Middelbare Schooltijd - 16

De volgende ochtend voelde ik elke spier in mijn lichaam. De fysieke uitputting van de "Hengsten-doop" en de daaropvolgende sessie met de moeders zat diep in mijn botten, maar mijn geest was scherper dan ooit. Aan het ontbijt zat mijn vader rustig zijn krantje te lezen, terwijl mijn moeder met trillende handen de koffie inschonk. Ze vermeed elk oogcontact met mij. De "missionaris-opmerking" van gisteravond hing nog als een onzichtbare onweerswolk boven de tafel.

"Succes vandaag, jongen," zei mijn vader zonder op te kijken. "En zorg dat je op tijd bent."

Ik knikte, pakte mijn tas en liep naar buiten. Mijn moeder liep met me mee naar de gang. Zodra we buiten gehoorsafstand van mijn vader waren, greep ze me bij mijn bovenarm. Haar nagels boorden zich in mijn mouw. "John Adams," fluisterde ze woest, "als je ooit nog eens zo'n streek uithaalt waar je vader bij is, dan zweer ik je dat ik je..." Ze maakte de zin niet af. Haar ademhaling versnelde en ik zag de herinnering aan vannacht weer in haar ogen flitsen. Haar boosheid was slechts een dun laagje over haar geiligheid. "Dan doe je wat, mam?" vroeg ik uitdagend. Ze liet me los en duwde me de deur uit. "Rij door, jij. En gedraag je op school!"

Toen ik het schoolplein op fietste, zag ik Bas al staan bij de fietsenstallingen. Hij zag er net zo uitgewoond uit als ik, maar zodra onze blikken elkaar ontmoetten, verscheen er diezelfde grijns op ons gezicht.

We waren nu broeders in de Duisternis.

"Heb je het overleefd?" vroeg Bas, terwijl hij zijn zwarte lokken uit zijn voorhoofd veegde. "Pa dacht dat we naar een kerkelijke lezing waren," lachte ik. "Ik heb hem verteld dat de missionaris een indrukwekkende neger bij zich had om te laten zien." Bas schoot in de lach. "Lul! Wat zei je moeder?" "Ze liep paars aan. Maar we zijn er doorheen gekomen."

Op dat moment viel er een schaduw over ons heen. De leerlingen die rond de hoofdingang hingen, vielen plotseling stil. De zware eikenhouten deur zwaaide open en daar stond hij: de Rector.

Hij droeg zijn gebruikelijke driedelige pak, de keurige bril op zijn neus, de personificatie van orde en tucht. Hij keek over het plein en zijn blik bleef precies drie seconden op ons rusten. In die drie seconden zag ik alles weer: de grijze mantel in de catacomben, de manier waarop Kim hem pijpte terwijl ik toekeek, en de passievolle kus die hij mijn moeder gaf.

Hij liep met trage passen op ons af. De andere leerlingen doken weg, denkend dat er weer een schorsing in de lucht hing. De rector bleef vlak voor ons staan. "Adams. Piepers," zei hij met zijn kille, autoritaire stem. "Ik zie dat jullie... op tijd zijn vandaag." "Jazeker, meneer de rector," antwoordde ik, terwijl ik hem recht in de ogen keek zonder te knipperen. Hij boog zich iets naar voren, zodat alleen wij hem konden horen. "Ik verwacht jullie beiden direct na het eerste uur in mijn kantoor. Er zijn... disciplinaire zaken die we onder vier ogen moeten bespreken. Zorg dat je er bent."

Hij draaide zich om en liep weg. De omstanders keken ons meelijwekkend aan. "Zo, die zijn de lul," hoorde ik iemand fluisteren. Maar Bas en ik wisten beter. Dit was geen uitnodiging voor strafregels. Dit was een ontbieding van de meester naar zijn hengsten.

Het kantoor van de rector rook naar oude boeken en dure sigaren, een scherp contrast met de geur van de catacomben, maar de spanning die er hing was identiek. De rector zat achter zijn massieve bureau, maar hij was niet alleen.

In de hoek van de kamer, bij het grote raam dat uitkeek over het schoolplein, stond mejuffrouw Van Dam, de lerares Tekenen. Ze was de vrouw die in de vroege dagen van onze schooltijd al menig jongenshart sneller deed kloppen met haar strakke kokerrokken en de manier waarop ze over onze tekentafels boog. Ze droeg een dieprode blouse die gevaarlijk strak om haar borsten zat en keek ons aan met een blik die allesbehalve pedagogisch was.

De rector stond op en deed de deur met een luide klik op slot. "Heren," begon hij, terwijl hij zijn bril afzette. "Gisteravond was een openbaring. Maar de theorie van het Genootschap moet in de praktijk van alledag standhouden. Mejuffrouw Van Dam is, zoals jullie wellicht niet wisten, ook een toegewijd lid van onze orde."

Hij liep naar haar toe en legde een hand op haar heup. "Zij beklaagde zich erover dat ze gisteravond de 'Hengsten-doop' heeft moeten missen vanwege haar surveillancebeurt. Ik heb haar beloofd dat ze die schade vanochtend mocht inhalen."

Mejuffrouw Van Dam stapte naar voren en begon langzaam de knoopjes van haar blouse los te maken. "Ik hoorde dat jullie een indrukwekkende lijst hebben opgebouwd," sprak ze met een hese stem. "Stella, Fleur, zelfs de moeders... maar jullie hebben nog nooit les gehad van mij."

Ze ging op de rand van het bureau van de rector zitten en spreidde haar benen, waarbij haar rok ver omhoog kroop. De rector ging weer zitten, vouwde zijn handen onder zijn kin en keek ons uitdagend aan. "Laat maar zien of die rode hengsten op jullie rug ook tijdens de schooluren hun kracht behouden. De les begint nu, Adams. Piepers. En ik verwacht een topprestatie."

Bas keek me aan, zijn grijns breder dan ooit. Hij stapte als eerste naar voren en begon zijn riem los te maken. "Geen probleem, rector," zei hij kalm. "We hebben gisteravond geleerd dat we altijd en overal moeten kunnen presteren."

Het kantoor van de rector veranderde in een arena van macht en manipulatie. De hiërarchie die we de nacht ervoor hadden omgegooid, zetten we nu ook hier, binnen de muren van de school, naar onze hand. Terwijl mejuffrouw Van Dam haar blouse al op de grond had laten vallen en daar in haar kanten bh op de rand van het bureau zat, voelde ik de drang om de rollen volledig om te draaien.

Ik bleef met mijn armen over elkaar staan en keek de rector strak aan. Een ijzige glimlach verscheen op mijn gezicht.

"Rector," zei ik plotseling, mijn stem laag en gebiedend, "wij zijn nu de Hengsten. Wij bepalen het ritme. Ik vind dat ú haar eerst maar eens moet nemen. Laat ons maar eens zien hoe de 'oude garde' het doet voordat wij het overnemen."

De rector verstrakte. De uitdaging was duidelijk: we dwongen hem om voor onze ogen te presteren, alsof híj degene was die auditie moest doen. Mejuffrouw Van Dam keek verrast op, haar ogen glinsterden door de onverwachte wending.

Op dat exacte moment klonk er een luid en dwingend geklop op de eikenhouten deur.

Klop. Klop. Klop.

"Meneer de rector? Bent u daar? Het is de conciërge, ik heb de absentielijsten van de eindexamenklassen!"

De rector schrok zichtbaar. Hij keek naar de deur, toen naar mejuffrouw Van Dam die daar halfnaakt op zijn bureau zat, en toen naar Bas en mij. We verzetten geen stap. We bleven hem uitdagend aankijken. De spanning was om te snijden; de wetenschap dat de conciërge elk moment de klink naar beneden kon duwen (ook al zat de deur op slot), werkte als een afrodisiacum op de sfeer in de kamer.

"Rector," fluisterde Bas met een gemene grijns, "niet stoppen nu. De conciërge wacht wel even. Pak haar, zoals u mijn moeder en de moeder van John hebt gepakt. We willen het zien."

De rector, opgejaagd door het geklop en de dwingende aanwezigheid van twee jonge hengsten die hem in zijn eigen kantoor de wet voorschreven, knielde voor mejuffrouw Van Dam. Met trillende handen trok hij haar rok omhoog en bevrijdde zichzelf uit zijn nette pantalon.

"Meneer de rector? Ik hoor gestommel, is alles goed?" riep de conciërge aan de andere kant van de deur.

Terwijl de conciërge bleef rammelen aan de deurklink, begon de rector mejuffrouw Van Dam met korte, koortsachtige stoten te nemen op de rand van zijn bureau. Zij beet op haar lip om niet te gillen, haar ogen wijd opengesperd terwijl ze naar mij keek. Ik genoot van de totale controle. De man die mij gisteren nog kon schorsen, was nu een marionet in ons spel, terwijl de buitenwereld letterlijk op de deur bonsde.

Ik liep naar het bureau, pakte de kin van mejuffrouw Van Dam vast en dwong haar mij aan te kijken terwijl de rector achter haar bezig was. "Nog even geduld, juf," fluisterde ik. "Als hij klaar is, laten de échte hengsten je zien hoe het moet."

De situatie in het kantoor was nu een meesterwerk van machtsverhoudingen. De rector, volledig uit zijn evenwicht gebracht door onze dominantie en de zenuwslopende aanwezigheid van de conciërge, riep met een krakende stem door de deur: "Hendriks! Laat die lijsten maar onder de deur door glijden, ik ben in een zeer vertrouwelijk gesprek met twee leerlingen!"

We hoorden het ritselen van papier en daarna de voetstappen van de conciërge die wegliep door de gang. Maar de schade was al aangericht bij de rector. De angst voor ontdekking had zijn tol geëist; zijn lul, die zojuist nog fier overeind stond, was nu slap en futloos.

Hij keek wanhopig naar mejuffrouw Van Dam en verwachtte dat zij de draad weer zou oppakken. Hij ging er vanuit dat zij hem wel weer op sterkte zou krijgen. Maar wij waren de Hengsten nu, en wij bepaalden wie wat deed.

Bas deed een stap naar voren. Zijn zwarte ogen flitsten van spot. "Nee, rector," zei hij met een donkere, kalme stem. "De juf heeft het druk genoeg met John. Ik zal u wel eens even laten zien waarom wij de speciale status binnen het Genootschap hebben gekregen."

De rector sperde zijn ogen wijd open van verbazing. Hij wilde protesteren, maar de autoriteit waarmee Bas voor hem neerknielde, liet geen ruimte voor discussie. Dit was de ultieme vernedering en erkenning tegelijk: de machtigste man van de school die zich overgaf aan de mond van een van zijn leerlingen. Bas begon hem met een technische perfectie te pijpen die de rector hoorbaar naar adem deed happen.

Ondertussen trok ik mejuffrouw Van Dam naar me toe. Ze was door het hele schouwspel – de dreiging van de conciërge en de bizariteit van de rector en Bas – volledig door het dolle heen. Ik drukte mijn lippen op de hare en gleed met mijn hand onder haar rok. Ze was drijfnat. Terwijl ik haar zachtjes begon te vingeren, keek ze over mijn schouder naar Bas die de rector weer tot leven wekte.

De rector slaakte een diepe zucht en greep de rand van zijn bureau vast. De combinatie van de professionele aanpak van Bas en de wetenschap dat ik zijn lerares voor zijn ogen aan het bewerken was, zorgde ervoor dat hij razendsnel weer op volle sterkte kwam. Hij was nu harder dan ooit tevoren.

"Kijk eens aan," fluisterde ik in het oor van mejuffrouw Van Dam, terwijl ik mijn tempo bij haar verhoogde. "De rector is er weer klaar voor. Maar dit keer mag hij alleen toekijken hoe de échte hengsten het doen."

De spanning in het kantoor was inmiddels tot het breekpunt gestegen. De rector hing half over zijn bureau, zijn ogen troebel van de lust terwijl Bas hem met een bijna meedogenloze focus tot aan de rand van de afgrond bracht. De rector greep zijn bureaublad zo stevig vast dat zijn knokkels wit wegtrokken. Hij was er bijna, zijn hele lichaam spande zich aan voor de ontlading.

"Nu, Bas," commandeerde ik met een korte knik.

Op het moment dat de rector zijn heupen naar voren stootte voor de finale, trok Bas zich met een razendsnelle beweging terug. De rector slaakte een verstikte kreet van frustratie en genot tegelijk; de controle was hem volledig ontnomen. Hij spoot zijn zaad over zijn eigen eikenhouten bureau en de absentielijsten die de conciërge zojuist onder de deur had geschoven. Hij zakte trillend in elkaar, buiten adem, terwijl hij machteloos moest toezien hoe Bas opstond en zijn mond afveegde met een triomfantelijke grijns.

"Uw beurt is voorbij, meneer de rector," zei ik ijskoud.

Ik tilde mejuffrouw Van Dam op en legde haar midden op het besmeurde bureau, vlak voor de neus van de hijgende rector. Ze spreidde haar benen wijd, haar ogen gloeiend van de begeerte die de 'Hengsten' bij haar hadden losgemaakt. Terwijl de rector daar verslagen zat, machteloos en leeg, ramde ik mijn toter diep in haar naar binnen.

Ze schreeuwde het uit, een geluid dat door de gesloten deur van het kantoor tot in de gangen van de school te horen moet zijn geweest. Ik neukte haar hard en ritmisch, precies zoals ik gisteravond bij Celeste en mijn moeder had gedaan. Bas kwam aan de andere kant bij haar staan, pakte haar borsten vast en begon haar tepels te bewerken, terwijl hij de rector uitdagend aankeek.

De rector kon niets anders doen dan toekijken. De man die de regels van deze school handhaafde, zag nu hoe zijn bureau werd ontheiligd door de rauwe kracht van het Genootschap. Mejuffrouw Van Dam was onverzadigbaar; ze klauwde in mijn rug en smeekte om meer, terwijl ik haar de hemel in neukte op de plek waar normaal gesproken levensbepalende beslissingen werden genomen.

Toen ik uiteindelijk met een oerkreet in haar klaarkwam, voelde ik de totale overwinning. De rector was gebroken, de juf was getemd, en de school was nu officieel ons territorium.

Nadat ik in mejuffrouw Van Dam was klaargekomen, tilde Bas haar op alsof ze niets woog. Haar ogen waren wijd open, haar ademhaling schokkerig van de lust. Hij legde haar op het bureau neer, haar benen gespreid en haar vochtige kut open en bloot. De rector, nog steeds verlamd van zijn eigen premature ejaculatie, zag hoe Bas zijn monsterlijke lul langzaam liet zakken.

"Dit is pas een échte hengst, juf," gromde Bas, terwijl hij haar diep binnendrong.

Mejuffrouw Van Dam schreeuwde het uit, een oerkreet die dwars door de schoolmuren leek te snijden. Zijn donkere lul vulde haar volledig, rekkend haar op een manier die ze nog nooit had ervaren. Ze klauwde in het hout van het bureau, haar nagels schraapten over de inktvlekken en paperassen. De rector keek toe, zijn gezicht een mix van afschuw en een bijna ziekelijke bewondering.

Terwijl Bas haar keihard neukte, knielde ik achter haar neer. Ik spreidde haar billen en begon haar natte kontgat met mijn tong te bewerken. De combinatie van Bas die haar van voren nam en ik die haar van achteren rimde, dreef mejuffrouw Van Dam tot waanzin. Ze gilde en jammerde, haar lichaam boog en trilde onder onze gezamenlijke aanval.

"Ik kom! Ik kom!" krijste ze, haar stem overslaand van genot. "Oh god, ik kom zo hard!"

Ze schoot in een spasme van ongekende hevigheid. Haar lichaam schokte en trilde, en ze spoot letterlijk de rector onder – een explosie van vocht die getuigde van een orgasme zoals ze dat nog nooit had gekend. Ze bleef minutenlang naschokken, haar ogen rollend in haar hoofd, haar ademhaling als een hijgende hond. Toen ze eindelijk tot rust kwam, was ze compleet leeg, maar haar blik was die van een vrouw die herboren was.

Bas trok zich langzaam terug, zijn lul glimmend van haar sappen. Hij veegde het af aan haar dij en keek de rector met een triomfantelijke grijns aan. "Zo, meneer de rector. Nu weet u wat de ware kracht van het Genootschap is."

De rest van de ochtend was een surrealistische trip. Terwijl de andere leerlingen zwoegden op wiskundeformules en Franse grammatica, zaten Bas en ik als koningen in de klas. De wetenschap dat de rector van de school zojuist op zijn eigen bureau was vernederd en dat we de lerares Tekenen letterlijk binnenstebuiten hadden gekeerd, gaf ons een aura van onaantastbaarheid.

Tijdens de pauze zagen we Simone bij de kluisjes staan. Ze was inderdaad een verschijning: een kort rokje, een naveltruitje dat weinig aan de verbeelding overliet en een blik die "schijt aan alles" uitstraalde. Ze wist dat ze de mooiste was, en ze gebruikte het als wapen. Toen ze ons zag, trok ze een wenkbrauw op en blies een kauwgumbel in onze richting. Ze had geen idee wat haar die middag te wachten stond.

Om stipt twee uur liepen we, met officieel verlof van de administratie, naar de rectorskamer. De gangen waren stil. Toen we de zware eikenhouten deur openden, zagen we de rector achter zijn bureau zitten, ditmaal strak in het pak, maar met een nerveuze glinstering in zijn ogen.

Simone zat in de grote leren stoel tegenover hem, haar benen brutaal over de leuning gegooid.

"Ah, daar zijn onze 'ere-studenten'," spotte ze, terwijl ze ons van top tot teen opnam. "Wat is dit, rector? Een groepsgesprek over mijn absenties? Of komen deze twee sukkels me vertellen dat ik me moet gedragen?"

De rector keek haar koel aan. "Simone, je hebt de regels van deze school te vaak aan je laars gelapt. Ik heb geprobeerd je te tuchtigen, maar je bent blijkbaar ongevoelig voor mijn gezag. Daarom heb ik deze twee heren gevraagd om de 'heropvoeding' over te nemen."

Simone schoot in een schallende lach en stond op. Ze liep traag op me af, bleef vlak voor me staan en drukte haar borsten uitdagend tegen mijn borstkas. Ze rook naar dure parfum en brutaliteit.

"Deze twee?" daagde ze uit, terwijl ze met haar vinger over de rand van mijn overhemd gleed.

"De rector heeft me al eens op dit bureau geneukt en zelfs dat stelde weinig voor. Wat denken jullie kleine jongetjes te gaan doen? Gaan jullie me bang maken met een paar strenge woorden? Of denken jullie dat jullie die slappe lul van de rector kunnen overtreffen?"

Ze keek Bas aan en lachte spottend. "En jij dan, de grote stoere bink. Denk je dat je indruk maakt met die blik? Ik vreet jullie allebei rauw op voordat de bel gaat."

Ze wist nog niets van de rode hengsten op onze mantels. Ze wist nog niets van de carrousel. Ze dacht dat ze de macht had, maar de valstrik was zojuist dichtgeklapt.

Simone deinsde geen millimeter terug. Ze leunde met haar achterwerk tegen het massieve bureau van de rector, kruiste haar armen en keek ons met een hautaine blik aan. "Nou?" tartte ze ons. "Ik wacht. Gaan jullie nog wat doen of blijven jullie daar als twee zoutzakken naar me staren? Misschien moeten jullie eerst je luiers verschonen voordat jullie aan het grote-mensen- werk beginnen."

Ik wierp een zijdelingse blik op Bas. Hij bleef ijzingwekkend kalm, een gevaarlijk trekje rond zijn mondhoek. We lieten haar provocaties over ons heen komen als een warme zomerregen. Hoe harder ze schreeuwde, hoe dieper ze haar eigen graf groef.

"Weet je, Simone," zei ik op een bijna fluisterende toon terwijl ik langzaam een stap dichterbij deed, "je maakt een cruciale fout. Je denkt dat je hier tegenover twee klasgenootjes staat die je met een grote mond en een kort rokje om je vinger windt."

Ze snoof minachtend. "Hengsten? Laat me niet lachen. Een paar rode borduursels op een mantel maken van een jochie nog geen man."

"De rector dacht daar vanmorgen anders over," vulde Bas aan, zijn stem zwaar en dreigend. Hij begon langzaam zijn schooljasje uit te trekken, waaronder de contouren van zijn gespierde lichaam duidelijk zichtbaar waren. "En juffrouw Van Dam... laten we zeggen dat zij haar tekenles vanmiddag met een heel ander perspectief zal geven."

Simone’s zelfverzekerde grijns wankelde voor een fractie van een seconde. Ze keek even naar de rector, die met een mengeling van angst en opwinding toekeek vanuit zijn stoel. De stilte in de kamer werd zwaar, bijna verstikkend.

"Je denkt dat je de macht hebt omdat je de rector om je vinger hebt gewonden," ging ik verder, terwijl ik nu zo dicht bij haar stond dat ik haar snelle ademhaling kon horen. "Maar in de hiërarchie van de Duisternis sta jij onderaan de ladder. Je bent brutaal, je bent luidruchtig, en je bent ongetemd. Maar je staat hier tegenover de Hengsten van het Genootschap. Sletjes zoals jij mochten er gisteren niet bij zijn, jullie zijn alleen maar neukvlees bij het genootschap. Maar laat dat nou precies zijn waar wij als Hengsten op getraind zijn."

Ik legde mijn hand plat op het bureau, vlak naast haar heup. "Je hebt om tuchtiging gevraagd, Simone. Je hebt iedereen hier uitgedaagd. Nu is het moment gekomen dat je gaat leren wat echte autoriteit is. En geloof me, tegen de tijd dat we klaar met je zijn, zul je smeken om elk greintje aandacht dat we je willen geven."

Simone wilde nog iets terugzeggen, haar mond ging open voor een laatste snedige opmerking, maar de woorden stierven weg in haar keel. Ze zag de blik in onze ogen—een blik die ze nog nooit bij een man had gezien. De brutaliteit maakte langzaam plaats voor een flinterdun laagje onzekerheid. Ze besefte eindelijk dat de regels van het schoolplein hier niet meer golden.

Bas deed de laatste stap en sloot haar in tussen ons beiden. "De tijd van praten is voorbij, Simone," gromde hij.

Ik stapte op haar af en verving die strakke sfeer door een vibe die ze totaal niet zag aankomen. Geen harde klappen, maar een zieke mindfuck. Terwijl ik haar begon te strelen, chill en langzaam, zag ik haar ogen groter worden. Bas wist precies wat hij moest doen; hij dropte zijn kleren en toen die monsterlijke lul van hem tevoorschijn kwam, zag ik Simone’s hele attitude omslaan. Die grote bek van haar? Meteen verdwenen. Ze was zwaar onder de indruk, en die brutale blik maakte plaats voor een geile glans.

Ik boog me voorover, ademde warm in haar nek en fluisterde met een schorre stem: "Luister dan, we gaan je dadelijk helemaal slopen, hè? We pakken je van voren en van achteren tegelijk, totdat je niet meer weet wie je bent."

Ik gleed met mijn hand onder dat korte rokje van haar en damn, ze was al helemaal drassig. Ik begon haar te vingeren, gewoon daar op de rand van het bureau, en ik voelde haar weerstand gewoon wegsmelten. Ze was soaking wet. Haar ademhaling ging faya en ze begon zachtjes te trillen.

Toen ik haar vol op haar bek greep voor een diepe tongzoen, en Bas die gloeiend hete lul van hem langs haar rug liet glijden, was ze compleet gone. De stoere Simone was nergens meer te bekennen; er stond alleen nog maar een chick die smoorheet was en smeekte om gepakt te worden door de twee grootste hengsten van de school.

"Je bent er klaar voor, hè?" zei ik tegen haar, terwijl ik haar lip zachtjes tussen mijn tanden nam. "Geen praatjes meer, alleen nog maar actie."

Simone was compleet de weg kwijt. Die grote bek van d'r was nu alleen nog maar goed voor één ding: hijgen en schreeuwen. Bas greep haar bij haar middel, tilde haar op alsof ze een pop was en mikte die monsterlijke paal van hem precies voor haar zompige gaatje. Met één brute stoot ramde hij haar kut vol op zijn lul.

"Fack, Bas!" gilde ze het uit, terwijl haar hele lichaam schokte. Die enorme lul van hem vulde haar zo asociaal hard dat ze meteen begon te flippen. Ze kwam al bijna klaar alleen al door die eerste inslag. Haar ogen rolden weg in haar kas en ze greep zich vast aan zijn schouders terwijl hij haar ritmisch begon te spietsen op dat bureau van de rector.

Maar we waren nog niet klaar met d'r. Terwijl Bas haar van voren helemaal uit woonde, pakte ik een flesje olie van het bureau, smeerde mijn lul in en zette hem tegen haar strakke sterretje.

Zonder waarschuwing duwde ik hem er in één keer tot de ballen in.

"OOHHH MY GOD!" schreeuwde ze, haar stem sloeg helemaal over. De pijn en het genot knalden tegelijk door haar lijf. De brutale Simone was nu officieel een sletje geworden. Ze begon de meest schunnige taal uit te kramen die ik ooit uit de mond van een eindexamenleerling had gehoord.

"Ja! Neuk me! Neuk me kapot, jullie zieke hengsten!" gilde ze, terwijl ze met haar hoofd tegen de dossiers van de rector sloeg. "Ram die dikke lullen in me! Maak me jullie sletje, ik wil alleen maar jullie zaad voelen!"

De rector zat er met zijn neus bovenop, zijn lul in zijn hand, terwijl hij zag hoe we Simone letterlijk als een beest uit elkaar trokken. Ze was onverzadigbaar. Hoe harder we haar namen, hoe viezer de woorden werden die ze uitspuugde. Ze was volledig getemd, een geile hoop vlees die alleen nog maar kon smeken om meer van die rauwe hengstenkracht.

Simone was volledig de weg kwijt. Haar lichaam schokte zo hard over de houten tafel dat de pennenbakjes en dossiers op de grond kletterden. Terwijl we haar van twee kanten tegelijk uitwoonden, spoot ze het uit. "Ja, geef me die dikke lullen! Verwoest me, jullie zieke motherfuckers! Ik ben jullie slet, gebruik me!" gilde ze, terwijl haar tweede orgasme haar hele lijf in een kramp trok. Ze was bezweet, haar make-up was uitgelopen en die arrogante blik van vanmorgen was vervangen door een waanzinnige blik van pure geiligheid.

Na die tweede explosie gaven we haar een minuutje om naar adem te happen. Ze lag daar als een hoopje mens op het bureau, trillend op haar benen. Maar we waren nog niet klaar met de heropvoeding.

"Simone, op je knieën," commandeerde ik met een ijskoude stem. "Nu."

Ze aarzelde geen seconde. De brute kracht van de hengsten had haar wil volledig gebroken. Ze kroop over het bureau naar de rector, die met een rood hoofd en een stijve lul in zijn stoel zat te trillen.

"Pijp hem," zei Bas, terwijl hij achter haar ging staan en zijn hand in haar nek legde. "En we willen geen druppel op dat bureau zien. Je slikt alles door, alsof je leven ervan afhangt."

Simone pakte de lul van de rector vast—een schril contrast met de palen van ons—en begon hem met een bezetenheid te pijpen die de rector bijna uit zijn stoel deed springen. Ze nam hem diep, haar ogen strak op de onze gericht, terwijl ze zijn ballen masseerde. Ze wilde laten zien dat ze nu wist wie de baas was. De rector slaakte een diepe zucht van verlichting en genot; hij stak zijn duim triomfantelijk naar ons op, een teken van pure erkenning voor het feit dat wij zijn meest lastige leerling hadden getemd tot een gehoorzame slet.

Toen hij uiteindelijk begon te schokken voor zijn climax, hield Simone geen moment in. Ze omvatte hem stevig met haar mond en zoog als een bezetene terwijl hij zijn zaad in haar keel spoot. Ze slikte elke druppel gulzig door, alsof het een kostbaar elixer was, en likte daarna haar lippen af terwijl ze de rector uitdagend aankeek. De transformatie was compleet: van brutale eindexamenleerling naar het persoonlijke speeltje van de Hengsten.

Toen de rector leeg was, liet Simone hem niet eens los voordat ik haar kin vastpakte en haar naar mij toe trok. De blik in haar ogen was nu totaal anders; die faya van daarnet was veranderd in een zieke honger naar meer.

"Je bent nog niet klaar, sletje," zei ik tegen haar. "Nu komen de echte mannen aan de beurt."

Ze knielde op de grond voor me alsof het haar enige doel in het leven was. Ze greep mijn lul met beide handen vast en keek me één seconde smekend aan voordat ze hem volledig in haar keel parkeerde. Damn, die chick wist precies wat ze deed. Ze gebruikte haar tong als een pro, draaide rondjes om de eikel en zoog alsof haar leven ervan afhing. Geen tanden, alleen maar die zachte, warme druk die me helemaal gek maakte. Ze keek me diep in mijn ogen aan terwijl ze diep bleef gaan, diep tot ze bijna moest kokhalzen, maar ze gaf geen krimp. "Lekker hè, John?" leek ze te zeggen met haar ogen terwijl ze die stroperige geluiden maakte.

Toen ik voelde dat ik bijna ging knallen, trok ik haar bij haar haren naar achteren en spoot ik mijn hele lading over haar gezicht en in haar mond. Ze ving alles op met een overgave die ik nog nooit had gezien. Ze likte haar lippen af, proefde me, en keek toen naar Bas. Ze was nu echt in de zone, een compleet losgeslagen beest.

Bas stapte naar voren en die monsterlijke lul van hem hing daar als een kanon. Simone begon meteen te kwijlen. Ze viel die paal aan als een uitgehongerde wolf. Ze nam hem zo diep dat Bas zijn handen op haar achterhoofd moest leggen om haar een beetje te temperen, maar ze wilde alles. Ze gebruikte haar handen om zijn ballen te kneden terwijl ze die dikke lul van hem helemaal naar binnen werkte. Het was een zieke vertoning van totale overgave; die brutale eindexamenmeid was veranderd in de ultieme pijpslet van de HBS.

Toen Bas uiteindelijk explodeerde, was het een ravage. Hij spoot zo hard en zoveel dat ze moeite had om het allemaal weg te werken, maar ze deed het. Ze slikte elke druppel door, likte zijn lul helemaal schoon en keek ons daarna triomfantelijk aan met een witte veeg op haar wang.

"En?" hijgde ze, terwijl ze haar haar naar achteren gooide. "Ben ik nu geslaagd voor jullie examen?"

De rector zat sprakeloos in zijn stoel. Hij had nog nooit zoiets gezien. De hiërarchie op school was nu officieel dood: wij waren de wet.

was getekend:John Adams

Trefwoord(en): Baas, Billen, Borsten, Conciërge, Dominantie, Examen, Kantoor, Klasgenoot, Koning, Leerling, Lerares, Lust, Macht, Moeder, Orgasme, Pijn, Pijpen, Rokje, School, Slet, Straf, Studenten, Tepel, Vader, Vingeren, Zomer, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!