Door: Keith
Datum: 15-02-2026 | Cijfer: 9.7 | Gelezen: 308
Lengte: Zeer Lang | Leestijd: 57 minuten | Lezers Online: 3
Trefwoord(en): Feest,
Lengte: Zeer Lang | Leestijd: 57 minuten | Lezers Online: 3
Trefwoord(en): Feest,
Vervolg op: Gonnie - 39: Een Gezellige Zaterdag
Feest In Born
‘Bzzz… Bzzz… Bzzz…’ Mijn telefoon zoemde en ik deed m’n ogen open. Buiten was het al licht. Ik pakte het ding van m’n nachtkastje. Frank gromde. “Welke fucking idiot…” Ik keek op de display. ‘Annet’ stond er op. Ik zwaaide mijn benen uit bed en liep de badkamer in.
“Hé zus… Is de klok bij jullie kapot of zo? Het is verdomme half zeven…”
An giebelde. “Dat weet ik. Wij waren om half zes al wakker.”
“Half zes? Moest Hans vissen of zo?” Weer een giebel. “Nee hoor. Maar meneer wilde nog een keertje met me vrijen. En ‘nee’ was geen optie.”
Ik lachte. “En nu kom je je bij mij beklagen dan ik tegen Hans heb gezegd dat hij wat meer voor zichzelf moest opkomen? Te laat, schat.”
“Gon… Ik weet niet wát je hem exact hebt verteld, maar… Hij heeft me inderdaad gisteravond op bed gesmeten en me laten voelen dat ik van hém was. Heerlijk! De eerste keer was hevig, de tweede keer iets rustiger, maar vanochtend vroeg was Hans een grommend beest.” Haar stem werd zachter. “Luistert Frank mee?”
“Nee schat. Ik sta in de badkamer en de telefoon staat niét op de speaker.”
“Gelukkig maar… Hij heeft me zo ongeveer verkracht vanmorgen. M’n benen uit elkaar getrokken en toen viel hij aan: hij heeft me gebeft tot ik vier keer ben klaargekomen en niet meer kon. En me toen, en dat was ook heerlijk, héél zachtjes en rustig geneukt. En toen hij klaarkwam, voelde ik hem zó intens, dat ik nóg een keer klaar kwam… Heerlijk!”
“En waar is Hans nu?” “Die staat nu te douchen. ‘Even mezelf schoonspoelen, An”, zei hij. Mocht ook wel, want hij zweette als een otter. Ik ook trouwens. En zo dadelijk nemen wij de hondjes mee naar buiten. Even frisse lucht, in plaats van…”
“Vislucht” vulde ik aan.
Ze schaterde. “Daar zou hij zich wel bij thuis voelen! Nou, ik ga je hangen, maar dit moést ik even delen, zus.”
“Is goed hoor. Wij hebben gisteravond ook genoten. Maar dat vertel ik een andere keer wel. Doeiii…”
Ik verbrak de verbinding met een brede lach. Twee mensen wat gelukkiger gemaakt… “Wat sta jij breed te lachen, Gon?” Frank kwam overeind toen ik de slaapkamer binnenkwam. Ik kroop naast hem op bed. “Je had gelijk, schatje.” Hij keek vragend. “Met je ‘fucking idiot’. Die had ik inderdaad aan de telefoon. Annet.”
Ik giechelde. “Ik geloof dat mijn gesprekje met Hans zijn vruchten heeft afgeworpen. Gisteravond hebben ze het twee keer gedaan en vanochtend om half zes vond Hans dat hij zin had in nóg een keertje. En ‘Nee’ zeggen was geen optie. Hij heeft mijn lieve zusje nogal overrompeld. Hans stond te douchen toen ze me belde. Kortom: mission accomplished.” Frank plofte in de kussens. “Arme Annet… Nu is ze natuurlijk elke dag de klos…” Ik knuffelde hem. “Misschien wel. Maar ze heeft ervan genoten, schat. Dát is het belangrijkste.”
Ik kroop weer tegen Frank aan. “Nu nog even lekker slapen? Wij hoeven geen hondjes uit te laten…” Hij streelde mijn benen. “Dat niet, maar moet er geen poesje verwend worden?” Ik genoot van zijn handen op mijn dijen. “Hmmm… Probeer maar. Misschien gaat dat poesje dan wel spinnen.” “Ga maar lekker liggen, Gon. Zoals je zelf wil. En als je gewoon wil slapen, ook zeggen hé?” Ik draaide me op mijn buik, m’n benen wat uit elkaar. “Streel me maar lekker, Frank. Overal waar je wil…”
Hij rolde naar me toe en streelde. Eerst mijn rug en langzaam langs de zijkanten richting mijn borsten, nog steeds in dat dunne bloesje. Ik bromde even, ten teken dat ik dat wel heel lekker vond. Frank ging zachtjes door. Na een tijdje gleed één hand wat naar beneden, richting mijn billen, over mijn slipje. “Hmmm… dat voelt veelbelovend, meneer Veenstra…” Zijn hand gleed een paar minuten langzaan over mijn billen, mijn heupen, dan weer naar boven over de zijkant van mijn borsten en terug naar mijn benen… Ik lag helemaal ontspannen te genieten! Zijn hand gleed nu langs de rand van mijn slpje, tussen mijn benen. Ik had de neiging om iets omhoog te komen, zodat hij beter over m’n poes kon strelen, maar ik bleef liggen. Eens kijken hoever Frank durfde te gaan…
Maar mijn lichaam verraadde me: toen hij tussen mijn billen streelde schokte ik en ik voelde een paar druppels in mijn slipje lopen. “Is het lekker, mooie Rooie?” Zijn stem was vlak bij mijn oor, ik voelde zijn adem. Ik kreunde. “Jaaa… Pak mijn kut eens… Ik wil klaarkomen op je hand… Lekker mijn natte poes over jouw warme hand schuiven… Weten dan jij me voelt en betast… Kom tegen me aanliggen! Ik wil jou ook voelen klaarkomen, schatje… Bevredig je maar lekker tegen me aan…”
Zijn hand gleed tussen mijn benen, de dunne stof van mijn slipje tussen ons in. Ik begon te schudden. “Frank…! Zo geil om jou te voelen…” “En ik voel een slipje heel snel nat worden… Jouw slipje, geile Gon…” Zijn vingers gleden, de stof van mijn slipje meenemend, over mijn clit en tussen mijn lipjes. Ik kon niets meer tegenhouden; met een ingehouden kreun kwam ik hevig trillend klaar!
Frank wilde zijn hand terugtrekken, maar dat wilde ik niet. “Laat je hand daar nog even liggen, lekkere vrijer… Voel me zachtjes over mijn slipje… En jij nu ook lekker klaarkomen, schatje. Lekker tegen je geile meisje spuiten… spuit het maar lekker tegen me aan… Tegen mijn pantybenen of tegen dat dunne bloesje, of over mijn billen, tussen mijn borsten… Waar je maar wil, maar laat me je zaad voelen, schat. Teken dat ik van jou ben…”
Frank gromde. “Je bent een vreselijk opwindende vrouw, Gon…” Ik voelde zijn harde pik tegen me aan en kon me niet meer beheersen en kwam overeind. “Liggen jij. Ik ga joú neuken. Je helemaal uitwringen… Niet wegrennen, want…” Ik trok mijn slipje uit en legde dat over zijn neus. “Ruiken! En schoonlikken!” Toen klom ik op hem, pakte zijn harde geslacht en leidde hem in mijn drijfnatte poes. Hij hijgde. “Je bent heet, Gon… Zo warm daar binnen…” Ik gromde, kneep mijn bekkenbodemspieren aan en begon hem af te trekken met mijn poes. En ik boog naar voren, duwde het slipje met mijn tong dieper in zijn mond. “Schoonlikken! Lekker vers meisjesgeil… Daar hou je toch zo van? Net als ik van jouw zaad hou, schat… Voel je hoe ik je lekker aftrek, diep in mijn poesje?”
Een brom fungeerde als antwoord. “En mijn lekkere lange benen tegen de jouwe aan… Ik denk dat ik vanavond in Schaarsbergen maar eens een heel kort rokje aandoe en me dan ga bukken… vlak voor je, zodat je me lekker tussen mijn benen kan voelen… een dunne, naadloze panty rechtstreeks over mijn kut wrijvend… En klaarkomen over jou heen…” Hij kwam in één keer klaar! Zonder dat ik hem van te voren voelde schokken, nee: in één keer spoot hij hard en diep in mijn kut! En geen vier keer, maar een keer of acht… Héél bijzonder… maar ik genoot ervan! Ik bleef op hem zitten, langzaam bewegend en trok het slipje van zijn gezicht.
“Frank…?” Hij opende zijn ogen. Mooie, bruine ogen die me vol ongeloof aankeken. “Wat kun jij… Je bent een echte heks, volgens mij. Jij kunt toveren, schat. Zó lag ik heerlijk ontspannen, lekker rustig in je te genieten… Ik was van plan het nog lekker lang vol te houden en in één keer… Bám!... kwam ik klaar. En niet zo weinig ook, geloof ik…” Ik giechelde. “Ik zou bijna denken dat je maand droog gestaan had. Maar misschien werken mijn verhaaltjes, in combinatie met vers meisjesgeil, wel héél positief op jouw potentie…” Ik boog me naar hem toe en kuste hem. “En dat voelde heerlijk, mooie vent. Ik voelde telkens een nieuwe lading in mijn poes gepompt worden… En ik was al zo nat.”
Frank’s mond vertrok een beetje. “Wij zijn goed in mengsmering, Gon.” Ik moest lachen, maar hield me snel in; ik dreigde leeg te lopen! “Geef me eens heel snel dat handdoekje, Frank. Anders kunnen we nieuwe matras gaan kopen!” Ik kwam omhoog, van zijn pik af en propte meteen het handdoekje tussen mijn benen. En dat was hard nodig. Met een ander handdoekje poetste Frank zich enigszins schoon. En nu gaan we even douchen, lekkere lover. Het is nu…? Half acht. Gien en Henk komen er toch nooit uit voor half negen, dus we hebben de tijd. Kom, overeind, schoon ondergoed pakken en mee naar de badkamer. Blijven liggen na een lekker potje vrijen doe je maar in je eigen tijd.”
Ik lachte om zijn verbouwereerde gezicht. “Of in Bremerhaven”, vervolgde ik, wat een smerig gezicht opleverde. “Nein, danke. Ik kwam een paar maanden terug tijdens een wandelingetje daar in de tippelzone terecht. Had meteen gegeten en gedronken. Als je al vooroordelen had over prostitutie: die kwamen daar in één klap uit.” Ik trok hem overeind. “Daarom: nu douchen, meneer. Mee met je meisje.”
We douchten lekker en verschoonden daarna het bed. “Anders komt Annet op ondeugende gedachten, als de geur van jouw aftershave hier nog hangt, meneer Veenstra. Dat kunnen we Hans niet aandoen, nu hij nét een beetje los komt…” Frank keek zelfverzekerd. “Misschien brengt de geur van mijn aftershave haar wel in de stemming. Als jouw zusje alleen in haar bedje ligt, kan er zomaar van alles gebeuren, denk ik.” Ik knikte. “Ja. Dan belt ze mij op en gaan we elkaar verwennen. Met Wifi. Héél gezellig.” Even later was het bed netjes opgemaakt. Frank pakte een post-it en krabbelde er op: “Dank voor de gastvrijheid, An!”
Ik schudde mijn hoofd. “Als ma dat briefje vindt… Dan zou je wel eens indringende vragen kunnen krijgen, jochie! Kom, verder aankleden, we staan hier in ons ondergoed.” Hij keek nadrukkelijk naar me. “Vind ik een prima uitzicht hoor. Niks mis mee.” Ik trok een rokje aan. “Als wij zó naar beneden gaan, weet ik zeker dat we indringende vragen krijgen. En zo’n laser-blik van Henk.”
Ik giebelde. “Eén van de eerste weken na hun trouwen, Henk woonde toen nog maar nét bij ons, sliepen wij weer eens samen hier. En kwamen ’s ochtends in nogal dunne nachtpon naar beneden. Waren we gewend. Alleen… Henk was koffie aan het maken voor Gien, die nog prinsheerlijk in haar bed lag. Hij hoorde ons, draaide zich om om ons goedemorgen te wensen, maar zijn woorden bleven even steken…” Ik moest wéér lachen. “Twee knappe meiden in dunne, korte nachtponnetjes, onze borsten nogal zichtbaar door de transparante stof, de billetjes nét bedekt… Henk draaide zich om naar de koffiemolen en zei, voordat hij begon te slingeren:
‘Meiden, ik weet dat jullie niet preuts zijn en zo. Maar willen jullie mij een lol doen en nooit meer zó naar beneden komen? Ik ben, hoewel wat ouder, nog steeds een gezonde vent. En het uitzicht wat ik net zag is héél slecht voor mijn gemoedsrust.’ Enfin, wij schieten natuurlijk in een gillende lach en An vraagt nog: ‘Is het je allemaal teveel, Henk? Arme kerel…’
En op dat moment komt Ma naar beneden, ziet ons staan en snauwt: ‘Rooie mormels! Mijn vent een beetje staan te verleiden? Húp, naar boven jullie! Aankleden! In een vormeloze spijkerbroek, ouwe slobbertrui en versleten sneakers. Zijn jullie helemaal bedonderd…’ Ze was écht boos.” Frank had zijn broek halverwege zijn benen, en maakte aanstalten om die weer uit te doen. “Nou, dan ga ik toch alleen in m’n boxer naar beneden, schat? En wachten op Gien? Eens kijken of ze weer zo tekeer gaat. Ik denk het niet. Met mijn body…” Ik gaf hem een duw, zodat hij zijn evenwicht verloor en op bed viel en snauwde: “Je láát ‘t, Frank Veenstra! Jij hebt aan één mooie rooie je handen meer dan vol!”
Hij kwam overeind, trok zijn broek op en pakte me beet. “Zeker weten, schatje…” Hij kuste me. “En dank je wel voor gisteravond. En vanochtend…” Ik huiverde weer, genoot van zijn warme lichaam tegen het mijne. Maar voor de vorm mopperde ik nog even: “Idioot… Mijn lieve onschuldige moedertje verleiden…” We lachten samen. “Kom, verder aankleden, daarna maken we een kopje koffie voor die twee. Zullen ze nodig hebben na een inspannende nacht.” En dat deden we dan ook. Een kwartier later liepen we samen naar boven, Frank met koffie, ik met een blad met beschuitjes. Frank klopte aan.
“Goedemorgen geliefde potentieel aanstaande schoonouders! Bent u in staat om uw dochtertje en potentieel aanstaande schoonzoon onder ogen te komen? Die staan hier voor de deur met koffie en wat beschuiten. Als u wat meer tijd nodig heeft om één en ander te fatsoeneren, zetten we het spulletje wel hier voor de…” Henk deed de deur open. In pyjamabroek. “Dat is lekker. Wát een roomservice!” Gien kwam op bed overeind, een nogal frivool nachthemdje aan. Ik zette het blad met beschuitjes op een nachtkastje en kroop over het bed naar Gien. “Hoi lief moedertje… Goed geslapen?” Ze keek ondeugend. “Toen ik eenmaal sliep wel. Maar dat was in ieder geval na één uur vannacht…” Ik keek Henk aan. “Goed bezig, lieve pa.” Die glimlachte en zei: “Niet zo moeilijk met zo’n mooie vrouw in bed.” Frank schraapte zijn keel. “Helemaal mee eens, Henk.” Ik liet Gien los en omhelsde Henk. “Mooie vent… je bent lief.”
Gien wenkte Frank. “Kom jij eens hier, meneer Veenstra. Je potentieel aanstaande schoonmoeder wil jou ook even knuffelen.” Frank keek schuchter. “Ehhh… Gien…” “Zeur niet, vent. Kom hier!” “Ma, mijn vriendje is misschien een beetje verlegen, Ma. Je nachthemdje is nogal dun…En ik heb hem net het verhaal verteld van jouw woede toen An en ik beneden kwamen in nogal korte en transparante nachthemdjes terwijl Henk koffie stond te maken…” “Hij went er maar aan”, klonk het bits. “Je hoort het Frank”, zei Henk. “Knuffelen, of je bent uit de gratie. Ik hou je meisje wel even bezig.”
Hij pakte mij om mijn middel en legde me op bed, naast Gien. “Zo. Even quality-time met z’n vieren.” Henk kroop naast me, maar verdween wel onder het dekbed. Gien trok Frank naar zich toe en kuste hem op zijn wang. “Ben jij vannacht een beetje lief geweest voor mijn jongste dochtertje, Frank?”
“Niet alleen vannacht, Ma” zei ik. “Ook vanochtend, iets na half zeven.” “Half zeven? Wat zijn dat voor tijden?” Frank antwoordde. “Toen kregen wij een belletje van mevrouw mijn oudste schoonzus. Dat vriend Hans zich de opmerkingen en goede raad van Gon van harte had aangetrokken. Zij hebben vannacht ook genoten. En vanaf vanochtend half zes tot iets voor half zeven… Gon weet meer bijzonderheden, zij heeft An aan de telefoon gehad.”
“Ik heb hier niets meer aan toe te voegen, behalve dat An mij heel erg uitgebreid bedankte.” Ik moest lachen. “Ben wel benieuwd naar de bedankjes van Hans…” “Ondeugd”, bromde Henk. Frank kwam overeind. “Ehh… Gon: ónze koffie en beschuiten staan nog beneden. Die haal ik even op. Anders hebben wij geen quality-time.” Ik bewoog niet. “Prima Frank. Ik lig hier even lekker naast mijn pa.” Hij keek. “Niet vlug onder het dekbed duiken als ik even weg ben hé?”
Henk bromde: “Je brengt haar nog op ideeën, Frank”, waarop Gien zei: “Die ideeën laat ze maar uit haar rooie koppetje. Mijn vent. Denk eraan, dochtertje.” Toen Frank even later met onze koffie en de beschuitjes boven kwam konden we even rustig eten. Frank en ik op het voeteneind van het bed, Gien en Henk bovenaan. “Wat gaan we vandaag doen?” vroeg ik. “De hele dag slap hangen en appelig kijken lijkt me niks…” Gien knikte. “Je hebt gelijk. Ik bel over een uurtje wel naar Born-West. Kijken of we daar welkom zijn. De jongelui zullen dan wel wakker zijn.” “In ieder geval één stelletje wél”, lachte ik. “Die lopen nu op een grasveld de hondjes uit te laten.” Gien pakte haar telefoon. “Dan ga ik ze nú bellen.”
Even later hoorden we Annet. “Hé Ma. Jij belt vroeg…” “Niet zo vroeg als jij wakker was, dochtertje. En aanstaand schoonzoon!” Hans lachte. “Volgens mij heb jij met Gon gekletst…” “Ja. En die twee zitten nu bij ons op bed koffie en beschuitjes te eten. Is het goed als wij rond een uur of elf aan komen waaien?” “Da’s prima, Ma. Dan maken wij Rick en Coor zo dadelijk wel even wakker. Ik weet niet of ze dat op prijs stellen, maar dat zal me een biet zijn.” “Hé! Wel een beetje lief zijn voor ons enige broertje, An!” riep ik. “En z’n meisje!” vulde Henk aan. “Jaja… ’t goed met jullie. We zien jullie straks! Gezellig!” Gien keek tevreden. “Ik hoop dat Margriet en Abe dan ook terug zijn.”
We dronken de koffie, aten de beschuitjes en toen joeg Gien Frank en mij de slaapkamer uit. “Wij kleden ons even aan. Daarna ontbijten en dan rijden we naar de andere kant van het dorp. Húp, eruit jullie.” Een half later zaten we aan het ontbijt en na het opruimen hiervan klommen we in de Volvo van Frank. “Zo. Nu mogen jullie eens achterin zitten, Ma. En denk eraan: niet klef zitten zoenen; Frank moet z’n binnenspiegel goed kunnen gebruiken!” Ik kreeg een klets om mijn hoofd van Henk. “Trutje. Wij bepalen zelf wel of we zoenen.” Gien vulde aan: “En wat we met onze handjes doen, kan Frank toch niet zien.” Die verstelde meteen zijn binnenspiegel. “Ik zal jullie uiterst nauwkeurig gadeslaan, mevrouw Klok-Peters!” “Hé! Wij zijn getrouwd, hoor”, zei Henk. “Dan mogen wij dingen.” Frank bromde wat onverstaanbaars.
Toen Frank de auto voor het huis van Margriet en Abe parkeerden, ging de voordeur al open. Annet en Hans stonden beiden in de deuropening. Ik hoefde niets te vragen; Annet’s gezicht sprak boekdelen. Toch deden ze ‘gewoon’. “Hallo allemaal! Kom binnen, Rick en Coor komen ook zo beneden, dan drinken we koffie samen.” Even later hoorden we voerstappen en hondenpoten op de trap: Cora met Bowie en Rick met Lovely. “Hoi! Leuk dat jullie er ook zijn!” Cora knuffelde iedereen, Rick knuffelde mij en Ma, en gaf Frank en Hans een high fine. Ik knielde voor de honden en knuffelde Bowie. “Hé, mooie Lab… Ben je zo blij dat we er weer zijn?” Hij reageerde met hevige kwispels en een lik. Lovely was iets gereserveerder: snuffelde even aan mijn hand, maar daarna kwispelde zij ook en duwde haar neus even tegen me aan. “Brave Chow… Hoe hou jij het uit met dat broertje van me?” “Natuurlijk overwicht, zus”. Rick z’n gezicht stond strak, maar zijn ogen lachten.
“Natuurlijk overgewicht? Ik zal die stewardessen van Air France eens vertellen dat ze jou niet meer zo in de watten moeten leggen, zoontje!” Gien’s stem klonk streng. “Gon… kun je even helpen met de vlaai snijden?” Annet keek me aan. “Vlaai? Altijd!” Ik liep naar de keuken en Annet trok me in haar armen. “Dank je wel, lieve schat! Je bent nog steeds mijn allerbeste vriendin…” Ik kuste haar. “En jij de mijne, An…” Ik keek ondeugend. “Kun je nog zitten, of…” Ze schoot in de lach. “Hij heeft me niet gespankt, hoor. Maar liet me wél duidelijk weten dat het woord ‘nee’ gistermiddag niet in mijn vocabulaire thuishoorde.” Ze giebelde. “En vannacht en vanochtend ook niet.’
Ze keek voor zich uit. “En daarna hebben we gepraat. Lang. Hans had behoorlijk last van mijn plotselinge promotie. Heeft er zelfs over gedacht om het uit te maken of ergens anders te gaan werken, maar dat gelukkig niét gedaan. Hij had echt last van een minderwaardigheidscomplex, Gon. En ik geloof dat ik dat een beetje uit zijn kop heb weten te krijgen…” Ik keek ongelovig. “Hans en jij niet meer samen? Schat, je zou diep, ja heel diep ongelukkig zijn. En hij ook.” Annet knikte. “Maar die dreiging is nu geloof ik voorbij. Wij hebben vanochtend vroeg afgesproken dat we, zodra Hans zijn diploma heeft, gaan trouwen.” Ik vloog haar om de hals. “Zús!!! Da’s goed nieuws! Weet de rest het al? Ik bedoel Rick en Coor?” Ze schudde haar hoofd. “Nee. En Margriet en Abe kunnen elk moment thuiskomen; als iedereen er is, maken we het bekend. Dus nog even een pokerface trekken, Gon.” Ik fronste. “Oei… Da’s moeilijk, schat. Frank kijkt dwars door me heen… En anders Ma wel.”
Ze haalde haar schouders op. “Je verzint maar een smoes. Jouw probleem. En nu: die vlaai aansnijden en koffie inschenken!” Een minuut later hoorden we een huil van Lovely en stormden beide honden de keuken in. “Volgens mij komen Abe en Margriet zo binnen. Lovely herkent het geluid van de bus van Margriet al als het ding nog bij Roermond rijdt…” Een minuut later ging de keukendeur open en de ouders van Hans en Cora stapten binnen.
“Zóóó… Een rooie keukenbrigade? Da’s nieuw voor me! Hoi dames!” Margriet lachte, Abe ook. Annet antwoordde kattig: “Als jullie zoontje hier had gestaan, had je ook een rooie keukenbrigade gehad, hoor. Van het bloed.” Margriet knuffelde haar. “Hé, niet zo over mijn stoere zoon, hé?” Abe haalde een hand door de rode krullen van Annet. “Je blijft af en toe een vinnig kreng, Annet. Maar om één of andere reden mag ik je toch wel.” Ik wees. “Gauw naar binnen jullie; de koffie-met-vlaai komt achter jullie aan. Bowie: Zoek Cora. Lovely: zoek Rick!” Beide honden schoten de kamer in en An en ik kwamen er achteraan met de koffie en de vlaai.
Toen iedereen voorzien was en we lekker zaten te smikkelen, stond Hans op. “Dames… Heren ook: Annet en ik hebben een mededeling.” Het werd stil en ik zag een blik van Gien naar An. Hans trok Annet overeind en sloeg een arm om haar heen. “An gaat binnenkort een andere functie bekleden. Hoger niveau. Ik had daar, toen ze het vertelde, héél veel moeite mee. Zij in het management, ik als IT-goeroe. Een scheve verhouding. En daar kwam bij dat ik…” hij aarzelde even. “…dat ik er veel moeite mee had om Annet te laten merken dat ze bij mij hoorde. Ik ben niet zo’n assertief type zoals An of Gon; laat mij maar werken en als je denkt dat je het beter kan: probeer het maar. Ruzie, meningsverschillen ging ik uit de weg. Zonde van de tijd en de energie. Enfin, ik was aardig op weg om ‘die onzichtbare ICT-er’ te worden: Ja, hij er, maar je ziet hem nauwelijks. Zit het liefst tussen de servers in een donker hok.”
Hij lachte even, een beetje bitter. “Enfin… Annet klaagde afgelopen vrijdagavond haar nood aan Gon. Wát er exact onder dat dekbed besproken is, weet ik natuurlijk niet, maar het resultaat was dat Gon mij gistermiddag zo ongeveer mee naar buiten sleurde voor een wandeling. En mij tijdens die wandeling vertelde dat ik soms een stomme dropstaaf was om me zó te gedragen. Dat ik op moest passen dat niet een ander er met mijn ideeën vandoor zou gaan. En ze zei nóg iets…” Hij keek mij aan en ik knipoogde. “Gon zei dat An geen behoefte had aan een watje. Iemand die netjes altijd toestemming vroeg als hij wilde vrijen. Dat An soms een harde trap onder haar lekkere kont nodig had. En zo nog wat dingetjes. Het einde van die wandeling verliep nogal chaotisch: Gon stelde voor dat ik een crisis bij de hondjes zou simuleren en dat Annet en ik als de gesmeerde bliksem naar huis moesten. Om gezichtsverlies bij mij te voorkomen, zeg maar. Dus reden wij rond twee uur gistermiddag hierheen. En wat er hier vanaf twee uur tot en met vanochtend half zeven allemaal is voorgevallen, zal ik jullie besparen, maar het resultaat is dat…” Hij trok Annet dicht tegen zich aan, “…Annet en ik willen gaan trouwen zodra ik klaar ben met m’n studie. Dus over een maand of vijf.”
Hij kwam niet verder: er werd gejoeld, op vingers gefloten en geblaft. Zelf de honden buiten deden mee! Margriet trok Annet naar zich toe en kuste haar, daarna Abe. En Hans werd geknuffeld door Gien en kreeg een warme hug van Henk. Toen Hans naar mij toe liep spreidde ik mijn armen. “Kom hier, mooie zwager!” Ik kuste hem op beide wangen en fluisterde: “Goed gedaan! Gefeliciteerd, mooie vent.” Hij keek me aan en zei: “Dank je wel schat. Mede namens An, maar die wil het je zelf ook zeggen, geloof ik.” Ik omhelsde Annet en even waren we alleen in de kamer. “Proficiat, zusje.” Meer hoefde ik niet te zeggen, we begrepen elkaar helemaal.
Even daarna bespraken we de praktische zaken die nu eenmaal bij een huwelijk hoorden, zoals de exacte datum, een woning (‘We willen wel hier in de buurt blijven wonen!’ had Annet gezegd), verhuizing… De middag vloog voorbij. Om vier uur keek Frank mij aan. “Gon… Ik snap dat je je moeilijk van je zus los kunt rukken en zo, maar ik wil richting huis gaan. Morgen weer vroeg op voor de expeditie naar de Noordelijke Ommelanden.” “Ja. Jij moet vannacht goed slapen. En ik ook, want morgen moet ik ook weer aan de bak.”
We namen afscheid, maar niet zonder van Rick de boodschap te krijgen dat we de volgende zaterdag om tien uur ’s morgens op vliegveld Teuge moesten zijn voor een rondvlucht met die dubbeldekker. “Donderdag maak ik mijn certificatievlucht; ik heb de kist voor zaterdag al gereserveerd. Mijn instructeur is er bij, een aardige vent, maar captain Rick vliegt.” Hij keek trots. “En ik neem jullie boven Nederland, van Teuge naar Schaarsbergen, via Ede naar Lelystad. Daar landen we en eten een hapje.” Hij keek nu ondeugend. “… Als jullie daar ten minste nog zin in hebben na wat stunts van mij. Vervolgens vliegen we naar het zuiden en gaan we Born eens vanuit de lucht bekijken. Om daarna, via een grote bocht Duitsland in, weer naar Teuge te vliegen, waar we rond vier uur weer terug hopen te zijn. Dan heb ik de eerste vlieguurtjes op de An-2 in m’n logboek staan. Ik moet op Lelystad nog wel een paar ‘touch and go’s’ maken: landen, wielen aan de grond en dan met vol gas een doorstart maken. Niet spannend, wel iets wat ik nog een paar keer wil oefenen, want in Afrika moet ik dat soms ook doen, als er iets onverwachts op een landingsstrip gebeurt. Wil ik héél goed onder de knie hebben.”
Hij keek nu serieus. We beloofden dat we er zouden zijn. Een kwartier later waren we weer thuis, samen met Gien en Henk. Frank en ik pakten onze spullen in, Henk maakte nog een kop koffie. En terwijl we die opdronken zat Gien stil in de verte te kijken, zonder iets te zien. Frank stond op en ging op de zijleuning van haar stoel zitten. “Hé lieve Gien… Moeilijk momentje?” Ze keek op, haar ogen wat vochtig. Ze knikte. “Best wel. De eerste die uitvliegt uit het nest, Frank.” Ik spotte: “Nou… nee hoor, Ma. Rick was de eerste. Toen hij begon met zijn opleiding tot vlieger.” Frank keek me even aan; die kon die opmerking niet op prijs stellen. “Sorry, ma…” Ik keek berouwvol. “Rood krengetje”, mopperde Henk.
Frank zoende Gien op haar haren. “Ze willen hier in de omgeving blijven wonen, Gien. Je hoeft niet úúren te rijden om je oudste dochter weer eens te zien.” Gien veegde haar ogen af. “Verdorie… zit ik hier als een suffe muts te snikken omdat mijn oudste dochter gaat trouwen! Met een prima vent… Ik zou moeten lachen, blij zijn dat ze, én een nieuwe, mooie job krijgt én gaat trouwen.” Een half uurtje daarna namen we afscheid. Van een nu opgewekte Gien en een trotse Henk. En we reden, zelf ook vrolijk, naar het noorden.
Ik zat weer achter het stuur; Frank zei: “Ik mag morgen weer rijden, schat. Geniet jij er maar van, want dat doe je volgens mij. Kun je alvast oefenen wanneer jij ook een échte auto rijdt in plaats van zo’n Dui…” Ik hief een hand op. “Kijk jij uit, Frank Veenstra? Geen onvertogen woord over mijn Golf, hé? Anders kun je gaan lopen!” Hij grinnikte. En even later vroeg hij: “Wat wil je, Gon? Bij mij je auto ophalen en dan naar Renkum? Of…” Ik legde een hand op zijn been. “Straks even via Renkum rijden. Plantjes water geven en post bekijken. Daarna door naar Schaarsbergen. Ik wil naast jou slapen. En dat ik er dan ook vroeg uit moet… Jammer dan, heb ik er wel voor over. Ik doe straks m’n kleren even in de was, dan trek ik hetzelfde aan wat ik vrijdag aan had. Geen hond die dat ziet.” Frank keek twijfelend. “Ik denk het wel, schoonheid. Sowieso Yvon, want die is best wel gespitst op kleding. Mariëlle weet ik niet. En Mike? Ach Mike weet toch niet wat jij vrijdag overdag aan had. En al helemaal niet wat je vrijdagavond aan had.” Hij zweeg even en vervolgde toen: “of juist niét meer aan had…”
“Dat zijn zijn zaken niet, meneer Veenstra. Meneer de Wit mag zien wat ik overdag aan heb, maar dient zich verre te houden van wat ik ’s avonds draag. Of juist niet draag. Dat recht is voorbehouden aan een klein, uiterst select gezelschap, zijnde ene Veenstra, Frank van voren, mijn liefste zus de ‘strenge mevrouw Annet’ én onze liefste vriendin Cora de judobitch.” Hij grinnikte, maar onthield zich van commentaar.
In Renkum parkeerde ik de auto in de straat achter mijn huisje en liep door het paadje achterom naar binnen. Geen zin in spiedende oogjes vanaf de overkant. Bij de post niets spannends, de plantjes stonden er nog goed bij… Ik duwde een vinger in de aarde van de Monstera deliciosa oftewel de gatenplant; dát was de grootste zuipschuit. De aarde was nog enigszins vochtig. Mooi. Een scheut water in de pot, toen de andere plantjes. Ook die stonden er nog fris en fruitig bij. Morgenavond zou ik ze nog wel even toespreken. Planten doen het beter als je tegen ze praat. Nou, als ik de belevenissen van gisteravond en vanochtend tegen ze zou vertellen… Ik grinnikte. Zouden planten rooie oortjes kunnen krijgen? Morgen eens uitproberen. Ik viste nog een ander rokje en een vest uit mijn kast. Even stond ik te twijfelen voor mijn lingeriekast. Ach, verrek ook maar… schoon ondergoed en ik viste er een nogal ondeugend onderjurkje uit: zó kort dat het nét mijn billen bedekte. Spaghettibandjes en een diep decolleté. En vooruit, ook een nieuw stel nylons. Als Frank vanavond nog zin had… Verdorie, ík had zin! In de gang griste ik nog een jas van de kapstok; het zou morgen frisser zijn dan dit weekend en er werd regen voorspeld. Het spul ging in een tas en via de achterdeur liep ik naar de auto. De tas ging op de achterbank. “En mevrouw… Vanwaar deze aanvullende bagage?” Frank keek vragend.
“Om onderzoekende blikken van Yvon te vermijden en onderzoekende handjes van jou te voelen, mooie vent.” Hij klakte met zijn tong. “Ohlala, madame… ça promet!” Ik knikte. “Zeker belooft dat wat…Als je braaf bent.” Twintig minuten later zette ik de Volvo uit, nadat ik hem achteruit op de oprit had gezet. “Dan hoef jij morgenochtend met je duffe kop niet achteruit te rijden, meneer.” Frank stak een duim op. “Wát een service!” Het uur wat volgde was even druk. Kleren uitzoeken, wassen, uitspoelen, in de droger… Frank was ondertussen in de keuken bezig geweest en had een spinaziekoek gemaakt. Bladerdeeg, spinazie, spekjes en ei. Bloedheet toen het uit de oven kwam, maar overheerlijk!
“Recept van mijn moeder. Dat aten we maximaal ééns per twee weken. Vaker was niet verantwoord, want we bléven er van eten.” Ik smulde en zei: “Dat snap ik wel… Dit is heerlijk, Frank!” Hij knikte. “Kun je nagaan… Dit is spinazie uit glas. Met verse spinazie is het nog veel lekkerder.” Gelukkig had hij niet zoveel gemaakt; toen de schaal leeg was, waren we allebei voldaan. “Meer zou levensgevaarlijk geweest zijn, Frank. Ik begrijp je moeder helemaal. Als je dit eens in de week zou eten, groei je dicht.” Hij knikte. Na de afwas moest Frank nog wat werk voorbereiden en hij klom achter zijn computer.
Ik maakte de was af: nog wat lingerie op de hand wassen: een onderjurkje, panty’s, een stel nylons en twee slipjes en beha’s. En mijn bikini. Ik hing het op het terras te drogen; die dunne stof was met een uurtje wel droog; de zon scheen nog. Frank keek terwijl ik bezig was. “Neem je dat spul weer mee naar Renkum, Gon?” Ik knipoogde. “Nee schatje, ‘dat spul’ blijft hier. Komt nog wel eens van pas.” Mijn ogen flikkerden. “Maar je bent nog niet jarig als ik daar plotseling vreemde vlekken in vind, Frank Veenstra!” Hij keek betrapt. “Jammer… Ik zou zo graag vanavond een paar nylons in m’n weekendtas stoppen. Voor de eenzame momentjes in Bremerhaven…”
Ik dreigde met een vinger. “Niks ervan. Jij komt dinsdagavond braaf thuis, je scrotum staat op ontploffen en je leeft je maar uit op je eigen mooie rooie. Gonnie uit 5 VWO. Dat lieve, op het eerste gezicht oh, zo preutse meisje…” Ik lachte om zijn gezichtsuitdrukking, variërend van ‘ondeugend’ via ‘gespeeld teleurgesteld’ tot ‘oh ja, dáár heb ik zin in!’ “Ga jij maar weer gauw aan het werk, Frankieboy. Als de strenge mevrouw Gon je straks overhoort en je hebt goed je best gedaan… Misschien is er dan nog tijd voor een leuk spelletje.” “Jaja… Risk zeker? Elkaar op de meest gewelddadige manier die je maar kunt verzinnen van de wereld helpen? ‘Ik zet 10 legers in!’ Weet je wel hoeveel mannen dat zijn?” Ik schudde mijn hoofd. “Waarschijnlijk meer dan ik per week verwerken kan?” Frank keek hopeloos. “Ik had het over het aantal kerels wat je in een oorlog zou kunnen inzetten. Niet over het aantal kerels wat die onschuldige Gonnie uit 5 VWO zou kunnen ‘afwerken’. In haar preutse plissérokje…”
We schoten in de lach. “Arm kind”, proestte ik. “Ze zou het zomaar leuk kunnen gaan vinden…” “Ik niet”, gromde Frank. “Mijn lieve meisje in de armen van ik-weet-niet-hoeveel kerels in uniform?” “Nou… Ik vraag me af of ze dat uniform nog lang aanhebben als ze me zien, Frank. Als ik een béétje m’n best doe…” Hij pakte me beet. “Niks ervan. Als jij op uniformen kickt, zal ik rond carnaval wel zo’n namaak politie-uniform kopen. Compleet met handboeien, voor als je weer eens ondeugend bent, Gon Peters!” Hij keek dreigend en ik stak een vinger in een mondhoek en zei met een lief stemmetje:
“Ook een gummiknuppel, meneer Veenstra? Lijkt me ook wel eens lekker… Beter dan pepperspray of een taser op mijn poesje…” Hij keek nu ronduit afwijzend. “Soms… soms ben jij compleet gestoord, Gon. Hoe kóm je erop? Een taser op je poes? Dat wil mevrouw Annet niet eens…” Ik trok hem naar me toe. “Daar weet jij niks van. En nu weer aan je werk; anders wordt er niet gevreeën. Om negen uur gaan we naar bed. En of we dan gaan slapen ligt er aan of je je huiswerk goed hebt gedaan!” Hij grinnikte. “Zeker weer zo’n ‘mondelinge overhoring’ van jou? Lekker hoor…”
Ik snoof, draaide me om en liep weer naar buiten; er moesten nog twee slipjes opgehangen worden. Daarna snuffelde ik in Frank z’n boekenkast. Natuurlijk heel veel boeken over computers en software, maar ook een aantal ‘reisboeken’. Boeken over landen. Veel foto’s, iets minder tekst, maar wel interessant. Een boek over Namibië… Dáár was Frank geweest! Ik viste het uit de kast en begon te lezen en foto’s te bekijken. Wát een contrast tussen arm en rijk… Walvisbay, aan de kust: een opeenvolging van luxe villa’s-met-uitzicht-op-zee en garages voor drie of meer auto’s; een paar kilometer het binnenland in: een dorpje met lemen hutjes in the bloody middle of nowhere. Windhoek, de hoofdstad: een grote stad in het midden van het land, midden in het niets. Ja, aan een spoorlijn en een snelweg, maar waarom die stad dáár was gebouwd… Iets verderop kwam ik er achter: warmwaterbronnen. Ja, dat was natuurlijk wel prettig. Maar ook hier: mooie woonwijken, rechttoe, rechtaan, maar aan de randen van de stad ook ‘townships’, bestaande uit kleine hutjes in elkaar geflanst van golfplaat en andere rotzooi… In een zo te zien redelijk desolaat landschap.
Ik bladerde verder om te kijken of ik iets kon vinden over Otapi, waar Frank gewerkt had en Rick ook een paar keer was geland. En zowaar, bijna achter in het boek, een klein hoofdstuk over het Otapi District Hospital! En terwijl ik aan het lezen was, stond Frank op, klapte zijn laptop dicht en vroeg: “Wil je nog wat drinken, mooie Rooie?” Ik schudde mijn hoofd. “Nee, dank je wel.” Hij ging achter me staan en streelde mijn nek, onder mijn haren. “Ah… jij bent een stukje van mijn zondige jeugd aan ’t bekijken?” “Zondige jeugd? Ben jij daar, in Namibië, je maagdelijkheid verloren, Frank Veenstra?” Ik voelde hem lachen.
“Nee schat, dat was me iets te link. Voordat ik daarheen ging kreeg ik, bij het zetten van de injecties tegen allerlei tropische ziekten, een gratis advies van een wat oudere verpleegkundige. ‘Jongeman’, zei ze, terwijl ze een spuit aan het klaarmaken was, ‘Neem één ding van me aan: Jij gaat als frisse, blanke, jonge vent naar Namibië. Een potentieel doelwit voor elke jonge vrouw daar, om in het rijke westen terecht te komen. Een aantal jonge vrouwen zullen je proberen te verleiden, zwanger van jou te worden om je zo te dwingen haar mee te nemen naar Nederland. Advies van deze ouwe taart: ga er niet op in. Hoe leuk en aardig die dames ook zijn: in negen van de tien gevallen zit er een dubbele bodem onder. En familie. Met name de familie. Want stel dat je zo’n dame meeneemt naar Nederland zal zij willen dat je een aanzienlijk deel van je salaris overmaakt naar haar familie. Is het dat waard? Héél af en toe wel, meestal niet…” En toen zette ze de spuit in m’n arm en dat was even doorbijten, zeg maar.
En vervolgens ging ze verder met de opwekkende boodschap: ‘Nog even los van het feit dat Aids in Afrika nog steeds een enorm wijd verbreide ziekte is. En als je Aids hebt, kun je erop rekenen dat je een behoorlijk aantal van deze en nóg pijnlijker injecties krijgt. En andere, wat minder fijne behandelingsmethoden om de ziekte enigszins binnen de perken te houden.’ Toen trok ze de spuit er uit en keek me aan. ‘Het is een stuk veiliger om dan maar aan zelfbevrediging te doen.’ Vervolgens plakte ze een pleister op de wond.” Hij keek zielig. “Nou, ik heb haar advies maar opgevolgd…”
Ik trok hem naar me toe. “Verstandig van je. Om uiteindelijk te belanden in de armen van een rooie bitch. Oók levensgevaarlijk…” Ik kuste hem en hoorde hem, tussen twee zoenen door, mompelen: “Het is in ieder geval redelijk uitputtend. Vooral ’s avonds. En ’s morgens vroeg…” Ik duwde hem iets van me af. “Je kunt ook gewoon gaan slapen hoor. Dan trekt Gon zich wel terug op de bank hier. Met een dekentje eroverheen is dat best uiit te houden…”
Zijn gezichtsuitdrukking veranderde plotseling; hij keek grimmig. “Dat nóóit, Gon. Dat was de ‘wraak’ van Hetty als we ruzie hadden of als ik met haar naar bed en zij ‘geen zin’ had. Dan sliep ze op de bank, want ‘dan kun je ten minste niet midden in de nacht aan me zitten’. De frigide trút.” De laatste woorden kwamen er fel uit. Ik trok hem naast me. “Kom hier jij. Dit meisje is niét frigide, sterker nog: ik ben helemaal aan jou verslingert, Frank Veenstra. En niet alleen om je lekkere body, maar met name om die mooie bruine ogen van je en dat lachje als je weer eens iets in je schild voert…” Ik kuste hem. “Láát Hetty achter je, schatje. Je hebt je handen meer dan vol nu. Aan mij.” Ik voelde hem grinniken; gelukkig. En ik bedacht iets. “Uiteindelijk, Frank: Hetty heeft in praktijk gebracht waar die verpleegkundige je voor waarschuwde. Een relatie met jou aangaan om er zelf beter van te worden.” Hij keek appelig. “Verrek…”
Ik moest lachen. “Nou ja, ze is er niet zwanger van geworden, dat scheelt in ieder geval. En haar familie is er ook niet beter van geworden, weer een positief puntje.” Hij keek me aan. “Wat kun jij verdomd goed relativeren, schat…” Ik trok hem weer tegen me aan. “Ja. En weet je waarom? Omdat het een afgesloten hoofdstuk is. Ja, het waren voor jou verloren jaren, achteraf gezien. Maar… zeg eens eerlijk, Frank: Totdat zij plotseling er vandoor wilde, hield je van haar. Toch?” Hij knikte. “Ja. Ondanks haar soms best rare nukken en geurkaars- en boeddhabeeldjesmanie: ik hield van haar. Sterker nog: ik was al op zoek geweest naar een ring, dat weet je. Pas toen ze vertrokken was, werd ik wakker en besefte dat ze zich over mijn rug wilde verbeteren. Wég uit haar flatje in Presikhaaf naar een bungalow in Schaarsbergen.”
Ik knikte. “En daar heb je een hele smerige smaak van in je mond. Dat je daarin getrapt bent. Niet waar?” Hij knikte. Zonder terughoudendheid. “Ja. Nooit gedacht dat ik zó stom kon zijn. Dát zat me het meeste dwars. Ik was gewoon besodemieterd.” Hij gniffelde nu. “Die verpleegkundige had waarschijnlijk, is ze dit zou weten, haar wijze hoofd geschuwd en gezegd: ‘Jongen, ik had je nog zó gewaarschuwd…’ Maar ja, dit was Nederland. Geen Afrika.” “Ook hier lopen gevaarlijke vrouwen rond, Frank. Er zit er nu eentje naast je.” Hij keek gespeeld verwonderd. “Nú? Naast me? Echt niet. Naast mij zit een van de twee natste dromen van het mannelijk studentencorps van de Hogeschool Utrecht, faculteit Economie. En ook wel de natste droom van mij, als ik weer eens een nachtje in Bremerhaven moet verblijven of als mijn liefje in Renkum slaapt…” Ik snoof. “Viespeuk. Ik neem al mijn lingerie morgen mee. Om te voorkomen dat jij…” We lachten samen, wat eindigde in een lange zoen.
“Ik ga de was binnen halen. Anders vergrijpt een of andere zwerver zich nog aan mijn pikante slipjes.” “Ja, of een verdwaalde militair van de Luchtmobiele Brigade. En die waarschuwt via zijn radio zijn al maten. Ik weet niet hoe jouw slipjes er daarna uitzien, schat, maar ik geloof dat ik er dan niet meer zo opgewonden van kan worden…” Ik stond op en snauwde: “Jouw smerige fantasie maakt weer overuren, meneer Veenstra!” Snel haalde ik de was van de lijn: alles droog. Mooi zo. Ik bleef even buiten staan; het was zo rustig in de tuin… In de verte gezoem: de A50. Voor de rest: een paar late merels die een liedje zingen en wat geritsel van bladeren in de avondwind. Wát een heerlijk plekje…
Even daarna voel ik armen om mijn buik glijden: Frank is geruisloos achter me komen staan. “Hé, mooie dame…” Ik draaide mijn hoofd en kuste hem. “Ik hou van jou, Frank Veenstra…” Hij trok me tegen zich aan en ik voelde dat hij een erectie had. Ik wiebelde een beetje met mijn billen tegen hem aan. “Ik heb zin in jou, Frank. Wil je mij lekker met je rooie furie naar bed?” Een grom was het antwoord. “Nu? Hier?” Ik grinnikte. “Nee, gek. Beneden. In jouw slaapbunker. De deuren dicht, niemand kan ons horen en ik wil helemaal opgevuld worden, diep in mijn geile poesje. Knielend op bed, mijn mooie benen gespreid, Frank. Jouw harde pik diep in mij, jouw hand op mijn poes en trekkend aan mijn tepels…” Al fantaserend voelde ik me geil worden. Ik draaide me om en kuste hem.
“Jij sluit af, ik ga wat voorbereidingen treffen. Over vijf minuten beneden komen, helemaal naakt. Ik wil je!” Ik rende bijna naar beneden. Uitkleden. Nylons aan. Een kort onderjurkje. Verder niets. Ik keek rond. Vandaag niet op bed. Anders! Ik keek naar de stoelen in zijn slaapkamer: stevige, leren fauteuils met armleuningen… Ja! Een paar handdoekjes op een stoel; het zou zo maar een kletsnatte boel kunnen worden als ik klaarkwam! Een extra handdoekje er naast. Toen knielde ik op de stoel, wachtend op Frank. Hij kwam een minuut later binnen, bleef in de deuropening staan. Naakt en opgewonden. Hij zei met een lage stem: “Gon?”
Ik keek hem aan. “Kóm! Ik wil je!” Ik spreidde mijn benen en duwde mijn heupen naar achter. “Néém me, Frank. Hier, in deze stoel, op z’n hondjes. Dát wil ik. Lekker geil…” Hij ging achter me staan, streelde mijn rug, toen lager, over mijn billen. Het jurkje bedekte ze nét. “Je weet me telkens te verrassen, mooie Rooie…” Toen lachte hij. “Maar het bevalt me wél!” Hij ging tegen me aan staan en ik voelde zijn harde pik tussen mijn benen. “Dóe het, Frank! Neuk me! Neuk je geile meisje!” Hij zei niets, maar ik voelde zijn harde staaf tegen mijn poes. Instinctief duwde ik mijn heupen verder achteren en ontving hem in me. “JA! Doe het, Frank! Neuk me hard en diep!” “Hard en diep? Dat ga je krijgen, rooie…” Hij zei het niet, hij gromde het.
En meteen voegde hij de daad bij het woord: Hij pakte mijn heupen en trok zich diep in me. Doordat de hoek anders was, voelde ik hem nu op andere plekjes dan normaal en ik genóót. Ik kromde mijn rug, schudde mijn haren en hij begreep me meteen. Een hand greep mijn haar beet en hij trok mijn hoofd naar zich toe, terwijl hij hard in me stootte. “Geile meid… Je maakt me…”
Hij maakte zijn niet af. Ik voelde hem telkens tegen mijn billen stoten, een gevoel dat me vreselijk opwond. “Frankie… Ik kóm! Hou me vast! Hou me stevig vast…” Het orgasme overviel me; ik zag niets meer, voelde niets meer, behalve zijn heerlijke pik, snel in- en uitgaand. Mijn poes kneep zich samen en hij gromde weer. “Je houdt mij vast… Heerlijk, Gon!” Even bleven we stil staan en zitten, toen barstte ik. Vocht spetterde uit mijn poes op de stoel en ik boog verder voorover. Hield me aan de rugleuning vast om niet te vallen.
“Jij ook Frank! Jij nu ook klaarkomen… Spuit in me, ik wil je voelen! Toe dan…” Ik smeekte hem en hij hijgde: “Je gaat ’t krijgen, rooie… Diep in je natte knijpende poesje!” En toen spoot hij ook: diep in me, tegen mijn baarmoeder aan. “Lekker sperma diep in je geile kutje, meisje…” Ik hijgde: “Ja! Ik voel je klaarkomen… En… Ik… ook nog een… keer…” Wéér een kramp door mijn poes, weer een golf geil die uit mijn kut sijpelde. Warm, glibberig, langs mijn been…
Toen plofte ik een beetje in elkaar, hijgend van inspanning, en moe van de ontlading. Frank streelde me, terwijl hij zich langzaam terugtrok. Een nieuwe klodder geil gleed langs mijn been, waarschijnlijk vermengd met zijn sperma. Ik moest ondanks de inspanning giechelen. “U maakt toch geen vlekken in deze dure nylons, meneer Veenstra?” Ik kreeg een pets op mijn billen. “Volgens mij heb jij de meeste vlekken gemaakt, mooie meid. Maar ik geloof dat mij dat niet zoveel kan schelen…” Ik kwam overeind, draaide me om en ging nu ‘gewoon’ op de stoel zitten. Hijgend, bezweet… En voor me stond Frank, ook zwetend en zwaar ademend. Maar met een lieve lach op zijn gezicht.
“Je bent… Je bent heerlijk, Gon. Zó sexy… Je laat je helemaal gaan, schat.” Ik wenkte hem. “Bij jou kan ik dat, Frank. Geen reserves, geen ‘wat zou hij hiervan denken?’, nee, gewoon heerlijk doen wat lekker is…” Ik keek hem aan. “Ik hou niet van ‘cleane seks’, schat. Ik wilde je in me. Hard. Diep. Snel. kletsnat. Dierlijk bijna. Over me heen gebogen en tegelijk in me. Heerlijk.” Zijn gezichtsuitdrukking vertelde me waar woorden tekort schoten: bruine ogen die me diep en indringend aankeken. “Dank je wel, schat…” Ik trok hem naar me toe. “En ik weet dat jij het anders gewend was, Frank. Maar dat is verleden tijd. Sterker nog: voltooid verleden tijd. Bereid je dus maar goed voor, want Gonnie heeft nog meer azen in haar mouw…”
Hij kuste me. “Nogmaals: Dank je wel, mooie vrouw…” Hij gniffelde, trok aan een van de spaghettibandjes van mijn onderjurkje. “Weinig mouw te vinden hier…” Ik keek nuffig. “Wacht maar. Je hebt nog niet de helft van mijn garderobe gezien!” Ik pakte het handdoekje naast de stoel. “Hier. Poets je zelf even schoon. Je staat te druipen op de vloerbedekking. Wat zullen de buren wel niet denken…” Hij schoot in de lach. “Rare rooie…” Ik fatsoeneerde mijn poes ook een beetje. “Kom, even douchen, daarna lekker naar bed. Morgen moeten we er vroeg uit.”
Hij keek vragend. “Jij kan gewoon blijven liggen hoor, als ik eruit moet.” Ik schudde mijn hoofd. “Nee meneer Veenstra, dat staat niét in de kleine lettertjes. Samen er in, samen er uit.” “Ja, ik heb net zoiets gemerkt… En dat beviel me wel.” Hij keek weer eens ondeugend en ik kon die grijns niet weerstaan: stond op en omhelsde hem. “Je wilt niet weten hoeveel ik van je hou, Frank Veenstra… Met dat grijnsje om je mond, die ondeugende bruine ogen, je lekkere body… Met je rust, je vakkennis, je bedachtzaamheid zo af en toe en je gekke buien…” Ik kuste hem. Het ondeugende was rond zijn mond verdwenen toen ik de kus verbrak, een glimlachje was ervoor in de plaats gekomen. Zijn antwoord was kort en simpel. “Dank je wel, Gon Peters.” Even hielden we elkaar zo vast, toen verbraken we de magie. “Douchen, schat.”
Even later, terwijl we elkaar inzeepten vroeg ik: “Waarom noemde je me daarnet zo formeel ‘Gon Peters’, Frank? Meestal is het ‘Gon’, of ‘Gonnie’, ‘Rare Rooie’ of ‘tut’…” Hij keek me aan. “Weet ik niet. Ik had geen zin in een van jouw bijnaampjes… ‘Gon Peters’ was de naam die na jouw sollicitatiegesprek door mijn hoofd speelde, schat. De hele week erna. De vrouw die toen mijn gedachten beheerste… ‘Rare Rooie’ was toen nog niet in me opgekomen. Sorry.” Ik streelde hem. “Dat mag. Jij mag mij altijd ‘Gon Peters’ noemen. Dat klonk zó lief…”
Om kwart voor tien later lagen we in bed, nog even lekker tegen elkaar aan, knuffelend. In het intieme duister zei ik: “Ik hou van je, Frank.” Een hand gleed over mijn arm. “Daar ben ik heel blij mee, Gon. Als jij hier bent is het feest; jij maakt dit huis levend. Dank je wel, schat. En ja: ik hou ook van jou.”
Ik mompelde, quasi boos: “Ik dacht al… Waar blijft het? Maar na een hele redevoering over de binnenhuisarchitectuur van zijn optrekje, weet meneer Veenstra tóch nog een ‘ik hou ook jou’ over zijn lippen te krijgen…” Hij lachte, een hartelijke lach waar ik van genoot. “Lekker slapen, mooie meid.” “Goed plan, mooie jongeman.” Een laatste zoen volgde, toen draaide hij zich om.
Ik schoof tegen hem aan, mijn benen tegen de zijne, mijn borsten tegen zijn rug aan.
“Lekker warm ben jij, Gon.”
“Eco-vriendelijk kacheltje, schat. Hebben die Duitsers nooit aan gedacht, de prutsers…”
Een grinnik was het laatste wat ik voelde; ik viel als een blok in slaap.
“Hé zus… Is de klok bij jullie kapot of zo? Het is verdomme half zeven…”
An giebelde. “Dat weet ik. Wij waren om half zes al wakker.”
“Half zes? Moest Hans vissen of zo?” Weer een giebel. “Nee hoor. Maar meneer wilde nog een keertje met me vrijen. En ‘nee’ was geen optie.”
Ik lachte. “En nu kom je je bij mij beklagen dan ik tegen Hans heb gezegd dat hij wat meer voor zichzelf moest opkomen? Te laat, schat.”
“Gon… Ik weet niet wát je hem exact hebt verteld, maar… Hij heeft me inderdaad gisteravond op bed gesmeten en me laten voelen dat ik van hém was. Heerlijk! De eerste keer was hevig, de tweede keer iets rustiger, maar vanochtend vroeg was Hans een grommend beest.” Haar stem werd zachter. “Luistert Frank mee?”
“Nee schat. Ik sta in de badkamer en de telefoon staat niét op de speaker.”
“Gelukkig maar… Hij heeft me zo ongeveer verkracht vanmorgen. M’n benen uit elkaar getrokken en toen viel hij aan: hij heeft me gebeft tot ik vier keer ben klaargekomen en niet meer kon. En me toen, en dat was ook heerlijk, héél zachtjes en rustig geneukt. En toen hij klaarkwam, voelde ik hem zó intens, dat ik nóg een keer klaar kwam… Heerlijk!”
“En waar is Hans nu?” “Die staat nu te douchen. ‘Even mezelf schoonspoelen, An”, zei hij. Mocht ook wel, want hij zweette als een otter. Ik ook trouwens. En zo dadelijk nemen wij de hondjes mee naar buiten. Even frisse lucht, in plaats van…”
“Vislucht” vulde ik aan.
Ze schaterde. “Daar zou hij zich wel bij thuis voelen! Nou, ik ga je hangen, maar dit moést ik even delen, zus.”
“Is goed hoor. Wij hebben gisteravond ook genoten. Maar dat vertel ik een andere keer wel. Doeiii…”
Ik verbrak de verbinding met een brede lach. Twee mensen wat gelukkiger gemaakt… “Wat sta jij breed te lachen, Gon?” Frank kwam overeind toen ik de slaapkamer binnenkwam. Ik kroop naast hem op bed. “Je had gelijk, schatje.” Hij keek vragend. “Met je ‘fucking idiot’. Die had ik inderdaad aan de telefoon. Annet.”
Ik giechelde. “Ik geloof dat mijn gesprekje met Hans zijn vruchten heeft afgeworpen. Gisteravond hebben ze het twee keer gedaan en vanochtend om half zes vond Hans dat hij zin had in nóg een keertje. En ‘Nee’ zeggen was geen optie. Hij heeft mijn lieve zusje nogal overrompeld. Hans stond te douchen toen ze me belde. Kortom: mission accomplished.” Frank plofte in de kussens. “Arme Annet… Nu is ze natuurlijk elke dag de klos…” Ik knuffelde hem. “Misschien wel. Maar ze heeft ervan genoten, schat. Dát is het belangrijkste.”
Ik kroop weer tegen Frank aan. “Nu nog even lekker slapen? Wij hoeven geen hondjes uit te laten…” Hij streelde mijn benen. “Dat niet, maar moet er geen poesje verwend worden?” Ik genoot van zijn handen op mijn dijen. “Hmmm… Probeer maar. Misschien gaat dat poesje dan wel spinnen.” “Ga maar lekker liggen, Gon. Zoals je zelf wil. En als je gewoon wil slapen, ook zeggen hé?” Ik draaide me op mijn buik, m’n benen wat uit elkaar. “Streel me maar lekker, Frank. Overal waar je wil…”
Hij rolde naar me toe en streelde. Eerst mijn rug en langzaam langs de zijkanten richting mijn borsten, nog steeds in dat dunne bloesje. Ik bromde even, ten teken dat ik dat wel heel lekker vond. Frank ging zachtjes door. Na een tijdje gleed één hand wat naar beneden, richting mijn billen, over mijn slipje. “Hmmm… dat voelt veelbelovend, meneer Veenstra…” Zijn hand gleed een paar minuten langzaan over mijn billen, mijn heupen, dan weer naar boven over de zijkant van mijn borsten en terug naar mijn benen… Ik lag helemaal ontspannen te genieten! Zijn hand gleed nu langs de rand van mijn slpje, tussen mijn benen. Ik had de neiging om iets omhoog te komen, zodat hij beter over m’n poes kon strelen, maar ik bleef liggen. Eens kijken hoever Frank durfde te gaan…
Maar mijn lichaam verraadde me: toen hij tussen mijn billen streelde schokte ik en ik voelde een paar druppels in mijn slipje lopen. “Is het lekker, mooie Rooie?” Zijn stem was vlak bij mijn oor, ik voelde zijn adem. Ik kreunde. “Jaaa… Pak mijn kut eens… Ik wil klaarkomen op je hand… Lekker mijn natte poes over jouw warme hand schuiven… Weten dan jij me voelt en betast… Kom tegen me aanliggen! Ik wil jou ook voelen klaarkomen, schatje… Bevredig je maar lekker tegen me aan…”
Zijn hand gleed tussen mijn benen, de dunne stof van mijn slipje tussen ons in. Ik begon te schudden. “Frank…! Zo geil om jou te voelen…” “En ik voel een slipje heel snel nat worden… Jouw slipje, geile Gon…” Zijn vingers gleden, de stof van mijn slipje meenemend, over mijn clit en tussen mijn lipjes. Ik kon niets meer tegenhouden; met een ingehouden kreun kwam ik hevig trillend klaar!
Frank wilde zijn hand terugtrekken, maar dat wilde ik niet. “Laat je hand daar nog even liggen, lekkere vrijer… Voel me zachtjes over mijn slipje… En jij nu ook lekker klaarkomen, schatje. Lekker tegen je geile meisje spuiten… spuit het maar lekker tegen me aan… Tegen mijn pantybenen of tegen dat dunne bloesje, of over mijn billen, tussen mijn borsten… Waar je maar wil, maar laat me je zaad voelen, schat. Teken dat ik van jou ben…”
Frank gromde. “Je bent een vreselijk opwindende vrouw, Gon…” Ik voelde zijn harde pik tegen me aan en kon me niet meer beheersen en kwam overeind. “Liggen jij. Ik ga joú neuken. Je helemaal uitwringen… Niet wegrennen, want…” Ik trok mijn slipje uit en legde dat over zijn neus. “Ruiken! En schoonlikken!” Toen klom ik op hem, pakte zijn harde geslacht en leidde hem in mijn drijfnatte poes. Hij hijgde. “Je bent heet, Gon… Zo warm daar binnen…” Ik gromde, kneep mijn bekkenbodemspieren aan en begon hem af te trekken met mijn poes. En ik boog naar voren, duwde het slipje met mijn tong dieper in zijn mond. “Schoonlikken! Lekker vers meisjesgeil… Daar hou je toch zo van? Net als ik van jouw zaad hou, schat… Voel je hoe ik je lekker aftrek, diep in mijn poesje?”
Een brom fungeerde als antwoord. “En mijn lekkere lange benen tegen de jouwe aan… Ik denk dat ik vanavond in Schaarsbergen maar eens een heel kort rokje aandoe en me dan ga bukken… vlak voor je, zodat je me lekker tussen mijn benen kan voelen… een dunne, naadloze panty rechtstreeks over mijn kut wrijvend… En klaarkomen over jou heen…” Hij kwam in één keer klaar! Zonder dat ik hem van te voren voelde schokken, nee: in één keer spoot hij hard en diep in mijn kut! En geen vier keer, maar een keer of acht… Héél bijzonder… maar ik genoot ervan! Ik bleef op hem zitten, langzaam bewegend en trok het slipje van zijn gezicht.
“Frank…?” Hij opende zijn ogen. Mooie, bruine ogen die me vol ongeloof aankeken. “Wat kun jij… Je bent een echte heks, volgens mij. Jij kunt toveren, schat. Zó lag ik heerlijk ontspannen, lekker rustig in je te genieten… Ik was van plan het nog lekker lang vol te houden en in één keer… Bám!... kwam ik klaar. En niet zo weinig ook, geloof ik…” Ik giechelde. “Ik zou bijna denken dat je maand droog gestaan had. Maar misschien werken mijn verhaaltjes, in combinatie met vers meisjesgeil, wel héél positief op jouw potentie…” Ik boog me naar hem toe en kuste hem. “En dat voelde heerlijk, mooie vent. Ik voelde telkens een nieuwe lading in mijn poes gepompt worden… En ik was al zo nat.”
Frank’s mond vertrok een beetje. “Wij zijn goed in mengsmering, Gon.” Ik moest lachen, maar hield me snel in; ik dreigde leeg te lopen! “Geef me eens heel snel dat handdoekje, Frank. Anders kunnen we nieuwe matras gaan kopen!” Ik kwam omhoog, van zijn pik af en propte meteen het handdoekje tussen mijn benen. En dat was hard nodig. Met een ander handdoekje poetste Frank zich enigszins schoon. En nu gaan we even douchen, lekkere lover. Het is nu…? Half acht. Gien en Henk komen er toch nooit uit voor half negen, dus we hebben de tijd. Kom, overeind, schoon ondergoed pakken en mee naar de badkamer. Blijven liggen na een lekker potje vrijen doe je maar in je eigen tijd.”
Ik lachte om zijn verbouwereerde gezicht. “Of in Bremerhaven”, vervolgde ik, wat een smerig gezicht opleverde. “Nein, danke. Ik kwam een paar maanden terug tijdens een wandelingetje daar in de tippelzone terecht. Had meteen gegeten en gedronken. Als je al vooroordelen had over prostitutie: die kwamen daar in één klap uit.” Ik trok hem overeind. “Daarom: nu douchen, meneer. Mee met je meisje.”
We douchten lekker en verschoonden daarna het bed. “Anders komt Annet op ondeugende gedachten, als de geur van jouw aftershave hier nog hangt, meneer Veenstra. Dat kunnen we Hans niet aandoen, nu hij nét een beetje los komt…” Frank keek zelfverzekerd. “Misschien brengt de geur van mijn aftershave haar wel in de stemming. Als jouw zusje alleen in haar bedje ligt, kan er zomaar van alles gebeuren, denk ik.” Ik knikte. “Ja. Dan belt ze mij op en gaan we elkaar verwennen. Met Wifi. Héél gezellig.” Even later was het bed netjes opgemaakt. Frank pakte een post-it en krabbelde er op: “Dank voor de gastvrijheid, An!”
Ik schudde mijn hoofd. “Als ma dat briefje vindt… Dan zou je wel eens indringende vragen kunnen krijgen, jochie! Kom, verder aankleden, we staan hier in ons ondergoed.” Hij keek nadrukkelijk naar me. “Vind ik een prima uitzicht hoor. Niks mis mee.” Ik trok een rokje aan. “Als wij zó naar beneden gaan, weet ik zeker dat we indringende vragen krijgen. En zo’n laser-blik van Henk.”
Ik giebelde. “Eén van de eerste weken na hun trouwen, Henk woonde toen nog maar nét bij ons, sliepen wij weer eens samen hier. En kwamen ’s ochtends in nogal dunne nachtpon naar beneden. Waren we gewend. Alleen… Henk was koffie aan het maken voor Gien, die nog prinsheerlijk in haar bed lag. Hij hoorde ons, draaide zich om om ons goedemorgen te wensen, maar zijn woorden bleven even steken…” Ik moest wéér lachen. “Twee knappe meiden in dunne, korte nachtponnetjes, onze borsten nogal zichtbaar door de transparante stof, de billetjes nét bedekt… Henk draaide zich om naar de koffiemolen en zei, voordat hij begon te slingeren:
‘Meiden, ik weet dat jullie niet preuts zijn en zo. Maar willen jullie mij een lol doen en nooit meer zó naar beneden komen? Ik ben, hoewel wat ouder, nog steeds een gezonde vent. En het uitzicht wat ik net zag is héél slecht voor mijn gemoedsrust.’ Enfin, wij schieten natuurlijk in een gillende lach en An vraagt nog: ‘Is het je allemaal teveel, Henk? Arme kerel…’
En op dat moment komt Ma naar beneden, ziet ons staan en snauwt: ‘Rooie mormels! Mijn vent een beetje staan te verleiden? Húp, naar boven jullie! Aankleden! In een vormeloze spijkerbroek, ouwe slobbertrui en versleten sneakers. Zijn jullie helemaal bedonderd…’ Ze was écht boos.” Frank had zijn broek halverwege zijn benen, en maakte aanstalten om die weer uit te doen. “Nou, dan ga ik toch alleen in m’n boxer naar beneden, schat? En wachten op Gien? Eens kijken of ze weer zo tekeer gaat. Ik denk het niet. Met mijn body…” Ik gaf hem een duw, zodat hij zijn evenwicht verloor en op bed viel en snauwde: “Je láát ‘t, Frank Veenstra! Jij hebt aan één mooie rooie je handen meer dan vol!”
Hij kwam overeind, trok zijn broek op en pakte me beet. “Zeker weten, schatje…” Hij kuste me. “En dank je wel voor gisteravond. En vanochtend…” Ik huiverde weer, genoot van zijn warme lichaam tegen het mijne. Maar voor de vorm mopperde ik nog even: “Idioot… Mijn lieve onschuldige moedertje verleiden…” We lachten samen. “Kom, verder aankleden, daarna maken we een kopje koffie voor die twee. Zullen ze nodig hebben na een inspannende nacht.” En dat deden we dan ook. Een kwartier later liepen we samen naar boven, Frank met koffie, ik met een blad met beschuitjes. Frank klopte aan.
“Goedemorgen geliefde potentieel aanstaande schoonouders! Bent u in staat om uw dochtertje en potentieel aanstaande schoonzoon onder ogen te komen? Die staan hier voor de deur met koffie en wat beschuiten. Als u wat meer tijd nodig heeft om één en ander te fatsoeneren, zetten we het spulletje wel hier voor de…” Henk deed de deur open. In pyjamabroek. “Dat is lekker. Wát een roomservice!” Gien kwam op bed overeind, een nogal frivool nachthemdje aan. Ik zette het blad met beschuitjes op een nachtkastje en kroop over het bed naar Gien. “Hoi lief moedertje… Goed geslapen?” Ze keek ondeugend. “Toen ik eenmaal sliep wel. Maar dat was in ieder geval na één uur vannacht…” Ik keek Henk aan. “Goed bezig, lieve pa.” Die glimlachte en zei: “Niet zo moeilijk met zo’n mooie vrouw in bed.” Frank schraapte zijn keel. “Helemaal mee eens, Henk.” Ik liet Gien los en omhelsde Henk. “Mooie vent… je bent lief.”
Gien wenkte Frank. “Kom jij eens hier, meneer Veenstra. Je potentieel aanstaande schoonmoeder wil jou ook even knuffelen.” Frank keek schuchter. “Ehhh… Gien…” “Zeur niet, vent. Kom hier!” “Ma, mijn vriendje is misschien een beetje verlegen, Ma. Je nachthemdje is nogal dun…En ik heb hem net het verhaal verteld van jouw woede toen An en ik beneden kwamen in nogal korte en transparante nachthemdjes terwijl Henk koffie stond te maken…” “Hij went er maar aan”, klonk het bits. “Je hoort het Frank”, zei Henk. “Knuffelen, of je bent uit de gratie. Ik hou je meisje wel even bezig.”
Hij pakte mij om mijn middel en legde me op bed, naast Gien. “Zo. Even quality-time met z’n vieren.” Henk kroop naast me, maar verdween wel onder het dekbed. Gien trok Frank naar zich toe en kuste hem op zijn wang. “Ben jij vannacht een beetje lief geweest voor mijn jongste dochtertje, Frank?”
“Niet alleen vannacht, Ma” zei ik. “Ook vanochtend, iets na half zeven.” “Half zeven? Wat zijn dat voor tijden?” Frank antwoordde. “Toen kregen wij een belletje van mevrouw mijn oudste schoonzus. Dat vriend Hans zich de opmerkingen en goede raad van Gon van harte had aangetrokken. Zij hebben vannacht ook genoten. En vanaf vanochtend half zes tot iets voor half zeven… Gon weet meer bijzonderheden, zij heeft An aan de telefoon gehad.”
“Ik heb hier niets meer aan toe te voegen, behalve dat An mij heel erg uitgebreid bedankte.” Ik moest lachen. “Ben wel benieuwd naar de bedankjes van Hans…” “Ondeugd”, bromde Henk. Frank kwam overeind. “Ehh… Gon: ónze koffie en beschuiten staan nog beneden. Die haal ik even op. Anders hebben wij geen quality-time.” Ik bewoog niet. “Prima Frank. Ik lig hier even lekker naast mijn pa.” Hij keek. “Niet vlug onder het dekbed duiken als ik even weg ben hé?”
Henk bromde: “Je brengt haar nog op ideeën, Frank”, waarop Gien zei: “Die ideeën laat ze maar uit haar rooie koppetje. Mijn vent. Denk eraan, dochtertje.” Toen Frank even later met onze koffie en de beschuitjes boven kwam konden we even rustig eten. Frank en ik op het voeteneind van het bed, Gien en Henk bovenaan. “Wat gaan we vandaag doen?” vroeg ik. “De hele dag slap hangen en appelig kijken lijkt me niks…” Gien knikte. “Je hebt gelijk. Ik bel over een uurtje wel naar Born-West. Kijken of we daar welkom zijn. De jongelui zullen dan wel wakker zijn.” “In ieder geval één stelletje wél”, lachte ik. “Die lopen nu op een grasveld de hondjes uit te laten.” Gien pakte haar telefoon. “Dan ga ik ze nú bellen.”
Even later hoorden we Annet. “Hé Ma. Jij belt vroeg…” “Niet zo vroeg als jij wakker was, dochtertje. En aanstaand schoonzoon!” Hans lachte. “Volgens mij heb jij met Gon gekletst…” “Ja. En die twee zitten nu bij ons op bed koffie en beschuitjes te eten. Is het goed als wij rond een uur of elf aan komen waaien?” “Da’s prima, Ma. Dan maken wij Rick en Coor zo dadelijk wel even wakker. Ik weet niet of ze dat op prijs stellen, maar dat zal me een biet zijn.” “Hé! Wel een beetje lief zijn voor ons enige broertje, An!” riep ik. “En z’n meisje!” vulde Henk aan. “Jaja… ’t goed met jullie. We zien jullie straks! Gezellig!” Gien keek tevreden. “Ik hoop dat Margriet en Abe dan ook terug zijn.”
We dronken de koffie, aten de beschuitjes en toen joeg Gien Frank en mij de slaapkamer uit. “Wij kleden ons even aan. Daarna ontbijten en dan rijden we naar de andere kant van het dorp. Húp, eruit jullie.” Een half later zaten we aan het ontbijt en na het opruimen hiervan klommen we in de Volvo van Frank. “Zo. Nu mogen jullie eens achterin zitten, Ma. En denk eraan: niet klef zitten zoenen; Frank moet z’n binnenspiegel goed kunnen gebruiken!” Ik kreeg een klets om mijn hoofd van Henk. “Trutje. Wij bepalen zelf wel of we zoenen.” Gien vulde aan: “En wat we met onze handjes doen, kan Frank toch niet zien.” Die verstelde meteen zijn binnenspiegel. “Ik zal jullie uiterst nauwkeurig gadeslaan, mevrouw Klok-Peters!” “Hé! Wij zijn getrouwd, hoor”, zei Henk. “Dan mogen wij dingen.” Frank bromde wat onverstaanbaars.
Toen Frank de auto voor het huis van Margriet en Abe parkeerden, ging de voordeur al open. Annet en Hans stonden beiden in de deuropening. Ik hoefde niets te vragen; Annet’s gezicht sprak boekdelen. Toch deden ze ‘gewoon’. “Hallo allemaal! Kom binnen, Rick en Coor komen ook zo beneden, dan drinken we koffie samen.” Even later hoorden we voerstappen en hondenpoten op de trap: Cora met Bowie en Rick met Lovely. “Hoi! Leuk dat jullie er ook zijn!” Cora knuffelde iedereen, Rick knuffelde mij en Ma, en gaf Frank en Hans een high fine. Ik knielde voor de honden en knuffelde Bowie. “Hé, mooie Lab… Ben je zo blij dat we er weer zijn?” Hij reageerde met hevige kwispels en een lik. Lovely was iets gereserveerder: snuffelde even aan mijn hand, maar daarna kwispelde zij ook en duwde haar neus even tegen me aan. “Brave Chow… Hoe hou jij het uit met dat broertje van me?” “Natuurlijk overwicht, zus”. Rick z’n gezicht stond strak, maar zijn ogen lachten.
“Natuurlijk overgewicht? Ik zal die stewardessen van Air France eens vertellen dat ze jou niet meer zo in de watten moeten leggen, zoontje!” Gien’s stem klonk streng. “Gon… kun je even helpen met de vlaai snijden?” Annet keek me aan. “Vlaai? Altijd!” Ik liep naar de keuken en Annet trok me in haar armen. “Dank je wel, lieve schat! Je bent nog steeds mijn allerbeste vriendin…” Ik kuste haar. “En jij de mijne, An…” Ik keek ondeugend. “Kun je nog zitten, of…” Ze schoot in de lach. “Hij heeft me niet gespankt, hoor. Maar liet me wél duidelijk weten dat het woord ‘nee’ gistermiddag niet in mijn vocabulaire thuishoorde.” Ze giebelde. “En vannacht en vanochtend ook niet.’
Ze keek voor zich uit. “En daarna hebben we gepraat. Lang. Hans had behoorlijk last van mijn plotselinge promotie. Heeft er zelfs over gedacht om het uit te maken of ergens anders te gaan werken, maar dat gelukkig niét gedaan. Hij had echt last van een minderwaardigheidscomplex, Gon. En ik geloof dat ik dat een beetje uit zijn kop heb weten te krijgen…” Ik keek ongelovig. “Hans en jij niet meer samen? Schat, je zou diep, ja heel diep ongelukkig zijn. En hij ook.” Annet knikte. “Maar die dreiging is nu geloof ik voorbij. Wij hebben vanochtend vroeg afgesproken dat we, zodra Hans zijn diploma heeft, gaan trouwen.” Ik vloog haar om de hals. “Zús!!! Da’s goed nieuws! Weet de rest het al? Ik bedoel Rick en Coor?” Ze schudde haar hoofd. “Nee. En Margriet en Abe kunnen elk moment thuiskomen; als iedereen er is, maken we het bekend. Dus nog even een pokerface trekken, Gon.” Ik fronste. “Oei… Da’s moeilijk, schat. Frank kijkt dwars door me heen… En anders Ma wel.”
Ze haalde haar schouders op. “Je verzint maar een smoes. Jouw probleem. En nu: die vlaai aansnijden en koffie inschenken!” Een minuut later hoorden we een huil van Lovely en stormden beide honden de keuken in. “Volgens mij komen Abe en Margriet zo binnen. Lovely herkent het geluid van de bus van Margriet al als het ding nog bij Roermond rijdt…” Een minuut later ging de keukendeur open en de ouders van Hans en Cora stapten binnen.
“Zóóó… Een rooie keukenbrigade? Da’s nieuw voor me! Hoi dames!” Margriet lachte, Abe ook. Annet antwoordde kattig: “Als jullie zoontje hier had gestaan, had je ook een rooie keukenbrigade gehad, hoor. Van het bloed.” Margriet knuffelde haar. “Hé, niet zo over mijn stoere zoon, hé?” Abe haalde een hand door de rode krullen van Annet. “Je blijft af en toe een vinnig kreng, Annet. Maar om één of andere reden mag ik je toch wel.” Ik wees. “Gauw naar binnen jullie; de koffie-met-vlaai komt achter jullie aan. Bowie: Zoek Cora. Lovely: zoek Rick!” Beide honden schoten de kamer in en An en ik kwamen er achteraan met de koffie en de vlaai.
Toen iedereen voorzien was en we lekker zaten te smikkelen, stond Hans op. “Dames… Heren ook: Annet en ik hebben een mededeling.” Het werd stil en ik zag een blik van Gien naar An. Hans trok Annet overeind en sloeg een arm om haar heen. “An gaat binnenkort een andere functie bekleden. Hoger niveau. Ik had daar, toen ze het vertelde, héél veel moeite mee. Zij in het management, ik als IT-goeroe. Een scheve verhouding. En daar kwam bij dat ik…” hij aarzelde even. “…dat ik er veel moeite mee had om Annet te laten merken dat ze bij mij hoorde. Ik ben niet zo’n assertief type zoals An of Gon; laat mij maar werken en als je denkt dat je het beter kan: probeer het maar. Ruzie, meningsverschillen ging ik uit de weg. Zonde van de tijd en de energie. Enfin, ik was aardig op weg om ‘die onzichtbare ICT-er’ te worden: Ja, hij er, maar je ziet hem nauwelijks. Zit het liefst tussen de servers in een donker hok.”
Hij lachte even, een beetje bitter. “Enfin… Annet klaagde afgelopen vrijdagavond haar nood aan Gon. Wát er exact onder dat dekbed besproken is, weet ik natuurlijk niet, maar het resultaat was dat Gon mij gistermiddag zo ongeveer mee naar buiten sleurde voor een wandeling. En mij tijdens die wandeling vertelde dat ik soms een stomme dropstaaf was om me zó te gedragen. Dat ik op moest passen dat niet een ander er met mijn ideeën vandoor zou gaan. En ze zei nóg iets…” Hij keek mij aan en ik knipoogde. “Gon zei dat An geen behoefte had aan een watje. Iemand die netjes altijd toestemming vroeg als hij wilde vrijen. Dat An soms een harde trap onder haar lekkere kont nodig had. En zo nog wat dingetjes. Het einde van die wandeling verliep nogal chaotisch: Gon stelde voor dat ik een crisis bij de hondjes zou simuleren en dat Annet en ik als de gesmeerde bliksem naar huis moesten. Om gezichtsverlies bij mij te voorkomen, zeg maar. Dus reden wij rond twee uur gistermiddag hierheen. En wat er hier vanaf twee uur tot en met vanochtend half zeven allemaal is voorgevallen, zal ik jullie besparen, maar het resultaat is dat…” Hij trok Annet dicht tegen zich aan, “…Annet en ik willen gaan trouwen zodra ik klaar ben met m’n studie. Dus over een maand of vijf.”
Hij kwam niet verder: er werd gejoeld, op vingers gefloten en geblaft. Zelf de honden buiten deden mee! Margriet trok Annet naar zich toe en kuste haar, daarna Abe. En Hans werd geknuffeld door Gien en kreeg een warme hug van Henk. Toen Hans naar mij toe liep spreidde ik mijn armen. “Kom hier, mooie zwager!” Ik kuste hem op beide wangen en fluisterde: “Goed gedaan! Gefeliciteerd, mooie vent.” Hij keek me aan en zei: “Dank je wel schat. Mede namens An, maar die wil het je zelf ook zeggen, geloof ik.” Ik omhelsde Annet en even waren we alleen in de kamer. “Proficiat, zusje.” Meer hoefde ik niet te zeggen, we begrepen elkaar helemaal.
Even daarna bespraken we de praktische zaken die nu eenmaal bij een huwelijk hoorden, zoals de exacte datum, een woning (‘We willen wel hier in de buurt blijven wonen!’ had Annet gezegd), verhuizing… De middag vloog voorbij. Om vier uur keek Frank mij aan. “Gon… Ik snap dat je je moeilijk van je zus los kunt rukken en zo, maar ik wil richting huis gaan. Morgen weer vroeg op voor de expeditie naar de Noordelijke Ommelanden.” “Ja. Jij moet vannacht goed slapen. En ik ook, want morgen moet ik ook weer aan de bak.”
We namen afscheid, maar niet zonder van Rick de boodschap te krijgen dat we de volgende zaterdag om tien uur ’s morgens op vliegveld Teuge moesten zijn voor een rondvlucht met die dubbeldekker. “Donderdag maak ik mijn certificatievlucht; ik heb de kist voor zaterdag al gereserveerd. Mijn instructeur is er bij, een aardige vent, maar captain Rick vliegt.” Hij keek trots. “En ik neem jullie boven Nederland, van Teuge naar Schaarsbergen, via Ede naar Lelystad. Daar landen we en eten een hapje.” Hij keek nu ondeugend. “… Als jullie daar ten minste nog zin in hebben na wat stunts van mij. Vervolgens vliegen we naar het zuiden en gaan we Born eens vanuit de lucht bekijken. Om daarna, via een grote bocht Duitsland in, weer naar Teuge te vliegen, waar we rond vier uur weer terug hopen te zijn. Dan heb ik de eerste vlieguurtjes op de An-2 in m’n logboek staan. Ik moet op Lelystad nog wel een paar ‘touch and go’s’ maken: landen, wielen aan de grond en dan met vol gas een doorstart maken. Niet spannend, wel iets wat ik nog een paar keer wil oefenen, want in Afrika moet ik dat soms ook doen, als er iets onverwachts op een landingsstrip gebeurt. Wil ik héél goed onder de knie hebben.”
Hij keek nu serieus. We beloofden dat we er zouden zijn. Een kwartier later waren we weer thuis, samen met Gien en Henk. Frank en ik pakten onze spullen in, Henk maakte nog een kop koffie. En terwijl we die opdronken zat Gien stil in de verte te kijken, zonder iets te zien. Frank stond op en ging op de zijleuning van haar stoel zitten. “Hé lieve Gien… Moeilijk momentje?” Ze keek op, haar ogen wat vochtig. Ze knikte. “Best wel. De eerste die uitvliegt uit het nest, Frank.” Ik spotte: “Nou… nee hoor, Ma. Rick was de eerste. Toen hij begon met zijn opleiding tot vlieger.” Frank keek me even aan; die kon die opmerking niet op prijs stellen. “Sorry, ma…” Ik keek berouwvol. “Rood krengetje”, mopperde Henk.
Frank zoende Gien op haar haren. “Ze willen hier in de omgeving blijven wonen, Gien. Je hoeft niet úúren te rijden om je oudste dochter weer eens te zien.” Gien veegde haar ogen af. “Verdorie… zit ik hier als een suffe muts te snikken omdat mijn oudste dochter gaat trouwen! Met een prima vent… Ik zou moeten lachen, blij zijn dat ze, én een nieuwe, mooie job krijgt én gaat trouwen.” Een half uurtje daarna namen we afscheid. Van een nu opgewekte Gien en een trotse Henk. En we reden, zelf ook vrolijk, naar het noorden.
Ik zat weer achter het stuur; Frank zei: “Ik mag morgen weer rijden, schat. Geniet jij er maar van, want dat doe je volgens mij. Kun je alvast oefenen wanneer jij ook een échte auto rijdt in plaats van zo’n Dui…” Ik hief een hand op. “Kijk jij uit, Frank Veenstra? Geen onvertogen woord over mijn Golf, hé? Anders kun je gaan lopen!” Hij grinnikte. En even later vroeg hij: “Wat wil je, Gon? Bij mij je auto ophalen en dan naar Renkum? Of…” Ik legde een hand op zijn been. “Straks even via Renkum rijden. Plantjes water geven en post bekijken. Daarna door naar Schaarsbergen. Ik wil naast jou slapen. En dat ik er dan ook vroeg uit moet… Jammer dan, heb ik er wel voor over. Ik doe straks m’n kleren even in de was, dan trek ik hetzelfde aan wat ik vrijdag aan had. Geen hond die dat ziet.” Frank keek twijfelend. “Ik denk het wel, schoonheid. Sowieso Yvon, want die is best wel gespitst op kleding. Mariëlle weet ik niet. En Mike? Ach Mike weet toch niet wat jij vrijdag overdag aan had. En al helemaal niet wat je vrijdagavond aan had.” Hij zweeg even en vervolgde toen: “of juist niét meer aan had…”
“Dat zijn zijn zaken niet, meneer Veenstra. Meneer de Wit mag zien wat ik overdag aan heb, maar dient zich verre te houden van wat ik ’s avonds draag. Of juist niet draag. Dat recht is voorbehouden aan een klein, uiterst select gezelschap, zijnde ene Veenstra, Frank van voren, mijn liefste zus de ‘strenge mevrouw Annet’ én onze liefste vriendin Cora de judobitch.” Hij grinnikte, maar onthield zich van commentaar.
In Renkum parkeerde ik de auto in de straat achter mijn huisje en liep door het paadje achterom naar binnen. Geen zin in spiedende oogjes vanaf de overkant. Bij de post niets spannends, de plantjes stonden er nog goed bij… Ik duwde een vinger in de aarde van de Monstera deliciosa oftewel de gatenplant; dát was de grootste zuipschuit. De aarde was nog enigszins vochtig. Mooi. Een scheut water in de pot, toen de andere plantjes. Ook die stonden er nog fris en fruitig bij. Morgenavond zou ik ze nog wel even toespreken. Planten doen het beter als je tegen ze praat. Nou, als ik de belevenissen van gisteravond en vanochtend tegen ze zou vertellen… Ik grinnikte. Zouden planten rooie oortjes kunnen krijgen? Morgen eens uitproberen. Ik viste nog een ander rokje en een vest uit mijn kast. Even stond ik te twijfelen voor mijn lingeriekast. Ach, verrek ook maar… schoon ondergoed en ik viste er een nogal ondeugend onderjurkje uit: zó kort dat het nét mijn billen bedekte. Spaghettibandjes en een diep decolleté. En vooruit, ook een nieuw stel nylons. Als Frank vanavond nog zin had… Verdorie, ík had zin! In de gang griste ik nog een jas van de kapstok; het zou morgen frisser zijn dan dit weekend en er werd regen voorspeld. Het spul ging in een tas en via de achterdeur liep ik naar de auto. De tas ging op de achterbank. “En mevrouw… Vanwaar deze aanvullende bagage?” Frank keek vragend.
“Om onderzoekende blikken van Yvon te vermijden en onderzoekende handjes van jou te voelen, mooie vent.” Hij klakte met zijn tong. “Ohlala, madame… ça promet!” Ik knikte. “Zeker belooft dat wat…Als je braaf bent.” Twintig minuten later zette ik de Volvo uit, nadat ik hem achteruit op de oprit had gezet. “Dan hoef jij morgenochtend met je duffe kop niet achteruit te rijden, meneer.” Frank stak een duim op. “Wát een service!” Het uur wat volgde was even druk. Kleren uitzoeken, wassen, uitspoelen, in de droger… Frank was ondertussen in de keuken bezig geweest en had een spinaziekoek gemaakt. Bladerdeeg, spinazie, spekjes en ei. Bloedheet toen het uit de oven kwam, maar overheerlijk!
“Recept van mijn moeder. Dat aten we maximaal ééns per twee weken. Vaker was niet verantwoord, want we bléven er van eten.” Ik smulde en zei: “Dat snap ik wel… Dit is heerlijk, Frank!” Hij knikte. “Kun je nagaan… Dit is spinazie uit glas. Met verse spinazie is het nog veel lekkerder.” Gelukkig had hij niet zoveel gemaakt; toen de schaal leeg was, waren we allebei voldaan. “Meer zou levensgevaarlijk geweest zijn, Frank. Ik begrijp je moeder helemaal. Als je dit eens in de week zou eten, groei je dicht.” Hij knikte. Na de afwas moest Frank nog wat werk voorbereiden en hij klom achter zijn computer.
Ik maakte de was af: nog wat lingerie op de hand wassen: een onderjurkje, panty’s, een stel nylons en twee slipjes en beha’s. En mijn bikini. Ik hing het op het terras te drogen; die dunne stof was met een uurtje wel droog; de zon scheen nog. Frank keek terwijl ik bezig was. “Neem je dat spul weer mee naar Renkum, Gon?” Ik knipoogde. “Nee schatje, ‘dat spul’ blijft hier. Komt nog wel eens van pas.” Mijn ogen flikkerden. “Maar je bent nog niet jarig als ik daar plotseling vreemde vlekken in vind, Frank Veenstra!” Hij keek betrapt. “Jammer… Ik zou zo graag vanavond een paar nylons in m’n weekendtas stoppen. Voor de eenzame momentjes in Bremerhaven…”
Ik dreigde met een vinger. “Niks ervan. Jij komt dinsdagavond braaf thuis, je scrotum staat op ontploffen en je leeft je maar uit op je eigen mooie rooie. Gonnie uit 5 VWO. Dat lieve, op het eerste gezicht oh, zo preutse meisje…” Ik lachte om zijn gezichtsuitdrukking, variërend van ‘ondeugend’ via ‘gespeeld teleurgesteld’ tot ‘oh ja, dáár heb ik zin in!’ “Ga jij maar weer gauw aan het werk, Frankieboy. Als de strenge mevrouw Gon je straks overhoort en je hebt goed je best gedaan… Misschien is er dan nog tijd voor een leuk spelletje.” “Jaja… Risk zeker? Elkaar op de meest gewelddadige manier die je maar kunt verzinnen van de wereld helpen? ‘Ik zet 10 legers in!’ Weet je wel hoeveel mannen dat zijn?” Ik schudde mijn hoofd. “Waarschijnlijk meer dan ik per week verwerken kan?” Frank keek hopeloos. “Ik had het over het aantal kerels wat je in een oorlog zou kunnen inzetten. Niet over het aantal kerels wat die onschuldige Gonnie uit 5 VWO zou kunnen ‘afwerken’. In haar preutse plissérokje…”
We schoten in de lach. “Arm kind”, proestte ik. “Ze zou het zomaar leuk kunnen gaan vinden…” “Ik niet”, gromde Frank. “Mijn lieve meisje in de armen van ik-weet-niet-hoeveel kerels in uniform?” “Nou… Ik vraag me af of ze dat uniform nog lang aanhebben als ze me zien, Frank. Als ik een béétje m’n best doe…” Hij pakte me beet. “Niks ervan. Als jij op uniformen kickt, zal ik rond carnaval wel zo’n namaak politie-uniform kopen. Compleet met handboeien, voor als je weer eens ondeugend bent, Gon Peters!” Hij keek dreigend en ik stak een vinger in een mondhoek en zei met een lief stemmetje:
“Ook een gummiknuppel, meneer Veenstra? Lijkt me ook wel eens lekker… Beter dan pepperspray of een taser op mijn poesje…” Hij keek nu ronduit afwijzend. “Soms… soms ben jij compleet gestoord, Gon. Hoe kóm je erop? Een taser op je poes? Dat wil mevrouw Annet niet eens…” Ik trok hem naar me toe. “Daar weet jij niks van. En nu weer aan je werk; anders wordt er niet gevreeën. Om negen uur gaan we naar bed. En of we dan gaan slapen ligt er aan of je je huiswerk goed hebt gedaan!” Hij grinnikte. “Zeker weer zo’n ‘mondelinge overhoring’ van jou? Lekker hoor…”
Ik snoof, draaide me om en liep weer naar buiten; er moesten nog twee slipjes opgehangen worden. Daarna snuffelde ik in Frank z’n boekenkast. Natuurlijk heel veel boeken over computers en software, maar ook een aantal ‘reisboeken’. Boeken over landen. Veel foto’s, iets minder tekst, maar wel interessant. Een boek over Namibië… Dáár was Frank geweest! Ik viste het uit de kast en begon te lezen en foto’s te bekijken. Wát een contrast tussen arm en rijk… Walvisbay, aan de kust: een opeenvolging van luxe villa’s-met-uitzicht-op-zee en garages voor drie of meer auto’s; een paar kilometer het binnenland in: een dorpje met lemen hutjes in the bloody middle of nowhere. Windhoek, de hoofdstad: een grote stad in het midden van het land, midden in het niets. Ja, aan een spoorlijn en een snelweg, maar waarom die stad dáár was gebouwd… Iets verderop kwam ik er achter: warmwaterbronnen. Ja, dat was natuurlijk wel prettig. Maar ook hier: mooie woonwijken, rechttoe, rechtaan, maar aan de randen van de stad ook ‘townships’, bestaande uit kleine hutjes in elkaar geflanst van golfplaat en andere rotzooi… In een zo te zien redelijk desolaat landschap.
Ik bladerde verder om te kijken of ik iets kon vinden over Otapi, waar Frank gewerkt had en Rick ook een paar keer was geland. En zowaar, bijna achter in het boek, een klein hoofdstuk over het Otapi District Hospital! En terwijl ik aan het lezen was, stond Frank op, klapte zijn laptop dicht en vroeg: “Wil je nog wat drinken, mooie Rooie?” Ik schudde mijn hoofd. “Nee, dank je wel.” Hij ging achter me staan en streelde mijn nek, onder mijn haren. “Ah… jij bent een stukje van mijn zondige jeugd aan ’t bekijken?” “Zondige jeugd? Ben jij daar, in Namibië, je maagdelijkheid verloren, Frank Veenstra?” Ik voelde hem lachen.
“Nee schat, dat was me iets te link. Voordat ik daarheen ging kreeg ik, bij het zetten van de injecties tegen allerlei tropische ziekten, een gratis advies van een wat oudere verpleegkundige. ‘Jongeman’, zei ze, terwijl ze een spuit aan het klaarmaken was, ‘Neem één ding van me aan: Jij gaat als frisse, blanke, jonge vent naar Namibië. Een potentieel doelwit voor elke jonge vrouw daar, om in het rijke westen terecht te komen. Een aantal jonge vrouwen zullen je proberen te verleiden, zwanger van jou te worden om je zo te dwingen haar mee te nemen naar Nederland. Advies van deze ouwe taart: ga er niet op in. Hoe leuk en aardig die dames ook zijn: in negen van de tien gevallen zit er een dubbele bodem onder. En familie. Met name de familie. Want stel dat je zo’n dame meeneemt naar Nederland zal zij willen dat je een aanzienlijk deel van je salaris overmaakt naar haar familie. Is het dat waard? Héél af en toe wel, meestal niet…” En toen zette ze de spuit in m’n arm en dat was even doorbijten, zeg maar.
En vervolgens ging ze verder met de opwekkende boodschap: ‘Nog even los van het feit dat Aids in Afrika nog steeds een enorm wijd verbreide ziekte is. En als je Aids hebt, kun je erop rekenen dat je een behoorlijk aantal van deze en nóg pijnlijker injecties krijgt. En andere, wat minder fijne behandelingsmethoden om de ziekte enigszins binnen de perken te houden.’ Toen trok ze de spuit er uit en keek me aan. ‘Het is een stuk veiliger om dan maar aan zelfbevrediging te doen.’ Vervolgens plakte ze een pleister op de wond.” Hij keek zielig. “Nou, ik heb haar advies maar opgevolgd…”
Ik trok hem naar me toe. “Verstandig van je. Om uiteindelijk te belanden in de armen van een rooie bitch. Oók levensgevaarlijk…” Ik kuste hem en hoorde hem, tussen twee zoenen door, mompelen: “Het is in ieder geval redelijk uitputtend. Vooral ’s avonds. En ’s morgens vroeg…” Ik duwde hem iets van me af. “Je kunt ook gewoon gaan slapen hoor. Dan trekt Gon zich wel terug op de bank hier. Met een dekentje eroverheen is dat best uiit te houden…”
Zijn gezichtsuitdrukking veranderde plotseling; hij keek grimmig. “Dat nóóit, Gon. Dat was de ‘wraak’ van Hetty als we ruzie hadden of als ik met haar naar bed en zij ‘geen zin’ had. Dan sliep ze op de bank, want ‘dan kun je ten minste niet midden in de nacht aan me zitten’. De frigide trút.” De laatste woorden kwamen er fel uit. Ik trok hem naast me. “Kom hier jij. Dit meisje is niét frigide, sterker nog: ik ben helemaal aan jou verslingert, Frank Veenstra. En niet alleen om je lekkere body, maar met name om die mooie bruine ogen van je en dat lachje als je weer eens iets in je schild voert…” Ik kuste hem. “Láát Hetty achter je, schatje. Je hebt je handen meer dan vol nu. Aan mij.” Ik voelde hem grinniken; gelukkig. En ik bedacht iets. “Uiteindelijk, Frank: Hetty heeft in praktijk gebracht waar die verpleegkundige je voor waarschuwde. Een relatie met jou aangaan om er zelf beter van te worden.” Hij keek appelig. “Verrek…”
Ik moest lachen. “Nou ja, ze is er niet zwanger van geworden, dat scheelt in ieder geval. En haar familie is er ook niet beter van geworden, weer een positief puntje.” Hij keek me aan. “Wat kun jij verdomd goed relativeren, schat…” Ik trok hem weer tegen me aan. “Ja. En weet je waarom? Omdat het een afgesloten hoofdstuk is. Ja, het waren voor jou verloren jaren, achteraf gezien. Maar… zeg eens eerlijk, Frank: Totdat zij plotseling er vandoor wilde, hield je van haar. Toch?” Hij knikte. “Ja. Ondanks haar soms best rare nukken en geurkaars- en boeddhabeeldjesmanie: ik hield van haar. Sterker nog: ik was al op zoek geweest naar een ring, dat weet je. Pas toen ze vertrokken was, werd ik wakker en besefte dat ze zich over mijn rug wilde verbeteren. Wég uit haar flatje in Presikhaaf naar een bungalow in Schaarsbergen.”
Ik knikte. “En daar heb je een hele smerige smaak van in je mond. Dat je daarin getrapt bent. Niet waar?” Hij knikte. Zonder terughoudendheid. “Ja. Nooit gedacht dat ik zó stom kon zijn. Dát zat me het meeste dwars. Ik was gewoon besodemieterd.” Hij gniffelde nu. “Die verpleegkundige had waarschijnlijk, is ze dit zou weten, haar wijze hoofd geschuwd en gezegd: ‘Jongen, ik had je nog zó gewaarschuwd…’ Maar ja, dit was Nederland. Geen Afrika.” “Ook hier lopen gevaarlijke vrouwen rond, Frank. Er zit er nu eentje naast je.” Hij keek gespeeld verwonderd. “Nú? Naast me? Echt niet. Naast mij zit een van de twee natste dromen van het mannelijk studentencorps van de Hogeschool Utrecht, faculteit Economie. En ook wel de natste droom van mij, als ik weer eens een nachtje in Bremerhaven moet verblijven of als mijn liefje in Renkum slaapt…” Ik snoof. “Viespeuk. Ik neem al mijn lingerie morgen mee. Om te voorkomen dat jij…” We lachten samen, wat eindigde in een lange zoen.
“Ik ga de was binnen halen. Anders vergrijpt een of andere zwerver zich nog aan mijn pikante slipjes.” “Ja, of een verdwaalde militair van de Luchtmobiele Brigade. En die waarschuwt via zijn radio zijn al maten. Ik weet niet hoe jouw slipjes er daarna uitzien, schat, maar ik geloof dat ik er dan niet meer zo opgewonden van kan worden…” Ik stond op en snauwde: “Jouw smerige fantasie maakt weer overuren, meneer Veenstra!” Snel haalde ik de was van de lijn: alles droog. Mooi zo. Ik bleef even buiten staan; het was zo rustig in de tuin… In de verte gezoem: de A50. Voor de rest: een paar late merels die een liedje zingen en wat geritsel van bladeren in de avondwind. Wát een heerlijk plekje…
Even daarna voel ik armen om mijn buik glijden: Frank is geruisloos achter me komen staan. “Hé, mooie dame…” Ik draaide mijn hoofd en kuste hem. “Ik hou van jou, Frank Veenstra…” Hij trok me tegen zich aan en ik voelde dat hij een erectie had. Ik wiebelde een beetje met mijn billen tegen hem aan. “Ik heb zin in jou, Frank. Wil je mij lekker met je rooie furie naar bed?” Een grom was het antwoord. “Nu? Hier?” Ik grinnikte. “Nee, gek. Beneden. In jouw slaapbunker. De deuren dicht, niemand kan ons horen en ik wil helemaal opgevuld worden, diep in mijn geile poesje. Knielend op bed, mijn mooie benen gespreid, Frank. Jouw harde pik diep in mij, jouw hand op mijn poes en trekkend aan mijn tepels…” Al fantaserend voelde ik me geil worden. Ik draaide me om en kuste hem.
“Jij sluit af, ik ga wat voorbereidingen treffen. Over vijf minuten beneden komen, helemaal naakt. Ik wil je!” Ik rende bijna naar beneden. Uitkleden. Nylons aan. Een kort onderjurkje. Verder niets. Ik keek rond. Vandaag niet op bed. Anders! Ik keek naar de stoelen in zijn slaapkamer: stevige, leren fauteuils met armleuningen… Ja! Een paar handdoekjes op een stoel; het zou zo maar een kletsnatte boel kunnen worden als ik klaarkwam! Een extra handdoekje er naast. Toen knielde ik op de stoel, wachtend op Frank. Hij kwam een minuut later binnen, bleef in de deuropening staan. Naakt en opgewonden. Hij zei met een lage stem: “Gon?”
Ik keek hem aan. “Kóm! Ik wil je!” Ik spreidde mijn benen en duwde mijn heupen naar achter. “Néém me, Frank. Hier, in deze stoel, op z’n hondjes. Dát wil ik. Lekker geil…” Hij ging achter me staan, streelde mijn rug, toen lager, over mijn billen. Het jurkje bedekte ze nét. “Je weet me telkens te verrassen, mooie Rooie…” Toen lachte hij. “Maar het bevalt me wél!” Hij ging tegen me aan staan en ik voelde zijn harde pik tussen mijn benen. “Dóe het, Frank! Neuk me! Neuk je geile meisje!” Hij zei niets, maar ik voelde zijn harde staaf tegen mijn poes. Instinctief duwde ik mijn heupen verder achteren en ontving hem in me. “JA! Doe het, Frank! Neuk me hard en diep!” “Hard en diep? Dat ga je krijgen, rooie…” Hij zei het niet, hij gromde het.
En meteen voegde hij de daad bij het woord: Hij pakte mijn heupen en trok zich diep in me. Doordat de hoek anders was, voelde ik hem nu op andere plekjes dan normaal en ik genóót. Ik kromde mijn rug, schudde mijn haren en hij begreep me meteen. Een hand greep mijn haar beet en hij trok mijn hoofd naar zich toe, terwijl hij hard in me stootte. “Geile meid… Je maakt me…”
Hij maakte zijn niet af. Ik voelde hem telkens tegen mijn billen stoten, een gevoel dat me vreselijk opwond. “Frankie… Ik kóm! Hou me vast! Hou me stevig vast…” Het orgasme overviel me; ik zag niets meer, voelde niets meer, behalve zijn heerlijke pik, snel in- en uitgaand. Mijn poes kneep zich samen en hij gromde weer. “Je houdt mij vast… Heerlijk, Gon!” Even bleven we stil staan en zitten, toen barstte ik. Vocht spetterde uit mijn poes op de stoel en ik boog verder voorover. Hield me aan de rugleuning vast om niet te vallen.
“Jij ook Frank! Jij nu ook klaarkomen… Spuit in me, ik wil je voelen! Toe dan…” Ik smeekte hem en hij hijgde: “Je gaat ’t krijgen, rooie… Diep in je natte knijpende poesje!” En toen spoot hij ook: diep in me, tegen mijn baarmoeder aan. “Lekker sperma diep in je geile kutje, meisje…” Ik hijgde: “Ja! Ik voel je klaarkomen… En… Ik… ook nog een… keer…” Wéér een kramp door mijn poes, weer een golf geil die uit mijn kut sijpelde. Warm, glibberig, langs mijn been…
Toen plofte ik een beetje in elkaar, hijgend van inspanning, en moe van de ontlading. Frank streelde me, terwijl hij zich langzaam terugtrok. Een nieuwe klodder geil gleed langs mijn been, waarschijnlijk vermengd met zijn sperma. Ik moest ondanks de inspanning giechelen. “U maakt toch geen vlekken in deze dure nylons, meneer Veenstra?” Ik kreeg een pets op mijn billen. “Volgens mij heb jij de meeste vlekken gemaakt, mooie meid. Maar ik geloof dat mij dat niet zoveel kan schelen…” Ik kwam overeind, draaide me om en ging nu ‘gewoon’ op de stoel zitten. Hijgend, bezweet… En voor me stond Frank, ook zwetend en zwaar ademend. Maar met een lieve lach op zijn gezicht.
“Je bent… Je bent heerlijk, Gon. Zó sexy… Je laat je helemaal gaan, schat.” Ik wenkte hem. “Bij jou kan ik dat, Frank. Geen reserves, geen ‘wat zou hij hiervan denken?’, nee, gewoon heerlijk doen wat lekker is…” Ik keek hem aan. “Ik hou niet van ‘cleane seks’, schat. Ik wilde je in me. Hard. Diep. Snel. kletsnat. Dierlijk bijna. Over me heen gebogen en tegelijk in me. Heerlijk.” Zijn gezichtsuitdrukking vertelde me waar woorden tekort schoten: bruine ogen die me diep en indringend aankeken. “Dank je wel, schat…” Ik trok hem naar me toe. “En ik weet dat jij het anders gewend was, Frank. Maar dat is verleden tijd. Sterker nog: voltooid verleden tijd. Bereid je dus maar goed voor, want Gonnie heeft nog meer azen in haar mouw…”
Hij kuste me. “Nogmaals: Dank je wel, mooie vrouw…” Hij gniffelde, trok aan een van de spaghettibandjes van mijn onderjurkje. “Weinig mouw te vinden hier…” Ik keek nuffig. “Wacht maar. Je hebt nog niet de helft van mijn garderobe gezien!” Ik pakte het handdoekje naast de stoel. “Hier. Poets je zelf even schoon. Je staat te druipen op de vloerbedekking. Wat zullen de buren wel niet denken…” Hij schoot in de lach. “Rare rooie…” Ik fatsoeneerde mijn poes ook een beetje. “Kom, even douchen, daarna lekker naar bed. Morgen moeten we er vroeg uit.”
Hij keek vragend. “Jij kan gewoon blijven liggen hoor, als ik eruit moet.” Ik schudde mijn hoofd. “Nee meneer Veenstra, dat staat niét in de kleine lettertjes. Samen er in, samen er uit.” “Ja, ik heb net zoiets gemerkt… En dat beviel me wel.” Hij keek weer eens ondeugend en ik kon die grijns niet weerstaan: stond op en omhelsde hem. “Je wilt niet weten hoeveel ik van je hou, Frank Veenstra… Met dat grijnsje om je mond, die ondeugende bruine ogen, je lekkere body… Met je rust, je vakkennis, je bedachtzaamheid zo af en toe en je gekke buien…” Ik kuste hem. Het ondeugende was rond zijn mond verdwenen toen ik de kus verbrak, een glimlachje was ervoor in de plaats gekomen. Zijn antwoord was kort en simpel. “Dank je wel, Gon Peters.” Even hielden we elkaar zo vast, toen verbraken we de magie. “Douchen, schat.”
Even later, terwijl we elkaar inzeepten vroeg ik: “Waarom noemde je me daarnet zo formeel ‘Gon Peters’, Frank? Meestal is het ‘Gon’, of ‘Gonnie’, ‘Rare Rooie’ of ‘tut’…” Hij keek me aan. “Weet ik niet. Ik had geen zin in een van jouw bijnaampjes… ‘Gon Peters’ was de naam die na jouw sollicitatiegesprek door mijn hoofd speelde, schat. De hele week erna. De vrouw die toen mijn gedachten beheerste… ‘Rare Rooie’ was toen nog niet in me opgekomen. Sorry.” Ik streelde hem. “Dat mag. Jij mag mij altijd ‘Gon Peters’ noemen. Dat klonk zó lief…”
Om kwart voor tien later lagen we in bed, nog even lekker tegen elkaar aan, knuffelend. In het intieme duister zei ik: “Ik hou van je, Frank.” Een hand gleed over mijn arm. “Daar ben ik heel blij mee, Gon. Als jij hier bent is het feest; jij maakt dit huis levend. Dank je wel, schat. En ja: ik hou ook van jou.”
Ik mompelde, quasi boos: “Ik dacht al… Waar blijft het? Maar na een hele redevoering over de binnenhuisarchitectuur van zijn optrekje, weet meneer Veenstra tóch nog een ‘ik hou ook jou’ over zijn lippen te krijgen…” Hij lachte, een hartelijke lach waar ik van genoot. “Lekker slapen, mooie meid.” “Goed plan, mooie jongeman.” Een laatste zoen volgde, toen draaide hij zich om.
Ik schoof tegen hem aan, mijn benen tegen de zijne, mijn borsten tegen zijn rug aan.
“Lekker warm ben jij, Gon.”
“Eco-vriendelijk kacheltje, schat. Hebben die Duitsers nooit aan gedacht, de prutsers…”
Een grinnik was het laatste wat ik voelde; ik viel als een blok in slaap.
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Heleentjuh, 22 jaar. Voel je dat dit verhaal een vervolg verdient? Kom naar mijn prive pagina en ontdek hoe onze verbeelding intiemer en spannender wordt...Trefwoord(en): Feest, Suggestie?
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Saon (23)
Gijsberta (65)
Torianne (26)
JustLikeTh (33)