Magisch Doolhof - 7

Hoi ik ben laura en 18 jaar.

Leuk dat jij over mijn fantasieën wil lezen.

Veel leesplezier, kusjes xxx

De wachters hebben me ruw vast, hun handen als ijzeren klemmen om mijn armen, ze slepen me door de donkere, kronkelende gangen van het kasteel. Het steen voelt ijskoud onder mijn blote voeten, en de toortsen aan de muren flakkeren een oranje licht door de donkere gangen. Ik probeer me los te wurmen, maar hun greep is te sterk. Ze laggen en trekken me mee alsof ik niets weeg. "Rustig aan, speeltje," gromt een van hen, een dikke man met een pokdalig gezicht, zijn adem is heet tegen mijn oor. "We hebben de hele nacht voor je." Mijn hart bonst in mijn keel. wat gaan ze doen? Hoe kom ik hieruit?

Ze brengen me naar de kerkers, een vochtige, muffe ruimte diep onder het kasteel, waar de lucht zwaar hangt van schimmel en oud zweet. Kettingen rammelen aan het plafond en rinkelen als windklokken. De muren zijn besmeurd met vlekken die ik niet wil identificeren. Ze binden mijn armen bij elkaar met ruw touw dat schaaft tegen mijn polsen. Dan hangen ze me op aan een haak in het plafond, mijn lichaam uitgerekt, mijn tenen raken net de koude stenen vloer. Ik balanceer op mijn tenen, mijn slanke figuur gespannen, mijn kleine B-cup borsten omhoog geduwd door deze houding en mijn lange blonde haar valt over mijn schouders. Ik houd met alle macht mijn vleugels verborgen, ingetrokken tegen mijn rug, bang dat ze ze ontdekken.

De leider van de wachters, een grote bruut met een litteken over zijn gezicht en een wrede glimlach, stapt naar me toe en knijpt gemeen in mijn borst. niet hard genoeg om echt pijn te doen, maar genoeg om me te laten sidderen, zijn vingers kneden en draaien aan mijn tepel tot hij hard wordt onder zijn aanraking. "Tot straks, speeltje," gromt hij met een smerige grijns, zijn ogen glinsteren van anticipatie. "Wij gaan eerst eten. Nou niet stiekem weglopen he." (alsof dat nu zou kunnen) Ze lachen luid en verlaten de cel, de zware deur slaat dicht met een definitieve klap die door de kerker galmt. Ik ben alleen, hangend in de duisternis, mijn tenen glijden over de vloer als ik probeer in balans te blijven. Paniek borrelt op: ik kijk om me heen. kettingen, donkere hoeken, geen ramen, geen uitweg. Wat zijn ze van plan? Gaan ze me breken? Ik probeer los te komen uit het touw, en wring mijn polsen, maar het geeft niet mee. Tranen prikken in mijn ogen, maar ik bijt op mijn lip, vastbesloten om sterk te blijven.

Dan hoor ik van achter me een zwakke, bekende stem: "Laura? Ben jij het?" Mijn hart slaat over. Ik probeer me om te draaien, wringend aan de touwen, mijn tenen schrapend over de vloer, en daar zie ik haar: Lieke, ze zit in boeien geketend aan de muur met haar mooie billen op de vieze vloer. Ze ziet er moe uit, haar lange donkere haar verward en plakkerig met opgedroogde zaadresten, haar lichaam is vies en besmeurd met vuil, zweet en zaatresten. Haar ogen zijn dof, maar lichten op als ze me ziet. "Lieke!" fluister ik. "Wat hebben ze met je gedaan?" Ze vertelt snel, haar stem trilt: ze zit hier gevangen sinds we elkaar kwijt raakten in die dichte mist, dagen geleden. De wachters grepen haar, sleurden haar hierheen, en gebruikten haar als hun lustobject. "Eline... zij heeft weten te ontsnappen," hijgt ze, "ik zag haar wegrennen, maar mij kregen ze te pakken. Ze... ze komen elke nacht, Laura. Het is eindeloos." Haar woorden sturen een koude rilling over mijn rug. We fluisteren plannen, troosten elkaar, maar de tijd is te kort.

Te snel komen de wachters terug, nu met zijn zessen. Het zijn grote, ruwe mannen. Ze trekken hun harnassen uit en gooien die aan de kant. Hun lichamen zijn gespierd, maar hun erecties zijn verrassend klein. bijna komisch in contrast met hun brute uiterlijk. De leider komt voor me staan en pakt me tussen mijn benen, zijn ruwe vingers drukken tegen mijn schaamlippen en wrijvd over mijn clitje. De magie van het doolhof helpt me, het maakt me rozig en ik word vochtig tussen mijn benen. Ik wil het niet toegeven maar eigenlijk voelt het best lekker, Die bruut weet wat hij doet. "Tijd voor plezier, speeltjes," grijnst hij. Terwijl de andere wachters zich uitkleden draait hij mij om. Hij geeft een zachte tik op mijn kontje en trekt mij tegen hem aan. Ik voel zijn stijve tussen mijn billen op en neer glijden. ik hoor mijzelf kreunen en een warm gevoel verspreidt zich in mijn buik. Ze halen me van de haak en duwen me op mijn knieën naast Lieke, die ze losmaken van de muur en haar stevig bij haar armen vasthouden. "Jullie twee zijn vanavond van ons" lacht een van hen, hij is mager en heeft een snor, hij heeft zijn hand al op zijn kleine erectie. De leider grijpt mijn haar, (niet te hard), en duwt zijn kleine erectie in mijn mond hij is warm en zoutig maar makkelijk te nemen. Hij glijd over mijn tong en stoot ritmisch in mijn mondje, grommend van plezier, zijn handen liggen op mijn schouders en hij fluistert "Zuigen, speeltje." Ondertussen pakt een ander Lieke, duwt haar zachtjes op haar rug en penetreert haar. zijn kleine penis glijd in haar en de zachte wrijving laat haar kreunen, ze beweegt haar heupen lichtjes mee. Ze kijken toe, hun kleine penissen in hun handen, wachtend op hun beurt. Een hand strelend over Lieke's buik, een ander masserend mijn borsten. Ze zijn dominant en nemen ons als speelgoed, maar wat ze doen is lekker, alsof ze ons willen laten klaarkomen.

Ze wisselen ons af, een wachter neemt me doggy stijl, zijn handen strelen mijn billen, zijn kleine harde penis raakt presies mijn gevoelige plekjes, zonder te diep te gaan, met een perfect ritme. "Je voelt zo zacht," gromt hij, zijn stoten zacht en regelmatig, terwijl hij met zijn vinger om mijn clitje cirkelt, proberen ze me plezier te geven? Het lukt nog ook, Ik kreun en ga straks klaakkomen. Lieke krijgt een wachter die haar beft, zijn tong likt over haar schaamlippen en hij zuigt aan haar clitje met een verrassende zachtheid, ze kreunt luit. Maar vlak voor ze klaarkomt stopt hij. Hij duwt haar op haar rug en penetreert haar met zijn kleine penis, hij beweegt langzaam en houdt haar op het randje van klaargekomen. We worden hun bezit, gebruikt voor hun lust, maar ze lijken erop gebrand ons net niet te laten komen . Ze fluisteren aanmoedigingen, "Kom maar speeltje, probeer maar lekker klaar te komen, je weet dat je het wil". mijn lichaam trilt op de rand van climax, maar steeds stoppen ze, trekken zich terug en lachen, "Nog niet, speeltje. We willen je horen smeken." Ik bijt op mijn lip, sterk blijven, niet vragen, terwijl de frustratie brandt.

Twee wachters tillen me op, een glijdt in mijn poesje, zijn kleine penis is warm en pulseert, de ander duwt hem zachtjes in mijn kontje, ik voel hun penissen langs elkaar glijden. Zij kreunen en komen diep in mij klaar. 2 andere wachters nemen het over en een derde vult mijn mond, zijn kleine erectie is makkelijk te zuigen en met mijn tong lik over de top terwijl ik hoop dat hij mij ook klaar laat komen."Goed zo, speeltje, geniet er maar van." Ze komen een voor een klaar en spuiten in, en over ons heen. warme en plakkerige stralen schieten in mijn keel, in mijn poesje, in mijn kondje en druipen over mijn huid. Ze vingerren en likken ons nog tot wij bijna komen, dan stoppend ze en hangen mij en Lieke tegenover elkaar met onze handen geboeid aan het plafond. Zo laten ze ons hijgend en gefrustreerd achter. "Smeken, speeltjes," laggen ze, maar ik blijf sterk, bijt mijn tanden op elkaar en weiger het te vragen. terwijl Lieke fluistert "Hou vol, Laura, geloof me, het is het niet waard."

Na het nodige bier te hebben gedronken spelen ze een spel met dobbelstenen. De meeste hebben geen interesse meer maar af en aan komt er nog een wachter langs. Gaat dan voor of achter ons staan en steekt zijn stijve in een van onze gaatjes tot ze weer klaar komen.

Uren later, uitgeput, hangend aan het plafond en half in slaap schrik ik op als een wachter weer zijn stijve in me duwt, hij grijnsd "Je slaapt pas als wij met je klaar zijn, speeltje." Hij neemt me nog eens, zacht en snel, hij speeld met mijn borsen en mijn klitje. Hij laat mij een orgasme opbouwen,

Ik voel het komen, nog heel even. Ik voel hem in mij klaarkomen.

Ik kreun, maar dan stopt hij, lacht en laat mij opnieuw gefrustreerd achter.

De volgende ochtend worden we wakker gemaakt.

Ik ben moe, mijn armen doen zeer en ik heb zowel honger als dorst. Er is echter geen tijd om te rusten.

We worden naar een toren gebracht, hoog in het kasteel, waar dienstmeiden ons wassen met heerlijk warm water in een groot bad met zeep dat ruikt naar bloemen en lavendel. onze lichamen worden zorgvuldig geschoren en geolied tot we glanzen. Onze haren worden gekamd en gevlochten. Ze kleden ons in doorschijnende jurkjes die weinig verbergen, en leiden ons naar de troonzaal. De kasteelheer wacht daar. Hij is een duister en gevaarlijk figuur, lang en bleek met scherpe trekken en ogen als zwarte putten die lijken te zuigen aan je ziel, gehuld in een mantel van schaduwen die bewegen als levende inkt. Duistere magie hangt om hem heen, een koude aura die de lucht zwaar maakt en mij kippenvel geeft. het voelt als een web dat wacht om ons te vangen.

Hij bekijkt ons hongerig, zijn lippen krullen in een wrede maar elegante glimlach. Hij geeft ons de leuze: bij hem blijven als zijn persoonlijke speeltjes, in luxe kamers maar gevangen aan zijn wil, voor zolang hij interesse heeft. misschien weken, misschien dagen, voordat hij ons weggooit. Of terug naar de kerker met de wachters en hun eindeloze gebruik,tot zij met ons klaar zijn, wat betekent tot uitputting of erger. Zijn stem is als fluweel over staal: "Kies wijs, schoonheden."

Ik denk alleen aan ontsnappen. Ik kijk om me heen. Er staan wachters voor de deur naar buiten, stevig en alert. Om ons heen de glas in lood ramen van de hoge toren waar we zijn, kleurrijk maar breekbaar, hoog boven de grond. In het midden zit de kasteelheer op zijn troon, omringd door duistere wezens. Na vannacht wil ik klaarkomen. Ik heb zin en wil zo graag klaarkomen. maar, als ik me vrijwillig overgeef, zal ik echt van hem zijn, zijn magie zal me binden als een keten om mijn ziel.

Ik krijg een idee, het is gevaarlijk, maar ik moet het proberen. Ik kijk naar Lieke en zeg haar zonder woorden: vertrouw me. Ze knikt, en ik zie in haar ogen een glans hoop. Ik kijk de kasteelheer verlijdelijk aan, druk mijn borstjes naar voren, mijn tepels duidelijk zichtbaar door de dunne, doorschijnende stof en pak de hand van Lieke vast. Ik trek me los van de wachter die me vast heeft. hij is verrast, maar laat los. Ik loop heupwiegend richting de kasteelheer, mijn hart bonsd in mijn keel.

De kasteelheer glimlacht van deze snelle overgave, normaal hebben meisjes nog minstents een paar nachten in de kerker nodig om zich vrijwillig aan hem over te geven. Halverwege stop ik en zoen Lieke, diep en nat. Ik lik verleidelijk over haar lippen, mijn handen glijden over haar borsten richting haar schouders, ik pak de dunne bantjes van haar jurkje en schuif ze langzaam over haar schouders. Het jurkje glijdt van haar af, valt op de vloer en onthuld haar mooie jonge liggaam. Lieke kijkt mij vragend aan maar doet hetzelfde bij mij. Ik leg mijn handen op haar heupen en begin erotisch met haar te dansen, onze lichamen wrijven speels tegen elkaar aan, onze heupen draaien sensueel. Lieke, die er niets van snapt, doet gelukkig mee. Ze heeft haar handen op mijn billen en kust in mijn nek, bijt zachtjes in mijn oor. We kreunen zacht en bewegingen vloeiend en uitnodigend.

De wachters beginnen eerst: ze doen hun broek naar beneden, grijpen hun kleine erecties en beginnen zichzelf af te trekken en grommend van de opwinding. Het duurt me te lang, elke seconden voeld als minuten. Ik geef het bijna op, maar dan trekt ook de kasteelheer zijn broek naar beneden, zijn enorme, donkere erectie komt vrij, hij pulseert en staat dreigend naar ons toe "Het is leuk geweest," snauwt hij, zijn stem zwaar van verlangen, "hier komen en zuigen."

Hier heb ik op gewacht. Er is een raam op 3 stappen bij ons vandaan, het kleurrijke glas schittert in het licht. Ik grijp de hand van Lieke en ren naar het raam. Ik sprint, adrenaline giert door mijn liggaam. De wachters vallen over hun eigen broek als ze naar ons toe willen rennen, ze struikelen en vallen vloekend op de vloer. Ondanks dat de kasteelheer zijn broek op zijn enkels heeft, schiet hij naar ons toe met onnatuurlijke snelheid, zijn magie flakkert als zwarte vlammen achter hem aan. zijn hand uitgestrekt om ons te grijpen. Ik maak een grote sprong en trek Lieke met me mee. ze schreeuwt het uit, haar stem vol paniek: "Nee, Laura! De wachters zijn beter dan de dood!" Mijn schouder raakt het glas, het glas breekt en scherven regennen om ons heen, ze snijden in mijn huid maar gelukkig niet diep. Net buiten het raam als de kasteelheer de enkel van lieke wil grijpen, sla ik mijn vleugels uit en trek Lieke dicht tegen me aan. Ze slaat haar armen om mijn nek en drukt haar lichaam tegen mij aan. Achter mij hoor ik de kasteelheer kwaad schreeuwen.

Ik zet mij met mijn vleugels zo hard mogelijk af, en we schieten weg van het raam, maar alleen vliegen was al geen groot succes, en nu moet ik ook Lieke meedragen. haar gewicht trekt me omlaag, mijn vleugels klappen uit alle macht en ik tril van de inspanning. Maar ik hoef niet te vliegen; gecontroleerd neerstorten is goed genoeg, als het even kan buiten de kasteelmuren en er zo ver mogelijk daar vandaan. Ik mik op een geschikte plek om te landen, en kies een zachte heuvel met hoog gras en bloemen, ver weg van de muren en voorbij de slotgracht. we tuimelen neer en rollend door het hoge gras, we hebben blauwe plekken en zitten onder de schrammen. Ik krabbel overeind en kreun "dat ging beter dan verwacht", Lieke ligt naast me, ze kreunt en fronst "auw, hoe bedoel je 'dit was beter dan wat je had verwacht ?" (Haar frons maakt plaats voor verbazing). "Maar Laura je... vleugels, hoe, wanneer en... hoe. Maar tijd om het uit te leggen krijg ik niet.

We horen de wachters en duistere wezens roepen, hoeven dreunen op de brug, schaduwen bewegend als inktvlekken en de kasteelheer bruld bevelen.

"Rennen!" schreeuw ik, mijn stem schor, en we rennen zo hard we kunnen door het doolhof heen, de paden kronkelen. Iedereen in het doolhof die de achtervolgers ziet, stopt met wat ze doen en vlucht of verstopt zich, een groepje nymphs die een man aan het verleiden zijn duiken gillend in struiken, kleine wezens die genieten van hun orgie, vluchten in de schaduwen, een meisje dat word verwent door een man en een faun, gilt van angst en ze rennen alle drie een andere kant op. zelfs de bloemen sluiten zich uit angst voor de wachters en duistere wezens. Wij kunnen alleen maar doorrennen, Lieke's hand in de mijne.

Het doolhof wordt rotsig, de paden smaller en steiler, maar loopt dan dood. Aan een kant van het pad is een steile rotswand en een afgrond aan de andere kant. Voor ons is het pad door een lawine weggevaagd. De achtervolgers zijn er bijna, hun geroep komt dichterbij, wchters in harnasen en duistere wezens wiens penis al stijf staat door hun plezier in de jacht. "Nee, nee, nee!" roep ik in paniek, tranen stromen over mijn wangen en mijn longen branden. Dan grijp ik Lieke bij haar middel, spreid mijn vleugels en zet me af. Het heeft alleen niet veel zin, slechts drie stappen verder landen we weer op het pad, ik spring opnieuw en flaper uit alle macht, mijn spieren schreeuwen van inspanning en Ik weet niet waar ik de kracht vandaan haal, maar ik vlieg wankelend over het door de lawine verwoeste pad. Een duister wezen, een schaduw met klauwen, probeert nog mijn enkel te pakken, zijn klauw raakt mijn huid en laat 3 diepe krassen achter, maar hij krijgt mijn enkel net niet tepakken. Wij vliegen de bergen in waar het begint te sneeuwen. De bergen zijn stijl en bedekt met een steeds dikkere laag sneeuw. Lieke houdt me vast, snikkend van opluchting, haar gezicht zit in mijn nek begraven. We verdwijnen in de mistige pieken, weg van de kreten van onze achtervolgers die vervagen in de verte.

Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.

Wat gaat er in de bergen gebeuren.

-Moet ik blijven vluchten voor de kasteelheer.

-Gaan wij samen in de bergen wonen en eindigt het avontuur hier

-Of gaan we de strijd aan met de kasteelheer

Trefwoord(en): Dwang, Gevangen, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!