Verleidelijk Aanbod

Ik heet Anita, ik ben nu 58, en als je me vraagt hoe mijn leven er de laatste jaren uitziet, dan zeg ik meestal met een klein, scheef glimlachje: “Rustig… maar niet saai.”

Drie jaar geleden gescheiden. Overgebleven waren een fijne alimentatie, een klein appartement in een rustige flat drie hoog, en mijn jongen, Erik Hij is 19 inmiddels, lang, stil, altijd een beetje dromerig. En ja… sinds een jaar of anderhalf is er iets tussen ons gegroeid wat buitenstaanders nooit zouden begrijpen. Ik ook niet altijd, eerlijk gezegd. Maar het voelt niet verkeerd. Het voelt als thuiskomen, elke keer weer. Zacht, langzaam, zonder haast. Alsof we allebei eindelijk iemand gevonden hebben die écht kijkt.

Ook ben ik nu drie maanden goed bevriend met Irene

de moeder van Tim de vriend van Erik.

Samen met Irene is er wat nieuws en mooi ontstaan een

nieuwe ontdekking zeg maar.

Overdag werk ik nog steeds zoals ik al vijftien jaar doe: huishoudelijke hulp via de thuiszorg. Vaste adressen, vaste ritmes. Ik hou daarvan. De sleutel onder de mat bij mevrouw Van Dijk, de geur van verse koffie bij de familie Kramer, het zachte gemopper van meneer De Jong als ik weer eens “te fanatiek” stofzuig. Het zijn kleine rituelen die mijn dagen vorm geven.

Donderdagmiddag is altijd meneer De Jong-dag.

Hij woont in zo’n statig oud herenhuis aan de rand van het villapark, het soort huis waar je nog steeds de echo hoort van kinderstemmen van vijftig jaar geleden. Zijn vrouw is al lang geleden overleden. Hij praat zelden over haar, maar haar foto staat nog altijd op het dressoir, een beetje scheef, alsof ze elk moment kan opstaan om te zeggen dat het theewater te lang staat te koken.

Ik kom altijd rond kwart over twee. Dan heeft hij net zijn middagdutje gedaan en zit hij in de erker met een krant die hij eigenlijk niet meer leest. Bril op het puntje van zijn neus, dasje keurig gestrikt, handen licht trillend maar nog altijd elegant. Hij is tachtigvier, zegt hij altijd precies zo: “Tachtigvier, Anita, en nog steeds eigen baas.” Dan knipoogt hij, een beetje ondeugend, een beetje vermoeid.

Die donderdag voelde anders vanaf het moment dat ik binnenkwam.

De lucht rook naar oud hout en een vleugje aftershave die hij alleen op donderdag lijkt te gebruiken. Hij zat niet in de erker, maar in de woonkamer, op de brede bank met het donkerrode fluweel. De gordijnen waren half dicht, zodat het licht zacht en goudkleurig naar binnen viel. Hij keek op toen ik “Dag meneer De Jong” zei, en zijn ogen bleven net iets langer op me rusten dan normaal.

“Anita,” zei hij, en zijn stem was lager, warmer. “Je ziet er vandaag… blozend uit.”

Ik lachte het weg, zoals altijd. “Te warm buiten zeker, ik loop altijd te puffen.”

Maar hij schudde zachtjes zijn hoofd. “Nee. Het is iets anders. Je ogen staan anders. Alsof je vannacht iets moois hebt gedroomd.”

Ik voelde mijn wangen warm worden. Hij had geen idee hoe raak hij het had. De nacht ervoor had Tim me wakker gekust, heel langzaam, zijn handen overal en nergens tegelijk, alsof hij alle tijd van de wereld had. We hadden niet eens gepraat. Alleen adem, huid, het zachte geluid van lakens die verschuiven. Daarna had ik nog uren wakker gelegen met zijn hoofd op mijn borst, luisterend naar zijn rustige ademhaling. Dat gevoel droeg ik nog steeds mee, diep vanbinnen, als een warm, stil geheim.

Ik begon zoals altijd: eerst de keuken, dan de badkamer, dan stof afnemen in de woonkamer. Meneer De Jong volgde me met zijn ogen, niet opdringerig, maar… aandachtig. Alsof hij naar een schilderij keek dat hij al jaren kent en toch opeens nieuwe details ontdekt.

Toen ik klaar was met de stofzuiger en de emmer uitgoot, kwam hij langzaam overeind. Hij liep naar het dressoir, opende het laatje waar hij altijd dat bruine envelopje bewaarde, en gaf het me zoals elke week. Maar deze keer hield hij mijn hand even vast, heel licht, met zijn duim over mijn knokkels strelend.

“Dank je, Anita,” zei hij. “Niet alleen voor het werk. Voor… de gezelligheid. Voor het feit dat je er bent.”

Ik keek hem aan. Zijn ogen waren waterig, maar helder. Er zat geen enkele bijbedoeling in zijn woorden, alleen oprechtheid. En toch voelde ik iets trillen in mijn buik, iets wat leek op ontroering, maar ook op verlangen – niet naar hem, maar naar dat gevoel van gezien worden.

“Ik vind het ook fijn om hier te komen,” zei ik zacht. “Echt.”

Hij glimlachte, een beetje triest, een beetje gelukkig tegelijk. Toen liet hij mijn hand los en liep terug naar de bank.

Ik stopte de envelop in mijn tas, maar bleef nog even staan in de deuropening. Het licht viel precies zo dat het zijn gezicht zacht maakte, bijna jong. En ineens begreep ik waarom ik al die jaren naar deze donderdagen uitkeek. Niet alleen om het extraatje. Maar omdat hier iemand was die me aankeek alsof ik ertoe deed. Alsof de tijd even stil mocht staan.

Ik zei gedag, zoals altijd. “Tot volgende week, meneer De Jong.”

Hij hief zijn hand een klein beetje. “Tot volgende week, Anita. En… blijf stralen zoals vandaag. Het staat je.”

Ik trok de deur achter me dicht en bleef even op de stoep staan, de envelop nog warm in mijn hand.

Thuis wachtte Erik Waarschijnlijk lag hij op de bank met een boek, of misschien stond hij al onder de douche. Ik wist dat ik, zodra ik binnenkwam, zijn armen om me heen zou voelen, zijn lippen in mijn hals, zijn stem die mompelde: “Je bent vroeg.”

En ik zou glimlachen, omdat hij gelijk had. Ik was vroeg. Maar vooral omdat ik eindelijk weer thuis was.

die donderdagavond, toen ik thuiskwam, voelde alles nog een tikje warmer dan anders. Erik zat op de bank met een mok thee, zijn haren nog vochtig van de douche, en hij keek op met die rustige, donkere ogen die altijd lijken te zeggen: “Ik wachtte op jou.” Ik liet mijn tas op de grond vallen, schopte mijn schoenen uit en kroop meteen tegen hem aan. Hij sloeg zijn arm om me heen, drukte een kus in mijn haar en vroeg zacht: “Goede dag gehad?”

Ik mompelde iets als “ja, zoals altijd”, maar mijn gedachten waren nog bij die envelop die ik in de hal had opengemaakt.

Meneer De Jong had hem zoals gewoonlijk gegeven, met die lichte trilling in zijn vingers, en ik had hem pas in de auto opengemaakt, op het parkeerterrein van de Jumbo, met de motor nog draaiend. Geen briefje zoals anders, geen “bedankt voor je harde werk” of “fijne week verder”. Dit keer zat er een velletje postpapier in, oudroze, met zijn keurige handschrift.

“Anita,

Volgende keer dat je komt, staat er een tas in de hal. Daarin zit een jurkje – latex achtig, strak, zwart met een glans. Ik vraag je niet om iets te doen wat je niet wilt. Absoluut niet. Maar als je het aan wilt trekken, alleen voor jezelf, voor het gevoel misschien… dan zou ik dat heel mooi vinden. Je hoeft niets te zeggen, niets te beloven. Ik kijk alleen, van een afstandje. Of ik maak één foto, als jij dat goed vindt. Meer niet.

In deze envelop zit alvast 500 euro. Niet als betaling, maar als bedankje vooruit. Voor je tijd, voor je glimlach, voor het feit dat je er bent.

Met respect en een beetje heimwee,

J. de Jong”

Ik had het briefje drie keer gelezen, daar in de auto, terwijl de ruiten besloegen. Vijfhonderd euro. Dat is een nieuwe wasmachine. Dat zijn winterbanden. Dat is een maand boodschappen zonder op de centen te hoeven letten. En toch… het was niet het geld dat mijn hart sneller deed slaan. Het was dat zinnetje: “Alleen voor het gevoel misschien.”

Ik vouwde het papier dubbel, stopte het terug in de envelop en reed naar huis. Onderweg dacht ik aan hoe lang het geleden was dat iemand mij had gevraagd iets te dragen puur omdat hij het mooi vond. Niet omdat het moest, niet omdat het hoorde, niet omdat het de wasdag was of de logeerpartij bij familie. Gewoon… omdat het hem iets zou doen.

Ik deed de deur dicht, trok mijn spijkerbroek uit en ging op bed zitten met de envelop in mijn handen. Vijfhonderd euro. Vijfhonderd euro en een vraag die zo voorzichtig was gesteld dat hij bijna verdween in de lucht.

Ik dacht aan mezelf als alleenstaande moeder – al was Erik allang geen kind meer. Ik dacht aan de rekeningen die altijd net iets te hoog waren, aan de momenten dat ik ’s avonds nog even de app van de bank opende en zuchtte. En toen dacht ik aan dat jurkje. Latex achtig, zei hij. Strak. Glanzend. Het soort kleding dat ik eigen geregeld thuis draag,Ik zag mezelf erin voor me: de manier waarop het licht zou vangen, hoe het mijn heupen zou volgen, mijn borsten zou omvatten, hoe het zou voelen als een tweede huid.

Ik bloosde alleen al bij de gedachte.

Maar het was geen vies blozen. Het was… nieuwsgierig. Een beetje bang, een beetje opgewonden. Alsof er ergens diep vanbinnen een deurtje op een kiertje stond dat ik al jaren dicht had gehouden.

Ik legde het geld in het laatje van mijn nachtkastje, naast de foto van erik en mij op het strand, jaren geleden, allebei lachend met zout op onze lippen. Ik keek naar die foto en

Ik stond op, liep naar de spiegel in de gang en keek naar mezelf in mijn gewone ondergoed. Nog steeds volle borsten, nog steeds een zachte buik die het leven heeft getekend, heupen die wiegen als ik loop. Niet perfect. Maar van mij. En ineens dacht ik: waarom niet? Waarom zou ik niet één keer iets dragen dat alleen maar mooi mag zijn, zonder dat het ergens goed voor hoeft te zijn?

Ik deed het licht uit, kroop bij Erik onder de dekens. Hij trok me meteen tegen zich aan, zijn lichaam warm en vertrouwd. Ik legde mijn hoofd op zijn borst,

Zijn pik kloppend op zijn buik,gulzig nam hem in mijn mond zoog hard tot hij diep in mijn keel spoot.

En op dat moment wist ik het bijna zeker. Ik zou dat tasje openmaken. Ik zou dat jurkje aanraken. Misschien zou ik het aandoen. Misschien zou ik hem laten kijken. Misschien zou ik zelfs ja zeggen tegen die ene foto.

Niet omdat ik moest. Niet omdat het geld nodig was – al hielp het zeker. Maar omdat ik, voor het eerst in heel lang, weer eens voelde dat iemand mij zag als iets moois. Iets wat het waard was om naar te kijken. Iets wat mocht glanzen.

die volgende donderdag voelde de dag al anders aan voordat ik zelfs maar de sleutel in het slot stak. Ik had de hele week met dat tasje in mijn hoofd rondgelopen. Niet als een plicht, niet als een verplichting. Meer als een fluisterend uitnodiging die ik zelf mocht beantwoorden. Erik had me die ochtend nog gekust, lang en traag, en gefluisterd: “Wat je ook doet vandaag… kom daarna naar huis zoals je bent. Ik wil je zien.” Dat gaf me de laatste duw die ik nodig had.

Toen ik de deur opendeed, stond de tas daar al in de hal, precies zoals hij had beloofd. Een simpele zwarte papieren draagtas, geen logo, geen opsmuk. Ik zette mijn eigen tas neer, deed de voordeur zachtjes dicht en bleef even staan luisteren. Uit de woonkamer kwam het zachte getik van een klok en verder niets. Hij wachtte, ergens daarbinnen, zonder druk uit te oefenen.

Ik tilde de tas op en keek erin. Daar lag het jurkje, opgevouwen, glanzend als natte inkt. Zwart, strak, met die latex-achtige glans die het licht ving zodra ik het oppakte. Het voelde koel en glad aan tegen mijn vingers. Er zat geen briefje bij deze keer – alleen het jurkje, en daaronder een paar zwarte pumps met een 12 cm hak, precies mijn maat. Hij had nagedacht. Dat raakte me meer dan het geld ooit kon doen.

Ik keek om me heen. De hal was ruim genoeg, met een lange spiegel aan de muur en een antieke kapstok. Niemand kon me zien vanaf de straat. Ik schopte mijn werkschoenen uit, trok mijn blouse en broek uit tot ik daar stond in mijn rode kanten ondergoed.En toen liet ik het jurkje over mijn hoofd glijden.

Het gleed als water over mijn huid. Strak, heel strak. Het spande om mijn borsten, kneep mijn middel een beetje in, volgde de ronding van mijn buik zonder iets te verbergen. Beneden stopte het halverwege mijn dijen, kort genoeg om stout te voelen, maar niet zo kort dat ik me naakt voelde. De glans maakte dat elke beweging een lichtspel werd. Ik draaide me om voor de spiegel en zag mezelf: voller, ronder, vrouwelijker dan ik mezelf in jaren had toegestaan om te zien. Mijn armen waren zacht, mijn heupen breed, mijn billen zwaar en rond. En toch… het stond me. Het állerbelangrijkste: het voelde als een cadeau aan mezelf.

Ik stapte in de naaldhakken . ze pasten perfect. Ik hoorde mezelf ademen, een tikje sneller. Toen liep ik de woonkamer in.

Meneer De Jong zat in zijn fauteuil, precies zoals altijd, maar zijn ogen werden groot toen hij me zag. Niet wellustig, niet gulzig. Meer… verwonderd. Alsof hij een schilderij zag dat tot leven was gekomen. Hij kwam half overeind, zijn handen op de leuningen, en zei zacht: “Anita…”

Ik glimlachte, een beetje verlegen, een beetje trots. “Ik dacht… waarom niet.”

Hij ging weer zitten, langzaam, en gebaarde naar de kamer. “Doe je werk maar zoals je wilt. Ik kijk alleen. Van hieruit.”

Ik begon. Eerst de keuken, zoals altijd. Ik voelde zijn blik in mijn rug terwijl ik boog om de vaatwasser uit te ruimen. Het jurkje schoof een stukje omhoog, niet veel, maar genoeg dat de onderkant van mijn billen zichtbaar werd – vol, zacht, glanzend zwart. Ik hoorde hem zachtjes inademen. Geen woord. Alleen die ademhaling die iets dieper werd.

Toen ik stof afnam bij het dressoir, bukte ik voorover om de onderste plank te bereiken. Het jurkje kroop verder omhoog, gleed over de ronding van mijn billen tot het bijna de naad van mijn string blootgaf. Ik bleef even zo staan, expres misschien, omdat ik voelde hoe stil het werd in de kamer. Hoe zijn ogen op me rustten. Niet eisend. Eerder… dankbaar.

Ik richtte me op, draaide me om. Onze ogen ontmoetten elkaar. Hij glimlachte, een beetje beverig.

“Mag ik… één foto maken?” vroeg hij zacht. “Alleen voor mezelf. Niemand anders zal hem ooit zien. Ik zweer het.”

Ik aarzelde maar een seconde. Toen knikte ik. “Eentje maar.”

Hij pakte zijn telefoon met trillende handen, stond op en kwam een stap dichterbij. Ik ging bij het raam staan, licht achter me, zodat de glans van het jurkje nog meer zou oplichten. Ik legde één hand op mijn heup, de andere liet ik langs mijn zij vallen. Hij drukte af. Eén keer. Daarna liet hij de telefoon zakken en keek me aan alsof ik het mooiste was wat hij in jaren had gezien.

“Dank je,” fluisterde hij. “Je bent… adembenemend.”

Ik voelde tranen prikken, niet van verdriet, maar van iets veel zachters. Van erkend worden. Van begeerd worden op een manier die niet greep, maar streelde.

Ik maakte het werk af. Stofzuigen, dweilen, alles in dat jurkje. Elke beweging voelde anders: sensueler, bewuster. Toen ik klaar was, waste ik mijn handen, trok mijn gewone kleren weer aan in de hal – het jurkje vouwde ik netjes terug in de tas – en liep naar hem toe om gedag te zeggen.

Hij stond op, gaf me de envelop. Geen briefje deze keer. Alleen het gewicht van papier. Ik voelde dat het meer was dan normaal.

“Dank je, Anita,” zei hij. “Voor vandaag. Voor alles.”

Ik drukte een kus op zijn wang, zacht en lang. “Tot volgende week.”

Buiten, op de stoep, opende ik de envelop in de auto. Tweehonderd euro. Geen woorden. Alleen het geld, en de herinnering aan hoe hij naar me keek.

en de vrijdag na die donderdag voelde de wereld nog een beetje glanzend, alsof het zwarte latex-jurkje een laagje achter had gelaten op mijn huid. Ik liep de hele dag met een lichte tinteling, een soort stille trots die ik niet hardop durfde uit te spreken. Erik had me ’s ochtends nog eens vastgepakt in de keuken, zijn handen onder mijn ochtendjas, snel voor hij de deur uit moest voorover gebogen tegen het aanrecht hard pulserend kwam hij in mij.

’s Middags, toen ik thuiskwam van mijn ronde bij mevrouw Van Dijk, lag er een klein, crèmekleurig envelopje in de brievenbus. Geen naam erop, geen afzender, alleen mijn adres in dat keurige handschrift dat ik zo goed kende. Ik nam het mee naar boven, schopte mijn schoenen uit en ging aan de keukentafel zitten. Erik was nog niet thuis – college tot laat – dus het was stil in huis, alleen het zachte tikken van de koelkast.

Ik scheurde de envelop open. Er zat geen briefje in zoals de vorige keren. Alleen geld. Zevenhonderdvijftig euro, keurig in briefjes van vijftig, strak opgevouwen. Mijn adem stokte even. Dat was meer dan ooit. Veel meer. Ik staarde ernaar, telde het nog eens na, alsof het misschien zou verdwijnen als ik met mijn ogen knipperde.

Toen zag ik het: een klein vouwtje papier, bijna verstopt tussen de biljetten. Ik vouwde het open. Zijn handschrift, bibberig maar duidelijk.

“Anita,

Gisteren, toen je net weg was, kwam mijn kleinzoon Sem langs. 18 jaar, een rustige jongen, studeert informatica. Hij hielp me met iets op mijn telefoon – ik krijg die dingen niet meer uit elkaar. Terwijl hij bezig was, zag hij per ongeluk de foto die ik van je had gemaakt. Die ene, in het jurkje, bij het raam.

Hij werd… opgewonden. Niet brutaal, niet grof. Hij bloosde, keek weg, maar ik zag het. Zijn ogen bleven hangen. Later, toen we thee dronken, vroeg hij voorzichtig wie je was. Ik zei: “Een heel bijzondere vrouw die voor me zorgt.” Hij knikte alleen maar, maar zijn wangen bleven rood.

Ik vraag je iets wat ik nooit eerder zou durven. Wil jij de volgende keer, als je komt, met hem naar boven gaan? Naar de logeerkamer, of waar jij je prettig bij voelt. Alleen als jij het wilt. Wil je hem dan wat bijbrengen hoe het is om een mooie rijpe vrouw zoals jij te begeren zodat hij zijn verdere leven klaar is voor het liefdes spel.Geen verplichting, geen druk. Alleen… als het je iets doet, als je nieuwsgierig bent, als je datzelfde warme gevoel wilt geven dat je mij gaf.

Ik zal er niet bij zijn. Ik blijf beneden. Jullie hebben alle tijd.

Met meer dankbaarheid dan ik in woorden kan zetten,

J. de Jong”

Ik las het nog eens. En nog eens. Mijn hart bonsde zo hard dat ik het in mijn keel voelde. Sem. Achttien. Jong genoeg om de wereld nog vol verwondering te zien, oud genoeg om te weten wat verlangen is. Ik dacht aan hoe meneer De Jong het beschreef: niet brutaal, niet grof. Alleen blozend. Dat raakte me diep. Dat beeld van een jongen die naar een foto keek en rood werd… het was puur, bijna onschuldig.

Ik legde het briefje neer en keek naar het geld.natuurlijk ben niet de vrouw die je voor geld kan huren…

Maar een jonge knul in me en het bijbrengen om te neuken.

Bracht mij in de verleiding en het geld is een bij zaak.

Zevenhonderdvijftig euro. Genoeg om de buffer weer wat voller te maken, genoeg om even niet te hoeven tellen. Maar het was niet het geld dat me liet trillen. Het was de vraag zelf. De uitnodiging om iets nieuws te voelen, iets wat ik nooit had overwogen. Om iemand jonger te laten zien wat een vrouw van 58 nog altijd kon zijn: warm, zacht, vol, begeerlijk.

Die donderdag voelde alles anders vanaf het moment dat ik de sleutel in het slot stak. Ik had de hele week gewikt en gewogen, nachtenlang wakker gelegen met dat briefje in mijn hoofd. Erik had niets gemerkt – of misschien wel, maar hij vroeg niets. Ik zei alleen dat ik die middag wat langer bij meneer De Jong zou blijven omdat hij extra hulp nodig had met zijn medicijnen. Een halve waarheid, maar genoeg om de stilte tussen ons niet te breken.

Ik kwam binnen zoals altijd: “Meneer De Jong? Ik ben het, Anita.” Mijn stem klonk normaal, maar mijn handen trilden toen ik mijn jas ophing. Hij zat in de woonkamer, de krant op schoot, maar hij las niet echt. Zijn ogen vonden de mijne meteen.

“Anita,” zei hij zacht. “Sem is boven. In de logeerkamer. Hij weet dat je komt. Ik… ik blijf hier. Neem alle tijd die je nodig hebt.”

Ik knikte alleen maar. Mijn keel was droog. Ik liep de hal in, deed de deur achter me dicht en kleedde me om in de hal

Het latex jurkje lag netjes gevouwen klaar trok hem aan . Het zat strak om mijn buik en heupen, accentueerde alles wat ik vroeger probeerde te verbergen. Vandaag wilde ik het niet verbergen.

Ik schopte mijn schoenen uit – de zwarte naaldhakken aan en liep de trap op..Elke tree kraakte een beetje, alsof het huis meeluisterde. Boven, aan het eind van de gang, stond de deur van de logeerkamer op een kier. Ik duwde hem open.

Sem zat op de rand van het bed. Hij sprong bijna overeind toen hij me zag. Lang, slungelig, donker haar dat half voor zijn ogen viel. Achttien, precies zoals zijn opa had gezegd. Hij droeg een simpel grijs T-shirt en een spijkerbroek. Zijn wangen kleurden al rood voordat ik iets gezegd had.

“Hoi,” zei ik zacht. “Ik ben Anita.”

Hij slikte zichtbaar. “Hoi… eh… Anita. Ik… ik wist niet goed wat ik moest doen. Of zeggen.”

Ik glimlachte, deed een stap naar binnen en trok de deur zacht achter me dicht. Niet op slot – dat voelde te definitief. Ik bleef staan, liet hem kijken. Zijn ogen gingen van mijn gezicht naar mijn borsten, naar mijn buik, naar mijn benen, en weer terug. Hij keek niet weg zoals jongens van zijn leeftijd soms doen uit bravoure. Hij keek… hongerig, maar ook verlegen.

“Ga zitten,” zei ik. “Je hoeft niks te doen wat je niet wilt. We praten gewoon even, oké?”

Hij ging weer zitten. Ik liep langzaam naar hem toe en ging naast hem op het bed zitten – niet te dicht, maar dicht genoeg dat hij mijn warmte kon voelen. De matras zakte een beetje door onder mijn gewicht. Ik legde mijn hand op zijn knie, heel licht.

“Je opa vertelde me dat je de foto had gezien,” zei ik. “Die in het zwarte jurkje.”

Hij knikte, keek naar de grond. “Ja. Sorry. Ik had niet moeten kijken.”

“Nee,” zei ik. “Ik vind het niet erg. Ik vind het zelfs… leuk. Dat je keek. Dat je bloosde.”

Hij keek op, verbaasd. Onze ogen ontmoetten elkaar. Ik zag hoe zijn pupillen groter werden.

Ik liet mijn hand iets hoger glijden, over zijn dij. “Wil je dat ik je aanraak?”

Een klein knikje. Bijna niet te zien.

Ik leunde naar voren en kuste hem – zacht, eerst alleen lippen op lippen. Hij proefde naar pepermunt en zenuwen. Zijn handen bleven stijf langs zijn zij liggen. Ik pakte er eentje en legde die op mijn borst, over de stof heen. Hij maakte een klein geluidje, half kreun, half zucht.

“Voel maar,” fluisterde ik. “Zo hard als je wilt.”

Hij kneedde voorzichtig, onwennig. Ik liet hem wennen, trok toen de bandjes van mijn jurk omlaag tot mijn borsten vrijkwamen. Geen beha vandaag – dat had ik expres gedaan. Mijn tepels waren al hard van de spanning. Hij staarde ernaar alsof hij nooit zoiets gezien had.

Ik schoof van het bed af en knielde voor hem neer. Mijn handen gingen naar zijn broek, ritssluiting open, boxer omlaag. Hij was al keihard, kloppend, een druppel vocht aan de top. Jong, gretig, ongeduldig.

Ik keek naar hem op terwijl ik hem in mijn mond nam. Langzaam, diep, mijn tong plat eronder. Hij greep in het laken, zijn adem stokte. “Oh fuck… Anita…”

Ik zoog hem rustig, liet hem wennen aan het gevoel, aan mijn lippen, aan mijn keel die hem helemaal opnam. Af en toe liet ik hem even los, likte langs de schacht, zoog aan de eikel tot hij kronkelde. Zijn heupen schokten onwillekeurig. Ik hield zijn ballen vast, masseerde zacht, voelde hoe ze samentrokken.

“Ik wil je leren hoe je mij moet neuken,” zei ik hees, toen ik hem even losliet. “Maar eerst kom je maar lekker in mijn mond. Laat het gaan, Sem. Het mag.”

Hij kreunde, diep, en toen kwam hij – hard, schokkend, golven warm zaad dat ik doorslikte zonder na te denken. Hij beefde helemaal, zijn handen in mijn haar, niet trekkend, alleen vasthoudend.

Toen hij klaar was, liet ik hem langzaam los, likte hem schoon. Hij keek me aan met grote ogen, alsof hij niet kon geloven wat er net gebeurd was.

Ik stond op, trok mijn jurk helemaal uit. Naakt nu, alleen nog mijn slipje. Ik ging op het bed liggen, trok hem boven op me.

“Nu jij,” zei ik. “Ik laat je zien hoe je een vrouw echt laat klaarkomen.”

Ik leidde zijn hand tussen mijn benen. Voelde hoe nat ik al was – doorweekt, eigenlijk. Hij aarzelde even, maar toen gleden zijn vingers over mijn clit, onhandig maar gretig. Ik kreunde zacht, liet hem voelen waar het goed was, hoe hard, hoe snel.

“Vingers erin,” fluisterde ik. “Twee. Krom ze een beetje… ja, zo…”

Hij leerde snel. Ik greep zijn pik weer vast – nog half hard, maar hij werd alweer stijf – en leidde hem naar mijn ingang.

“Langzaam naar binnen,” zei ik. “Voel hoe ik je pak.”

Hij duwde, gleed erin, kreunde lang en laag. Ik sloeg mijn benen om hem heen, trok hem dieper. “Niet haasten. Beweeg je heupen… ja, draai een beetje… voel je dat? Dat plekje?”

Hij vond het. Ik kreunde harder. “Precies daar. Blijf daar. Harder nu.”

Hij begon te stoten, eerst onregelmatig, maar al snel in een ritme. Ik greep zijn billen, duwde hem dieper, liet hem voelen hoe ik om hem heen samentrok. Mijn nagels in zijn rug. Zijn mond op mijn borst, zuigend aan een tepel.

“Anita… ik… ik ga weer…”

“Nog niet,” hijgde ik. “Wacht. Voel mij eerst.”

Ik duwde mijn heupen omhoog, wreef mijn clit tegen zijn schaambeen bij elke stoot. Het bouwde op, heet en strak, tot ik kwam – hard, schokkend, mijn nagels diep in zijn huid, mijn stem gesmoord tegen zijn schouder.

Pas toen liet ik hem los. “Nu jij. Kom in me. Vul me.”

Hij stootte nog een paar keer, diep, en toen explodeerde hij weer – warm, pulserend, alles in me. Ik hield hem vast terwijl hij trilde, kuste zijn nek, zijn haar.

We bleven zo liggen, hij half op me, half in me, tot onze ademhaling rustiger werd.

Later, toen we ons aankleedden, zei hij zacht: “Dank je. Dit… dit was…”

Ik legde een vinger op zijn lippen. “Sst. Geen woorden nodig.”

Beneden zat meneer De Jong nog steeds in zijn stoel. Hij keek niet op toen ik binnenkwam, maar ik zag zijn mondhoeken omhoog gaan.

“Ik ga nu,” zei ik. “Tot volgende week.”

Hij knikte alleen maar. In de hal pakte ik het envelopje dat al klaarlag – dikker dan normaal.

Buiten, in de frisse lucht, voelde ik het nog: zijn zaad dat langzaam uit me droop, mijn lippen nog gezwollen, mijn huid tintelend.

De donderdag daarna voelde het alsof ons lichaam al wist wat er ging komen voordat we de trap op liepen. Ik had het zwarte latex jurkje weer aan – het kraakte zachtjes bij elke stap, plakte al licht aan mijn huid van de spanning. Geen hakken dit keer liep op blote voeten naar boven.Sem zat op het bed, kaal bovenlijf, broek losjes open. Hij keek op met die rustige, gretige blik die ik inmiddels zo goed kende. Geen zenuwen meer. Alleen nog maar verlangen.

Ik ging naast hem zitten, kuste hem lang en traag. Mijn tong zocht de zijne, mijn hand gleed over zijn borst, omlaag naar zijn pik die al hard werd onder mijn aanraking. “Vandaag gaan we door waar we gebleven waren,” fluisterde ik. “Meer standjes, meer tijd. Ik wil dat je me voelt klaarkomen… keer op keer. Tot ik niet meer kan tellen.”

Hij knikte, adem stokte even.

We begonnen weer met reverse cowgirl. Ik draaide me om, kont naar hem toe, jurkje omhoog geschoven tot mijn middel. Ik richtte hem en liet me zakken – langzaam, heel langzaam, zodat hij elke centimeter voelde. Toen ik helemaal onderaan zat, begon ik te wiegen: kleine, diepe cirkels met mijn heupen. Mijn clit wreef tegen zijn ballen, zijn pik drukte precies tegen dat gevoelige plekje binnenin.

Eerste orgasme kwam al snel – een warme, golvende schok die door mijn buik trok. Ik kneep om hem heen, zuchtte lang, bleef bewegen zonder te stoppen. “Blijf stil… laat me rijden,” hijgde ik. Tweede orgasme volgde kort daarna, scherper dit keer. Mijn dijen trilden, ik greep zijn benen vast om niet om te vallen. Nog steeds bewoog ik door, liet hem diep in me blijven.

Toen gleed ik van hem af. “Spooning,” zei ik zacht. Ik ging op mijn zij liggen, hij schoof achter me. Been omhoog, hij gleed erin vanuit die intieme hoek. Zijn arm om me heen, hand op mijn borst, vingers die zachtjes mijn tepel streelden. Hij stootte traag, diep, ritmisch. Ik legde mijn hand op de zijne, kneedde mijn borst mee. Mijn andere hand ging naar mijn clit – kleine, natte cirkels.

Derde orgasme rolde aan als een stille golf. Ik kneep mijn ogen dicht, hapte naar adem, kut pulserend om hem heen. Hij hield zijn tempo aan, kuste mijn nek. Vierde orgasme kwam er meteen achteraan – ik kreunde laag, lichaam schokte zachtjes, maar ik bleef stil liggen, liet hem me vasthouden terwijl het door me heen trok.

“Lotus nu,” fluisterde ik. We gingen zitten, borst tegen borst, benen verstrengeld. Ik liet hem weer in me glijden, armen om zijn nek. We wiegden samen – kleine bewegingen, voor- en achteruit, opzij. Mijn tepels schuurden tegen zijn borst, zijn handen op mijn rug. Ik kuste hem diep terwijl het opbouwde. Vijfde orgasme kwam stil maar intens: ik trilde tegen hem aan, nagels zacht in zijn schouders, kut knijpend in lange, trage pulsen. Zesde volgde toen ik mijn heupen iets harder wiegde – een diepere schok, ik beet zacht in zijn lip, kreunde in zijn mond.

We bleven even zo zitten, verbonden, adem op adem. Toen stond ik op. “Tegen de muur.” Ik draaide me om, handen plat tegen de muur, kont iets naar achteren. Hij kwam achter me staan, tilde het jurkje op en gleed erin. Traag, diep. Zijn borst tegen mijn rug, armen om me heen, één hand op mijn borst, de andere op mijn buik. Elke stoot liet hij me helemaal voelen.

Zevende orgasme bouwde op terwijl hij zo bleef stoten – ik duwde zacht achteruit, wreef mijn kont tegen hem aan. Het kwam als een warme explosie, mijn knieën knikten bijna, ik leunde zwaarder tegen de muur. Achtste orgasme volgde direct daarna – ik kreunde harder, lichaam schokte, kut kneep zo strak dat hij even stopte, kreunde tegen mijn schouder.

“Terug naar het bed. Butterfly,” zei ik hijgend. Ik ging op mijn rug liggen aan de rand, billen over de rand, enkels op zijn schouders. Hij stond tussen mijn benen, gleed diep naar binnen. Ik keek omlaag, zag hoe hij in en uit me gleed, glanzend, nat. Hij hield mijn enkels vast, stootte traag maar diep.

Negende orgasme kwam toen ik hard over mijn clit wreef – scherp, intens, mijn rug kromde zich van het bed af. Tiende orgasme rolde er meteen achteraan – ik schreeuwde zacht zijn naam, benen trilden op zijn schouders, kut pulserend in lange golven.

“Nu jij,” hijgde ik. “Kom in me. Laat het allemaal komen.”

Hij versnelde iets, nog steeds diep. Ik kneep om hem heen bij elke stoot, trok hem dieper met mijn benen. Elfde orgasme overviel me terwijl hij klaarkwam – ik voelde zijn pik pulseren, warm zaad diep in me spuiten, golf na golf. Mijn eigen orgasme mengde zich ermee: een laatste, allesomvattende schok die door mijn hele lichaam trok. Ik trilde, kreunde lang en laag, hield hem vast terwijl we allebei leegliepen.

We zakten in elkaar. Hij viel half over me heen, nog half in me, pik langzaam slap wordend. Mijn latex jurkje plakte overal, zweet en geil mengden zich op mijn huid. Ik streelde zijn rug, kuste zijn haar, voelde hoe mijn kut nog napulseerde – twaalf keer klaargekomen, misschien meer, ik was de tel kwijtgeraakt ergens halverwege.

“Jezus, Anita…” mompelde hij tegen mijn nek. “Hoe… hoe doe je dat?”

Ik lachte zacht, schor. “Omdat jij luistert. Omdat je het wilt leren. En omdat mijn lichaam… nog steeds alles wil voelen.”

We bleven liggen tot onze adem rustiger werd. Ik voelde zijn zaad langzaam uit me druppelen, warm over mijn dijen. Mijn spieren deden zeer op de beste manier – uitgeput, voldaan, tintelend.

Beneden pakte ik het envelopje zonder erin te kijken. Het maakte niet meer uit.

Anita

Trefwoord(en): 50 Plus, Naaldhakken, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!