes ingedoken en zo heb ik een nieuwe kick opgedaan: wild pissen met een wildvreemde.

8 september 1988. Zelfde als op 25 juni. Andere man, kalende 40-er. Hij had in de gaten dat ik bloot was van onder, en ik heb hem gedwongen op de mannelijke manier mee te doen met mijn exhibitionisme: ballen net boven de broekriem. Hij was er doodverlegen mee, maar nam wraak door mijn rokje op te tillen voor voorbijgangers. N een half uurtje had ik er genoeg van en trok hem als beloning de bosjes in om mijn tieten te kneden.

4 juni 1989. Weer met een vaderlijk type meegelift en op de bekende plek met de bekende smoes het bos in. Hij moest zelf erg nodig pissen en ook poepen. Ik heb hem stiekem zitten te begluren met mijn vingers op mijn kut. Hij kreeg het in de gaten al deed hij of hij het niet merkte. Ik werd er laaiend heet van en heb mij uitgebreid door hem laten naaien. Daarna moest ik nodig pissen, wat hem nogmaals hevig opwond. Het lijkt wel of ik nymfomane word!

22 juli 1989. Weer een zonnige dag. Mijn liftgever moet mijn kledingtekort onmiddellijk begrepen hebben, want hij begon moeilijke vragen te stellen. Op de een of andere manier irriteerde me dat en ik heb me op de vlakte gehouden, hoewel ik bij iedere vraag kreeftrood werd. Bij de parkeerplaats heb ik me af laten zetten en hem gezegd dat hij door mocht rijden zonder mij. Ik ben de bosjes ingedoken om mijn ongenoegen uit te pissen. Zorgvuldig deed ik de ceintuur weer om, met de gesp. Dat luchtte zo op dat ik deze keer een kick kreeg van mijn periodieke onthouding – en dat op de feestdag van Maria Magdalena.

8 Een zalig uiteinde

Lieve lezers, hier eindigde het dagboek van een bekeerlinge abrupt. Na die datum was ze vermist. U ziet wel dat haar beleving van de gebeurtenissen een beetje verschilt van de mijne. Exhibitionisme, naaktloperij, agressief is het zelden en het geeft geen kans op enge ziektes. Maar dit is porno, en het verhaal mag niet eindigen in een bodemloze kuil. Er moet een happy end volgen.

Dus: in 1990, maanden na het bericht van haar vermissing: mijn hart sloeg over van de opwinding, want ik zag haar weer, bij het kruispunt met stoplichten aan de overkant. Ik pikte haar weer op. Zij herkende mij en barstte in tranen uit. Zij bleef snikken tot wij bij de parkeerplaats bij het staatsbos waren en ik troostte haar door mijn rechterhand achter haar billen te schuiven en met mijn linker haar tieten te kneden.

“Ik laat je nooit meer gaan, waar heb je al die tijd gezeten?” Ze had op een filmset gewerkt waar pornofilms gemaakt werden in de buurt van Praag. Hele vieze, met veel poep en pis. En opwindend!

“Weet iedereen nu dat je weer terug bent?” vroeg ik.

“Nee, en dat houd ik zo als je me niet verraadt.”

Wij zijn de bosjes weer ingegaan, hebben gepist, gepoept en geneukt, ik heb eerst van achteraf mijn harde naaigerei beurtelings in haar kutgleuf en kringspier gepompt. Toen zijn we samen de zeshoekige kuil ingegaan, zonder magie deze keer. Het veenlijk was verdwenen, zoals ik verwacht had. Op de zandige bodem hebben wij samen onze engelbewaarders opgepiept. Zachtjes wiekend kwamen zij beiden aangevlogen. Zij namen ons op en voerden ons naar een eiland in de Stille Zuidzee, zoals de Grote Oceaan vroeger heette. Een spierwit palmenstrand dat overvloeide van dadels, melk en honing, waar het leven naakt en goed was, en Gabriëlle toeristen kon verwelkomen door haar gat te showen onder een grasrokje. Maar ‘s avonds, als het koel was geworden, liet zij zich ook graag bewonderen met alleen de gesp onder haar navel.

Verhaal 41-42 Heks of hoer of hemeling.

Beste lezers, al dan niet fans.

Dit verhaal heb ik bijna 40 jaar geleden geschreven, in 1990. Toen was er nog nauwelijks internet, dat heb ik pas tussen 2003 en 2005 aangeschaft. U zult hierin dus geen mobiele telefoons of digitale camera’s tegenkomen. Alleen gevorderde amateurs hadden video-apparatuur, en het bewaren van oude magneetbanden of digitale oude filmpjes is specialistenwerk. Porno bestond vrijwel alleen in tijdschriftjes, cassettebanden van de videotheek en bioscoopfilms. De beroemdste pornobioscoop, die op de Nieuwendijk in Amsterdam, staat tegenwoordig in een museum, moet je nagaan.

Een auto opende je toen nog met een sleutel en een autoraam met een slingertje. En kruisbeharing werd zelden weggeschoren.

Het verhaal, oorspronkelijk getypt op een Olympia schrijfmachine, leek mij bij nadere lezing nog steeds te pruimen. Misschien vindt u het toch te langdradig. Hier en daar heb ik een paar zinnen toegevoegd om de gedeelten van het verhaal aan elkaar te knopen en die heb ik cursief afgedrukt. En er zit nog wat oude spelling in. Maar hier komt het.

(1) Vooraf

Ik stond voor het stoplicht te wachten om linksaf de buitenweg op te gaan. Aan de overkant naast de invoegstrook stond een meisje of vrouw of iets daartussen in te liften. De lichtgesluierde zon maakte met schuin tegenlicht een mandorla in haar korte blonde krulhaar, en in een zacht-paarse, lamswollen trui. Maar er klopte iets niet aan de verschijning. Onder de trui hing namelijk een korte, zwarte plooirok, type madonna, dat noch bij de trui, noch bij haar houding paste. Verder ontbraken de zwarte kousen. Het rokje bewoog wat in de wind.

Mijn buik en blaas waren gespannen, zoals vaak als ik bij een klant vandaan kom. Na een uitgebreide lunch en urenlang praten over organisatieproblemen, gesmeerd met veel koffie, vind ik het genant om bij het vertrek naar het toilet te vragen. Bovendien is er op tien minuten rijden een vrij groot stuk bosgrond met een dichte onderbegroeiing, waar men zich onopvallend en ongehaast kan terugtrekken. Alleen, in zo’n gespannen toestand moet men zich niet door lifters laten ophouden.

Deze keer won de nieuwsgierigheid het van de aandrang, en ik besloot de liftster mee te nemen. Toen het stoplicht op groen sprong, draaide ik met een wijde boog de parkeerstrook naast de invoegstrook op en draaide het rechterraampje open. De liftster bukte zich niet, maar liet zich door de knieën zakken om haar bestemming op te geven. Die bleek ook mij te passen, en zij deed het portier open. Weer bukte zij zich niet om in te stappen, maar ze maakte een soort révérence, terwijl ze op de rechterstoel schoof, en het rokje netjes onder zich glad streek. Niettemin was het flink gekreukeld, en op de ceintuur zat een gesp van een type dat ik uit een museum kende als vroegmiddeleeuws. Gordels vast, inhouden voor achterliggers en iets gejaagder weg dan gewoonlijk.

Ik had nu kunnen zien, dat het een vrouw was in de tweede helft van de twintig; met een tamelijk rode kleur maakte zij een opgewonden indruk. Ze had iets invallende wangen, een rechte neus, een lange hals en onder de lamswollen trui een rose t-shirt. Haar benen zouden in gladde zwarte kousen spillebenen hebben geleken. Ze droeg verder roze sokjes en sportschoenen alsof het malle rokje een joggingbroek was.

“U was toch niet van plan te gaan wandelen?” vroeg ik nog steeds zeer gespannen, “mensen zoals u hoeven toch nooit lang op een lift te wachten?” Maar zij gaf geen antwoord en frunnikte wat aan haar wimpers en de hoogrode kleur leek nog wat feller te worden. Mijn argeloos bedoelde vraag bracht haar kennelijk in verlegenheid. Ik probeerde dus een meer gebruikelijk vraag naar haar dagelijkse bezigheden, en zo bleek zij werkzaam te zijn in een laboratorium, ik dus organisatieadviseur, en later bleek zij zelfs bedrijfsleidster te zijn; waarop ik eruit flapte, dat zij dan zelf toch wel over een auto zou beschikken. Van haar stuk gebracht stotterde zij min of meer dat zij liften zo spannend vond – dat vonden mijn zus en haar vriendin vroeger ook, tot ongenoegen van mijn moeder – en zij voegde eraan toe dat ze veiligheidshalve derde-dan-jiujitsu had gehaald. Het leek wel een waarschuwing. Ik deelde daarop mee dat ik geen vuurwapen in het dashboardkastje had liggen, alleen een pakje kleenex-tissues. Daarop stokte het gesprek weer.

Omdat wij de parkeerplaats bij de staatsbossen naderden, maakte ik haar deelgenoot van de problemen met mijn blaas en darmen, en veronderstelde dat zij wel even op de auto wilde passen. Dat wilde zij niet, maar met een geforceerd vaste stem zei zij, dat ze ook moest plassen, omdat ze net te lang in de wind op het kruispunt had gestaan.

Ik parkeerde de auto de auto naast de picknicktafel, pakte de tissues uit het dashboardkastje en zei dat zij dan maar achter mij aan moest lopen; want ik moest te nodig om haar netjes te laten voorgaan. Ze stapte weer révérence-achtig uit, streek het rokje glad, ik sloot de auto af en holde door een mij bekend gat in het hek naast de parkeerplaats dwars door de takkenbossen en verspreid liggende rommel naar het achterliggende staatsbos en -bosjes. Zij holde min of meer met mij mee.

Bij het bosperceel-met-rijke-onderbegroeiing aangekomen zigzagde ik half gebukt tussen de laag hangende takken en struiken door, totdat wij vanaf het zandpad niet meer zichtbaar waren. Terwijl ik op een zonnig open plekje mijn broek losknoopte, zei ik dat zij een paar struikjes verder wel haar gang kon gaan. Ik trok haastig mijn boven- en onderbroek uit, want op je hurken zittend plas je anders te gemakkelijk over je kleren. Ik hing de kledingstukken aan een tak, waarbij ik ervoor zorgde dat autosleutels en portemonnaie niet uit de zakken gleden. Om een plekje te hebben waar de plas van mijn voeten weg zou lopen in plaats van over mijn schoenen verzette ik een paar passen en daarbij veranderde ook mijn blikrichting.

Daarbij merkte ik dat zij vanachter haar bosje verderop helemaal niet hurkte, maar “onopvallend” stond toe te kijken. Ik deed net of ik het niet zag, want ik moest veel te nodig, hurkte en met een blubbergeluid spoten mijn darmen leeg, terwijl tegelijk de straal pis een poos aanhield. Toen de ergste spanning geweken was, gluurde ik eveneens “onopvallend” opzij. Zij stond eerst nog doodstil, maar even later zag ik haar niet meer, en zij liet blijkbaar ook de natuur haar loop. Terwijl ik nog na perste en piste en aan de tissues frommelde, kwam zij plotseling statig voor mij langs en verklaarde vast naar de auto te gaan. Ik vroeg me af waarom zij zo dicht voor mij langs moest. Ik vond dat trouwens spannend, en dat gegluur eigenlijk ook, en mijn lul wond zich behoorlijk op. Ik keek haar met doordringende blik na. Zij bukte zich om tussen de lage takken door te gaan, het rokje wipte op en ik zag haar blote gat in de zon.

(2) Therapeutisch

Zij liep door zoals ze gezegd. Ik veegde mijn achterwerk schoon, trok mijn broek weer aan en ging achter haar aan. Vlakbij de parkeerplaats haalde ik haar in, en toen zij door het gat in de afrastering stapte, zag ik weer dat zij alleen dat kreukelige rokje droeg, met die rare gesp. Ik maakte de auto open, stapte in, deed het rechterportier van het slot, en zij stapte nu veel meer ontspannen in dan de eerste keer, en dus toonde zij al dan niet met opzet een prachtige linker bilpartij. Was zij door haar gluurgedrag remmingen kwijtgeraakt en geneigd meer risico’s te nemen? Toen ze weer zat, zei ik, alsof ik haar een vuurtje vroeg:

“Je hebt geen broekje aan hè?” Tot mijn verrassing barstte zij in een hartverscheurend snikken uit en wierp zich op mijn rechterschouder. Daar wordt een man die daar niet op verdacht is goed verlegen van, en ik probeerde haar te kalmeren door op haar schouder te kloppen.

“Niet dat me dat hindert,” zei ik, maar ze snikte:

“O, ik schaam me zo… het is zo spannend half in je blootje en toch niet bloot, en je hebt er nog dagen later een kick van…” Ik zei dat ik dan nog minder begreep waarom ze zich tot huilens toe moest schamen:

“Ik vind bloot ook lekker; trouwens dat heb je gezien ook!”

Weer barstte zij, betrapt, in een huilbui uit en weer moest ik haar gerust stellen, dat ik dat niet onaangenaam had gevonden, integendeel, al ben ik dan geen potloodventer. Maar met gierende uithalen ging ze maar door.

“Jij hebt aardig wat spanning opgekropt,” zei ik om maar wat te zeggen, “word je niet vaker betrapt?”

“Jawel,” snikte ze, “maar ze worden dan aanhalig en dan kan ik van me af slaan, of ze worden boos, en dan laat ik me uit de auto zetten,” ze kalmeerde wat en lachte door haar tranen heen, “en dan laat ik als-ie wegrijdt mijn blote gat nog even zien, en dan geeft hij zoveel gas, dat hij bijna een aanrijding veroorzaakt. En de kick houdt dan nog dagen aan.”

“En daarom draag je ook sportschoenen, om een flink eind terug te kunnen lopen,” zei ik toen. Ze knikte.

“Maar de laatste keren hadden ze het niet door en dan hoopt de spanning zich op.”

“Maar dan ben je die spanning nu toch kwijt? Wat is dan het probleem nog?”

“Het is allemaal zo tegenstrijdig,” snikte zij weer, “de spanning en de schaamte alle twee.”

“Ja,” zei ik, “de spanning ben je kwijt en de schaamte niet. En je zoekt een nieuwe kick.”

“Ik denk dat je gelijk hebt,” zei ze met spijt in haar stem. Zij had de Margriet dus evenveel gelezen als ik.

Ik startte de auto. “Wat zal ik doen?” vroeg ik “Moet je werkelijk dezelfde kant op als ik of zal ik je terugbrengen? Of heb je een ander idee?”

“Heb jij misschien een beter idee?” vroeg ze toen.

“Als je werkelijk een paar dagen met je hoofd in de wolken wilt leven, moet je dus iets bloot doen wat je nog niet eerder hebt gedaan,” analyseerde ik, “bijvoorbeeld in het openbaar helemaal naakt. Heb je dat wel eens gedaan?” Zij zei van niet, maar ik wist niet of ik dat moest geloven.

“Nou, een half uurtje hiervandaan is een naaktstrand. Trekt je dat?” Ze begon weer kleur op haar wangen te krijgen.

“Ja dus,” concludeerde ik en ik reed via de invoegstrook de weg weer op.

“Ben je daar al eens eerder geweest?” voeg ze.

“Ja. Ik vind naakt zwemmen erg prettig, en je dan in de zon en de wind op laten drogen, en ondertussen onopvallend naar de meisjes kijken. Want echt gluren geeft geen pas.”

Ze lachte wat flauwtjes.

“En gedraagt iedereen zich verder als op een gewoon strand? Want daar kijken de mannen ook liefst door je badgoed heen?”

“Ze doen alsof,” zei ik deskundig. “Maar ten eerste lopen er nogal wat mannen min of meer exhibitionistisch rond, alleen hebben ze nooit een stijve. Vrouwen doen dat bijna niet. En van de mannen die een drankje halen bij het strandtentje kleedt ongeveer de helft zich eerst weer aan, maar de vrouwen bijna allemaal. Maar één keer heb ik een meisje gezien dat zich echt apetrots liet bewonderen, beeldschoon, met alleen een zonneklep op.”

Zo kabbelde het gesprek wat door tot wij bij het parkeerterrein bij het strand kwamen. We stapten uit en ik moedigde haar aan om zich zoveel mogelijk op te fokken, juist omdat de spanning tussen zich bloot geven en bloot zijn weg zou vallen.

“Ja, maar dan moet je wel gelijk meedoen,” meende zij, en ik was met haar eens dat dit onderdeel moest zijn van de therapie. Zo kleedden wij ons onmiddellijk voorbij het bordje “Naaktrecreatie” uit, wat ik anders nooit doe, zij eerst het rokje, en toen met een atletische zwaai in één keer de rest, en toen liep zij apetrots, met de zon schitterend in haar krullend hoofd- en schaamhaar, het terrein op, om haar kick op te doen.

Ik voelde me daar wat ongemakkelijk bij, te meer omdat mijn lul stijf werd. Seks-op-naaktstrand is het laatste taboe dat nog kan sneuvelen. Ik leidde mijzelf af door te vragen wat ze wilde drinken, en na iets veroverd te hebben – naakt dus – zochten wij een plekje in de zon. We legden onze kleren neer en dronken het sapje op. Ik zag dat haar ogen net zo groen waren als het blikje frisdrank. Ik stond op om de lege blikjes in de prullebak te gaan doen en stelde voor te gaan zwemmen. Dat wilde zij ook wel, en zo zwommen wij een kwartiertje totdat zij er genoeg van kreeg.

“Ik ga vast op de kant,” zei zij, “want het is wel lekker maar niet opwindend. Zwem jij nog maar even.”

“Ik kom ook zo,” zei ik en ik bewonderde haar naaktheid, terwijl ze op de kant klom.

Vijf minuten later wilde ik haar weer opzoeken, maar tot mijn teleurstelling bleek zij verdwenen te zijn. Ik liet mij opdrogen terwijl ik het terrein rondzwierf, overal zoekend, of ik haar nog zag. Uiteindelijk had zij evenmin een handdoek bij zich, en ze zou toch ook eerst moeten opdrogen vóór het aankleden. Maar ten slotte ben ik alleen naar huis gegaan. Een goede therapeut maakt zichzelf zo snel mogelijk overbodig.

Maar gelukkig! Een week later na een vervolgafspraak met mijn klant stond ze daar weer aan de overkant van het stoplicht. Met het rokje en de opvallende gesp. Ik draaide dus weer de parkeerstrook op en vroeg of ze weer zin had mee te rijden. Dat had ze, dus ze stapte weer in, deze keer zonder haar blote billen te verbergen. Verder ging alles hetzelfde als hier boven verteld, maar vanaf waar daar “(2) Therapeutisch” staat verandert het verloop totaal.

Uitgepist kwam zij opnieuw statig voor mij langs en verklaarde vast naar de auto te gaan. Ik vond dat spannend, en mijn lul wond zich behoorlijk op. Ik keek haar opnieuw met doordringende blik na. Zij bukte zich om tussen de lage takken door te gaan, het rokje wipte op en ik zag haar blote gat in de zon.

(3) Romantisch-erotisch.

Zij liep door, en tussen de struiken zag ik nog een paar keer haar billen oplichten. Ik veegde mijn gat af met een tissue, trok mijn kleren weer aan en ging dezelfde richting uit. Op het pad stond zij mij op te wachten. Er passeerden twee joggende mannen.

“Je hebt me lekker staan te bekijken,” opende ik de aanval. Ze lachte:

“Het was reuze opwindend.” Ik stootte door:

“Net zo opwindend als geen broekje aanhebben?” Zij werd weer kreeftrood, maar gelukkig won haar opgewonden gevoel het van schaamte of kwaadheid en ik was zo brutaal om nu het rokje ook aan de voorzijde op te tillen. Ze sloeg het uit mijn vingers en riep:

“Ik exhibitionist, dan jij ook exhibitionist! Vooruit, je lul uit je broek.” Ik protesteerde:

“Bloot vind ik heerlijk, maar potloodventen belachelijk.”

“Nou, dan maar belachelijk, maar gelijke monniken, gelijke kappen.”

Ze frummelde aan mijn broek en wurmde mijn hard geworden lul eruit. Ik maakte van de gelegenheid gebruik door met twee handen haar billen te kneden.

“Goed zo,” zei zij, “hij wordt weer lekker hard,” en ze richtte zich weer op. “Nu gaan we een wandelingetje maken,” riep zij enthousiast. Ze sloeg haar linkerarm om mijn middel, drukte haar heup tegen de mijne en keek mij pesterig aan. Ik besloot er het beste van te maken en greep met mijn rechterhand onder haar rokje haar rechterbil. Zo liepen wij de zon tegemoet.

De joggers hadden een rondje rond het bosperceel gelopen. Zij kwamen ons tegemoet, maar letten alleen op hun loop,- adem- en hartritme. Pas vlak voordat ze ons passeerden, zag één van de twee dat er iets opmerkelijks aan de hand was. Toen hoorde ik ze wat smoezen tussen de afnemende voetstappen door. En een paar minuten later kwamen ze er weer aan, en tuurden al vanuit de verte richting kruis. Zij zag het ook en kronkelde van het lachen, waardoor mijn lul nog stijver werd. De joggers passeerden weer en keken nu ook naar haar. Ik besloot wraak op haar te nemen, en toen zij vlakbij ons waren tilde ik haar rok op. Zij bleven op de plaats stampend staan alsof ze een drukke weg over moesten steken zonder hun ritmes te verstoren. Ik liet de rok weer zakken, en de joggers renden door. Dit herhaalde zich een paar rondjes.

Wij kwamen langs een schaftkeet met een stuk of vier bier drinkende bosarbeiders. Die maakten “leuke” opmerkingen over het verhelpen van problemen met kettingzagen. Zij vond de grapjes ook leuk, wat mij van haar tegenviel, en als wraak dan wel beloning liet ik ook deze heren na het voorbijgaan haar blote kont zien. Zij deden het geluid van een kettingzaag na, maar bedoelden nu duidelijk wat anders.

Ook de joggers passeerden ons nog eens. Toen dezen uit het zicht waren trok zij aan mijn arm.

“Zo is het wel genoeg,” zei ze, “kom op, de bosjes in.” Wij bukten ons tussen de laaghangende takken door, en uit het zicht van het pad trok ik haar trui en t-shirt over haar hoofd. Ze had kleine stevige tieten, en droeg natuurlijk geen bh. Ik kleedde mij snel uit en zij stapte uit het rokje.

“Dat vrijt gladder,” zei ze, “kom, maak me nog eens wat heter.” Er stond een beukeboom met een gladde bast, waar zij wijdbeens tegenaan ging leunen, en na wat strelen, poetsen en duwen tegen haar rossig begroeide venusbult schoof ik mijn lul onder haar en drukte hem terwijl ik mijn knieën rechtte langzaam in haar kut. Zo werden wij één met de natuur.

Wij kleedden ons weer aan en gingen terug naar de auto. De joggers liepen ons achterop, maar wij lieten hen niets meer zien, en teleurgesteld holden zij verder. De kettingzagen hoorden wij in de verte en de schaftkeet was dus leeg.

Bij het instappen in de auto gaf ik haar een tissue om de stoel schoon te houden, en toen ze ingestapt was, maakte ze op een uitdagende manier gebruik van het papiertje.

“Moet je nog eens?” vroeg ik. Ze lachte wat.

Ik startte de auto en reed naar de plek van haar bestemming, bij een parkeerplaats in een villapark.

“Ben je er volgende week weer?” vroeg ik. Ze stapte uit, terwijl ze duidelijk haar billen showde, en maakte een révérence. Ik reed weg en in de rechterspiegel zag ik dat zij mij ten afscheid nogmaals haar heerlijkheid liet aanschouwen. Toen stak ze de weg over en stak haar duim in de lucht.

Weer een week later pikte ik haar op dezelfde plaats op. Weer doken wij bij de parkeerplaats het staatsbos in.

(4) Poepseks.

Deze keer loste ik mijn blaas en darmen terwijl zij eerst geamuseerd, oplettend en daarna uitdagend stond toe te kijken. Toen tilde ze haar rokje op en wenkte mij met haar kont. Ik sprong zonder mijn gat af te vegen met een gorillakreet naar haar toe, en draaide haar voorkant naar de mijne, terwijl ik langzaam mijn linker middelvinger in haar aars stak. Zij had de band van het rokje, met de glimmende gesp, al losgemaakt, pakte nu geroutineerd zowel de band als de boord van de trui en t-shirt beet en trok alles tegelijk over het hoofd uit.

“Goed zo,” zei zij, terwijl ze haar billen om mijn linkerhand draaide, “maar ik moet wel poepen zo.”

“Spring op mijn heupen,” zei ik, en ik boog me achterover om haar op te vangen zonder mijn evenwicht te verliezen. Dat deed zij en met mijn rechterhand gaf ik haar kont extra steun. Zo probeerde ik terug te stappen naar de open plek in de zon. Laaiend werd ik van het idee van de poep uit haar prachtige gat en ik roerde mijn middelvinger bij elke stap.

Vlakbij de plek waar ik net zelf had gescheten deed ik of ik struikelde. Ik zorgde, terwijl ik handig mijn vinger uit haar gat wipte, dat zij midden in de nog lauwe bruine kledder terechtkwam. De groene vliegen stoven alle kanten op. Zij gaf een opgewonden schreeuw en ik zag dat ze het lekker vond. Ze draaide wild en wijdbeens heen en weer, beurtelings op haar billen en voeten leunend, met haar buik in de lucht. Zo trok zij mij over zich heen, en voor ik er erg in had wierp zij zich met een jiujitsugreep onder mij vandaan, zodat de rollen nu omgekeerd waren. Tegelijk plopte ook haar stront uit haar gat en zij richtte zich wijdbeens overeind om zoveel mogelijk mijn lul en kloten te bepleisteren.

Wij waren nu door het dolle heen, rolden weer om, ik graaide links en rechts in ons beider stront en smeerde haar tietjes zo dik mogelijk in. Toen duwde ik mijn lul in haar kut terwijl de poep in onze beharing smakte. Zo kwamen wij hijgend klaar en klaargekomen hijgden we plakkend na. Wij zagen eruit als wit beschilderde primitieven uit een volkenkundige atlas uit het jaar nul, maar dan ná een nacht feesten en in negatief. De strontvliegen wolkten weer om ons heen als een sproeiend vuurwerk.

Zo konden wij niet in de burgermaatschappij terugkeren. Zij ried mijn gedachten, gooide mij weer op mijn rug en begon uitgebreid over me te pissen. Dat spoelde al aardig wat schoon.

Ik excuseerde mij dat mijn blaas al leeg was, maar er was een greppeltje vlakbij, waarin hopelijk nog wat water stond. Wij veegden ons en elkaar aan hert gras en mos zo goed mogelijk schoon, ondertussen borst, buik, rug en billen knedend, en met plukken mos masseerde ik haar kleine stevige tieten. Wij zochten het greppeltje op krabden met de handen onze kruisbeharing en met stukjes boomschors de rest schoon en spoelden ons na in het greppeltje. Zo kwam zwemdiploma A ook nog van pas.

Toen het grove vuil eraf was en er alleen nog bruine vlekken en stank over waren, begon ik haar en zij mij met de tissues schoon te poetsen. De parfum van de tissues overheerste geleidelijk de stank, maar wij waren pas ongeveer halverwege toen de tissues op waren. Het wrijven en masseren had ons weer opgewonden, en zo naaide ik haar nogmaals, deze keer van achter. Ze schokte net zo met haar kont als in het begin van deze scène en kwam met een oerkreet klaar. Schoon waren wij nog niet, dus besloten wij met de vliegen naar een sauna in de buurt te gaan. Wij kleedden ons aan en liepen naar de auto terug. Ik gaf haar een conceptrapport om op te gaan zitten zonder de zitting te bevuilen.

“Die sauna hoort wel bij een seksclub,” zei ik. Zij:

“O dat geeft niet: ik doe waar ik zin in heb, niet meer, maar ook niet minder.” Ik parkeerde de auto achter de vlechtwerk schutting, ik stapte uit, zij weer met de révérence. De portier, een Woody-Allenachtige figuur, zei eerst dat de meisjes er nog niet waren en dat hij bovendien geen parenclub had. Wij zeiden dat we alleen voor de sauna kwamen. Hij bleef bezwaar maken, pas toen ik gezegd had, dat eventueel omzetverlies voor mijn rekening zou zijn, bond hij in. Zo gingen wij naar binnen.

In de kleedruimte waren al twee mannen bijna uitgekleed, een korte gedrongen figuur met peper-en-zoutkleurig haar en een lange atletische gestalte met een blonde gemillimeterde schedel. Aan twee wanden, waaronder die met de portiersloge hingen spiegels, doorkijkspiegels zoals zou blijken.

Mijn metgezellin, die nog steeds geen naam had (de titel van het verhaal schrijf ik er het laatste boven), pakte een bankje van de muur, zette het in het midden van de ruimte, klom erop en gaf dezelfde striptease-zonder-geleidelijke-opbouw weg die ik in het staatsbos had genoten. De uitwerking kwam onmiddellijk, twee lullen schoten overeind, alleen de mijne niet, die was even uitgeput. Woody Allen stoof naar binnen en probeerde haar bij haar knieën te pakken om haar naar buiten te gooien. Maar zij stapte vlug op zijn linkerschouder en sprong achter hem op de grond. Hij draaide zich om, zij herinnerde zich haar derde dan jiujitsu en trok hem met een sutemi over zich heen. Daar ook hij enige kennis van oosterse vechtsporten had kwam hij onbeschadigd neer. Ze dook achter hem aan en trok hem handig zijn broek uit, waardoor hij kalmeerde. Ook de andere twee mannen begrepen waarom hij zo’n drukte maakte en beloofden hem zo nodig schadeloos te stellen. De portier kleedde zich weer aan, meer bezorgd om zijn handel dan seksbelust, en verdween.

Mijn partner zette daarop haar act voort, door op het bankje op een been balancerend eerst haar linker- en toen haar rechterschoen en -sok uit te trekken. De vliegen verhoogden het theatereffect. Ik kleedde mij ook uit, maar mijn lul bleef uitgespeeld. Toen zij klaar was, liet zij zich op handen en knieën op het bankje zakken, de kont naar de twee mannen gekeerd. Langzaam deed zij haar benen wijd en schoof zij haar knieën aan weerszijden van het bankje, terwijl ze voorover bleef steunen op haar ellebogen. Haar tietjes kwamen daarbij prachtig uit. Ze zat nog onder de bruine vlekken en vegen, als een panter. De vliegen schoten daarover heen en weer als torretjes op het slootwater. Haar gedrag was duidelijk genoeg, en de mannen sprintten op haar af. De lange had een stap minder nodig en was dus het eerste bij haar kontzijde, en de andere moest met de hoofdzijde genoegen nemen. Zij hapte naar zijn lul en hij kneedde haar plakkende tieten. De andere zakte door zijn knieën om zijn lul in haar kut te steken. Toen zag hij de poepresten in de kutharen hangen en: “Getver…derrie,” riep hij hardgrondig, en stootte door. Stikkend van het lachen met de lul in haar mond en met haar hele lijf schokkend kwam zij tweezijdig klaar, en de mannen ook. Ik stond erbij en ik keek erna, jaloers of genietend of iets ertussen in.

Ondertussen kwamen de “meisjes” binnen, wij hoorden een deur slaan op de gang.

“En dat zonder condoom!” zeiden zij. De druiven van seksplezier zijn zuur, dacht ik. Met zijn vieren voerden wij nu het gebruikelijke seksritueel uit, en toen wij schoon waren kwamen de meisjes binnen voor de massage, in doorzichtige kamerjasjes, die precies tot de heup reikten. Zo kon de klant ze gemakkelijk bij de kut grijpen. De ene, een donker Indisch type, had het kuthaar weggeschoren, de andere had daar een welige rosse uitdossing en een blonde ragebol op haar hoofd. Alle twee hadden zij belachelijk hoge hakken, die de kont naar achteren en de buiken bol trokken. De meisjes werden met enkele bankbiljetten schadeloos gesteld. Ook mijn vriendin werd uitgebreid gemasseerd, want met jaloezie verdien je niets, en ik had ervoor betaald. Langzaam begon ze te kronkelen onder hun handen, en langzaam kwam ook mijn lul weer overeind. Ze lag op haar buik, maar toen ze mijn opspelige lul zag trok zij haar knieën tegen haar tieten. Ik schoof over haar heen, en stopte mijn half harde lul in haar aangeboden gaatje, dat ik eerst met massagecrème op mijn middelvinger had opgerekt, en verstijvend perste mijn lul zich door haar kringspier en spoot zich nogmaals leeg. De meiden trokken aan weerszijden met een verveeld gezicht de mannen nog eens af. Mijn vriendin genoot ervan als van een fraai slotakkoord.

Wij kleedden ons aan en betaalden de portier. Hij had liever haar indiensttreding als betaling gehad, maar op dit voorstel liet zij hem ten antwoord haar blote gat zien. Wij stapten in de auto, zij met révérence en het nog steeds gekreukelde rokje. Met de ceintuur en de grote gesp.

“Waar wil je naar toe?” vroeg ik, “moest je werkelijk naar Hooglaren of zal ik je terugbrengen naar af?”

“Ik vind het voor vandaag wel genoeg,” zei ze, “tot volgende week.”

Wij reden terug, en toen zij op de bekende parkeerstrook was uitgestapt, bleef ik even wachten, of ik kon zien waar ze heen ging. Het was nogal druk, dus dat kon ongemerkt. Ze liep een parkeerterrein daar vlakbij op, keek of niemand haar zag en schoof toen de hondepoep vermijdend de bosjes in. Daarna zag ik haar niet meer.

De week erna stond ze weer op de bekende plek. Na het intussen bekende poep- en pisritueel op de open plek in het staatsbos deden wij, of ik, een nieuwe sensatie op.

(5) Occult

Toen ik uitgepoept was, zwenkte zij langzaam haar kont heen en weer, als om mij aan te lokken. Mijn lul reageerde daar heftig op. Ik veegde mijn gat schoon met een tissue, stond op en liep aarzelend naar haar toe.

“Jij hebt toch derde-dan karate?” ze ik.

“Jiujitsu,” verbeterde zij, “dat is veel gemener.” Kont wiegend probeerde zij mij op te jutten.

“Nu mag je me naaien zoals je wilt,” zei zij onder haar oksel door kijkend, “ als je straks iets voor me doet.”

“Wat dan?” vroeg ik wantrouwend, en mijn lul verslapte al wat.

“Dat zeg ik niet, je moet een risico durven nemen. Maar het gebeurt hier en nergens anders, alleen met mij, en achteraf kun je er nooit last mee krijgen.”

“Risico’s van enge ziektes hou je natuurlijk,” zei ik.

“Ja, dat geldt voor mij ook,” zei zij, “nou, wat doe je?” Zij pakte kronkelend de boorden van trui en t-shirt en trok deze met één beweging over haar hoofd. Ik stond nog steeds achter haar, en zij half voorover, met alleen het rokje aan en de sportschoenen. De gesp glansde in de zon. Ik besloot me te laten gaan en trok uit wat ik nog aan had, duwde ondertussen mijn schaamhaar tegen haar billen, sloeg mijn rechterarm om haar heupen en kneedde met mijn linkerhand haar afhangende tietjes.

“Benen wijd,” commandeerde ik, “en buk je zo ver mogelijk.” Ze deed zoals ze beloofd had, en zo stond ze tegen mij aan als een grazende giraffe. Zij wreef haar billen heen en weer tegen mijn schaambeen. En omdat zij door haar gluurgedrag haar kut kletsnat had gehitst, schoof mijn lul glad naar binnen en spoot hij na een paar seconden leeg. Dat was snel.

“Veel te vlug,” deed zij teleurgesteld, maar ik voelde dat het komedie was, en dat zij andere plannen had. Toch moest zij ook nog aan haar trekken komen. Ik was uitgehijgd, mijn lul verslapte en gleed naar buiten. Mijn schaamhaar was kletsnat,

“Je hebt me stevig beet gehad,” zei ik waarderend. Ze draaide zich om, pakte mij bij de heupen, wipte het rokje omhoog en drukte twee plukken schaamhaar tegen elkaar. Ze trok haar schouders achterover en haar tietjes recht in de lucht en lachte hoog en opgewonden. Ze had kopergroene ogen, zag ik opnieuw. Toen veegde ze haar tieten langs mijn borstkas, en vergenoegd zei zij:

“En nu betalen!”

Zij wees in de richting waar ik mij net uitgebreid had ontspannen, en trok me mee daarnaar toe.

“Zo,” zei ze, “en nu pak je met twee handen zoveel mogelijk poep beet; er is genoeg, dus ga je gang.” En toen ik aarzelde, duwde zij haar schaamhaar tegen mijn billen:

“Denk om mijn derde dan!” De strontvliegen stoven in paniek rond de poephoop, even groen als haar ogen. Ik begreep dat ik niet veel keus had en greep tussen twee handen zo afstandelijk mogelijk de dampende kledder beet. Bijna dansend liep ze voor mij uit, zoveel mogelijk met het rokje wapperend, en dat vergoedde mijn onaangename rol. Waar zij vanuit de bosjes naar mij had staan gluren bleek zich een langwerpige zeshoekige kuil te bevinden, in de vorm van een grafkist, maar dan veel breder. Ze ging wijdbeens over het voeteneinde staan en gaf mij opdracht de poep zo gelijkmatig mogelijk langs de binnenrand van de kuil te smeren, langs de gras- en moszoden. Met genoegen schuurde ik zo mijn handen min of meer schoon aan het scherpe droge zand en de beplanting.

“Kom nu achter mij staan en hou me bij mijn heupen stevig vast.” Dat deed ik, en wijdbeens stond ook ik dus over het voeteneinde van de kuil, mijn handen kleefden aan haar heupen. Ze wiegde weer met haar kont, en langzaam begon mijn lul weer te verstijven. Ze moet dat gemerkt hebben, want ze riep over haar schouder:

“Jij hebt je deel gehad, nu is het mijn beurt!” en ze begon te pissen. Ze richtte de straal door aan haar kutlippen te trekken. En ze piste eerst voorzichtig een pentagram op de zandige bodem van de kuil, door de pis langs haar vingers te laten druppelen, en daarna zette zij alle sluizen open, waarna de halve kuil vol leek te lopen. De zon leek te versluieren, en flarden nevel stegen op uit de kuil. Hier en daar lichtten nog wat vliegen op. Tegelijk zwol er een herhaald gedreun aan, als van een gong. De nevelflarden leken vorm te krijgen en zij raakte in trance. En op de maat van de dreunende gong riep zij:

“Freud, Sigmund Freud!”

“Je roept geesten op,” zei ik ongelovig, “maar Freud is de anale fase toch wel te boven?” Maar opnieuw riep zij ritmisch: “Freud, Sigmund Freud!” En de gong dreunde door. En een schim verdichtte zich tot een snuivende figuur, die inderdaad sprekend leek op het portret uit de geschiedenis van de psychiatrie. Zonder een woord te zeggen zweefde hij uit de kuil omhoog en begon haar kut te bevingeren en te zuigen. Zij reageerde met enthousiast gekronkel.

“Hou me goed vast,” riep ze tegen mij. Ik vroeg me af of ik hallucineerde en zei toen sarcastisch:

“Herr Professor, sind Sie Ihr Es oder Ihr Über-ich? Oder sogar Ihre Dreieinigkeit?” Verstoord loerde hij tussen haar benen door in mijn richting.

“Verderben Sie mir die Freude nicht!” waarschuwde hij mij.

“Sie ist ja Ihre Mutti nicht,” pestte ik hem verder, maar pas later begreep ik waarom juist die opmerking hem zo woedend maakte. En terwijl de gong dreunde kreeg zij haar orgasme. Zij had de conversatie blijkbaar niet gehoord, maar Freud trok zich vreugdeloos af, en riep op de maat van de gong:

“Oscar! Oscar!” En de damp van de pis verdichtte zich opnieuw, en een figuur werd zichtbaar met een schilderij onder zijn arm. Tegelijk klonk het gerinkel van de Disneyfiguur Rinkelbel, en een gevleugelde gestalte kreeg contouren, die een engel uit een kinderboek uit het Rijke Roomsche Leven leken. Hij of zij klapperde wild met de vleugels. Geesten zien eruit zoals wij denken dat ze eruit zien, realiseerde ik me, en ik vroeg me af wat deze engelbewaarder kwam doen. De gong dreunde door. De gestalte met het schilderij kreeg ook vastere contouren, en ik zag dat hij een zwaar door huiduitslag aangetast gezicht had. Het schilderij vertoonde het gezicht van een stralende jongeman. Bij de volgende gongslag veranderde de jongeman op het schilderij in een stokoude schubbige figuur en kreeg de drager weer een menswaardig uiterlijk, dat ik uit de literatuurgeschiedenis herkende: Oscar Wilde, nu ongetwijfeld met het portret van Dorian Gray. Bij de volgende gongslag wisselden zij van uiterlijk: Oscar had weer siphylis en Dorian Gray straalde. Dat ging zo door bij iedere gongslag. Langzaam dreven zij in onze richting.

“Weg jullie!” riep de engelbewaarder. Maar de gong dreunde door, en op het moment dat Dorian Gray weer schubbig was, sloeg Oscar het schilderij met een uiterste krachtinspanning omhoog verend, over het hoofd van mijn sekspartner heen. Met een gil verschrompelde zij tot een uitgedroogd stuk leer, dat ik verbijsterd tussen mijn handen door in de kuil liet glijden. Freud zei:

“De volgende keer stuur ik Oedipus op je af met het hoofd van Medusa! Zelfs een engel kan niet voorkomen dat je daardoor versteent.” Ik snapte nu waarom hij zo kwaad was geworden over mijn: “ze is je moeder niet.” Ik had hem ervan beschuldigd dat hij zijn moeder had genaaid! Schaterend zakten Freud, Wilde en Dorian Gray, nu alle drie zeer toonbaar, weer weg in de kuil. Tot de engelbewaarder zei ik:

“Had u dit niet kunnen voorkomen?” en hij of zij zei:

“Stomkop, ik ben jouw engelbewaarder, niet de hare. Die flikkers hadden anders beslist geen vrouw gepakt.”

“Maar waar was haar engelbewaarder dan?”

“Als iemand zelf geesten oproept staan wij engelen machteloos.” Ik moest dus zelf maar geen séance beginnen als ik geen kennis wilde maken met het hoofd van Medusa.

Ondertussen brak de zon weer door, en ook mijn engelbewaarder loste op, terwijl het gedreun van de gong afnam en overging in het bonken van mijn hartslag. En tussen de bladeren op de bodem van de kuil, die zo pas nog alleen droog zand had bevat, ritselde een hazelworm weg of een slang. Ik stond daar, nog steeds naakt en wijdbeens, met wat poepresten aan mijn handen. De vliegen leken hun glans opeens verloren te zijn. In de greppel in de buurt waste ik als een automaat mijn handen zoveel mogelijk schoon. Ik merkte dat ik aan alle kanten bezweet was en huiverde onder het opdrogen. Ik trok mijn kleren aan en ging nog steeds, mechanisch als een robot, naar de auto terug.

In het gras bij de parkeerplaats zag ik de voetafdrukken van haar sportschoenen. Maar die gingen het bos helemaal niet in, maar in de richting waar wij vandaan waren gekomen. Was ze terug gaan lopen? Als ik naar een psychiater moet, dan niet naar een psychoanalyticus, dacht ik: voor hallucinaties moet een betere verklaring zijn dan de anale fase. Maar haar zag ik niet meer, in geen velden of wegen. En met iets tussen paniek en moedeloosheid stapte ik in de auto en reed naar huis. Zou ze er toch weer zijn volgende week?

(6) St. Michaëlsdag

Maar ik heb haar niet meer teruggezien, ze leek van de aardbodem verdwenen. Een paar maanden later: – ik was al op vakantie geweest en had aan vele naaktstranden van Europa verwijld – zette ik tijdens het lezen van de avondkrant het televisiejournaal aan.

“Het nieuws van 29 september 1989.” Voor dit verhaal zijn de volgende onderwerpen van belang.

- Aanhangers van het Michaëllegioen, een fundamentalistische katholieke groepering, hebben ter gelegenheid van het feest van hun patroonheilige met champagneflessen de ruiten van een bekend sekshuis aan het Singel te Amsterdam ingegooid. De politie heeft enkele aanhoudingen verricht.

- In de Drentse gemeente Oring is een veenlijk gevonden dat in opmerkelijk goede staat verkeerde. Bij een veenlijk is alleen de huid gelooid door de zuren in het veen, terwijl de rest is vergaan. Deskundigen uit de archeologische wereld dateren het voorlopig op de overgangsperiode tussen heidendom en christendom. Vervolgens liet men een archeoloog aan het woord, die een laat-Merovingische gesp liet zien. Ik voelde mij wit wegtrekken. De gesp leek sprekend op die van haar malle rokje. Na het weerbericht volgde eerst:

“De politie vraagt uw aandacht voor het volgende. Op 22 juli is voor het laatst gezien Gabriëlle Hellekuil, geboren 4 december 1960 in Helmond. Zij is lang ongeveer 1.65 m, smal postuur, blond krullend haar. Zij was gekleed in een lamswollen trui, rose t-shirt, een spijkerbroek merk Tripper, roze sokken en sportschoenen merk Puma. De spijkerbroek is gevonden op een parkeerterrein te Ammerloo aan de N 138, opgevouwen en blijkbaar opzettelijk verstopt.” Haar portret verscheen, een zonnig portret. Ik pakte mijn agenda om te zien wanneer ik haar het laatst had ontmoet. Dat bleek 22 juli te zijn.

Een blik in een handboek over tijdrekening leerde mij dat dat de feestdag was van Maria Magdalena, de patrones van de hoeren, en 4 december die van de St. Barbara, patrones van een zalige dood. Zij was zo goed ingedekt door heiligen dat het gemis van een engelbewaarder ruimschoots was gecompenseerd en zij vast niet door Oscar de hel in was gesleept. Ik concludeerde dat ik met mijn verhaal toch niet naar de politie kon. Maar ik stuurde wel een anonieme tip naar de archeoloog van de Groningse universiteit met de locatie van de kuil.

Een paar maanden later deed ook de Nieuwe Revue nog een duit in het zakje: “Gabriëlle verdween: heks of hoer,” stond er op de voorkant. Ik kocht hem, maar er stond zoals gebruikelijk niets interessants in het artikel.

7. Fragmenten uit het dagboek van Gabriëlle Hellekuil.

4 maart 1987. Op mijn naamdag kreeg ik vroeger een suikerengeltje naast mijn bord. Het was mooi weer en ik had zin om de stad in te gaan. In een restaurant heb ik Irish coffee gedronken. In het toilet heb ik daarna min of meer werktuigelijk mijn broekje in de emmer met maandverband gedaan en ben zo vertrokken. Ik vergat nog bijna te betalen. De dienster die mij terugriep dacht dat mijn hoogrode kleur van de vergissing kwam.

“We vergeten allemaal wel eens wat,” zei zij, en ik lachte wat schaapachtig. Het gaf mij een geweldige kick.

29 juni 1987. Ik raak gewend aan mijn behoefte in mijn blote … onder mijn jurk de stad in te gaan. Soms trek ik een wat kortere rok aan, en de kick stijgt met de zoom van de rok. Een ceintuur gekocht met een namaak antieke gesp, van bont geëmailleerd koper.

30 augustus 1987. Om weer eens iets heel anders te proberen ben ik met de auto naar het naaktstrand Laarderplas gereden. Eerst was het wel even spannend, uitkleden terwijl mannen mij stiekem observeerden. Openlijk toekijken hoort blijkbaar niet. Ik deed zo lang mogelijk zoveel mogelijk naakt, maar echt opwindend was het niet.

8 september 1987. In de krant stond een bericht over een proefschrift over het meest voorkomende en minst ernstige zedendelict, namelijk exhibitionisme. Mijn hebbelijkheid blijkt bij vrouwen de meest voorkomende vorm te zijn. Hoera, mijn afwijking heeft een naam! Met des te meer hartstocht kan ik me laten gaan.

21 april 1988. Ik heb een nieuwe kick opgedaan: liften met alleen mijn hoelarokje aan. Het kost wel moeite, om zeker te weten dat ik “netjes” de auto van mijn liftgever inschuif. Ik ga eerst in mijn spijkerbroek naar de liftplaats, want de buren beginnen mij vreemd aan te gapen. Gelijk hebben zij.

31 mei 1988. Het was vandaag winderig weer, en ik heb mijn liftgever, een ouderling-achtig type, gevraagd bij de eerste parkeerplaats te stoppen, want ik moest nodig. Toen ik opgelucht weer in de auto stapte, deed ik wat onvoorzichtig, zodat mijn rokje te hoog opwipte. De man had net een verhandeling gehouden over de gevaren van het alleen liften voor meisjes met uitdagende kleding, en ik had gezegd dat ik zo vlugger een lift kreeg, en dat ik derde dan jiujitsu had. (Dat moet ik trouwens weer eens gaan ophalen). Toen hij mijn blote linkerbil zag, werd hij kwaad, en gelastte hij mij het voertuig te verlaten. Dat deed ik natuurlijk, terwijl ik hem nu opzettelijk mijn blote gat liet zien. Met een stijf gezicht en ongetwijfeld met een ander stijf onderdeel, reed hij weg. Ik ben helemaal terug gaan lopen, er was verder helemaal niemand en ik wapperde als een kunstschaatsster met mijn rokje. Het was een paar uur lopen, en ik deed sokken en schoenen uit op het zandpad, want ze hadden een hakje. En een paar keer liet ik zo mijn pis lekker lopen. De volgende keer toch maar sportschoenen aantrekken.

8 juni 1988. Weer een verlofdag opgenomen. Deze keer pikte een bouwvaktype mij op. Die pakte al bij het wegrijden mijn linkerknie beet. Ik weerde dat af en waarschuwde hem voor mijn vechtkwaliteiten. Maar vijf minuten later zat hij met zijn hand bij de huidplooi tussen buik en bovenbeen. “Je hebt geen broek aan,” schreeuwde hij bijna uitzinnig, en hij probeerde mijn billen te kneden. Ik greep zijn pols muurvast beet en de auto begon te slingeren. “Dat parkeerterrein op,” siste ik hem toe. Hij had er geen total-loss voor over en deed wat ik hem zei. Nog voor de auto helemaal stil stond sprong ik eruit en knalde de deur dicht. Hij gaf vol woede vol gas, spoot met gierende banden de weg weer op en ramde een hectometerpaaltje bij het invoergen. Ik treiterde hem met mijn blote kont naar zijn buitenspiegel en wandelde als de vorige keer terug.

11 juni 1988. Met een liftgever naar het naaktstrand geweest. Aardige man, zichtbaar opgewonden en verlegen met zijn verovering. Ben na het zwemmen stiekem vertrokken.

25 juni1988. Bij het parkeerterrein van een paar weken terug moest ik weer pissen, en mijn liftgever ook. Wij samen het bos in. Het was stil en opwindend in de zon. Ik slik al een tijdje de pil, want ik voel dat het me op een gegeven moment te veel zal worden. Ik ben met hem de bosjes ingedoken en zo heb ik een nieuwe kick opgedaan: wild pissen met een wildvreemde.

8 september 1988. Zelfde als op 25 juni. Andere man, kalende 40-er. Hij had in de gaten dat ik bloot was van onder, en ik heb hem gedwongen op de mannelijke manier mee te doen met mijn exhibitionisme: ballen net boven de broekriem. Hij was er doodverlegen mee, maar nam wraak door mijn rokje op te tillen voor voorbijgangers. N een half uurtje had ik er genoeg van en trok hem als beloning de bosjes in om mijn tieten te kneden.

4 juni 1989. Weer met een vaderlijk type meegelift en op de bekende plek met de bekende smoes het bos in. Hij moest zelf erg nodig pissen en ook poepen. Ik heb hem stiekem zitten te begluren met mijn vingers op mijn kut. Hij kreeg het in de gaten al deed hij of hij het niet merkte. Ik werd er laaiend heet van en heb mij uitgebreid door hem laten naaien. Daarna moest ik nodig pissen, wat hem nogmaals hevig opwond. Het lijkt wel of ik nymfomane word!

22 juli 1989. Weer een zonnige dag. Mijn liftgever moet mijn kledingtekort onmiddellijk begrepen hebben, want hij begon moeilijke vragen te stellen. Op de een of andere manier irriteerde me dat en ik heb me op de vlakte gehouden, hoewel ik bij iedere vraag kreeftrood werd. Bij de parkeerplaats heb ik me af laten zetten en hem gezegd dat hij door mocht rijden zonder mij. Ik ben de bosjes ingedoken om mijn ongenoegen uit te pissen. Zorgvuldig deed ik de ceintuur weer om, met de gesp. Dat luchtte zo op dat ik deze keer een kick kreeg van mijn periodieke onthouding – en dat op de feestdag van Maria Magdalena.

8 Een zalig uiteinde

Lieve lezers, hier eindigde het dagboek van een bekeerlinge abrupt. Na die datum was ze vermist. U ziet wel dat haar beleving van de gebeurtenissen een beetje verschilt van de mijne. Exhibitionisme, naaktloperij, agressief is het zelden en het geeft geen kans op enge ziektes. Maar dit is porno, en het verhaal mag niet eindigen in een bodemloze kuil. Er moet een happy end volgen.

Dus: in 1990, maanden na het bericht van haar vermissing: mijn hart sloeg over van de opwinding, want ik zag haar weer, bij het kruispunt met stoplichten aan de overkant. Ik pikte haar weer op. Zij herkende mij en barstte in tranen uit. Zij bleef snikken tot wij bij de parkeerplaats bij het staatsbos waren en ik troostte haar door mijn rechterhand achter haar billen te schuiven en met mijn linker haar tieten te kneden.

“Ik laat je nooit meer gaan, waar heb je al die tijd gezeten?” Ze had op een filmset gewerkt waar pornofilms gemaakt werden in de buurt van Praag. Hele vieze, met veel poep en pis. En opwindend!

“Weet iedereen nu dat je weer terug bent?” vroeg ik.

“Nee, en dat houd ik zo als je me niet verraadt.”

Wij zijn de bosjes weer ingegaan, hebben gepist, gepoept en geneukt, ik heb eerst van achteraf mijn harde naaigerei beurtelings in haar kutgleuf en kringspier gepompt. Toen zijn we samen de zeshoekige kuil ingegaan, zonder magie deze keer. Het veenlijk was verdwenen, zoals ik verwacht had. Op de zandige bodem hebben wij samen onze engelbewaarders opgepiept. Zachtjes wiekend kwamen zij beiden aangevlogen. Zij namen ons op en voerden ons naar een eiland in de Stille Zuidzee, zoals de Grote Oceaan vroeger heette. Een spierwit palmenstrand dat overvloeide van dadels, melk en honing, waar het leven naakt en goed was, en Gabriëlle toeristen kon verwelkomen door haar gat te showen onder een grasrokje. Maar ‘s avonds, als het koel was geworden, liet zij zich ook graag bewonderen met alleen de gesp onder haar navel.

Verhaal 41-42 Heks of hoer of hemeling.

Beste lezers, al dan niet fans.

Dit verhaal heb ik bijna 40 jaar geleden geschreven, in 1990. Toen was er nog nauwelijks internet, dat heb ik pas tussen 2003 en 2005 aangeschaft. U zult hierin dus geen mobiele telefoons of digitale camera’s tegenkomen. Alleen gevorderde amateurs hadden video-apparatuur, en het bewaren van oude magneetbanden of digitale oude filmpjes is specialistenwerk. Porno bestond vrijwel alleen in tijdschriftjes, cassettebanden van de videotheek en bioscoopfilms. De beroemdste pornobioscoop, die op de Nieuwendijk in Amsterdam, staat tegenwoordig in een museum, moet je nagaan.

Een auto opende je toen nog met een sleutel en een autoraam met een slingertje. En kruisbeharing werd zelden weggeschoren.

Het verhaal, oorspronkelijk getypt op een Olympia schrijfmachine, leek mij bij nadere lezing nog steeds te pruimen. Misschien vindt u het toch te langdradig. Hier en daar heb ik een paar zinnen toegevoegd om de gedeelten van het verhaal aan elkaar te knopen en die heb ik cursief afgedrukt. En er zit nog wat oude spelling in. Maar hier komt het.

(1) Vooraf

Ik stond voor het stoplicht te wachten om linksaf de buitenweg op te gaan. Aan de overkant naast de invoegstrook stond een meisje of vrouw of iets daartussen in te liften. De lichtgesluierde zon maakte met schuin tegenlicht een mandorla in haar korte blonde krulhaar, en in een zacht-paarse, lamswollen trui. Maar er klopte iets niet aan de verschijning. Onder de trui hing namelijk een korte, zwarte plooirok, type madonna, dat noch bij de trui, noch bij haar houding paste. Verder ontbraken de zwarte kousen. Het rokje bewoog wat in de wind.

Mijn buik en blaas waren gespannen, zoals vaak als ik bij een klant vandaan kom. Na een uitgebreide lunch en urenlang praten over organisatieproblemen, gesmeerd met veel koffie, vind ik het genant om bij het vertrek naar het toilet te vragen. Bovendien is er op tien minuten rijden een vrij groot stuk bosgrond met een dichte onderbegroeiing, waar men zich onopvallend en ongehaast kan terugtrekken. Alleen, in zo’n gespannen toestand moet men zich niet door lifters laten ophouden.

Deze keer won de nieuwsgierigheid het van de aandrang, en ik besloot de liftster mee te nemen. Toen het stoplicht op groen sprong, draaide ik met een wijde boog de parkeerstrook naast de invoegstrook op en draaide het rechterraampje open. De liftster bukte zich niet, maar liet zich door de knieën zakken om haar bestemming op te geven. Die bleek ook mij te passen, en zij deed het portier open. Weer bukte zij zich niet om in te stappen, maar ze maakte een soort révérence, terwijl ze op de rechterstoel schoof, en het rokje netjes onder zich glad streek. Niettemin was het flink gekreukeld, en op de ceintuur zat een gesp van een type dat ik uit een museum kende als vroegmiddeleeuws. Gordels vast, inhouden voor achterliggers en iets gejaagder weg dan gewoonlijk.

Ik had nu kunnen zien, dat het een vrouw was in de tweede helft van de twintig; met een tamelijk rode kleur maakte zij een opgewonden indruk. Ze had iets invallende wangen, een rechte neus, een lange hals en onder de lamswollen trui een rose t-shirt. Haar benen zouden in gladde zwarte kousen spillebenen hebben geleken. Ze droeg verder roze sokjes en sportschoenen alsof het malle rokje een joggingbroek was.

“U was toch niet van plan te gaan wandelen?” vroeg ik nog steeds zeer gespannen, “mensen zoals u hoeven toch nooit lang op een lift te wachten?” Maar zij gaf geen antwoord en frunnikte wat aan haar wimpers en de hoogrode kleur leek nog wat feller te worden. Mijn argeloos bedoelde vraag bracht haar kennelijk in verlegenheid. Ik probeerde dus een meer gebruikelijk vraag naar haar dagelijkse bezigheden, en zo bleek zij werkzaam te zijn in een laboratorium, ik dus organisatieadviseur, en later bleek zij zelfs bedrijfsleidster te zijn; waarop ik eruit flapte, dat zij dan zelf toch wel over een auto zou beschikken. Van haar stuk gebracht stotterde zij min of meer dat zij liften zo spannend vond – dat vonden mijn zus en haar vriendin vroeger ook, tot ongenoegen van mijn moeder – en zij voegde eraan toe dat ze veiligheidshalve derde-dan-jiujitsu had gehaald. Het leek wel een waarschuwing. Ik deelde daarop mee dat ik geen vuurwapen in het dashboardkastje had liggen, alleen een pakje kleenex-tissues. Daarop stokte het gesprek weer.

Omdat wij de parkeerplaats bij de staatsbossen naderden, maakte ik haar deelgenoot van de problemen met mijn blaas en darmen, en veronderstelde dat zij wel even op de auto wilde passen. Dat wilde zij niet, maar met een geforceerd vaste stem zei zij, dat ze ook moest plassen, omdat ze net te lang in de wind op het kruispunt had gestaan.

Ik parkeerde de auto de auto naast de picknicktafel, pakte de tissues uit het dashboardkastje en zei dat zij dan maar achter mij aan moest lopen; want ik moest te nodig om haar netjes te laten voorgaan. Ze stapte weer révérence-achtig uit, streek het rokje glad, ik sloot de auto af en holde door een mij bekend gat in het hek naast de parkeerplaats dwars door de takkenbossen en verspreid liggende rommel naar het achterliggende staatsbos en -bosjes. Zij holde min of meer met mij mee.

Bij het bosperceel-met-rijke-onderbegroeiing aangekomen zigzagde ik half gebukt tussen de laag hangende takken en struiken door, totdat wij vanaf het zandpad niet meer zichtbaar waren. Terwijl ik op een zonnig open plekje mijn broek losknoopte, zei ik dat zij een paar struikjes verder wel haar gang kon gaan. Ik trok haastig mijn boven- en onderbroek uit, want op je hurken zittend plas je anders te gemakkelijk over je kleren. Ik hing de kledingstukken aan een tak, waarbij ik ervoor zorgde dat autosleutels en portemonnaie niet uit de zakken gleden. Om een plekje te hebben waar de plas van mijn voeten weg zou lopen in plaats van over mijn schoenen verzette ik een paar passen en daarbij veranderde ook mijn blikrichting.

Daarbij merkte ik dat zij vanachter haar bosje verderop helemaal niet hurkte, maar “onopvallend” stond toe te kijken. Ik deed net of ik het niet zag, want ik moest veel te nodig, hurkte en met een blubbergeluid spoten mijn darmen leeg, terwijl tegelijk de straal pis een poos aanhield. Toen de ergste spanning geweken was, gluurde ik eveneens “onopvallend” opzij. Zij stond eerst nog doodstil, maar even later zag ik haar niet meer, en zij liet blijkbaar ook de natuur haar loop. Terwijl ik nog na perste en piste en aan de tissues frommelde, kwam zij plotseling statig voor mij langs en verklaarde vast naar de auto te gaan. Ik vroeg me af waarom zij zo dicht voor mij langs moest. Ik vond dat trouwens spannend, en dat gegluur eigenlijk ook, en mijn lul wond zich behoorlijk op. Ik keek haar met doordringende blik na. Zij bukte zich om tussen de lage takken door te gaan, het rokje wipte op en ik zag haar blote gat in de zon.

(2) Therapeutisch

Zij liep door zoals ze gezegd. Ik veegde mijn achterwerk schoon, trok mijn broek weer aan en ging achter haar aan. Vlakbij de parkeerplaats haalde ik haar in, en toen zij door het gat in de afrastering stapte, zag ik weer dat zij alleen dat kreukelige rokje droeg, met die rare gesp. Ik maakte de auto open, stapte in, deed het rechterportier van het slot, en zij stapte nu veel meer ontspannen in dan de eerste keer, en dus toonde zij al dan niet met opzet een prachtige linker bilpartij. Was zij door haar gluurgedrag remmingen kwijtgeraakt en geneigd meer risico’s te nemen? Toen ze weer zat, zei ik, alsof ik haar een vuurtje vroeg:

“Je hebt geen broekje aan hè?” Tot mijn verrassing barstte zij in een hartverscheurend snikken uit en wierp zich op mijn rechterschouder. Daar wordt een man die daar niet op verdacht is goed verlegen van, en ik probeerde haar te kalmeren door op haar schouder te kloppen.

“Niet dat me dat hindert,” zei ik, maar ze snikte:

“O, ik schaam me zo… het is zo spannend half in je blootje en toch niet bloot, en je hebt er nog dagen later een kick van…” Ik zei dat ik dan nog minder begreep waarom ze zich tot huilens toe moest schamen:

“Ik vind bloot ook lekker; trouwens dat heb je gezien ook!”

Weer barstte zij, betrapt, in een huilbui uit en weer moest ik haar gerust stellen, dat ik dat niet onaangenaam had gevonden, integendeel, al ben ik dan geen potloodventer. Maar met gierende uithalen ging ze maar door.

“Jij hebt aardig wat spanning opgekropt,” zei ik om maar wat te zeggen, “word je niet vaker betrapt?”

“Jawel,” snikte ze, “maar ze worden dan aanhalig en dan kan ik van me af slaan, of ze worden boos, en dan laat ik me uit de auto zetten,” ze kalmeerde wat en lachte door haar tranen heen, “en dan laat ik als-ie wegrijdt mijn blote gat nog even zien, en dan geeft hij zoveel gas, dat hij bijna een aanrijding veroorzaakt. En de kick houdt dan nog dagen aan.”

“En daarom draag je ook sportschoenen, om een flink eind terug te kunnen lopen,” zei ik toen. Ze knikte.

“Maar de laatste keren hadden ze het niet door en dan hoopt de spanning zich op.”

“Maar dan ben je die spanning nu toch kwijt? Wat is dan het probleem nog?”

“Het is allemaal zo tegenstrijdig,” snikte zij weer, “de spanning en de schaamte alle twee.”

“Ja,” zei ik, “de spanning ben je kwijt en de schaamte niet. En je zoekt een nieuwe kick.”

“Ik denk dat je gelijk hebt,” zei ze met spijt in haar stem. Zij had de Margriet dus evenveel gelezen als ik.

Ik startte de auto. “Wat zal ik doen?” vroeg ik “Moet je werkelijk dezelfde kant op als ik of zal ik je terugbrengen? Of heb je een ander idee?”

“Heb jij misschien een beter idee?” vroeg ze toen.

“Als je werkelijk een paar dagen met je hoofd in de wolken wilt leven, moet je dus iets bloot doen wat je nog niet eerder hebt gedaan,” analyseerde ik, “bijvoorbeeld in het openbaar helemaal naakt. Heb je dat wel eens gedaan?” Zij zei van niet, maar ik wist niet of ik dat moest geloven.

“Nou, een half uurtje hiervandaan is een naaktstrand. Trekt je dat?” Ze begon weer kleur op haar wangen te krijgen.

“Ja dus,” concludeerde ik en ik reed via de invoegstrook de weg weer op.

“Ben je daar al eens eerder geweest?” voeg ze.

“Ja. Ik vind naakt zwemmen erg prettig, en je dan in de zon en de wind op laten drogen, en ondertussen onopvallend naar de meisjes kijken. Want echt gluren geeft geen pas.”

Ze lachte wat flauwtjes.

“En gedraagt iedereen zich verder als op een gewoon strand? Want daar kijken de mannen ook liefst door je badgoed heen?”

“Ze doen alsof,” zei ik deskundig. “Maar ten eerste lopen er nogal wat mannen min of meer exhibitionistisch rond, alleen hebben ze nooit een stijve. Vrouwen doen dat bijna niet. En van de mannen die een drankje halen bij het strandtentje kleedt ongeveer de helft zich eerst weer aan, maar de vrouwen bijna allemaal. Maar één keer heb ik een meisje gezien dat zich echt apetrots liet bewonderen, beeldschoon, met alleen een zonneklep op.”

Zo kabbelde het gesprek wat door tot wij bij het parkeerterrein bij het strand kwamen. We stapten uit en ik moedigde haar aan om zich zoveel mogelijk op te fokken, juist omdat de spanning tussen zich bloot geven en bloot zijn weg zou vallen.

“Ja, maar dan moet je wel gelijk meedoen,” meende zij, en ik was met haar eens dat dit onderdeel moest zijn van de therapie. Zo kleedden wij ons onmiddellijk voorbij het bordje “Naaktrecreatie” uit, wat ik anders nooit doe, zij eerst het rokje, en toen met een atletische zwaai in één keer de rest, en toen liep zij apetrots, met de zon schitterend in haar krullend hoofd- en schaamhaar, het terrein op, om haar kick op te doen.

Ik voelde me daar wat ongemakkelijk bij, te meer omdat mijn lul stijf werd. Seks-op-naaktstrand is het laatste taboe dat nog kan sneuvelen. Ik leidde mijzelf af door te vragen wat ze wilde drinken, en na iets veroverd te hebben – naakt dus – zochten wij een plekje in de zon. We legden onze kleren neer en dronken het sapje op. Ik zag dat haar ogen net zo groen waren als het blikje frisdrank. Ik stond op om de lege blikjes in de prullebak te gaan doen en stelde voor te gaan zwemmen. Dat wilde zij ook wel, en zo zwommen wij een kwartiertje totdat zij er genoeg van kreeg.

“Ik ga vast op de kant,” zei zij, “want het is wel lekker maar niet opwindend. Zwem jij nog maar even.”

“Ik kom ook zo,” zei ik en ik bewonderde haar naaktheid, terwijl ze op de kant klom.

Vijf minuten later wilde ik haar weer opzoeken, maar tot mijn teleurstelling bleek zij verdwenen te zijn. Ik liet mij opdrogen terwijl ik het terrein rondzwierf, overal zoekend, of ik haar nog zag. Uiteindelijk had zij evenmin een handdoek bij zich, en ze zou toch ook eerst moeten opdrogen vóór het aankleden. Maar ten slotte ben ik alleen naar huis gegaan. Een goede therapeut maakt zichzelf zo snel mogelijk overbodig.

Maar gelukkig! Een week later na een vervolgafspraak met mijn klant stond ze daar weer aan de overkant van het stoplicht. Met het rokje en de opvallende gesp. Ik draaide dus weer de parkeerstrook op en vroeg of ze weer zin had mee te rijden. Dat had ze, dus ze stapte weer in, deze keer zonder haar blote billen te verbergen. Verder ging alles hetzelfde als hier boven verteld, maar vanaf waar daar “(2) Therapeutisch” staat verandert het verloop totaal.

Uitgepist kwam zij opnieuw statig voor mij langs en verklaarde vast naar de auto te gaan. Ik vond dat spannend, en mijn lul wond zich behoorlijk op. Ik keek haar opnieuw met doordringende blik na. Zij bukte zich om tussen de lage takken door te gaan, het rokje wipte op en ik zag haar blote gat in de zon.

(3) Romantisch-erotisch.

Zij liep door, en tussen de struiken zag ik nog een paar keer haar billen oplichten. Ik veegde mijn gat af met een tissue, trok mijn kleren weer aan en ging dezelfde richting uit. Op het pad stond zij mij op te wachten. Er passeerden twee joggende mannen.

“Je hebt me lekker staan te bekijken,” opende ik de aanval. Ze lachte:

“Het was reuze opwindend.” Ik stootte door:

“Net zo opwindend als geen broekje aanhebben?” Zij werd weer kreeftrood, maar gelukkig won haar opgewonden gevoel het van schaamte of kwaadheid en ik was zo brutaal om nu het rokje ook aan de voorzijde op te tillen. Ze sloeg het uit mijn vingers en riep:

“Ik exhibitionist, dan jij ook exhibitionist! Vooruit, je lul uit je broek.” Ik protesteerde:

“Bloot vind ik heerlijk, maar potloodventen belachelijk.”

“Nou, dan maar belachelijk, maar gelijke monniken, gelijke kappen.”

Ze frummelde aan mijn broek en wurmde mijn hard geworden lul eruit. Ik maakte van de gelegenheid gebruik door met twee handen haar billen te kneden.

“Goed zo,” zei zij, “hij wordt weer lekker hard,” en ze richtte zich weer op. “Nu gaan we een wandelingetje maken,” riep zij enthousiast. Ze sloeg haar linkerarm om mijn middel, drukte haar heup tegen de mijne en keek mij pesterig aan. Ik besloot er het beste van te maken en greep met mijn rechterhand onder haar rokje haar rechterbil. Zo liepen wij de zon tegemoet.

De joggers hadden een rondje rond het bosperceel gelopen. Zij kwamen ons tegemoet, maar letten alleen op hun loop,- adem- en hartritme. Pas vlak voordat ze ons passeerden, zag één van de twee dat er iets opmerkelijks aan de hand was. Toen hoorde ik ze wat smoezen tussen de afnemende voetstappen door. En een paar minuten later kwamen ze er weer aan, en tuurden al vanuit de verte richting kruis. Zij zag het ook en kronkelde van het lachen, waardoor mijn lul nog stijver werd. De joggers passeerden weer en keken nu ook naar haar. Ik besloot wraak op haar te nemen, en toen zij vlakbij ons waren tilde ik haar rok op. Zij bleven op de plaats stampend staan alsof ze een drukke weg over moesten steken zonder hun ritmes te verstoren. Ik liet de rok weer zakken, en de joggers renden door. Dit herhaalde zich een paar rondjes.

Wij kwamen langs een schaftkeet met een stuk of vier bier drinkende bosarbeiders. Die maakten “leuke” opmerkingen over het verhelpen van problemen met kettingzagen. Zij vond de grapjes ook leuk, wat mij van haar tegenviel, en als wraak dan wel beloning liet ik ook deze heren na het voorbijgaan haar blote kont zien. Zij deden het geluid van een kettingzaag na, maar bedoelden nu duidelijk wat anders.

Ook de joggers passeerden ons nog eens. Toen dezen uit het zicht waren trok zij aan mijn arm.

“Zo is het wel genoeg,” zei ze, “kom op, de bosjes in.” Wij bukten ons tussen de laaghangende takken door, en uit het zicht van het pad trok ik haar trui en t-shirt over haar hoofd. Ze had kleine stevige tieten, en droeg natuurlijk geen bh. Ik kleedde mij snel uit en zij stapte uit het rokje.

“Dat vrijt gladder,” zei ze, “kom, maak me nog eens wat heter.” Er stond een beukeboom met een gladde bast, waar zij wijdbeens tegenaan ging leunen, en na wat strelen, poetsen en duwen tegen haar rossig begroeide venusbult schoof ik mijn lul onder haar en drukte hem terwijl ik mijn knieën rechtte langzaam in haar kut. Zo werden wij één met de natuur.

Wij kleedden ons weer aan en gingen terug naar de auto. De joggers liepen ons achterop, maar wij lieten hen niets meer zien, en teleurgesteld holden zij verder. De kettingzagen hoorden wij in de verte en de schaftkeet was dus leeg.

Bij het instappen in de auto gaf ik haar een tissue om de stoel schoon te houden, en toen ze ingestapt was, maakte ze op een uitdagende manier gebruik van het papiertje.

“Moet je nog eens?” vroeg ik. Ze lachte wat.

Ik startte de auto en reed naar de plek van haar bestemming, bij een parkeerplaats in een villapark.

“Ben je er volgende week weer?” vroeg ik. Ze stapte uit, terwijl ze duidelijk haar billen showde, en maakte een révérence. Ik reed weg en in de rechterspiegel zag ik dat zij mij ten afscheid nogmaals haar heerlijkheid liet aanschouwen. Toen stak ze de weg over en stak haar duim in de lucht.

Weer een week later pikte ik haar op dezelfde plaats op. Weer doken wij bij de parkeerplaats het staatsbos in.

(4) Poepseks.

Deze keer loste ik mijn blaas en darmen terwijl zij eerst geamuseerd, oplettend en daarna uitdagend stond toe te kijken. Toen tilde ze haar rokje op en wenkte mij met haar kont. Ik sprong zonder mijn gat af te vegen met een gorillakreet naar haar toe, en draaide haar voorkant naar de mijne, terwijl ik langzaam mijn linker middelvinger in haar aars stak. Zij had de band van het rokje, met de glimmende gesp, al losgemaakt, pakte nu geroutineerd zowel de band als de boord van de trui en t-shirt beet en trok alles tegelijk over het hoofd uit.

“Goed zo,” zei zij, terwijl ze haar billen om mijn linkerhand draaide, “maar ik moet wel poepen zo.”

“Spring op mijn heupen,” zei ik, en ik boog me achterover om haar op te vangen zonder mijn evenwicht te verliezen. Dat deed zij en met mijn rechterhand gaf ik haar kont extra steun. Zo probeerde ik terug te stappen naar de open plek in de zon. Laaiend werd ik van het idee van de poep uit haar prachtige gat en ik roerde mijn middelvinger bij elke stap.

Vlakbij de plek waar ik net zelf had gescheten deed ik of ik struikelde. Ik zorgde, terwijl ik handig mijn vinger uit haar gat wipte, dat zij midden in de nog lauwe bruine kledder terechtkwam. De groene vliegen stoven alle kanten op. Zij gaf een opgewonden schreeuw en ik zag dat ze het lekker vond. Ze draaide wild en wijdbeens heen en weer, beurtelings op haar billen en voeten leunend, met haar buik in de lucht. Zo trok zij mij over zich heen, en voor ik er erg in had wierp zij zich met een jiujitsugreep onder mij vandaan, zodat de rollen nu omgekeerd waren. Tegelijk plopte ook haar stront uit haar gat en zij richtte zich wijdbeens overeind om zoveel mogelijk mijn lul en kloten te bepleisteren.

Wij waren nu door het dolle heen, rolden weer om, ik graaide links en rechts in ons beider stront en smeerde haar tietjes zo dik mogelijk in. Toen duwde ik mijn lul in haar kut terwijl de poep in onze beharing smakte. Zo kwamen wij hijgend klaar en klaargekomen hijgden we plakkend na. Wij zagen eruit als wit beschilderde primitieven uit een volkenkundige atlas uit het jaar nul, maar dan ná een nacht feesten en in negatief. De strontvliegen wolkten weer om ons heen als een sproeiend vuurwerk.

Zo konden wij niet in de burgermaatschappij terugkeren. Zij ried mijn gedachten, gooide mij weer op mijn rug en begon uitgebreid over me te pissen. Dat spoelde al aardig wat schoon.

Ik excuseerde mij dat mijn blaas al leeg was, maar er was een greppeltje vlakbij, waarin hopelijk nog wat water stond. Wij veegden ons en elkaar aan hert gras en mos zo goed mogelijk schoon, ondertussen borst, buik, rug en billen knedend, en met plukken mos masseerde ik haar kleine stevige tieten. Wij zochten het greppeltje op krabden met de handen onze kruisbeharing en met stukjes boomschors de rest schoon en spoelden ons na in het greppeltje. Zo kwam zwemdiploma A ook nog van pas.

Toen het grove vuil eraf was en er alleen nog bruine vlekken en stank over waren, begon ik haar en zij mij met de tissues schoon te poetsen. De parfum van de tissues overheerste geleidelijk de stank, maar wij waren pas ongeveer halverwege toen de tissues op waren. Het wrijven en masseren had ons weer opgewonden, en zo naaide ik haar nogmaals, deze keer van achter. Ze schokte net zo met haar kont als in het begin van deze scène en kwam met een oerkreet klaar. Schoon waren wij nog niet, dus besloten wij met de vliegen naar een sauna in de buurt te gaan. Wij kleedden ons aan en liepen naar de auto terug. Ik gaf haar een conceptrapport om op te gaan zitten zonder de zitting te bevuilen.

“Die sauna hoort wel bij een seksclub,” zei ik. Zij:

“O dat geeft niet: ik doe waar ik zin in heb, niet meer, maar ook niet minder.” Ik parkeerde de auto achter de vlechtwerk schutting, ik stapte uit, zij weer met de révérence. De portier, een Woody-Allenachtige figuur, zei eerst dat de meisjes er nog niet waren en dat hij bovendien geen parenclub had. Wij zeiden dat we alleen voor de sauna kwamen. Hij bleef bezwaar maken, pas toen ik gezegd had, dat eventueel omzetverlies voor mijn rekening zou zijn, bond hij in. Zo gingen wij naar binnen.

In de kleedruimte waren al twee mannen bijna uitgekleed, een korte gedrongen figuur met peper-en-zoutkleurig haar en een lange atletische gestalte met een blonde gemillimeterde schedel. Aan twee wanden, waaronder die met de portiersloge hingen spiegels, doorkijkspiegels zoals zou blijken.

Mijn metgezellin, die nog steeds geen naam had (de titel van het verhaal schrijf ik er het laatste boven), pakte een bankje van de muur, zette het in het midden van de ruimte, klom erop en gaf dezelfde striptease-zonder-geleidelijke-opbouw weg die ik in het staatsbos had genoten. De uitwerking kwam onmiddellijk, twee lullen schoten overeind, alleen de mijne niet, die was even uitgeput. Woody Allen stoof naar binnen en probeerde haar bij haar knieën te pakken om haar naar buiten te gooien. Maar zij stapte vlug op zijn linkerschouder en sprong achter hem op de grond. Hij draaide zich om, zij herinnerde zich haar derde dan jiujitsu en trok hem met een sutemi over zich heen. Daar ook hij enige kennis van oosterse vechtsporten had kwam hij onbeschadigd neer. Ze dook achter hem aan en trok hem handig zijn broek uit, waardoor hij kalmeerde. Ook de andere twee mannen begrepen waarom hij zo’n drukte maakte en beloofden hem zo nodig schadeloos te stellen. De portier kleedde zich weer aan, meer bezorgd om zijn handel dan seksbelust, en verdween.

Mijn partner zette daarop haar act voort, door op het bankje op een been balancerend eerst haar linker- en toen haar rechterschoen en -sok uit te trekken. De vliegen verhoogden het theatereffect. Ik kleedde mij ook uit, maar mijn lul bleef uitgespeeld. Toen zij klaar was, liet zij zich op handen en knieën op het bankje zakken, de kont naar de twee mannen gekeerd. Langzaam deed zij haar benen wijd en schoof zij haar knieën aan weerszijden van het bankje, terwijl ze voorover bleef steunen op haar ellebogen. Haar tietjes kwamen daarbij prachtig uit. Ze zat nog onder de bruine vlekken en vegen, als een panter. De vliegen schoten daarover heen en weer als torretjes op het slootwater. Haar gedrag was duidelijk genoeg, en de mannen sprintten op haar af. De lange had een stap minder nodig en was dus het eerste bij haar kontzijde, en de andere moest met de hoofdzijde genoegen nemen. Zij hapte naar zijn lul en hij kneedde haar plakkende tieten. De andere zakte door zijn knieën om zijn lul in haar kut te steken. Toen zag hij de poepresten in de kutharen hangen en: “Getver…derrie,” riep hij hardgrondig, en stootte door. Stikkend van het lachen met de lul in haar mond en met haar hele lijf schokkend kwam zij tweezijdig klaar, en de mannen ook. Ik stond erbij en ik keek erna, jaloers of genietend of iets ertussen in.

Ondertussen kwamen de “meisjes” binnen, wij hoorden een deur slaan op de gang.

“En dat zonder condoom!” zeiden zij. De druiven van seksplezier zijn zuur, dacht ik. Met zijn vieren voerden wij nu het gebruikelijke seksritueel uit, en toen wij schoon waren kwamen de meisjes binnen voor de massage, in doorzichtige kamerjasjes, die precies tot de heup reikten. Zo kon de klant ze gemakkelijk bij de kut grijpen. De ene, een donker Indisch type, had het kuthaar weggeschoren, de andere had daar een welige rosse uitdossing en een blonde ragebol op haar hoofd. Alle twee hadden zij belachelijk hoge hakken, die de kont naar achteren en de buiken bol trokken. De meisjes werden met enkele bankbiljetten schadeloos gesteld. Ook mijn vriendin werd uitgebreid gemasseerd, want met jaloezie verdien je niets, en ik had ervoor betaald. Langzaam begon ze te kronkelen onder hun handen, en langzaam kwam ook mijn lul weer overeind. Ze lag op haar buik, maar toen ze mijn opspelige lul zag trok zij haar knieën tegen haar tieten. Ik schoof over haar heen, en stopte mijn half harde lul in haar aangeboden gaatje, dat ik eerst met massagecrème op mijn middelvinger had opgerekt, en verstijvend perste mijn lul zich door haar kringspier en spoot zich nogmaals leeg. De meiden trokken aan weerszijden met een verveeld gezicht de mannen nog eens af. Mijn vriendin genoot ervan als van een fraai slotakkoord.

Wij kleedden ons aan en betaalden de portier. Hij had liever haar indiensttreding als betaling gehad, maar op dit voorstel liet zij hem ten antwoord haar blote gat zien. Wij stapten in de auto, zij met révérence en het nog steeds gekreukelde rokje. Met de ceintuur en de grote gesp.

“Waar wil je naar toe?” vroeg ik, “moest je werkelijk naar Hooglaren of zal ik je terugbrengen naar af?”

“Ik vind het voor vandaag wel genoeg,” zei ze, “tot volgende week.”

Wij reden terug, en toen zij op de bekende parkeerstrook was uitgestapt, bleef ik even wachten, of ik kon zien waar ze heen ging. Het was nogal druk, dus dat kon ongemerkt. Ze liep een parkeerterrein daar vlakbij op, keek of niemand haar zag en schoof toen de hondepoep vermijdend de bosjes in. Daarna zag ik haar niet meer.

De week erna stond ze weer op de bekende plek. Na het intussen bekende poep- en pisritueel op de open plek in het staatsbos deden wij, of ik, een nieuwe sensatie op.

(5) Occult

Toen ik uitgepoept was, zwenkte zij langzaam haar kont heen en weer, als om mij aan te lokken. Mijn lul reageerde daar heftig op. Ik veegde mijn gat schoon met een tissue, stond op en liep aarzelend naar haar toe.

“Jij hebt toch derde-dan karate?” ze ik.

“Jiujitsu,” verbeterde zij, “dat is veel gemener.” Kont wiegend probeerde zij mij op te jutten.

“Nu mag je me naaien zoals je wilt,” zei zij onder haar oksel door kijkend, “ als je straks iets voor me doet.”

“Wat dan?” vroeg ik wantrouwend, en mijn lul verslapte al wat.

“Dat zeg ik niet, je moet een risico durven nemen. Maar het gebeurt hier en nergens anders, alleen met mij, en achteraf kun je er nooit last mee krijgen.”

“Risico’s van enge ziektes hou je natuurlijk,” zei ik.

“Ja, dat geldt voor mij ook,” zei zij, “nou, wat doe je?” Zij pakte kronkelend de boorden van trui en t-shirt en trok deze met één beweging over haar hoofd. Ik stond nog steeds achter haar, en zij half voorover, met alleen het rokje aan en de sportschoenen. De gesp glansde in de zon. Ik besloot me te laten gaan en trok uit wat ik nog aan had, duwde ondertussen mijn schaamhaar tegen haar billen, sloeg mijn rechterarm om haar heupen en kneedde met mijn linkerhand haar afhangende tietjes.

“Benen wijd,” commandeerde ik, “en buk je zo ver mogelijk.” Ze deed zoals ze beloofd had, en zo stond ze tegen mij aan als een grazende giraffe. Zij wreef haar billen heen en weer tegen mijn schaambeen. En omdat zij door haar gluurgedrag haar kut kletsnat had gehitst, schoof mijn lul glad naar binnen en spoot hij na een paar seconden leeg. Dat was snel.

“Veel te vlug,” deed zij teleurgesteld, maar ik voelde dat het komedie was, en dat zij andere plannen had. Toch moest zij ook nog aan haar trekken komen. Ik was uitgehijgd, mijn lul verslapte en gleed naar buiten. Mijn schaamhaar was kletsnat,

“Je hebt me stevig beet gehad,” zei ik waarderend. Ze draaide zich om, pakte mij bij de heupen, wipte het rokje omhoog en drukte twee plukken schaamhaar tegen elkaar. Ze trok haar schouders achterover en haar tietjes recht in de lucht en lachte hoog en opgewonden. Ze had kopergroene ogen, zag ik opnieuw. Toen veegde ze haar tieten langs mijn borstkas, en vergenoegd zei zij:

“En nu betalen!”

Zij wees in de richting waar ik mij net uitgebreid had ontspannen, en trok me mee daarnaar toe.

“Zo,” zei ze, “en nu pak je met twee handen zoveel mogelijk poep beet; er is genoeg, dus ga je gang.” En toen ik aarzelde, duwde zij haar schaamhaar tegen mijn billen:

“Denk om mijn derde dan!” De strontvliegen stoven in paniek rond de poephoop, even groen als haar ogen. Ik begreep dat ik niet veel keus had en greep tussen twee handen zo afstandelijk mogelijk de dampende kledder beet. Bijna dansend liep ze voor mij uit, zoveel mogelijk met het rokje wapperend, en dat vergoedde mijn onaangename rol. Waar zij vanuit de bosjes naar mij had staan gluren bleek zich een langwerpige zeshoekige kuil te bevinden, in de vorm van een grafkist, maar dan veel breder. Ze ging wijdbeens over het voeteneinde staan en gaf mij opdracht de poep zo gelijkmatig mogelijk langs de binnenrand van de kuil te smeren, langs de gras- en moszoden. Met genoegen schuurde ik zo mijn handen min of meer schoon aan het scherpe droge zand en de beplanting.

“Kom nu achter mij staan en hou me bij mijn heupen stevig vast.” Dat deed ik, en wijdbeens stond ook ik dus over het voeteneinde van de kuil, mijn handen kleefden aan haar heupen. Ze wiegde weer met haar kont, en langzaam begon mijn lul weer te verstijven. Ze moet dat gemerkt hebben, want ze riep over haar schouder:

“Jij hebt je deel gehad, nu is het mijn beurt!” en ze begon te pissen. Ze richtte de straal door aan haar kutlippen te trekken. En ze piste eerst voorzichtig een pentagram op de zandige bodem van de kuil, door de pis langs haar vingers te laten druppelen, en daarna zette zij alle sluizen open, waarna de halve kuil vol leek te lopen. De zon leek te versluieren, en flarden nevel stegen op uit de kuil. Hier en daar lichtten nog wat vliegen op. Tegelijk zwol er een herhaald gedreun aan, als van een gong. De nevelflarden leken vorm te krijgen en zij raakte in trance. En op de maat van de dreunende gong riep zij:

“Freud, Sigmund Freud!”

“Je roept geesten op,” zei ik ongelovig, “maar Freud is de anale fase toch wel te boven?” Maar opnieuw riep zij ritmisch: “Freud, Sigmund Freud!” En de gong dreunde door. En een schim verdichtte zich tot een snuivende figuur, die inderdaad sprekend leek op het portret uit de geschiedenis van de psychiatrie. Zonder een woord te zeggen zweefde hij uit de kuil omhoog en begon haar kut te bevingeren en te zuigen. Zij reageerde met enthousiast gekronkel.

“Hou me goed vast,” riep ze tegen mij. Ik vroeg me af of ik hallucineerde en zei toen sarcastisch:

“Herr Professor, sind Sie Ihr Es oder Ihr Über-ich? Oder sogar Ihre Dreieinigkeit?” Verstoord loerde hij tussen haar benen door in mijn richting.

“Verderben Sie mir die Freude nicht!” waarschuwde hij mij.

“Sie ist ja Ihre Mutti nicht,” pestte ik hem verder, maar pas later begreep ik waarom juist die opmerking hem zo woedend maakte. En terwijl de gong dreunde kreeg zij haar orgasme. Zij had de conversatie blijkbaar niet gehoord, maar Freud trok zich vreugdeloos af, en riep op de maat van de gong:

“Oscar! Oscar!” En de damp van de pis verdichtte zich opnieuw, en een figuur werd zichtbaar met een schilderij onder zijn arm. Tegelijk klonk het gerinkel van de Disneyfiguur Rinkelbel, en een gevleugelde gestalte kreeg contouren, die een engel uit een kinderboek uit het Rijke Roomsche Leven leken. Hij of zij klapperde wild met de vleugels. Geesten zien eruit zoals wij denken dat ze eruit zien, realiseerde ik me, en ik vroeg me af wat deze engelbewaarder kwam doen. De gong dreunde door. De gestalte met het schilderij kreeg ook vastere contouren, en ik zag dat hij een zwaar door huiduitslag aangetast gezicht had. Het schilderij vertoonde het gezicht van een stralende jongeman. Bij de volgende gongslag veranderde de jongeman op het schilderij in een stokoude schubbige figuur en kreeg de drager weer een menswaardig uiterlijk, dat ik uit de literatuurgeschiedenis herkende: Oscar Wilde, nu ongetwijfeld met het portret van Dorian Gray. Bij de volgende gongslag wisselden zij van uiterlijk: Oscar had weer siphylis en Dorian Gray straalde. Dat ging zo door bij iedere gongslag. Langzaam dreven zij in onze richting.

“Weg jullie!” riep de engelbewaarder. Maar de gong dreunde door, en op het moment dat Dorian Gray weer schubbig was, sloeg Oscar het schilderij met een uiterste krachtinspanning omhoog verend, over het hoofd van mijn sekspartner heen. Met een gil verschrompelde zij tot een uitgedroogd stuk leer, dat ik verbijsterd tussen mijn handen door in de kuil liet glijden. Freud zei:

“De volgende keer stuur ik Oedipus op je af met het hoofd van Medusa! Zelfs een engel kan niet voorkomen dat je daardoor versteent.” Ik snapte nu waarom hij zo kwaad was geworden over mijn: “ze is je moeder niet.” Ik had hem ervan beschuldigd dat hij zijn moeder had genaaid! Schaterend zakten Freud, Wilde en Dorian Gray, nu alle drie zeer toonbaar, weer weg in de kuil. Tot de engelbewaarder zei ik:

“Had u dit niet kunnen voorkomen?” en hij of zij zei:

“Stomkop, ik ben jouw engelbewaarder, niet de hare. Die flikkers hadden anders beslist geen vrouw gepakt.”

“Maar waar was haar engelbewaarder dan?”

“Als iemand zelf geesten oproept staan wij engelen machteloos.” Ik moest dus zelf maar geen séance beginnen als ik geen kennis wilde maken met het hoofd van Medusa.

Ondertussen brak de zon weer door, en ook mijn engelbewaarder loste op, terwijl het gedreun van de gong afnam en overging in het bonken van mijn hartslag. En tussen de bladeren op de bodem van de kuil, die zo pas nog alleen droog zand had bevat, ritselde een hazelworm weg of een slang. Ik stond daar, nog steeds naakt en wijdbeens, met wat poepresten aan mijn handen. De vliegen leken hun glans opeens verloren te zijn. In de greppel in de buurt waste ik als een automaat mijn handen zoveel mogelijk schoon. Ik merkte dat ik aan alle kanten bezweet was en huiverde onder het opdrogen. Ik trok mijn kleren aan en ging nog steeds, mechanisch als een robot, naar de auto terug.

In het gras bij de parkeerplaats zag ik de voetafdrukken van haar sportschoenen. Maar die gingen het bos helemaal niet in, maar in de richting waar wij vandaan waren gekomen. Was ze terug gaan lopen? Als ik naar een psychiater moet, dan niet naar een psychoanalyticus, dacht ik: voor hallucinaties moet een betere verklaring zijn dan de anale fase. Maar haar zag ik niet meer, in geen velden of wegen. En met iets tussen paniek en moedeloosheid stapte ik in de auto en reed naar huis. Zou ze er toch weer zijn volgende week?

(6) St. Michaëlsdag

Maar ik heb haar niet meer teruggezien, ze leek van de aardbodem verdwenen. Een paar maanden later: – ik was al op vakantie geweest en had aan vele naaktstranden van Europa verwijld – zette ik tijdens het lezen van de avondkrant het televisiejournaal aan.

“Het nieuws van 29 september 1989.” Voor dit verhaal zijn de volgende onderwerpen van belang.

- Aanhangers van het Michaëllegioen, een fundamentalistische katholieke groepering, hebben ter gelegenheid van het feest van hun patroonheilige met champagneflessen de ruiten van een bekend sekshuis aan het Singel te Amsterdam ingegooid. De politie heeft enkele aanhoudingen verricht.

- In de Drentse gemeente Oring is een veenlijk gevonden dat in opmerkelijk goede staat verkeerde. Bij een veenlijk is alleen de huid gelooid door de zuren in het veen, terwijl de rest is vergaan. Deskundigen uit de archeologische wereld dateren het voorlopig op de overgangsperiode tussen heidendom en christendom. Vervolgens liet men een archeoloog aan het woord, die een laat-Merovingische gesp liet zien. Ik voelde mij wit wegtrekken. De gesp leek sprekend op die van haar malle rokje. Na het weerbericht volgde eerst:

“De politie vraagt uw aandacht voor het volgende. Op 22 juli is voor het laatst gezien Gabriëlle Hellekuil, geboren 4 december 1960 in Helmond. Zij is lang ongeveer 1.65 m, smal postuur, blond krullend haar. Zij was gekleed in een lamswollen trui, rose t-shirt, een spijkerbroek merk Tripper, roze sokken en sportschoenen merk Puma. De spijkerbroek is gevonden op een parkeerterrein te Ammerloo aan de N 138, opgevouwen en blijkbaar opzettelijk verstopt.” Haar portret verscheen, een zonnig portret. Ik pakte mijn agenda om te zien wanneer ik haar het laatst had ontmoet. Dat bleek 22 juli te zijn.

Een blik in een handboek over tijdrekening leerde mij dat dat de feestdag was van Maria Magdalena, de patrones van de hoeren, en 4 december die van de St. Barbara, patrones van een zalige dood. Zij was zo goed ingedekt door heiligen dat het gemis van een engelbewaarder ruimschoots was gecompenseerd en zij vast niet door Oscar de hel in was gesleept. Ik concludeerde dat ik met mijn verhaal toch niet naar de politie kon. Maar ik stuurde wel een anonieme tip naar de archeoloog van de Groningse universiteit met de locatie van de kuil.

Een paar maanden later deed ook de Nieuwe Revue nog een duit in het zakje: “Gabriëlle verdween: heks of hoer,” stond er op de voorkant. Ik kocht hem, maar er stond zoals gebruikelijk niets interessants in het artikel.

7. Fragmenten uit het dagboek van Gabriëlle Hellekuil.

4 maart 1987. Op mijn naamdag kreeg ik vroeger een suikerengeltje naast mijn bord. Het was mooi weer en ik had zin om de stad in te gaan. In een restaurant heb ik Irish coffee gedronken. In het toilet heb ik daarna min of meer werktuigelijk mijn broekje in de emmer met maandverband gedaan en ben zo vertrokken. Ik vergat nog bijna te betalen. De dienster die mij terugriep dacht dat mijn hoogrode kleur van de vergissing kwam.

“We vergeten allemaal wel eens wat,” zei zij, en ik lachte wat schaapachtig. Het gaf mij een geweldige kick.

29 juni 1987. Ik raak gewend aan mijn behoefte in mijn blote … onder mijn jurk de stad in te gaan. Soms trek ik een wat kortere rok aan, en de kick stijgt met de zoom van de rok. Een ceintuur gekocht met een namaak antieke gesp, van bont geëmailleerd koper.

30 augustus 1987. Om weer eens iets heel anders te proberen ben ik met de auto naar het naaktstrand Laarderplas gereden. Eerst was het wel even spannend, uitkleden terwijl mannen mij stiekem observeerden. Openlijk toekijken hoort blijkbaar niet. Ik deed zo lang mogelijk zoveel mogelijk naakt, maar echt opwindend was het niet.

8 september 1987. In de krant stond een bericht over een proefschrift over het meest voorkomende en minst ernstige zedendelict, namelijk exhibitionisme. Mijn hebbelijkheid blijkt bij vrouwen de meest voorkomende vorm te zijn. Hoera, mijn afwijking heeft een naam! Met des te meer hartstocht kan ik me laten gaan.

21 april 1988. Ik heb een nieuwe kick opgedaan: liften met alleen mijn hoelarokje aan. Het kost wel moeite, om zeker te weten dat ik “netjes” de auto van mijn liftgever inschuif. Ik ga eerst in mijn spijkerbroek naar de liftplaats, want de buren beginnen mij vreemd aan te gapen. Gelijk hebben zij.

31 mei 1988. Het was vandaag winderig weer, en ik heb mijn liftgever, een ouderling-achtig type, gevraagd bij de eerste parkeerplaats te stoppen, want ik moest nodig. Toen ik opgelucht weer in de auto stapte, deed ik wat onvoorzichtig, zodat mijn rokje te hoog opwipte. De man had net een verhandeling gehouden over de gevaren van het alleen liften voor meisjes met uitdagende kleding, en ik had gezegd dat ik zo vlugger een lift kreeg, en dat ik derde dan jiujitsu had. (Dat moet ik trouwens weer eens gaan ophalen). Toen hij mijn blote linkerbil zag, werd hij kwaad, en gelastte hij mij het voertuig te verlaten. Dat deed ik natuurlijk, terwijl ik hem nu opzettelijk mijn blote gat liet zien. Met een stijf gezicht en ongetwijfeld met een ander stijf onderdeel, reed hij weg. Ik ben helemaal terug gaan lopen, er was verder helemaal niemand en ik wapperde als een kunstschaatsster met mijn rokje. Het was een paar uur lopen, en ik deed sokken en schoenen uit op het zandpad, want ze hadden een hakje. En een paar keer liet ik zo mijn pis lekker lopen. De volgende keer toch maar sportschoenen aantrekken.

8 juni 1988. Weer een verlofdag opgenomen. Deze keer pikte een bouwvaktype mij op. Die pakte al bij het wegrijden mijn linkerknie beet. Ik weerde dat af en waarschuwde hem voor mijn vechtkwaliteiten. Maar vijf minuten later zat hij met zijn hand bij de huidplooi tussen buik en bovenbeen. “Je hebt geen broek aan,” schreeuwde hij bijna uitzinnig, en hij probeerde mijn billen te kneden. Ik greep zijn pols muurvast beet en de auto begon te slingeren. “Dat parkeerterrein op,” siste ik hem toe. Hij had er geen total-loss voor over en deed wat ik hem zei. Nog voor de auto helemaal stil stond sprong ik eruit en knalde de deur dicht. Hij gaf vol woede vol gas, spoot met gierende banden de weg weer op en ramde een hectometerpaaltje bij het invoergen. Ik treiterde hem met mijn blote kont naar zijn buitenspiegel en wandelde als de vorige keer terug.

11 juni 1988. Met een liftgever naar het naaktstrand geweest. Aardige man, zichtbaar opgewonden en verlegen met zijn verovering. Ben na het zwemmen stiekem vertrokken.

25 juni1988. Bij het parkeerterrein van een paar weken terug moest ik weer pissen, en mijn liftgever ook. Wij samen het bos in. Het was stil en opwindend in de zon. Ik slik al een tijdje de pil, want ik voel dat het me op een gegeven moment te veel zal worden. Ik ben met hem de bosjes ingedoken en zo heb ik een nieuwe kick opgedaan: wild pissen met een wildvreemde.

8 september 1988. Zelfde als op 25 juni. Andere man, kalende 40-er. Hij had in de gaten dat ik bloot was van onder, en ik heb hem gedwongen op de mannelijke manier mee te doen met mijn exhibitionisme: ballen net boven de broekriem. Hij was er doodverlegen mee, maar nam wraak door mijn rokje op te tillen voor voorbijgangers. N een half uurtje had ik er genoeg van en trok hem als beloning de bosjes in om mijn tieten te kneden.

4 juni 1989. Weer met een vaderlijk type meegelift en op de bekende plek met de bekende smoes het bos in. Hij moest zelf erg nodig pissen en ook poepen. Ik heb hem stiekem zitten te begluren met mijn vingers op mijn kut. Hij kreeg het in de gaten al deed hij of hij het niet merkte. Ik werd er laaiend heet van en heb mij uitgebreid door hem laten naaien. Daarna moest ik nodig pissen, wat hem nogmaals hevig opwond. Het lijkt wel of ik nymfomane word!

22 juli 1989. Weer een zonnige dag. Mijn liftgever moet mijn kledingtekort onmiddellijk begrepen hebben, want hij begon moeilijke vragen te stellen. Op de een of andere manier irriteerde me dat en ik heb me op de vlakte gehouden, hoewel ik bij iedere vraag kreeftrood werd. Bij de parkeerplaats heb ik me af laten zetten en hem gezegd dat hij door mocht rijden zonder mij. Ik ben de bosjes ingedoken om mijn ongenoegen uit te pissen. Zorgvuldig deed ik de ceintuur weer om, met de gesp. Dat luchtte zo op dat ik deze keer een kick kreeg van mijn periodieke onthouding – en dat op de feestdag van Maria Magdalena.

8 Een zalig uiteinde

Lieve lezers, hier eindigde het dagboek van een bekeerlinge abrupt. Na die datum was ze vermist. U ziet wel dat haar beleving van de gebeurtenissen een beetje verschilt van de mijne. Exhibitionisme, naaktloperij, agressief is het zelden en het geeft geen kans op enge ziektes. Maar dit is porno, en het verhaal mag niet eindigen in een bodemloze kuil. Er moet een happy end volgen.

Dus: in 1990, maanden na het bericht van haar vermissing: mijn hart sloeg over van de opwinding, want ik zag haar weer, bij het kruispunt met stoplichten aan de overkant. Ik pikte haar weer op. Zij herkende mij en barstte in tranen uit. Zij bleef snikken tot wij bij de parkeerplaats bij het staatsbos waren en ik troostte haar door mijn rechterhand achter haar billen te schuiven en met mijn linker haar tieten te kneden.

“Ik laat je nooit meer gaan, waar heb je al die tijd gezeten?” Ze had op een filmset gewerkt waar pornofilms gemaakt werden in de buurt van Praag. Hele vieze, met veel poep en pis. En opwindend!

“Weet iedereen nu dat je weer terug bent?” vroeg ik.

“Nee, en dat houd ik zo als je me niet verraadt.”

Wij zijn de bosjes weer ingegaan, hebben gepist, gepoept en geneukt, ik heb eerst van achteraf mijn harde naaigerei beurtelings in haar kutgleuf en kringspier gepompt. Toen zijn we samen de zeshoekige kuil ingegaan, zonder magie deze keer. Het veenlijk was verdwenen, zoals ik verwacht had. Op de zandige bodem hebben wij samen onze engelbewaarders opgepiept. Zachtjes wiekend kwamen zij beiden aangevlogen. Zij namen ons op en voerden ons naar een eiland in de Stille Zuidzee, zoals de Grote Oceaan vroeger heette. Een spierwit palmenstrand dat overvloeide van dadels, melk en honing, waar het leven naakt en goed was, en Gabriëlle toeristen kon verwelkomen door haar gat te showen onder een grasrokje. Maar ‘s avonds, als het koel was geworden, liet zij zich ook graag bewonderen met alleen de gesp onder haar navel.

Trefwoord(en): Heks, Plas, Prostitutie, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!