Voetbalmoeders

Kirsten (42) was al jaren een bekend gezicht bij RKVV De Sperwers. Haar zoon speelde in de O19 en zij regelde de sponsoring. Ze was getrouwd met Mark, een man die meer van de cijfers was dan van het bier, en die meestal na de wedstrijd direct naar huis ging om de tuin te doen.

Kirsten bleef altijd hangen.

Die middag was het broeierig. Het eerste elftal had gewonnen en de kantine trilde van de muziek. Aan de bar stond Julian, de 21-jarige spits. Hij was jong, arrogant op een charmante manier, en wist precies welke impact hij had op de vrouwen langs de lijn.

Het begon met een weddenschap. "Als ik er drie in schiet, krijg ik een kus van de sponsor-vrouw," had hij die ochtend brutaal tegen haar gefluisterd in de bestuurskamer. Hij had er drie ingeschoten.

In de drukte van de kantine, terwijl Mark al lang en breed thuis zat, zocht Julian haar op. Hij bestelde twee biertjes en leunde net iets te dicht tegen haar aan. "Ik kom mijn prijs innen," zei hij met een grijns. Kirsten voelde de adrenaline. Ze wist dat de hele kantine vol zat met mensen die haar kenden, maar die dreiging maakte haar juist roekeloos.

"Niet hier," fluisterde ze terug, terwijl ze haar hand even heel kort op zijn bovenbeen legde onder de bar.

Tien minuten later glipte ze naar buiten, zogenaamd om de waszakken in haar auto te zetten. Julian volgde even later via de kleedkameruitgang. Achter de ballencontainer, op een plek waar het licht van de lantaarnpalen net niet kwam, vonden ze elkaar. De geur van gemaaid gras, zweet en bier hing om hen heen.

Het was kort, gejaagd en ongelooflijk riskant. Elke voetstap op het grind van het parkeerterrein zorgde voor een hartslag van 180. Juist het feit dat haar zoon dertig meter verderop in de kantine een broodje kroket stond te eten, gaf haar een gevoel van macht en vrijheid dat ze in tien jaar huwelijk niet had gevoeld.

Toen ze vijf minuten later weer binnenkwam, bestelde ze rustig een wijntje bij de barvrijwilligster, alsof er niets was gebeurd. Alleen haar licht warrige haar en de blik van Julian vanaf de andere kant van de zaal verraadden dat de 'voetbalmoeder-fabel' die middag heel even de rauwe werkelijkheid was.

Terwijl de bas van de muziek door de muren van de kantine dreunde, voelde Kirsten de warmte van de adrenaline in haar nek trekken. Ze stond weer binnen, een wijntje in haar hand, maar haar zintuigen stonden op scherp. Ze hoorde de barvrijwilligster praten over de planning voor volgende week, maar het was achtergrondruis. Haar hele lichaam trilde nog na van de ontmoeting achter de ballencontainer.

Julian stond inmiddels weer bij zijn teamgenoten. Hij lachte luid, sloeg een biertje achterover en deed alsof hij de koning van het veld was. Maar Kirsten zag het: hij keek vaker haar kant op dan goed voor hem was. Hij was jong en dacht dat hij onkwetsbaar was, maar dat was precies waar het gevaar zat.

"Kirsten? Alles goed?"

Ze schrok op. Het was Karin, een andere moeder van de O19, die haar onderzoekend aankeek. "Je bent helemaal rood. Heb je het ook zo warm hier binnen?"

"Ja, niet te harden," loog Kirsten snel. Ze wapperde met haar hand voor haar gezicht. "Ik denk dat ik zo maar eens ga. De waszakken staan al in de auto."

Karin knikte, maar haar ogen dwaalden even naar Julian en toen weer naar Kirsten. In een kleine club als De Sperwers hoef je niet veel te zeggen om iets te suggereren. "Pas je op met die zware zakken? Je moet je rug niet forceren," zei Karin met een toon die net iets te veel nadruk op 'forceren' legde.

Kirsten liep naar buiten, maar in plaats van direct naar haar auto te gaan, liep ze langs het ballenhok naar de achterkant van de kleedkamers. Ze wist dat de meeste spelers nu onder de douche stonden of in de kantine zaten. De achterdeur van de materiaalopslag stond op een kier.

Een minuut later glipte Julian naar binnen. Hij had alleen een handdoek om en zijn huid was nog vochtig van het douchen. De geur van sportgel en stoom vulde de kleine, stoffige ruimte.

"Je bent gek dat je hierheen komt," fluisterde hij, terwijl hij haar tegen de stellingkast met reserve-shirts drukte. "Jij bent degene die de deur open heeft gelaten," beet ze hem toe, maar ze trok hem direct naar zich toe.

In die kleine ruimte, tussen de geur van oud leer en rubberen noppen, was het gevaar bijna tastbaar. Buiten hoorden ze het geluid van de laatste supporters die naar hun auto's liepen. Elke stem die voorbijging, deed Kirsten haar adem inhouden. De angst om betrapt te worden door haar eigen zoon, of door de voorzitter die de boel kwam afsluiten, maakte de ervaring intenser dan alles wat ze thuis in de slaapkamer beleefde.

De nasleep Toen ze uiteindelijk naar haar auto liep, voelde ze zich onoverwinnelijk. Ze stapte in, keek in de achteruitkijkspiegel en zag een vrouw die weer leefde. Maar toen ze haar oprit opreed en de auto van Mark zag staan, voelde ze de eerste steek van de realiteit.

In haar jaszak trilde haar telefoon. Een berichtje van Julian: “Volgende week uitwedstrijd. Ik hoorde dat de buschauffeur een kwartier eerder vertrekt. Jij ook?”

De uitwedstrijd naar een club twee dorpen verderop was de perfecte dekmantel. Terwijl de spelersbus met een luidruchtige selectie vertrok, reed Kirsten in haar eentje. Officieel om "extra trainingsmateriaal en de wedstrijdvormen" mee te nemen, maar in werkelijkheid omdat ze de controle over haar eigen zenuwen aan het verliezen was.

De afspraak in de bus Halverwege de rit kreeg ze een berichtje. Geen tekst, alleen een foto van de achterbank van de bus. Julian zat daar, met zijn koptelefoon op, starend uit het raam. Een paar minuten later volgde de tekst: "Parkeer bij de oude sporthal, 500 meter vóór het complex van de tegenstander. Ik 'moet' even heel nodig pissen en laat de buschauffeur

stoppen."

Het was een krankzinnig plan. De buschauffeur was de oom van een van de andere spelers. Als hij onraad rook, was het klaar. Maar de kick waar Kirsten op dreef, was inmiddels veranderd in een honger die niet meer logisch nadacht.

Ze parkeerde haar SUV achter de vervallen sporthal, uit het zicht van de hoofdweg. Haar hart bonkte zo hard tegen haar ribben dat het pijn deed. Toen zag ze de bus in de verte vertragen en stoppen in de berm. Julian sprong eruit, zwaaide wat onhandig naar de chauffeur en rende de bosjes in, schijnbaar op zoek naar privacy.

Zodra de bus weer optrok en de bocht om verdween, rende hij naar haar auto. Hij trok de achterdeur open en gleed naar binnen.

"Je bent compleet gestoord," hijgde hij, terwijl hij zijn trainingsjack uitwierp. Hij rook naar de frisse buitenlucht en de spanning van de aanstaande wedstrijd. "Jij stuurde dat berichtje," kaatste ze terug, terwijl ze over de achterbank klom.

De auto schudde zachtjes op zijn vering terwijl de ene na de andere auto met clubgenoten voorbijreed op de provinciale weg, slechts meters verderop. Elke keer als er een bekende auto langskwam — de Volvo van de coach, de rammelende bak van de keeper — dook Kirsten weg, haar gezicht begraven in de schouder van de jongen die haar zoon had kunnen zijn. De wetenschap dat ze elk moment door de ruit van haar eigen clubgenoten gefotografeerd kon worden, maakte de ervaring bijna ondraaglijk intens.

Net toen ze bijna klaar kwam, hoorden ze het geluid van een naderende brommer die vaart minderde. Hij stopte vlak naast de auto. Kirsten bevroor. Door het getinte glas zag ze een glimp van een felgeel hesje. Een van de terreinknechten van de club waar ze heen moesten?

Er werd op het raam getikt. Tik. Tik. Tik.

"Mevrouw? Alles goed? U staat hier nogal ongelukkig geparkeerd," klonk een doffe stem van buiten.

Julian hield zijn adem in, zijn lichaam gespannen als een snaar. Kirsten trok bliksemsnel haar jas over hen beiden heen. Ze wist dat als ze nu niet reageerde, de man misschien de politie zou bellen of dichterbij zou komen om naar binnen te kijken.

Met een trillende hand draaide ze, nog na hijgend, het raam een piepklein stukje open, net genoeg om haar ogen te laten zien, terwijl ze Julian met haar andere hand naar beneden duwde tegen de vloer van de auto.

"Ik... ik had even een aanval van migraine," bracht ze uit, haar stem schor van de adrenaline. "Ik ben zo weer weg. Dank u."

De man knikte traag, bleef nog een paar seconden staan kijken — die eeuwigheid leken te duren — en reed toen met een luid ronkende motor weg.

Tien minuten later arriveerde Julian te voet bij het sportcomplex, claimend dat hij "even een frisse neus nodig had na die benauwde bus." Kirsten kwam een kwartier later aan, koel en beheerst, met de waszakken in haar hand.

Maar toen ze langs de lijn stond en Julian het veld op zag lopen, zag ze dat hij niet naar de bal keek. Hij keek naar haar. En hij was niet de enige. Karin, de moeder die haar vorige week al ondervroeg, stond daar ook. Ze keek van Julian naar Kirsten, en toen naar de auto van Kirsten die onder de modder zat van de berm bij de sporthal.

De spanning in de auto was nog maar het begin. De wetenschap dat Karin hen in de gaten hield, werkte voor Kirsten paradoxaal genoeg als olie op het vuur. De angst om alles te verliezen werd het ultieme afrodisiacum. Die donderdag, terwijl de rest van de club zich voorbereidde op de training, lokte Kirsten Julian mee naar de materiaalopslag achter veld 4 – een plek waar de verlichting kapot was en waar bijna nooit iemand kwam buiten het seizoen.

Zodra de zware metalen deur achter hen in het slot viel, was de beheersing weg. In de verstikkende hitte van het hok, tussen de stapels stinkende trainingshesjes en de netten vol voetballen, greep ze hem bij zijn nek. Ze duwde hem hardhandig tegen een stapel dikke valmatten.

Kirsten trok zijn sportbroekje in één beweging naar beneden. Ze wilde hem niet alleen, ze wilde hem bezitten, hier op de club waar ze normaal het gerespecteerde bestuurslid was. Ze knielde voor hem neer op de harde betonvloer. Terwijl de geluiden van de training – het gefluit van de coach en het geschreeuw van de spelers op het veld vijftig meter verderop – door de dunne wanden drongen, nam ze zijn lul vol overgave in haar mond. Ze hoorde Julian zacht kreunen, zijn handen diep in haar haar begraven, terwijl hij zijn heupen dwingend naar voren bewoog.

De wetenschap dat haar eigen zoon op dat moment op het veld ernaast een partijtje speelde, maakte elke aanraking elektrisch.

Julian tilde haar op en zette haar op de rand van een houten opbergkist. Hij trok haar rok omhoog en duwde haar slipje opzij. Zonder aarzeling begon hij haar diep te neuken. Kirsten klemde haar benen strak om zijn middel en beet op haar lip om niet te gillen van genot. De ruwe houten rand sneed in haar billen, maar ze voelde alleen de hitte van zijn jonge lichaam. Hij stootte hard en ritmisch, zijn spieren gespannen door de adrenaline van de training en de verboden daad.

Bij elke stoot hoorden ze de voetballen in de netten naast hen zachtjes tegen elkaar aan botsen, een ritme dat synchroon liep met hun eigen bewegingen. De lucht in het hok was dik van de geur van zweet, rubber en pure lust. Op het moment dat Julian klaar kwam en haar helemaal vol spoot, werd er buiten tegen de deur getrapt.

"Hee, is hier iemand? De ballen van de O19 liggen hier nog!" klonk de stem van de materiaalman.

Ze bevroren. Kirsten hield haar adem in, haar gezicht begraven in Julians borst, terwijl ze de warmte van hem nog in zich voelde nazinderen. De klink bewoog, maar de deur was aan de binnenkant op slot gedraaid. Na een paar seconden, die uren leken te duren, hoorden ze de voetstappen weer wegsterven.

Julian keek haar aan, zijn ogen wild en donker. "Dit gaat een keer fout," hijgde hij, terwijl hij zijn kleding weer in orde bracht. Kirsten veegde haar lippen af en trok haar rok recht. Ze voelde zich sterker, levendiger dan ooit. "Dat is juist het hele punt, Julian," fluisterde ze, terwijl ze een achtergebleven graspolletje van zijn shirt plukte.

Toen ze buitenkwam, zag ze Karin bij de hoekvlag staan. Ze keek recht naar de deur van de materiaalopslag en hield haar telefoon omhoog, alsof ze net een foto had gemaakt. De kick was nu compleet: het was geen geheim meer, het was een spel om leven en dood geworden.

De maandagavond na het incident bij de materiaalopslag stuurde Karin een groeps-appje naar Kirsten en Julian – een privégroep die ze "Sponsorzaken" noemde. Er stond alleen een foto in van Julian die de opslagruimte uitglipte, gevolgd door één tekstregel: "De bestuurskamer is morgenavond om 21:00 uur vrij. Ik heb de sleutel. Zorg dat hij er is, Kirsten. Of Mark krijgt de hele fotoreeks."

De sfeer in de bestuurskamer was ijzig toen Kirsten en Julian arriveerden. Karin zat al aan de grote eikenhouten wedstrijdtafel, een fles wijn geopend. Ze droeg een strakke jurk die veel meer decolleté toonde dan ze normaal op de club liet zien.

"Kirsten, jij mag kijken. Of je gaat weg, dat maakt me niet uit," zei Karin koel, terwijl ze haar glas neerzette. "Maar ik heb al die maanden langs de lijn gestaan terwijl jij de spanning opsnoepte. Nu is het mijn beurt."

Kirsten kookte van woede, maar de angst voor de foto's hield haar op haar plek. Ze leunde tegen de deurpost en keek toe hoe Karin naar Julian liep. Julian, die zich inmiddels een prooi voelde in een kooi vol roofdieren, wist dat hij geen keus had als hij zijn plek in het eerste team wilde behouden.

Karin dwong Julian op de grote vergaderstoel van de voorzitter. Ze tilde haar jurk op – ze droeg er niets onder – en ging wijdbeens over zijn schoot zitten. Ze pakte zijn handen en plaatste ze hardhandig op haar borsten. "Niet zo verlegen, Julian. Je weet precies wat je moet doen," commandeerde ze.

Kirsten zag hoe Karin de regie nam. Waar Kirsten met Julian de passie van de ontsnapping zocht, zocht Karin de pure dominantie van de chantage. Karin trok zijn broek los en liet zich langzaam op zijn lul zakken, haar ogen strak gericht op Kirsten. Ze wilde dat Kirsten zag hoe ze haar favoriete speeltje overnam.

Het geluid van de houten stoel die ritmisch tegen de vergadertafel kletterde, vulde de kamer. Karin was luidruchtig, bijna provocerend. Ze boog achterover, haar nagels diep in Julians schouders gravend, terwijl ze klaarkwam met de naam van de club op de achtergrond op de ingelijste kampioensfoto's. Julian was slechts een instrument in hun machtsstrijd.

Toen het voorbij was, veegde Karin zich koelbloedig af met een handdoek die ze had meegebracht. Ze keek naar de twee. "Zo. De foto's zijn gewist. Maar ik verwacht dat dit een wekelijkse afspraak wordt. De 'derde helft' is vanaf nu voor ons drieën."

Kirsten besefte dat ze haar macht kwijt was. Ze was niet langer de enige met een geheim; ze was nu onderdeel van een trio dat de hele club in de afgrond kon storten. De kick was veranderd in een duister verbond.

Het kampioensfeest van De Sperwers was ontaard in een orgie van bier, gezang en emotie. Het eerste elftal was gepromoveerd en de kantine barstte uit zijn voegen. Maar terwijl de voorzitter een speech hield over "familiewaarden" en "clubliefde", glipten Kirsten, Karin en Julian een voor een weg naar de kleedkamers.

De mannen waren dronken en luidruchtig, wat de drie de perfecte dekking gaf. Kirsten had de sleutel van de scheidsrechters kleedkamer geregeld—de enige plek met een slot dat van binnenuit werkte.

De ruimte was klein en rook naar liniment en stoom. Zodra de deur dichtviel, was de sfeer niet meer vijandig, maar bezeten door de euforie van de overwinning. De chantage van Karin was omgeslagen in een gedeelde obsessie.

"Hij is vandaag de held van het veld," fluisterde Kirsten, terwijl ze Julians bezwete kampioensshirt over zijn hoofd trok. "Maar hier is hij van ons."

Karin knielde direct tussen zijn benen op de tegelvloer, terwijl Kirsten hem van achteren vastpakte en haar handen over zijn gespannen borstkas liet glijden. Ze werkten nu samen. Terwijl Karin zijn lul met haar mond tot het uiterste dreef, boog Kirsten hem voorover tegen de massagetafel. De koude vinyl van de tafel vormde een scherp contrast met de hitte van hun lichamen.

Kirsten tilde haar rok op en Karin nam de positie van achteren over. Het was een schaamteloze vertoning van lust. Terwijl Julian tussen hen in werd genomen, hij neukte Karin als een bezetene, zijn kreunen gesmoord door de handdoeken die aan de haken hingen, denderde de rest van het team door de gang erbuiten.

Ze hoorden de spelers zingen, stampend op de houten banken van de kleedkamer ernaast. De muren trilden.

"Op de kampioenen!" schreeuwde een stem in de gang. Het was de stem van Mark, de man van Kirsten.

De drie bevroren. Mark stond letterlijk aan de andere kant van de dunne deur. Ze hoorden hem aan de klink rammelen. "Hee, wie zit er in de scheids kamer? De bierkratten moeten hier ook koud staan!"

Julian kon zijn piek niet meer inhouden; de combinatie van het gevaar en de dubbele stimulatie van de twee vrouwen was te veel. Terwijl hij met een schokkende beweging klaarkwam in Karin, hoorden ze Mark buiten mompelen: "Verdomme, dat ding zit altijd klem."

Kirsten en Karin keken elkaar aan. De triomf in hun ogen was op slag verdwenen en vervangen door pure paniek. Ze hoorden meer stemmen in de gang. De trainer, de aanvoerder... de hele "harde kern" stond buiten de deur te wachten op meer drank.

"Julian, de douche! Zet de douche aan!" siste Karin.

Het geluid van kletterend water maskeerde hun gehaaste bewegingen terwijl ze hun kleding fatsoeneerden. Maar toen Kirsten de deur opende om naar buiten te glippen, met een smoes over "het checken van de watertoevoer", stond daar niet alleen Mark. Daar stond ook de zoon van Kirsten, met een vreemde blik in zijn ogen. Hij keek naar zijn moeder, dan naar Karin die achter haar stond, en zag toen Julian die met een handdoek om zijn middel de douchecabine uitstapte.

De stilte die volgde was vele malen luider dan het gezang in de kantine. De "fabel" van de voetbalmoeder was in één klap een publieke executie geworden.

De stilte in de gang werd alleen onderbroken door het sissende geluid van de douche. Mark keek naar de verwarde haren van Kirsten, naar de rode vlekken in de nek van Karin, en toen naar Julian. De blik van zijn eigen zoon, die vol afschuw naar zijn moeder staarde, was de genadeslag.

Maar Kirsten, gedreven door een overlevingsinstinct dat kouder was dan de tegels in de kleedkamer, schakelde in een fractie van een seconde om. Ze wist dat als ze nu niet handelde, haar hele leven—haar huis, haar status, haar gezin—vandaag nog zou eindigen.

"Godzijdank, Mark! Je bent er!" riep Kirsten uit, haar stem overslaand van gespeelde paniek. Ze deed een stap richting haar man en greep zijn arm vast, terwijl ze Karin een dwingende blik toewierp.

"Wat is hier aan de hand?" vroeg Mark schor, zijn ogen nog steeds op Julian gericht.

"Hij... hij heeft ons hierheen gelokt," loog Kirsten, terwijl ze naar Julian wees. "Hij zei dat er een lekkage was in de materiaalkast van de scheidsrechters. Maar toen we binnenkwamen, deed hij de deur op slot. Hij is compleet doorgedraaid door de drank, Mark! Hij probeerde ons... hij zat aan ons!"

Karin, die de hint direct begreep, begon acteerwerk van het hoogste niveau te vertonen. Ze trok haar jurk recht en begon zachtjes te snikken, haar gezicht in haar handen verbergend. "Ik wilde alleen maar helpen, ik dacht dat er echt iets mis was met de leidingen. Hij is een beest!"

Julian stond erbij alsof hij door de bliksem was getroffen. De euforie van het kampioenschap en de seks was op slag veranderd in een nachtmerrie. "Wat?! Kirsten, wat zeg je nou? Jullie wilden dit zelf! Karin, jij chanteerde ons zelfs!"

"Hou je kop, jij smeerlap!" schreeuwde Mark, wiens ongeloof nu omsloeg in blinde woede. De loyaliteit naar zijn vrouw en de schok van de situatie zorgden ervoor dat hij de meest logische leugen geloofde boven de waanzinnige waarheid. "Je zit aan mijn vrouw en haar vriendin? Op de dag dat we kampioen worden?!"

De zoon van Kirsten keek naar zijn moeder. Hij zag de berekenende blik in haar ogen, die hij al vaker had gezien, maar de druk van de groep was te groot. De trainer en een paar andere spelers waren inmiddels ook de gang in gekomen. De sfeer sloeg direct om van feestelijk naar agressief.

"Hij heeft ons aangerand!" riep Karin nu luidkeels, terwijl ze naar de omstanders wees. "De grote held van het eerste elftal denkt dat hij alles kan maken!"

Binnen vijf minuten was het vonnis geveld. Julian werd door drie teamgenoten hardhandig de kleedkamer uitgesleurd. Geen van hen wilde geloven dat hun 'voetbalmoeders' de aanstichters waren; het was makkelijker om de jonge, arrogante spits als de zondebok aan te wijzen. Terwijl Julian op de parkeerplaats in elkaar werd geslagen en de politie werd gebeld, stonden Kirsten en Karin in de bestuurskamer.

Mark hield Kirsten vast, haar troostend terwijl ze deed alsof ze trilde over haar hele lichaam. Over de schouder van haar man heen kruisten haar ogen die van Karin. Er was geen schuldgevoel, alleen een duistere verstandhouding. Ze hadden de kick gehad, ze hadden hun lusten botgevierd, en ze hadden de enige getuige die hun reputatie kon schaden, vakkundig vernietigd.

De "fabel" over de voetbalmoeders bleef voor de buitenwereld precies dat: een fabeltje. In de kranten stond de volgende dag alleen een klein berichtje over een "triest incident waarbij een topspeler van de lokale club werd gearresteerd na grensoverschrijdend gedrag tegenover vrijwilligsters."

Kirsten schonk zichzelf thuis een glas wijn in, keek naar haar slapende man, en dacht met een vlijmscherpe glimlach terug aan de hitte van die materiaalkast. Ze had alles nog: haar gezin, haar status... en een geheim dat haar de rest van haar leven zou blijven voeden…

Was getekend: John Adams

Trefwoord(en): Auto, Betrapt, Buschauffeur, Chantage, Coach, Douche, Jurk, Kleedkamer, Lust, Macht, Moeder, Neuken, Oom, Sperma, Sport, Straf, Tuin, Voetbal, Vreemdgaan, Wedstrijd, Zoon, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!