Ameland 2.0 - 8

We lijken wel jongeren. Alsof we op date zijn geweest. Ik liep met haar mee tot de deur, hopend dat haar ouders me niet zouden zien, terwijl zij duidelijk hetzelfde hoopte. Dat als volwassenen. Geen ouders te bekennen natuurlijk, maar toch stonden we daar te bekken als jongeren, dicht tegen elkaar aan, onze handen nog redelijk thuis gehouden alsof we onszelf wilden wijsmaken dat we ons inhielden.

Of ik wilde blijven? Ja, dat wilde ik heel graag. Ze lachte om de vraag, keek verlegen weg en vervolgens weer naar mij. Toen ik een stap dichterbij deed, richtte ze haar kin al op voordat ik haar überhaupt aanraakte. Onze monden vonden elkaar automatisch. En dus niet voor het eerst vandaag.

Nu zou er toch niks meer tussen kunnen komen. We hadden gezegd wat we wilden zeggen, eindelijk uitgesproken wat al die tijd tussen ons in had gehangen, en de band was daardoor alleen maar sterker geworden. Ik ken Eke nog beter nu dan vanmorgen. Niet alleen de herinnering aan haar, maar ook de vrouw die hier voor me stond.

Dat proefde ik terug in de zoen die daar voor de deur ontstond. Een zoen die eerst rustig begon, alsof we het afscheid nog even wilden rekken, maar al snel overging op tongen terwijl geen van ons beiden echt de behoefte leek te hebben om afstand te nemen.

Even leek het alsof we ons daar ter plekke al zouden verliezen. Alsof alles wat eerder die dag maar niet uit onze monden had willen komen, hier alsnog een uitweg vond, buiten in de avondlucht en recht voor de deur van Eke's leven. De kus werd steeds moeilijker te onderbreken en met iedere seconde voelde het minder logisch om nog afscheid te nemen.

Maar dan dringt de werkelijkheid zich toch weer even op. Een auto rijdt langzaam door de straat, ergens verderop slaat een voordeur dicht en het geluid draagt verder dan het zou moeten in de stilte van de avond. Het huis van Eke was groot, ruim en beschut, maar van de straat af zouden we onder het licht bij de voordeur moeiteloos te zien zijn. En dan is Ameland ineens weer precies wat het altijd is geweest: klein. Veel te klein.

Stoppen dan? Nee. Nog voordat die gedachte echt vorm krijgt, pakt ze mijn hand vast, werpt me een snelle, veelbetekenende blik toe en trekt me haastig mee naar binnen.

Zo sta ik in de gang waar ik al zo vaak gestaan had. Ook met Eke. Maar alles is anders nu. Zodra de deur achter ons dichtvalt, verdwijnt de buitenwereld alsof die nooit heeft bestaan. Ze duwt me tegen de deur, haar handen stevig op mijn schouders, waarna ze langzaam over mijn borst glijden terwijl haar tanden speels aan mijn onderlip trekken. Haar ogen staan vol ondeugd en verwachting. Alle barrières die er eerder nog waren, lijken opeens verdwenen. Een andere locatie, een andere setting, andere emoties. Hiervoor was ze aanvankelijk gekomen. Maar pas nu kon het echt gebeuren.

Even later draai ik haar om en duw ik haar tegen de muur. Haar billen drukken tegen mijn kruis terwijl mijn handen haar heupen vinden. De stof van haar jurkje voelt verleidelijker dan ooit, niet omdat het iets onthult, maar juist omdat het dat nog niet doet. Langzaam bewegen mijn handen over haar lichaam, strelend en verkennend, langs de rondingen die ik inmiddels zo goed ken en die me toch telkens opnieuw weten te raken. Deze jonge vrouw. Meer meisje dan vrouw. Voor mij zal dat gevoel waarschijnlijk altijd blijven bestaan.

Ik kus haar nek, haar hals en haar schouder, terwijl mijn adem zich verliest tussen haar blonde haren en ik haar vertrouwde geur opnieuw opsnuif. Mijn handen glijden naar haar buik. Even doe ik alsof één van beide verder naar beneden zal gaan, waarop ze direct reageert door haar heupen naar achteren te kantelen en haar billen nadrukkelijker tegen m'n voelbare erectie aan te drukken. Maar in plaats daarvan bewegen mijn handen omhoog. Ze gooit haar hoofd achterover en sluit haar ogen terwijl mijn handen zich vullen met haar nog bedekte rondingen. De rand van haar bh is duidelijk voelbaar onder de stof. Af en toe weet een vinger net iets verder te komen, maar juist dat voortdurende spel van net niet lijkt haar alleen maar verder uit balans te brengen.

In die minuten in de gang raakt ze stukje bij beetje de regie kwijt, niet omdat die van haar wordt afgepakt, maar omdat ze die vrijwillig loslaat. Met alle liefde zelfs. Zij heeft me hier gekregen. Zij heeft dit in beweging gezet. Dit komt vanuit haar. Dit is wat zij veroorzaakt. En ik ga daar nog altijd graag in mee. Wat wilde ze ook alweer? Want inmiddels weet ik weer hoe het toen gegaan is

Dan draait ze zich vrij abrupt om en laat haar handen langs mijn hals glijden. Die ogen... bijna triomfantelijk. Ze hoeft het niet uit te spreken. Dat hoeft allang niet meer. Na al die jaren krijgt ze eindelijk wat ze wilde, en dat besef ligt zichtbaar in haar blik besloten. Ze kust me intens, zonder aarzeling, alsof ze bang is dat het moment alsnog van haar afgepakt kan worden. Mijn tong begeleidt de hare vanzelf. Ze is niet meer het jonge meisje van vroeger, maar ergens nog steeds onervaren op een manier die haar alleen maar meer zichzelf maakt. Zouden we genoeg tijd hebben om dat nu te veranderen? Ik weet het niet. Maar een begin was in ieder geval al gemaakt.

Wanneer ik haar hals kus, gooit ze haar hoofd even achterover en laat ze zich volledig meevoeren in het moment. Pas wanneer haar kin op mijn schouder rust, voel ik een korte verstarring door haar heen trekken. Niet uit twijfel, maar eerder alsof de werkelijkheid zich nog één keer aandient voordat ze die weer van zich afschudt. Met geduld en een ernst die ik niet direct achter haar vurigheid had gezocht, draait ze ons vervolgens om. Ik nu weer met de rug tegen de muur. Daarna zoent ze me opnieuw, fel en gretig, haar ogen stevig dichtgeknepen terwijl ze zich volledig op mij richt. Haar handen glijden onder de stof van mijn overhemd over mijn schouders en rug, en nog voor ik er erg in heb ligt het kledingstuk al op de grond. Ze wil niet stoppen. Dat voel ik aan alles.

Maar wanneer ze mijn kin kust, langs mijn oor gaat en haar handen langzaam over mijn buik naar beneden laat glijden, verstar ook ik heel even. Achter haar hangt namelijk een spiegel. Daar zien we onszelf zoals een buitenstaander ons zou zien. Twee mensen die toegeven aan elkaar, aan hun verlangens en aan alles wat ze zo lang hebben geprobeerd weg te drukken. Op de plank ernaast staan de familiefoto's van Eke opgesteld. Foto's die ineens vreemd aanvoelen. Alsof ze een verhaal vertellen dat maar gedeeltelijk waar is. Zogenaamd gelukkig. Zogenaamd compleet.

Ondertussen voel ik haar handen de rand van mijn broek bereiken terwijl mijn blik blijft hangen op hun trouwfoto. Daar lachen ze nog. Onbezorgd. Alsof alles precies geworden is zoals het had moeten zijn. Natuurlijk weet ik dat wat hier gebeurt ergens fout is. Dat besef is er wel degelijk. Maar tegelijkertijd weet ik ook dat dit verhaal niet vandaag begonnen is. Niet hier. Niet in deze gang.

Nog voordat ze mijn broek open weet te krijgen, pak ik haar stevig vast onder haar billen en til ik haar op. Ze reageert met een verrast kreuntje, waarna haar armen zich direct steviger om mij heen sluiten. Zonder onze monden van elkaar los te maken neem ik haar mee de gang uit, weg van die foto's. Een paar tellen later zet ik haar op de rand van de marmeren keukentafel, haar benen gespreid aan weerszijden van mij, haar jurkje omhoog geschoven en haar armen losjes om mijn schouders geslagen. Onze tongen zijn ondertussen geen moment gestopt, alsof zelfs een seconde afstand inmiddels te veel gevraagd is.

Het is dan wel geen toonbank, maar het komt in de buurt. Eigenlijk is dit beter. Ruimer ook. De keuken voelt groter dan de herinnering die er onvermijdelijk naast komt staan, alsof de ruimte zelf meer adem geeft aan alles wat zich hier afspeelt. Midden op de tafel staat een vaas met bloemen die er prachtig uitzien, al zijn de kleuren in het donker nauwelijks van elkaar te onderscheiden. Wanneer ik haar voorzichtig op haar rug leg, reikt ze bijna gedachteloos naar die vaas en schuift hem rustig wat verder naar achteren, zoals ze deze hele avond alles wat tussen ons in zou kunnen staan van zich af lijkt te duwen. Daarna gaat haar aandacht direct weer terug naar mij. Ik buig me over haar heen en kus haar mond, haar kin en haar hals voordat ik langzaam lager ga. Mijn kruis blijft daarbij tegen het hare gedrukt, terwijl haar jurkje inmiddels tot aan haar heupen omhooggeschoven is. Mijn bobbel drukt en wrijft tegen haar nattigheid en telkens wanneer onze monden elkaar vinden, ontsnapt er een zacht kermend geluid aan haar lippen.

Die mooie, verleidelijk jurk blijft ondertussen mijn aandacht trekken. Niet alleen omdat ze er prachtig in uitziet, maar ook omdat het kledingstuk zelf bijna onderdeel lijkt geworden van dit spel. Lastig uit te krijgen is hij wel, en daarom laat ik hem voorlopig zitten. Terwijl mijn handen haar volle borsten omvatten en de stof zich onder mijn vingers spant, hijg ik in haar hals. Pas dan brengt ze voor het eerst iets uit wat meer is dan een zucht of een kreun. “Hmm, Lucas...” zegt ze zacht, alsof zelfs mijn naam moeite kost om uit te spreken. Ik lach onwillekeurig en kijk naar wat ik met haar doe, naar hoe ze reageert, maar tegelijkertijd besef ik dat het niet zij is die hier verslaafd raakt. Ik ben degene die verslaafd is. Aan dit beeld. Aan dit gevoel. Aan de vrouw die voor me ligt en naar me kijkt alsof ik precies ben waar ik hoor te zijn. Zoals ik dat zo vaak heb mogen meemaken met vrouwen die me dierbaar zijn. Het is bijna te mooi om echt te zijn.

Mijn handen glijden vervolgens langs haar flanken naar beneden en de rest van mijn lichaam volgt vanzelf. Ik pak haar enkels vast, zet ze met zorg op de rand van de tafel en kijk naar haar terwijl ze zich iets opricht om over haar eigen borst naar mij te kijken. In haar blik zie ik dat ze het net zo goed weet als ik. Er is geen moment waarop ik werkelijk twijfel of ik aan haar verwachtingen kan voldoen, hoe hoog die verwachtingen misschien ook zijn. Eke weet immers nauwelijks iets van mijn leven buiten Ameland. Ze kent de verhalen niet, de jaren ertussen niet, en heeft daardoor ook geen enkele reden om te denken dat ik ergens minder ben geworden. Als er al verwachtingen zijn, dan lijken die alleen maar gegroeid.

Met twee vingers trek ik haar slipje opzij. Ik hoor haar hoofd zacht tegen het marmer tikken wanneer ze zich opnieuw overgeeft aan mij en aan alles wat hier gebeurt. Eén hand laat ik op haar buik rusten, terwijl de andere het doorweekte slipje opzij blijft houden. Haar hele lichaam lijkt te reageren. Haar lichaam trilt, haar adem trilt en zelfs haar stem trilt wanneer ze probeert iets te zeggen. “Oh, Go...” ontsnapt haar bijna, waarna ze zichzelf onmiddellijk corrigeert. “Lucas...” maakt ze ervan, alsof ze zich nog net op tijd herinnert waar ze is.

Maar op dit moment voelt zij eerder als het goddelijke schepsel dat ik wil aanbidden. Niet alleen in gedachten, maar ook in alles wat ik doe. Mijn aandacht blijft volledig bij haar terwijl ik kijk hoe iedere aanraking, iedere beweging en iedere seconde iets nieuws losmaakt. Ik blijf kijken naar de manier waarop haar lichaam reageert, naar de spanning die door haar heen trekt en naar de overgave die steeds zichtbaarder wordt. Elke centimeter van haar lijkt mee te bewegen in het moment, alsof er niets anders meer bestaat dan deze tafel, deze keuken en wij tweeën.

Ik kus haar daar, terwijl ik tegelijkertijd lik en mijn vrije vingers gebruik om haar telkens weer net iets anders te laten reageren. Porrend en wrijvend, binnen en buiten, zoek ik voortdurend naar die kleine veranderingen in haar lichaam die verraden wat haar raakt en wat haar nog verder uit balans brengt. Het is bijna een gesprek zonder woorden, waarbij iedere aanraking een antwoord uitlokt en iedere reactie weer uitnodigt tot iets nieuws. Tussendoor kus ik haar dij, terwijl mijn vingers zich blijven bewegen en ik geen moment echt stilval. Ik zie haar. En zij ziet mij. Af en toe lacht ze zelfs, ontspannen en zonder enige terughoudendheid. Ze ligt daar gewoon te genieten. Of ja, gewoon? Nee, buitengewoon. Alsof ze zichzelf eindelijk toestaat om niets anders te doen dan voelen wat er gebeurt.

Mijn middelvinger heeft haar binnenste rijk even helemaal voor zichzelf en neemt daar geduldig de tijd, terwijl ik merk hoe haar lichaam zich steeds verder opent voor alles wat volgt. Langzaam maakt die beweging haar opening wat minder nauw, terwijl ik tegelijkertijd mijn lippen tuit op haar clit. Ik laat die twee samenwerken, alsof ze elkaar ergens halverwege proberen te bereiken. Mijn lippen en die vinger bewegen niet los van elkaar, maar vormen samen één ritme dat haar steeds heftiger laat reageren. Het laat haar wild op en neer gaan op een manier die nauwelijks nog gecontroleerd lijkt. Niet alleen haar hoofd bonkt af en toe hard tegen het oppervlak onder haar, ook haar rug maakt een paar rake klappen wanneer haar lichaam zich steeds opnieuw aanspant en weer loslaat.

Met één hand grijpt ze zich vast in mijn haar alsof ze ergens houvast nodig heeft, terwijl haar andere hand zich tot een vuist balt tussen haar eigen tanden. De spanning bouwt zich sneller op dan ik had verwacht. Eigenlijk gebeurt het me allemaal te snel. Niet omdat ik haar reacties niet kan volgen, maar omdat ik merk dat ik helemaal niet wil dat dit moment alweer voorbijgaat. De enige echte angst die ik voel, is dat het te snel eindigt. Dat de roes waarin we dit toestaan weer uitwerkt en dat dit gevoel weer verdwijnt voordat ik er lang genoeg van heb kunnen genieten.

Toch laat ik haar klaarkomen. Niet zoals toen. Harder. Sneller. Alsof al die jaren wachten zich in één moment hebben verzameld en nu eindelijk een uitweg vinden. Want ze had al zo lang gewacht, veel langer dan redelijk was, en ergens voelt het alsof haar lichaam dat zelf ook weet.

Ze hijgt hard, volledig uitgeteld na wat er zojuist gebeurd is. Haar voeten staan nog steeds op de rand van de tafel, maar haar knieën vallen slap naar buiten alsof alle spanning daar in één keer uit verdwenen is. Haar armen liggen er net zo ontspannen bij en ook haar gezicht is opzij gedraaid, terwijl haar ogen nog steeds op mij gericht blijven. Uitgeteld. Dat is het enige woord dat er echt bij past.

Ik sta rustig op, lik mijn lippen schoon en veeg de rest af met mijn pols alsof ik er trots op ben. Misschien ben ik dat ook wel een beetje. Alles aan haar wat ik zie, zegt me in ieder geval één ding. Ik stel niet teleur. Dat had ik immers eerder vanavond al zo goed gedaan, maar nu zie ik het opnieuw bevestigd in de manier waarop ze daar ligt, zonder haast, zonder terughoudendheid en zonder ook maar een poging te doen om te verbergen hoe diep dit bij haar binnenkomt.

Heel even kijk ik vlug om me heen, puur om weer te beseffen waar ik ben. In andermans huis. Ik zie speelgoed liggen van de kinderen en word daardoor heel even teruggetrokken naar de werkelijkheid, maar dat moment duurt niet lang. Ik vergeet het namelijk direct zodra ik haar vingertoppen tegen mijn broek voel, precies bij die bobbel. “Waar wacht je op?” fluistert ze zachtjes en zwoel. De roes is duidelijk nog niet uitgewerkt. Zij ziet niets anders dan dat ene verlangen dat nog steeds tussen ons hangt. Ik grijns even naar haar, buig voorover en kus haar zodat ze weer plat op tafel komt te liggen. “En nu word je opeens ongeduldig?” plaag ik haar, waarop ze alleen maar stiekem kan glimlachen.

Haar blik wordt echter serieuzer zodra ze mijn handen naar mijn broek ziet gaan. Dan lijkt ze het toch spannend te vinden. Juist daarom doe ik het extra langzaam. Om haar te plagen. Om haar verder op te winden. Ik zie haar ademhaling namelijk stokken op het moment dat ik de knoop losmaak en de rits langzaam naar beneden trek. Mijn boxer komt naar voren, de bobbel pijnlijk zichtbaar, en ook die stof trek ik er net zo langzaam overheen totdat hij naar voren steekt, ontbloot, hard en ontzettend heet. Haar mond valt open. Nog verder zelfs wanneer ik vervolgens niet langer wacht en hem tegen haar aandruk. Omhoog. Naar haar clitje.

“Ja...” hijgt ze fluisterend en verlangend, terwijl ze haar adem inhoudt zodra ik hem weer naar beneden beweeg. Natuurlijk beseft ze dat dit het punt is waarop het pas echt vreemdgaan wordt. Tegelijkertijd zal ze geen illusies hebben dat ze dat misschien al jaren deed, door steeds maar naar mij te verlangen in plaats van naar haar eigen man. Het maakt dus niet meer uit. Daarom laat ze het gebeuren. Ik kreun zachtjes wanneer ik naar binnen glip. Ze is strak en ik voel haar gewillig rekken over de gespannen huid van mijn kloppende eikel. En binnen blijft ze strak. Haar mond beweegt mee op mijn bewegingen, zonder geluid. Hoe dieper ik ga, hoe wijder ze hem opent, en zodra ik me terugtrek valt die weer wat dichter. Maar nooit helemaal dicht. Want ik glip er nooit helemaal uit.

Na wat verkennend gepor zet ik mijn handen naast haar borst. Vuisten zijn het. Ik houd expres afstand met mijn gezicht zodat ik haar kan zien. En zij mij. Onze kleding is grotendeels nog aan, al hangt mijn broek inmiddels rond mijn enkels. De bewegingen worden harder en dieper. Fel bijna. Elke stoot laat haar mond opnieuw openvallen. Nu met geluid. Korte kreuntjes. Niet zoals toen. Ook nu weer niet. En opnieuw gaf dat helemaal niks.

Ik weet niet hoe lang ik het toen heb volgehouden. Niet lang, denk ik. En nu moet ik ook alweer snel moeite doen om niet te snel klaar te komen. Daarom besluit ik zachter te werk te gaan. Tergend langzaam beweeg ik heen en weer nadat ik eerst zo fel ben geweest. Ik laat het seconden duren. De weg naar binnen. En vervolgens doe ik er twee keer zo lang over om me weer terug te trekken. Plagend. Bijna pestend zelfs.

Ze kreunt nu heel anders. Lang en diep. Aanmoedigend, waar het net vooral overweldigend was. Toch begint mijn schacht steeds meer te kriebelen en voel ik mijn eikel zich steeds verder aanspannen. Uiteindelijk trek ik me terug. Hijgend. Mijn voorhoofd rust tegen het hare terwijl we allebei proberen op adem te komen.

“Ben je al...?” vraagt ze dan.

“Nee...” hijg ik terug, terwijl het bijna klinkt alsof ik wél ben klaargekomen. Zo intens voelt het inmiddels.

Ze lacht zachtjes.

“Ik wil wat langer van je genieten.”

Ik lach terug, kijk haar even aan en geef haar vervolgens een vluchtige kus op de mond.

“Als dat mag...”

“Ik weet wel wat,” geeft ze dan ondeugend toe, terwijl ze even haar lippen frommelt alsof ze iets wil zeggen wat ik eigenlijk niet mag weten. “Ik heb ooit wel eens om advies gevraagd. Zij wist niet dat ik toen al aan jou dacht. Was ik ook niet perse voor jou,” komt ze dan mee, en ik lach en hijg nog steeds terwijl ik aandachtig luister. “Was gewoon nieuwsgierig naar hoe zij het deed. Hoe jullie het deden.”

Ik had eerlijk gezegd weinig aan Kamila gedacht deze avond en zij zou me dat nooit kwalijk nemen, maar nu brengt Eke haar alsnog op. “Ze pijpt je hard als je komt, toch?” vraagt ze, ter controle, en de manier waarop ze kijkt en zacht op haar lip bijt zorgt ervoor dat ik al bijna spontaan klaar kom zodat ze dat kan proberen. “Ik doe dat alleen niet,” voegt ze er echter snel aan toe. “Maar ze had het ook over een positie. Dat het langer duurt bij jou.”

Ze klinkt vrij cryptisch en in dit moment duurt het even voordat het duidelijk is wat ze precies zegt. Zij heeft het met Kamila over seks gehad en dat is ze natuurlijk niet vergeten. Het klinkt niet als een recent gesprek, en alhoewel het me niet zou verbazen als Kamila wat voorbereidend werk zou hebben verricht, denk ik zeker te weten dat dit niet aan de orde is. Kamila heeft ergens natuurlijk ook juist vrees gehad voor Eke. Dus vandaar.

“Wil je me niet pijpen?” stel ik haar verontwaardigd voor, met een duivelse glimlach op mijn mond. Eke was braaf en preuts. Ja, al moeder. Maar nog zo goed als maagd, als je het mij vraagt. Als je haar vergelijkt met de rest. Ze schudt voorzichtig haar hoofd en ik berust me daar meteen in. “Welk standje dan?” vraag ik, alsof ik het niet weet.

Ze loopt rood aan, roder dan ze al is na alle spanning en inspanning, en ze durft het niet te zeggen. Maar als ze overeind komt, geef ik haar de ruimte het te laten zien. Ze pakt mijn hand, neemt me mee naar de bank in de woonkamer waarin geleefd wordt. Ik ga zitten en zij op mij. “Je weet dit heus wel...” fluistert ze in mijn oor, terwijl ze wat onhandig mijn schacht zoekt. Ze klinkt verliefd, en alsof ik haar nog steeds plaag. Tegelijkertijd nemen haar instincten het duidelijk over, want ze heeft geen idee wat te doen. Dus help ik haar. Ik hou haar vast terwijl de eikel haar ingang kust, en ze er even later overheen kan zakken.

Dit was het standje, inderdaad. Of ik dan zit of lig, maakt mij niet uit. Dit was het standje als ik wilde dat Kamila klaarkwam, meerdere keren. Had ze dat toen ook aan Eke verteld?

Dit betekent natuurlijk niet dat ik niet snel kan klaarkomen. Dat risico was er nog steeds en dat zou waarschijnlijk ook altijd zo blijven. Maar ik had er meer controle over, en zeker als de ander minder controle over haarzelf had, hield ik het zeker langer vol. Al stond ik nog zo op knappen, dan nog wist ik daar meestal wel mee om te gaan. Het ritme werd door haar bepaald, al kon ik sturen wanneer dat nodig was. Haar ritme, haar orgasmes. Zo ging het tussen mij en Kamila, omdat we elkaar daarin door en door kenden en omdat ik wist wat werkte. En Eke ging er snel achterkomen dat het zo werkt, ook al had ze daar nu nog geen idee van.

Bepaal ik het ritme? Dan kom ik zo klaar. Dat wat ik net dus voorkomen had. Daarom liet ik haar zoeken, liet ik haar voelen en liet ik haar denken dat zij degene was die alles bepaalde, terwijl ik ondertussen precies wist wat er gebeurde. En dit alles betekende dat deze seks niet zomaar een incident of een vluggertje zou zijn. Dat het geen plotse ingeving was geweest die ons zomaar was overkomen. Wat ik ook nooit gedacht had. Daarvoor zat er te veel geschiedenis achter. Te veel verlangen. Te veel jaren waarin dit ergens onder de oppervlakte was blijven bestaan.

Het is hier dat er meer kleding uitgaat. Ik was al uit m'n broek gestapt en trek nu ook m'n shirt nog uit, zodat ik uiteindelijk nog alleen m'n sokken draag. Terwijl ze voorzichtig op en neer beweegt en echt aftast hoe het goed voelt, alsof ze ieder gevoel bewust wil opslaan, vinden mijn handen haar rug. Daar vind ik in haar hals de rits, die ik langzaam lostrek op haar schommelende ritme. Het doet haar heel even stoppen. Haar mond staat iets open en haar beweging stokt voor een moment. Ze kijkt naar me terwijl ik de stof langzaam van haar schouders laat glijden en terwijl het kant bij haar borst steeds lager komt te liggen.

Blote schouders verschijnen onder de stof vandaan. Want ze draagt een bandeau-bh. Haar mooie jurk blijft aan, maar bedekt op een gegeven moment enkel nog het gebied onder haar middenrif en boven haar onderbuik. De rest van haar lijkt zich stukje bij beetje aan mijn blik prijs te geven. Borsten vrij, tepels hard. Ik kijk er met bewondering naar. Hou ze met bewondering vast. Niet haastig, niet gretig, maar alsof ik het beeld eerst echt tot me wil laten doordringen.

Ik zuig een tepel naar binnen als mijn hand op haar heup aangeeft dat ze door moet gaan. Ze hijgt en zucht en komt weer in beweging, eerst voorzichtig en daarna met steeds meer vertrouwen. Ze koestert met haar armen mijn hoofd en haar handen glijden door mijn haren terwijl ik haar tepel blijf verwennen. Ondertussen laat ze zich opnieuw op haar eigen tempo meevoeren door alles wat ze voelt, terwijl haar bewegingen steeds vanzelfsprekender worden.

Ze koestert met haar armen mijn hoofd en haar handen glijden door mijn haren terwijl ik haar tepel blijf verwennen, terwijl ze zich weer laat oprekken door mijn dikke schacht, en we zo nog verder smelten in dit moment van overweldigende passie. Het lijkt alsof de rest van het huis niet meer bestaat, alsof er buiten deze woonkamer geen verleden en geen toekomst meer is, maar alleen dit moment waarin we allebei volledig opgaan en waarin geen van ons nog de behoefte heeft om afstand te nemen.

Ik geef haar alle ruimte omdat het haar moment is, het moment waar ze zo lang op gewacht had, en ze maakt geen overdreven geluiden terwijl alles perfect is afgestemd op een ervaring die eindeloos lijkt te duren, alsof tijd niet meer bestaat in deze intense verbondenheid. Ze beweegt rustig heen en weer, soms met een klein pijntje als ze haar grenzen opzoekt, maar dat wordt altijd gevolgd door een geile zucht of een zachte kreun, waarna ze gewoon weer verder gaat met die langzame, genietende bewegingen. Als ik haar tepel even loslaat, kijken we elkaar gewoon minuten lang aan terwijl ze beweegt en ik mee beweeg, samen zoekend naar alles wat we kunnen ervaren in deze diepe intimiteit.

Het duurt niet lang voordat ik een hand op haar bil leg, iets wat zij niet beter weet, en ik masseer en trek er voorzichtig aan, wat haar meteen laat reageren met haar hoofd achterover, ogen dicht en mond open, tot ze me uiteindelijk in ongeloof aankijkt. Ik pak met mijn andere hand een borst vast, druk mijn duim over haar tepel en met de hand op haar bil begin ik iets meer het tempo te bepalen, zodat ik haar tegen me op laat rijden en ze geen enkel pijntje meer voelt. Als ik mijn duim vervang door mijn mond, kan die duim haar clitje opzoeken, en dan schokt ze vrijwel meteen, houdt ze me stevig vast terwijl haar hele lichaam verkrampt, op haar heupen na die gewoon door blijven schuiven in dat ritme dat haar steeds verder brengt. “Ja...” moedig ik haar hijgend toe, want zo wil ik haar zien, klaarkomend op mij, en dat doet ze dan ook.

Een moment van rust ontstaat waarin ze me in haar laat zitten, al is het minder diep, met haar handen onder mijn kaak en mijn blik strak op de hare gericht, terwijl we gelukzalig naar elkaar grijnzen en het moment zijn intimiteit geen seconde verliest. “Ik wil dat je komt,” zegt ze fluisterend, “in me,” woorden die zoveel meer betekenen, en dan noemt ze het: “Ik wil... Ik wil je kinderen,” maar ze bedoelt het letterlijk, gewaagd en gedurfd, tegelijkertijd het mooiste en geilste compliment wat ik als man kan krijgen. Dat wil ze dus nog steeds, terwijl ik een leven leid waarin bewust voor geen kinderen was gekozen, en dat maakt het voor mij nog verleidelijker, want had ik daar eigenlijk spijt van?

Langzaam til ik Eke op zodat ze plat op de bank komt te liggen en ik plat op haar, we tongen intiem terwijl mijn hand een borst pakt en haar nagels krassen in mijn rug, en ik mijn eikel nu op mijn eigen tempo diep in haar stoot, wat haar harder en wilder laat kreunen. Ze weet het, ik geef haar mijn zaad, mijn kinderen, en om te zien hoe ze daarop reageert maakt me nog wilder. Consequenties? Ja, zat. Nou en! Ik klem haar stevig in mijn armen, en minuten later breekt haar stem als ik de laatste diepe stoten geef en mijn zaad in overvloed in haar vloeit.

We blijven liggen. In het donkere van de kamer, waar alleen het zachte maanlicht nog naar binnen valt en de rest van de wereld lijkt te zijn verdwenen. Alleen maanlicht. Alleen elkaar. Ik kam haar haren terwijl ik haar aankijk, rustig en zonder iets te zeggen, alsof woorden op dit moment alleen maar in de weg zouden zitten. Niet meer in haar. Ze kijkt... tevreden. Opgelucht. Alsof er iets van haar afgevallen is wat ze jarenlang heeft meegedragen. Maar dit is ook het moment waarop de roes zich langzaam laat uitwerken en de werkelijkheid voorzichtig weer terug naar binnen sluipt. En hoe gaat ze dan reageren? Ook als toen?

Ik verwacht dat ze straks, of misschien morgen, spijt krijgt. Dat zou logisch zijn. Het zou zelfs bijna vreemd zijn als dat niet gebeurde na alles wat er vanavond gebeurd is. En dan is het maar goed dat ze niet echt zwanger van mij kan raken. Dat vertel ik haar nog niet. Het idee stemt haar nu zo, dat ik haar dit gevoel gun. Misschien gek. Misschien zelfs ziek van me. Maar het leek me nu het beste haar niet te vertellen dat ik onvruchtbaar ben. Niet terwijl ze daar zo ligt. Niet terwijl die tevredenheid nog zo duidelijk op haar gezicht te lezen staat.

Iets waar ik en Kamila bewust voor hebben gekozen. Dat was het makkelijkst. Zeker omdat ik meerdere partners had. Zeker omdat wij absoluut geen kinderen wilden. Een keuze waar ik jarenlang volledig achter heb gestaan en die altijd logisch voelde. Iets waar ik wellicht toch een klein beetje spijt van heb, gezien mijn reactie op Eke en haar wens. Misschien niet van de keuze zelf, maar wel van het besef wat die keuze nu betekent. Ook ik zat in een roes en ontwaakte nu weer in de realiteit, waarin de gevolgen van wat ik weet langzaam zwaarder beginnen te wegen dan het moment zelf.

Ik ben alleen bang dat het niet gegeven feit van mijn onvruchtbaarheid alles weer kapot zal maken. Dat ze denkt dat ik haar voor de gek hou. Dat ze terugkijkt op deze avond en zich afvraagt hoeveel ik nog meer niet verteld heb. En zeg ik niks en wordt ze niet zwanger, gaat ze wellicht aan haarzelf twijfelen. Dat wil ik al helemaal niet. Juist dat idee knaagt aan me terwijl ik haar aankijk, omdat geen van beide uitkomsten goed voelt en ik weet dat dit gesprek vroeg of laat alsnog gevoerd zal moeten worden.

''Ik fris me heel even op,'' zegt ze zacht en lief, waarna ze mij achterlaat op de bank, die niet helemaal proper meer is, op meerdere manieren. Terwijl zij naar boven verdwijnt, blijf ik nog even liggen waar ik lig, alsof ik de energie niet heb om direct in beweging te komen.

''Tuurlijk,'' zeg ik, waarna ik me op mijn rug draai, met een hand achter mijn hoofd, en even naar het plafond staar terwijl ik haar boven hoor lopen. De geluiden zijn zacht en gedempt, maar genoeg om me eraan te herinneren dat dit haar huis is en niet het mijne. Hoe komt ze terug? Die vraag houdt me langer bezig dan zou moeten.

Aangekleed. Pyjama jurkje. Ook mooi en sexy. Lage hals. Ze plukt er een beetje ongemakkelijk aan, alsof ze zelf nog niet helemaal weet wat ze ervan moet vinden. Eerste keer dat ze het draagt, gok ik. Voor mij dus. Haren nog wat vochtig. Ze had niet gedoucht. Ze had zich alleen opgefrist. Dat besef doet me meer dan ik had verwacht. Alsof ze bewust niet alles van deze avond van zich af heeft willen spoelen.

En onder haar arm een laken. ''Ik wil dat je nog even blijft,'' zegt ze alleen. Meer uitleg geeft ze niet, maar die heeft ze ook niet nodig. Maar niet bij haar in bed. Op de bank. Vandaar het lakentje. Ze verwacht dat ik daar geen nee tegen zeg. En eerlijk gezegd zou ik dat ook niet kunnen, zelfs als ik het zou willen.

Het helpt dat ze niet alleen het dekentje over me heen gooit, terwijl ik daar nog naakt lig, maar dat ze naast me komt liggen. Zij blijft ook. Bij mij. Niet in bed. Hun bed... Dat verschil voelt belangrijker dan het misschien zou moeten voelen.

Ze kruipt tegen me aan. Haar hoofd op mijn arm. Ze kijkt naar me, bekijkt me, alsof ze nog één keer wil controleren of ik er echt ben en niet alsnog verdwenen ben wanneer ze haar ogen sluit. En niet veel later valt ze gewoon in slaap. Gewoon? Ja, gewoon. Alsof deze avond voor haar uiteindelijk precies heeft gebracht wat ze nodig had.

Ik blijf even naar het plafond kijken. Deze woonkamer was groter dan mijn hele benedenverdieping. Wilde ze dit echt opgeven? Voor mij? Zonder te weten wat ze ervoor terug zou krijgen. Die vraag blijft rondzingen in mijn hoofd terwijl de stilte van het huis steeds dieper wordt.

Dus trek ik haar nog iets dichter tegen me aan. Geef haar meer ruimte op de bank. Ik blijf wel wakker. Ruikend aan haar, mijn vingers strelend over welk stukje huid ik ook maar kan voelen, zonder haar wakker te maken en zonder haar los te laten.

Wachtend op de ochtend, wat geen uren meer duurt. Wachtend op haar echte ontwaken en het besef van wat er gebeurd was. Wat er allemaal veranderd is. Want hoe rustig ze nu ook slaapt, ergens weet ik dat de echte gevolgen pas beginnen wanneer de zon opkomt en de werkelijkheid zich niet langer laat wegdrukken.

Als ze wakker wordt, kijk ze vrijwel direct anders uit haar ogen als ze mij ziet, tegen haar aanvoetl liggen. Ze schrikt niet. Ze kijkt eerder... nuchter. Ze gaat rechtop zitten. Zegt nog niks. Kijkt me aan. Heel surreëel.

''gisteren was misschien niet zo handig.'' Het is het eerste wat ze zegt. En dan zie ik dat gisteren ook daadwerkelijk terugkomt. Langzaam. Paniek verzamelt zich in haar ogen. Maar ze uit het niet. Want het is nog steeds wat ze wilt. Ja, ze is bang zwanger te worden van mij. Dan klapt alles. En dat is niet leuk. Maar wel wat ze wil.

Dus nu alsnog aan mij om de pijnlijke openbaring te verklaren. ''Je hoeft je geen zorgen te maken.'' zeg ik heel rustig, en ga rechtop naast haar zitten. M'n hand op haar been net boven haar knie. Ik kijk haar lage hals in, voordat ze me erop betrapt. ''Ik zou niets liever willen dan je echt alles geven wat je wilt. Zelfs ten koste van alles.'' zeg ik, terwijl ik slik. Een zware boodschap. ''Dat kon ik toen niet. En nu nog steeds niet.'' draai ik er lekker om heen, maar geef ik haar ook tijd en ruimte om te kalmeren. Want haar blik veranderd alweer. ''Die van mij zwemmen niet.'' zeg ik, bijna stil. Niet schuldig. Niet bang. Het is wat het is. ''Ik kan geen kinderen krijgen.'' zeg ik het dan nog een keer als ze stil blijft. Dan pas schok. In haar ogen, maar ook haar ademhaling. ''Het spijt me.'' meen ik oprecht. Iemand als Eke moet gewoon krijgen wat ze wil.

Ze blijft stil. Ze blijft zitten. Haar ogen worden waterig. Maar ze huilt niet. Net niet. Dan legt ze haar hoofd op mijn schouder, haar hand op mijn hand. Ze zegt niks. Ze legt zich er bij neer. Zo lijkt het. Ze staart even voor zich uit. Haar gedachten duidelijk alle kanten op. Dan een zucht. Opluchting.

''Ik voelde je...'' zegt ze dan, bijna verstomd. ''Dat verandert niet. Het doet alleen niks meer.'' leg ik droog uit, over mijn nattigheid die nog in haar zit. Ze humt. ''Maar dat wist je al?'' vraagt ze kort. Niet boos, maar wel... iets. Verontwaardigt, misschien. ''Je keek zo verliefd naar me.'' geef ik als reden. Ze glimlacht flauw. Maar ze neemt er genoegen mee. Want uiteindelijk is ze vooral opgelucht.

''Kamila wild echt geen kinderen. En ze is niet de enige in mijn leven.'' Ik knijp even in de hand van Eke, zodat ze zich realiseert dat die ingreep juist een moment met haar mogelijk maakt. Ze lacht er nog cynisch om. ''Jij wil wel kinderen.'' fluistert ze alsof ik het niet mag horen. Ik haal m'n schouders op. ''Ik wil heel veel.'' zeg ik, simpel. ''Maar ik wil haar niet kwijt.'' Daarop kijkt Eke me aan. Ondanks alles gisteren, en van de jaren ervoor, is er nog altijd één die echt alles voor mij betekent. Hier op Ameland mocht zich dan wel voor ons verhaal afspelen, tussen mij en Eke, maar dat wat voor niet meer dan een spin-off. Niet een nietszeggend hoofdstuk. Maar ik zou Ameland weer achter me laten. En Eke ook. Maar ik zou ook weer terugkomen. En zou Eke er dan nog zijn? Als het aan mij ligt wel.

''Ik heb nergens spijt van.'' zeg ik haar. ''Van niks.'' benadruk ik ons moment. ''Jij?'' vraag ik rustig. ''Nog niet.'' lacht ze. Ik sla een arm om haar heen. We vallen weer plat en knuffelen toch maar even zolang het nog kan. Al neem ik daan geen genoegen mee.

Als ze wakker wordt, kijkt ze vrijwel direct anders uit haar ogen als ze mij ziet, tegen haar aanvoelt liggen. Ze schrikt niet. Ze kijkt eerder... nuchter. Alsof de slaap in één klap verdwenen is en plaats heeft gemaakt voor het besef van waar ze is, wie er naast haar ligt en wat er gisteren gebeurd is. Ze gaat rechtop zitten. Zegt nog niks. Kijkt me aan. Heel surreëel. Alsof we allebei even moeten wennen aan het feit dat dit geen droom was, maar iets wat echt gebeurd is.

''Gisteren was misschien niet zo handig.'' Het is het eerste wat ze zegt. En dan zie ik dat gisteren ook daadwerkelijk terugkomt. Langzaam. Niet als een plotselinge schok, maar als een herinnering die zich stukje bij beetje weer aandient. Paniek verzamelt zich in haar ogen. Maar ze uit het niet. Want het is nog steeds wat ze wilt. Ja, ze is bang zwanger te worden van mij. Dan klapt alles. En dat is niet leuk. Maar wel wat ze wil.

Dus nu alsnog aan mij om de pijnlijke openbaring te verklaren.

''Je hoeft je geen zorgen te maken,'' zeg ik heel rustig, waarna ik rechtop naast haar ga zitten. M'n hand op haar been net boven haar knie. Ik kijk haar lage hals in, voordat ze me erop betrapt. ''Ik zou niets liever willen dan je echt alles geven wat je wilt. Zelfs ten koste van alles,'' zeg ik, terwijl ik slik. Een zware boodschap. Een boodschap waarvan ik weet dat die haar gaat raken, ongeacht hoe ik hem breng.

''Dat kon ik toen niet. En nu nog steeds niet,'' draai ik er lekker om heen, maar geef ik haar ook tijd en ruimte om te kalmeren. Want haar blik verandert alweer. Ze probeert mijn woorden op hun plek te leggen en voelt duidelijk aan dat er meer achter zit.

''Die van mij zwemmen niet,'' zeg ik, bijna stil. Niet schuldig. Niet bang. Het is wat het is.

''Ik kan geen kinderen krijgen,'' zeg ik het dan nog een keer als ze stil blijft.

Dan pas schok. In haar ogen, maar ook haar ademhaling. Alsof haar lichaam eerder reageert dan haar verstand.

''Het spijt me,'' meen ik oprecht. Iemand als Eke moet gewoon krijgen wat ze wil.

Ze blijft stil. Ze blijft zitten. Haar ogen worden waterig. Maar ze huilt niet. Net niet. Dan legt ze haar hoofd op mijn schouder, haar hand op mijn hand. Ze zegt niks. Ze legt zich erbij neer. Zo lijkt het. Ze staart even voor zich uit. Haar gedachten duidelijk alle kanten op. Dan een zucht. Opluchting.

''Ik voelde je... In me...'' zegt ze dan, bijna verstomd.

''Dat verandert niet. Het doet alleen niks meer,'' leg ik droog uit, over mijn nattigheid die nog in haar zit.

Ze humt.

''Maar dat wist je al?'' vraagt ze kort. Niet boos, maar wel... iets. Verontwaardigd, misschien.

''Je keek zo verliefd naar me,'' geef ik als reden.

Ze glimlacht flauw. Maar ze neemt er genoegen mee. Want uiteindelijk is ze vooral opgelucht. Misschien niet blij. Misschien niet gelukkig met wat ze hoort. Maar opgelucht dat de angst die zich in haar hoofd had gevormd ineens verdwenen is.

''Kamila wilde echt geen kinderen. En ze is niet de enige in mijn leven.''

Ik knijp even in de hand van Eke, zodat ze zich realiseert dat die ingreep juist een moment met haar mogelijk maakt. Ze lacht er nog cynisch om.

''Jij wil wel kinderen,'' fluistert ze alsof ik het niet mag horen.

Ik haal m'n schouders op.

''Ik wil heel veel,'' zeg ik, simpel. ''Maar ik wil haar niet kwijt.''

Daarop kijkt Eke me aan. Ondanks alles van gisteren, en van de jaren ervoor, is er nog altijd één die echt alles voor mij betekent. Hier op Ameland mocht zich dan wel ons verhaal afspelen, tussen mij en Eke, maar dat was voor mij niet meer dan een spin-off. Niet een nietszeggend hoofdstuk. Zeker niet. Daarvoor betekende het te veel. Maar ik zou Ameland weer achter me laten. En Eke ook. Maar ik zou ook weer terugkomen. En zou Eke er dan nog zijn? Als het aan mij ligt wel.

''Ik heb nergens spijt van,'' zeg ik haar.

''Van niks,'' benadruk ik ons moment.

''Jij?'' vraag ik rustig.

''Nog niet,'' lacht ze.

Ik sla een arm om haar heen. We vallen weer plat en knuffelen toch maar even zolang het nog kan. Alsof we allebei weten dat er straks weer keuzes gemaakt moeten worden, gesprekken gevoerd moeten worden en levens verder moeten gaan. Al neem ik daar geen genoegen mee.

''Je moet wel één ding begrijpen,'' zeg ik haar. Ik kijk nog naar het plafond, terwijl zij nu naar mij kijkt en zichtbaar wacht op wat er komen gaat. Ze wacht. Ze lacht als ik wacht. Alsof ze precies doorheeft dat ik het moment bewust nog even rek. ''Ja?'' laat ik haar vragen, waarna ik haar pas aankijk. Lachend. Ondeugend. Alsof ik allang weet dat ze het antwoord eigenlijk niet wil horen en er tegelijkertijd juist op zit te wachten.

''Dit betekent dat we het vaker kunnen doen,'' zeg ik vervolgens, alsof haar huwelijk niks voorstelt. Maar dat doet het ook niet. ten minste, niet op dit moment en niet in wat er tussen ons bestaat. Ze lacht verwijtend naar me terug. Alsof ik iets ergs zeg, maar tegelijkertijd precies zeg wat ze wil horen. Iets waarvan ze weet dat het niet verstandig is, maar waar ze zich onmogelijk voor kan afsluiten.

''Ik kom terug. Voor jou. Voor meer. En Bert hoeft dat niet te weten.''

Het klinkt hard. Misschien zelfs harder dan ik het bedoel. Ik vond vreemdgaan niet iets goeds. En zeker niet een ander laten vreemdgaan. Maar ik kan Eke niet ongelukkig laten. Hoop op meer is beter dan niets. Zeker nu we weten wat dat 'meer' inhoudt. Zeker nu er eindelijk geen onzekerheid meer zit tussen wat we voelen en wat we daadwerkelijk gedaan hebben.

''Dat kan ik niet maken, joh,'' zegt ze, en praat ze er bijna over alsof het niks is. Alsof het een praktisch bezwaar is in plaats van iets dat haar hele leven op zijn kop zou kunnen zetten.

''Ik ga je geen keuze geven,'' pak ik meer door.

Ik ga niet weer wachten, of haar laten wachten. Ik ga dit niet vergeten. Daarom weet ik dat ik meer wil. Niet alleen van dit moment, maar van haar. Van wat er tussen ons ontstaan is en wat blijkbaar nooit echt verdwenen is geweest.

''Het is een soort alles of niets, wat ik je kan bieden. Binnen ons spectrum,'' noem ik het maar.

Ze lacht. Maar ze kan me niet weerstaan. Dat had ze me al duidelijk gemaakt. Niet gisteren. Niet vannacht. Al veel eerder.

''Geef me één goeie reden het niet te doen...'' daag ik haar uit.

''Eentje maar?'' lacht ze.

Maar ik kijk haar strak aan. Dus denkt ze goed na. Voor het eerst verdwijnt de speelsheid even uit haar gezicht en lijkt ze echt te zoeken naar een antwoord dat standhoudt.

''Omdat ik je echt wil,'' zegt ze dan zacht.

De reden het niet te doen. De reden het wel te doen.

Ik kus haar. Ik draai naar haar toe. Ze kust terug. Ogen dicht. Monden open. Tongen bij elkaar naar binnen. Ik zie in haar ogen dat ze zich wil verzetten. Dat ze echt vindt dat dit niet kan. En daar heeft ze natuurlijk helemaal gelijk in. Ze weet het. Ik weet het. Toch verandert dat niets aan wat er tussen ons gebeurt.

Maar ik hoef alleen maar haar hand naar mijn erectie te brengen, en ze sluit die ogen. Alsof het laatste beetje verzet daarmee wegvalt. Daar voelt ze hoe graag ik haar wil, op manieren die haar worden onthouden. Ze pakt me vast. Zoent me nog feller. Alsof ze daarmee iedere twijfel probeert te overstemmen die nog ergens aanwezig is.

En haar slipje wijkt niet veel later als ik haar over me heen trek...

We doen het dunnetjes over. Uitgebreid. In het ochtendlicht. Alles zichtbaar. Geen schuld. Geen spijt. ten minste niet op dat moment. Niet terwijl het zonlicht langzaam de kamer vult en de werkelijkheid nog heel even op afstand blijft. Niet terwijl we allebei doen alsof er alleen een vandaag bestaat en geen morgen. Alsof de keuzes die nog gemaakt moeten worden nog ver genoeg weg zijn om ze te kunnen negeren. Voor even lukt dat ook. Voor even zijn er alleen wij.

Wat stiekem lopen we aan het einde van de ochtend de straat in. Niet naast elkaar alsof we iets te verbergen hebben, maar ook niet zo dicht bij elkaar dat iemand direct vragen zou stellen. Ik naar mijn plekje, zij naar haar kinderen. Die ze gedumpt had om vreemd te gaan met mij. Kort door de bocht. Maar blij dat ze dat gedaan had. Dat zag ik aan haar. Dat voelde ik aan alles.

We hadden samen gedoucht. Daar ook seks gehad. Toen ontbeten, waarna ik haar vingerde in de keuken. Alsof we steeds opnieuw manieren vonden om het afscheid nog even uit te stellen en de tijd zo lang mogelijk op te rekken.

''Begin te snappen waarom Kamila je met andere laat...'' had ze daarna gelispeld, terwijl ze me aankeek met een mengeling van verbazing, bewondering en iets wat verdacht veel op verliefdheid leek.

''Niet te doen...'' benoemde ze het.

Ik had haar daarna weer op het aanrecht getild om er nog wat aan toe te voegen. Alsof één keer nooit genoeg was geweest en alsof we allebei wisten dat we nog maar weinig tijd over hadden. Maar de tijd tikte wel door. Of we dat nu doorhadden of niet... De ochtend hield geen rekening met ons. De uren gingen voorbij, ongeacht hoeveel moeite we deden om ze vast te houden.

En zo kreeg Eke alsnog wat ze wilde. Niet helemaal. Niet alles. Maar wel alles wat ík haar kon geven op dit moment. Misschien niet het leven waar ze ooit van had gedroomd. Misschien niet de toekomst die ze zich jarenlang had voorgesteld. Maar wel mij. Zoals ik was. Zonder beloftes die ik niet kon waarmaken, zonder sprookjes en zonder zekerheden.

En ergens voelde dat, ondanks alles wat onmogelijk bleef, voor dit moment als genoeg.

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!