Tess In De Schulden - 5

De volgende dag werd Tess wakker met een lichte kater van de whisky en de adrenaline, maar vooral met een gloed van opwinding die ze niet kon onderdrukken. Ze pakte meteen de nieuwe iPhone uit het matzwarte tasje. Het toestel voelde zwaar en luxe aan in haar hand, de matte afwerking glansde subtiel in het ochtendlicht. Een speciale editie, hypermodern, met een gouden “T” op de achterkant die alleen zij kon zien als ze het toestel omdraaide. Dit was geen telefoon. Dit was een statement. Ze pakt haar telefoon die ze momenteel gebruikt en begint met filmen vanuit een klein statief.

Een kleine video om haar nieuwe aanwinst te laten zien, casual, maar met mooi raamlicht dat het doosje en de nieuwe telefoon perfect uitlicht. “Oké guys, kijk wat ik heb binnengehaald…” Ze draaide de telefoon langzaam, liet het logo zien, de gravure, het scherm dat oplichtte als een diamant. Ze lachte erbij, een beetje ondeugend, een beetje mysterieus. “Laten we zeggen dat ik een héél goed jaar heb.”

Ze postte hem met een simpele caption:
“New phone, who dis? ✨ Upgraded and feeling unstoppable.”

Binnen minuten kwamen de reacties binnen. Floor: “GIRL WHAT?! Dat ding kost een fortuin!! Waar heb je die vandaan???”
Saar: “Oké maar die gravure tho… spill the tea!!!”
Random volgers: vuur-emoji’s, hartjes, “queen shit”, “hoe kom jij aan zoiets?!”
Tess likete alles, beantwoordde DM’s met cryptische emoji’s en een knipoog. Ze genoot. Echt. Elke notificatie voelde als een kleine overwinning.

Ze besluit de nieuwe telefoon te installeren en zette hem aan, volgde de setup, en binnen twintig minuten stond alles erop: apps, foto’s, contacten. Ze opende Instagram, schakelde over naar de camera en begon te filmen.

Ze liep naar de spiegel in haar slaapkamer, trok haar badjas open tot net onder haar borsten, hield de nieuwe telefoon omhoog en maakte een reeks spiegelselfies. Het scherm was zo scherp dat haar huid er bijna poreloos uitzag. Ze koos de beste: hoofd schuin, lippen licht geopend, ogen recht in de lens. Postte hem met “New phone, new me” en een zwarte hart-emoji.

Meer likes. Meer DM’s. Meer aandacht.

Ze glimlachte breed in de spiegel. Dit was waar ze voor had gewerkt. Dit was waarom ze alles had gedaan.

Ze opende de site waar ze de reis had geboekt opnieuw. De oorspronkelijke Bali-boeking was al mooi, maar nu kon ze upgraden. Ze koos de villa-suite met privé infinity pool, uitzicht op de oceaan, daily breakfast in bed, toegang tot de exclusieve spa. First class tickets heen en terug, Emirates, ligstoelen, champagne aan boord. Alles voor de Instagram. Ze zag de reels al voor zich: zonsondergangen vanaf haar eigen balkon, cocktails bij het zwembad, “living my best life” met de oceaan op de achtergrond. Ze klikte bevestigen. Het geld vloog ervanaf, maar het voelde goed. Het voelde verdiend.

Ze keek naar de stapel biljetten op haar bed. “Beter dat ik dit op de bank zet,” mompelde ze tegen zichzelf. Ze telde het niet eens precies; ze wist dat het genoeg was. Meer dan genoeg.

Ze trok een casual maar chique outfit aan: oversized blazer, strakke jeans, de nieuwe Louboutins die ze vorige week had gekocht. Tas over haar schouder, envelop in haar hand. Naar de bank. Ze stortte alles, contant, zonder uitleg, zonder schaamte. De medewerker keek even verbaasd naar de stapel, maar zei niets. Tess glimlachte alleen maar lief en liep weer naar buiten.

Buiten scheen de zon. Ze voelde zich licht. Vrij. Ze besloot dat ze een middagje shoppen wel kon gebruiken. Niet omdat ze iets nodig had, maar omdat ze het kon. Omdat het voelde als een beloning. Omdat ze eindelijk kon kopen zonder dat stemmetje in haar hoofd dat zei: “je kunt dit niet betalen”.

Ze liep de Lijnbaan op, hakken klikkend, telefoon in haar hand. Ze maakte een story: “Spoiling myself today 💅✨” met een shot van de straat en haar nieuwe schoenen in beeld.

De reacties kwamen meteen.

En Tess glimlachte.

Voor het eerst in lange tijd voelde alles… precies goed.

Tess slenterde door de Bijenkorf, tasjes rammelend aan haar pols. Een nieuwe zonnebril van Dior, een setje lingerie van La Perla, een paar oorbellen die ze eigenlijk niet nodig had maar toch kocht omdat ze konden. Haar nieuwe iPhone voelde nog steeds als een luxe speeltje in haar hand; ze maakte onderweg een paar stories: close-up van de zonnebril op haar gezicht, een shot van de etalage met “spoiling myself a little extra today ✨”.

Toen trilde het toestel. Tom.

Kunnen we afspreken? Ik wil je spreken.

Ze typte meteen terug, zonder aarzelen.

Tuurlijk, ik ben in de stad. Zelfde cafeetje als vorige keer? Over een uurtje?

Ze had hem ten slotte wat te bedanken. En eerlijk? Ze wilde hem zien. Zijn gezicht. Zijn ogen. Die rare, lieve, vertrouwde Tom die haar al kende sinds ze twaalf waren. Ze kocht nog snel een klein tasje bij Loewe, impulsief, maar het paste perfect bij haar nieuwe vibe en liep toen naar het café op de hoe.

Tom stond al buiten, handen in zijn jaszakken, nerveus om zich heen kijkend. Toen hij haar zag, verscheen er een halve glimlach die meteen weer verdween. Hij keek haar aan en keek toen snel weg, alsof hij zich betrapt voelde.

Tess lachte breed, liep op hem af en gaf hem een korte knuffel. “Hé jij.”

Ze gingen zitten. Bestelden koffie voor haar, een biertje voor hem. Tom keek nauwelijks naar de kaart. Zijn vingers trommelden op tafel.

“Ik word in de gaten gehouden,” zei hij ineens, stem laag. “We hebben niet veel tijd.”

Tess fronste. “Wat?”

Tom leunde voorover, ogen groot en serieus. “Alexander is niet wie je denkt dat hij is. Vertrouw hem niet. Die telefoon van hem moet je gelijk wegdoen.”

Tess staarde hem aan. Vol ongeloof.

“Fuck off, Tom. Je bent jaloers.”

“Ik zweer het je!” Hij keek naar buiten, gezicht lijkbleek. “Ik dacht dat het een eenmalig iets was. Maar ik zag op Insta dat je… dat je vaker contact hebt? Verbreek alle contact. Gooi alsjeblieft die telefoon weg.”

Tess opende haar mond, maar er kwam niets uit. Tom keek nog een keer naar buiten, ogen groot van schrik. Hij griste zijn jas van de stoel, stond op en rende bijna weg. Bij de deur draaide hij zich nog één keer om.

“Beloof het me, Tess!”

En toen was hij weg.

Tess bleef zitten, koffie onaangeroerd. Ze keek naar buiten. Niks. Geen rare auto’s, geen mannen in pakken, geen camera’s. Gewoon een normale middag in Rotterdam.

Ze lachte kort, hoofdschuddend. “Wat een drama,” mompelde ze. “Die films zijn hem echt naar zijn hoofd gestegen.”

Ze pakte haar nieuwe telefoon, maakte een selfie met haar koffiekopje en postte hem met een simpele caption: “Coffee date vibes ☕️”. Binnen minuten likes van Floor en Saar. Geen spoor van jaloezie. Alleen maar liefde.

De dagen en weken vlogen voorbij. Pakken werden ingepakt, nagels gedaan, laatste shoots voor Insta om haar feed op te leuken. En toen was het zover.

Vandaag vloog ze.

Schiphol, first class lounge. Ze zat bij de gate, benen over elkaar, nieuwe iPhone in haar hand. Ze maakte foto’s: uitzicht op de startbaan, haar ticket op het scherm, een close-up van haar nieuwe zonnebril op haar hoofd. Stories volgden elkaar op: “Off to paradise 🌴”, “First class life”, “Catch me in Bali”. Likes regenden binnen. DM’s van volgers: “Geniet ervan queen!”, “Tag me als je terug bent!”.

Ze glimlachte, scrolde door de reacties.

Toen trilde de telefoon.

Alexander.

Ga je op reis?

Ze keek naar het bericht. Haar duim zweefde boven het scherm. Even dacht ze aan Tom, aan zijn bleke gezicht, zijn waarschuwing. Toen keek ze naar de foto’s op haar feed, naar de biljetten die nog op haar rekening stonden, naar de villa-suite die op haar wachtte.

Ze typte terug, kort en luchtig.

Ja. Bali. Eindelijk even weg. 😘

Ze verzond het, zette haar telefoon op vliegtuigmodus en leunde achterover in de stoel.

De gate riep haar vlucht om.

Tess stond op, tas over haar schouder, glimlach op haar gezicht.

Ze was klaar om te vliegen.

Voor nu: alleen maar zon, zee en stories die iedereen jaloers zouden maken.

Tess dommelde lekker weg in de first-class stoel, de rugleuning bijna plat, dekentje over haar benen. De tablet lag op haar schoot, koptelefoon zacht in haar oren. Ze had al drie films gezien, een romcom, een actie-thriller, en nu scrolde ze naar de laatste: Fifty Shades of Grey. Ze grinnikte toen de titel in beeld kwam. “Serieus, Tess? Na alles wat je hebt gedaan?” mompelde ze tegen zichzelf, maar ze drukte toch op play.

Ze keek half lachend, half wegdromend. De scènes met touw en blinddoeken deden haar denken aan die avond in de kelder, niet hetzelfde, maar wel genoeg om een warme gloed door haar buik te sturen. Bij een ietwat expliciete scène voelde ze iemand naast zich bewegen.

Ze keek opzij.

De man in de stoel naast haar, in een keurig pak, grijzend haar, zakenman-type, had zijn hoofd iets gedraaid en keek mee. Toen hij haar blik ving, schoot hij meteen weg, wangen rood, ogen strak op zijn eigen scherm gericht. Verlegen. Ongemakkelijk. Alsof hij betrapt was.

Tess lachte in zichzelf. Watje.

Ze zette de film op pauze, draaide zich een beetje naar hem toe en fluisterde zachtjes: “Relax. Het is maar een film.”

Hij mompelde iets onverstaanbaars en trok zijn dekentje hoger. Tess grinnikte nog een keer en zette de koptelefoon weer op. Ze keek de film uit, maar haar gedachten dwaalden af naar Bali, naar het privézwembad, naar hoe ze daar zou liggen zonder dat iemand haar kon zien… of juist wel.

Het vliegtuig landde soepel. Ze pakte haar tas, liep door de priority lane, en buiten wachtte een taxi. De chauffeur, vriendelijk en pratend over het weer, bracht haar in een halfuur naar het resort. Palmbomen, zout in de lucht, de geur van tropische bloemen.

Bij de receptie checkte ze in. De vrouw achter de balie glimlachte breed: “Welkom, mevrouw. Uw villa-suite is klaar.”

Tess nam de sleutelkaart aan en liep over het pad naar haar kamer, eigenlijk een hele villa. Ze deed de deur open.

En gilde een blij gilletje.

De ruimte was enorm: wit marmer, hoge plafonds, een kingsize bed met witte lakens, een zithoek met uitzicht op zee. Maar wat haar echt deed trappelen: de glazen schuifdeuren die direct uitkwamen op haar privé infinity pool, water dat glinsterde in de middagzon, palmbomen die zacht wuifden, en daarachter de oceaan.

Ze liet haar tas vallen, schopte haar schoenen uit en rende door de kamer. Ze sprong op het bed, lachte hardop, rolde om en keek naar buiten. Het zwembad lonkte.

Zonder nadenken stond ze op, ritste haar jurkje open, liet het van haar schouders glijden. Ze schopte het jurkje weg, trok haar beha en slipje uit en liet alles op de grond vallen. Naakt liep ze naar de schuifdeuren, duwde ze open en liet zich in het water vallen.

Het was koel en warm tegelijk, precies goed. Ze dook onder, voelde het water over haar huid glijden, kwam boven en lachte weer: hard, vrij en blij.

Ze dreef op haar rug, armen wijd, keek naar de blauwe lucht en de wuivende palmen.

Wat een mooi begin van de vakantie.

Geen touw. Geen camera’s. Geen mannen die keken.

Alleen zij, het water, en de stilte.

Voor even.

Ze sloot haar ogen en dreef op haar rug in het privézwembad, armen wijd, ogen dicht tegen de felle zon. Het water wiegde haar zachtjes heen en weer, warm van de middagzon die erop scheen. Ze voelde de hitte op haar huid, niet alleen het water, maar ook de stralen die over haar borsten, buik en dijen gleden, haar hele lichaam goudkleurig makend. Ze glimlachte zonder haar ogen open te doen. Dit was precies wat ze nodig had: stilte, warmte, vrijheid. Zij en de zon.

Ze draaide zich op haar buik, liet haar armen over de rand van het infinity pool hangen zodat haar borsten op het warme steen rustten, en bleef zo liggen. Naakt zonnen voelde bijna rebels na alles wat ze had gedaan, maar hier, achter de hoge beplanting van bamboe en hibiscus, kon niemand haar zien. Ze was volledig alleen. En dat voelde goed. Beter dan goed.

Na een tijdje hoorde ze geritsel. Bladeren die bewogen, een zacht gekraak. Ze schrok op, draaide zich snel om en bedekte instinctief haar borsten met haar armen, water spatte op. Haar hart sloeg een slag over.

Een klein bruin aapje, met grote ogen en een lange staart, sprong van een tak op de rand van het muurtje, keek haar even aan met een nieuwsgierige kop schuin, en schoot toen weg tussen de planten.

Tess barstte in lachen uit. Hard, opgelucht, een beetje hysterisch. “Serieus?” riep ze naar het lege zwembad. “Een aapje? Kom op.”

Ze schudde haar hoofd, nog steeds gniffelend, en liet haar armen zakken. Het aapje was al lang weg. Ze bleef nog even liggen, maar de betovering was verbroken. Ze klom uit het water, waterdruppels gleden over haar huid, en liep druipend naar binnen. Ze droogde zich af met een van de zachte handdoeken en trok een luchtig wit jurkje aan. De stof gleed zacht langs haar huid en ze besloot dat het tijd was voor eten.

De dagen gleden voorbij in een heerlijke, luie roes. Ze lag uren bij het zwembad, soms in bikini voor de foto’s, soms naakt omdat er toch niemand in de buurt was. Ze maakte reels: zonsondergangen met een cocktail in haar hand, slow-motion shots van haar voeten in het water, close-ups van tropische bloemen met de caption “paradise found 🌺”. De likes stroomden binnen. Floor stuurde hartjes en “ik haat je nu officieel”, Saar vroeg om tips voor haar eigen trip later. Tess lachte om de berichten, beantwoordde ze loom vanaf haar ligbed.

Overdag maakte ze tripjes: een scooter huren en naar de rijstvelden in Ubud rijden, waar de lucht naar aarde en groen rook. Ze bezocht tempels, waar ze met blote schouders en een sarong naar binnen mocht, en voelde zich klein en groots tegelijk tussen de oude stenen en de geur van wierook. De mensen waren vriendelijk, verkopers die lachten als ze onderhandelde over een sarong, kinderen die zwaaiden als ze langsfietste, een oude vrouw die haar een bloem in haar haar stak “voor geluk”.

Ze at verse mango sticky rice aan kraampjes, dronk kokoswater recht uit de noot, proefde rendang die zo heet was dat haar lippen tintelden. Elke dag voelde als een cadeau. Ze was alleen, maar nooit eenzaam. Ze stuurde geen foto’s naar Tom of Alexander. Ze stuurde alleen naar haar feed. En dat was genoeg.

’s Avonds lag ze op bed met de deuren open naar het zwembad, luisterde naar de krekels en de verre branding, en voelde zich voor het eerst in jaren… rustig.

Geen schulden. Geen jaloezie. Geen touw.

Alleen maar zon, water, en een meisje dat eindelijk haar eigen vakantie had verdiend.

En dat voelde als het mooiste wat ze ooit had meegemaakt.

De volgende dag en Tess lag languit op haar strandbedje, zonnebril op, een lichte sarong losjes om haar heupen gedrapeerd zodat haar bikini nog net zichtbaar was. Het smutboekje lag open op haar schoot, een paperback met een halfnaakte man op de cover, de bladzijden vol expliciete scènes die haar af en toe een klein glimlachje ontlokten. Ze las traag, liet haar ogen af en toe afdwalen naar de twee mannen links van haar: gespierd, gebruind, een van hen met een tattoo op zijn borst die ze al drie keer had gevolgd met haar blik. Ze lachten terug toen ze hen aankeek, een kort, flirterig momentje dat nergens toe leidde maar haar wel een kick gaf. Vleeskeuring, inderdaad. Lekker onschuldig.

Haar telefoon trilde zacht in haar tas. Ze pakte hem eruit, scherm oplichtend in de zon.

Alexander.

Wanneer ben je terug? Wil je iets vragen.

Ze lachte hardop, een klein, droog geluidje dat niemand hoorde boven het geluid van de golven uit. Ze typte terug, duim vliegensvlug.

Weer een voorstel? 😏

Ze wachtte even, maar besloot het deze keer anders te doen. Ze wilde niet meteen ja zeggen. Niet meer automatisch. Ze voegde toe:

Misschien… maar ik ben er nog niet aan toe. Nog even genieten hier.

Ze verzond het en legde de telefoon weg. Nieuwsgierig? Ja. Wanhopig? Nee. Wat komt, dat komt.

Niet veel later trilde hij weer.

Nee, wat anders. Geen voorstel. Wanneer terug?

Ze beet op haar lip, typte:

Nog acht dagen hier. Dan ben ik terug.

Zijn antwoord kwam meteen.

Prima. Geniet nog even. We spreken snel.

Ze legde de telefoon opzij, duwde haar zonnebril hoger op haar neus en probeerde zich weer op het boek te concentreren. Maar haar gedachten dwaalden af. Wat kon het zijn? Geen voorstel. Dat maakte het juist interessanter. Ze schudde het van zich af. Genieten. Nu.

Ze sloeg een bladzijde om, las een scène over een blinddoek en touw, en voelde een lichte tinteling laag in haar buik. Ze keek weer opzij naar de mannen. Een van hen ving haar blik, grijnsde en hief zijn biertje naar haar. Ze lachte terug, klein en ondeugend, en ging verder met lezen.

Toen hoorde ze haar naam.

“Tess?”

Ze draaide zich om, boek nog open op haar schoot.

Eerst herkende ze hem niet direct. Bruinverbrand gezicht, zonnebril, strakke blauwe zwembroek die weinig aan de verbeelding overliet. Toen viel het kwartje.

De zakenpartner. Die met het kleine formaat. Die haar vol in haar mond had gespoten terwijl hij kreunde als een gewond dier.

Ze voelde haar wangen warm worden, maar niet van schaamte. Meer van… herkenning. Absurditeit.

“Hoi…” zei ze, stem een tikje hoger dan normaal. “Eeeh…”

Hij lachte ongemakkelijk, haalde zijn zonnebril af.

“Sorry, we hebben elkaar nooit echt voorgesteld. Ik ben Henk.”

Natuurlijk. Henk. Zo’n typische naam voor deze vent. Ze onderdrukte een lach.

“Tess,” zei ze droog. “Maar dat wist je al.”

De jongens verderop keken nu ook. Twee paar ogen die nieuwsgierig van haar naar Henk gingen, alsof ze zich afvroegen wat deze man van haar moest. Ze dacht aan dat moment: zijn handen in haar haar, zijn kleine maar verrassend productieve lading die haar keel vulde, haar hoesten, zijn dankbare klap in zijn handen. Ze voelde een rare mix van gêne en macht.

Henk schraapte zijn keel. “Toeval, hè? Ik ben hier met een paar maten. Vakantie. Even… uitwaaien.”

Tess trok een wenkbrauw op. “Uitwaaien. Ja. Vast.”

Hij lachte nerveus, keek even naar de jongens, toen weer naar haar. “Je ziet er… goed uit. Relaxed.”

“Dank je,” zei ze, glimlachje speels. “Jij ook. Die zwembroek staat je… goed.”

Hij bloosde, keek omlaag naar zichzelf, toen weer naar haar. “Eh… ja. Dank je.”

Even stilte. De golven rolden door. De jongens verderop deden alsof ze niet keken, maar hun hoofden waren duidelijk gedraaid.

Henk schraapte nog een keer zijn keel. “Nou… ik zal je niet storen. Geniet van je vakantie.”

“Jij ook, Henk,” zei ze, zijn naam een tikje benadrukkend, met een knipoog die hem nog roder maakte.

Hij knikte, zette zijn zonnebril weer op en liep terug naar zijn handdoek, een paar meter verderop.

Tess keek hem na. Toen naar de jongens links. Ze grijnsden nu openlijk. Een van hen stak zijn duim naar haar op.

Ze lachte zacht, sloeg haar boek weer open, maar las niet echt.

Haar gedachten waren ergens anders.

Bij Alexander. Bij zijn berichtje.

Bij wat hij “wat anders” noemde.

En bij Henk, die nu op zijn buik lag, waarschijnlijk nog steeds blozend.

Ze schudde haar hoofd, zette haar zonnebril weer op en liet zich achteroverzakken.

Tess viel in een lome roes op haar ligbedje, het smutboekje half open op haar schoot, de woorden vervagend tot een warme waas. De zon brandde zacht op haar huid, de golven ruisden als een constante hartslag, en haar gedachten dwaalden af naar de scènes die ze net had gelezen: handen die vasthielden, lippen die eisten, overgave die voelde als macht.

Ze hoorde zand knarsen. Twee paar voeten stopten een paar meter verderop. Ze opende loom haar ogen achter de zonnebril.

Vier benen. Bruin, gespierd, harig op precies de goede plekken. Strakke zwembroeken, donkerblauw en zwart, met een duidelijke contour die haar aandacht trok. Ze liet haar blik langzaam omhoog glijden: strakke buikspieren, brede borstkas met een lichte glans van zonnebrandolie, een van de twee met een dun kettinkje dat tussen zijn pecs hing. Ze keken allebei naar haar, niet opdringerig, maar wel met die typische strandverleiding: een halve glimlach, een lichte hoofdknik.

Tess zette haar zonnebril een stukje lager op haar neus, keek hen aan over het montuur heen en glimlachte traag. Ze voelde een kleine tinteling laag in haar buik. Na weken alleen maar zon, cocktails en haar eigen hand had ze wel zin in een klein verzetje. Iets lichts. Iets ongecompliceerds.

Ze rekte zich uit, armen boven haar hoofd, rug licht hol getrokken zodat haar borsten iets meer opbolden onder het dunne bikinitopje. Ze zag hoe hun ogen volgden. Goed zo.

“Hoi,” zei ze zacht, stem net laag genoeg om intiem te klinken.

“Hoi,” antwoordden ze bijna tegelijk. De ene met donker haar en een stoppelbaard lachte kort. “Mogen we hier even staan? Of blokkeren we je uitzicht?”

Tess lachte zacht. “Jullie blokkeren niks. Jullie máken het uitzicht beter.”

Ze lachten allebei, ontspannen maar duidelijk geïnteresseerd. Ze gingen zitten op het zand, niet te dichtbij, maar dicht genoeg om te praten. Ze stelden zich voor, Luca en Matteo, Italianen, hier voor een week surfen en feesten. Ze praatten over Bali, over de golven, over de beste plekjes voor sunset cocktails. Maar hun ogen bleven glijden: over haar benen, haar buik, de manier waarop haar bikini-broekje net iets te laag zat op haar heupen.

Tess speelde het spel mee. Ze likte af en toe over haar onderlip, draaide een lok haar om haar vinger, liet haar zonnebril helemaal zakken om hen recht aan te kijken. Ze lachte om hun grapjes, boog iets voorover als ze iets zei, liet haar stem een tikje zwoeler worden. Ze voelde zich machtig. Dit was haar strand, haar vakantie, haar regels.

Na een halfuur, misschien langer, stond ze op, rekte zich weer uit, liet het sarong-tje van haar heupen glijden zodat alleen het bikinitopje en -broekje overbleef.

“Ik ga zo terug naar mijn kamer,” zei ze luchtig. “Heb daar een minibar die veel te vol is voor één persoon. Jullie zin in een drankje?”

Luca en Matteo keken elkaar even aan met een snelle, mannelijke blik van “serieus?” en stonden toen op.

“Altijd,” zei Luca met een grijns.

Ze liep voorop, heupen wiegend net iets meer dan nodig. Ze voelde hun ogen in haar rug branden. Het gaf haar een kick, dezelfde kick als toen ze naakt serveerde, maar nu zonder touw, zonder camera’s, zonder verwachtingen van anderen. Alleen maar haar eigen zin.

Bij de villa opende ze de deur. De airco sloeg zachtjes aan, de ruimte rook naar kokos en haar shampoo. Ze schopte haar slippers uit, draaide zich om en keek hen aan.

“Kom binnen,” zei ze, stem zacht. “Maak het jezelf gemakkelijk.”

Ze liep naar de minibar, boog voorover om ijs te pakken, bewust langzaam met haar billen vol in het zicht, en hoorde hen zacht lachen. Ze schonk drie glazen rum met cola, gaf er een aan elk, en hief het hare.

“Op Bali,” zei ze.

“Op jou,” antwoordde Matteo.

Ze lachten alle drie.

Tess nam een slok, zette haar glas neer en liep naar het bed. Ze ging zitten, benen over elkaar, bikini nog aan, maar haar houding zei genoeg.

Ze keek hen aan, glimlach speels.

“Nou… wat doen we nu?”

Tess keek hen aan vanaf het kingsize bed, nog steeds in haar bikini, de airco zachtjes zoemend op de achtergrond. Luca en Matteo gingen tegenover haar zitten op het voeteneinde, allebei al een beetje rood van de zon en de drank, maar vooral van de spanning die in de kamer hing.

Ze keek hen aan, lippen krullend in een ondeugende glimlach. “Laten we een spelletje doen,” zei ze zacht, stem net laag genoeg om intiem te klinken. “Strippoker.”

De mannen lachten meteen, een mengeling van verrassing en opwinding. Luca schudde zijn hoofd, maar zijn ogen glinsterden. “Serieus? Je hebt bijna niks aan.”

Tess knipoogde traag. “Dan hoef je ook niet bang te zijn dat je verliest, toch?”

Matteo grinnikte, pakte het pak kaarten dat op het dressoir lag. “Oké. Deal.”

Ze gingen zitten in een driehoek op het bed. Tess schudde de kaarten alsof ze nooit anders had gedaan, met soepele vingers en zelfverzekerde bewegingen. Ze had inderdaad veel gepokerd, vroeger met Tom en vrienden, in studentenkamers en op feestjes. Ze kon bluffen als de beste: een pokerface die niemand doorzag, een lichte glimlach die alles kon betekenen.

De eerste paar rondes waren voorspelbaar. Luca en Matteo verloren snel hun shirts. Brede borstkas, getrainde buikspieren, een lichte glans van zweet in het zachte licht van de lampen. Tess won elke hand. Ze legde haar kaarten neer met een triomfantelijk lachje, schonk hun glazen bij en zei: “Kom op jongens, niet zo verlegen. Nog een rondje?”

Ze verloren hun shorts. Nu zaten ze in strakke boxers, de contouren duidelijk zichtbaar. Ze keken elkaar aan, half lachend, half ongelovig. Tess had nog steeds haar bikinitopje en -broekje aan. Niet één ronde verloren.

“Jullie zijn echt niet goed bezig,” plaagde ze, terwijl ze de kaarten opnieuw deelde. “Beter jullie best doen.”

Weer won ze. Luca zuchtte theatraal, stond op en schoof zijn boxer omlaag. Hij was half hard, en toen hij ging zitten zag Tess precies wat ze wilde zien: stevig, dik genoeg, met een lichte kromming. Ze beet op haar lip, ogen glinsterend.

“Volgende ronde, jongens.”

Matteo verloor ook. Hij stond op, trok zijn boxer uit en liet hem vallen. Langer dan Luca, slanker, maar net zo hard. Hij ging weer zitten, benen licht gespreid, en keek haar aan met een mix van balen en opwinding.

“Fuck,” mompelde Luca. “We hadden gehoopt jóu uit de kleren te krijgen.”

Tess lachte zacht, leunde achterover op haar ellebogen, borsten licht deinend onder het topje. “Jullie hebben alleen nog een bovenstukje en een broekje over,” zei Matteo quasi-verbaasd. “Nog een ronde?”

De mannen keken haar aan, half lachend, half smekend.

“We hebben niks meer,” zei Luca.

Tess trok een wenkbrauw op, knipoogde langzaam.

“Nee, júllie hebben niks meer,” zei ze zwoel. “Maar jullie kunnen altijd nog wel opdrachten uitvoeren.”

Ze liet de woorden even hangen. De kamer werd ineens stiller, heter.

Luca slikte zichtbaar. Matteo leunde iets naar voren.

“Wat voor opdrachten?” vroeg hij, stem laag.

Tess glimlachte, traag en gevaarlijk.

“Dat zien we nog wel,” zei ze. “Maar eerst… nog een rondje kaarten. Of durven jullie niet meer?”

Ze pakte de kaarten weer op, schudde ze, en keek hen aan met diezelfde pokerface die ze de hele avond al had.

Alleen dit keer speelde ze niet om te winnen.

Ze speelde om te zien hoe ver ze konden gaan. En hoe ver zíj wilde gaan.

De mannen keken elkaar aan, een korte aarzeling in hun ogen, half lachend, half ongelovig. Luca schudde zijn hoofd, maar zijn grijns was breed. Matteo leunde achterover, armen over elkaar, alsof hij wilde zien hoe ver ze zou gaan.

Tess voelde de spanning in de kamer als een warme stroomstoot. Ze leunde iets voorover, liet haar stem laag en zwoel klinken.

“Hier, ik maak het makkelijker voor jullie.”

Ze reikte achter haar rug, haakte haar vingers onder de sluiting van haar bikinitopje en trok het los. De stof gleed langzaam van haar borsten, tepels hard van de airco en de anticipatie. Ze liet het topje naast zich op het bed vallen en bleef zitten, borstkas licht naar voren, ogen op hen gericht.

Luca slikte zichtbaar. Zijn lans veerde een beetje op. Matteo’s adem stokte even, zijn hand ging onbewust naar zijn eigen lengte en kneep zachtjes. Ze reageerden met hun hele lichaam: schouders die aanspanden, adem die sneller ging, pupillen die verwijdden.

“Deal,” zei Luca schor.

Tess glimlachte triomfantelijk, pakte de kaarten en deelde opnieuw. Deze keer speelde ze bewust slecht. Ze bluffde te hoog, vouwde te laat, liet hen winnen. Ze legde haar kaarten neer met een gespeelde zucht.

“Verloren.”

Ze stond op, langzaam, liet haar heupen licht wiegen. Ze ging tegenover hen staan, vingers haakten onder de bandjes van haar bikinibroekje. Ze trok het omlaag en liet het langzaam over haar heupen glijden, over haar dijen, tot het op de grond viel. Ze stapte eruit, naakt, huid nog warm van de zon, een lichte glans van zweet op haar buik.

De mannen keken haar aan. Genoten. Ogen die over haar gleden: borsten, navel, het zachte driehoekje tussen haar benen. Ze hoorden hun adem stokken, zagen hun handen sneller bewegen.

Tess keek hen aan, ogen half dicht, lippen licht geopend.

“Nog een rondje?” vroeg ze zacht. “Wie wint mag bepalen wat er gebeurt.”

Ze deelde weer. Verloor bewust. Legde haar kaarten neer met een kleine zucht.

De mannen gniffelden, een laag, opgewonden geluid. Matteo won deze ronde. Hij leunde voorover, ellebogen op zijn knieën, ogen donker.

“Pijp me,” zei hij lomp, stem rauw.

Tess lachte met een zacht, ondeugend geluid dat door de kamer galmde. Ze liet zich op handen en voeten zakken, kroop langzaam naar hem toe over het bed. Haar borsten deinden bij elke beweging, haar heupen wiegden. Ze stopte voor hem, keek omhoog, ogen op de zijne gericht.

Ze nam hem in haar mond.

Rustig. Lange halen. Haar tong plat langs de onderkant, lippen strak, langzaam naar voren en terug. Ze keek van de ene naar de andere terwijl ze zoog. Eerst Matteo, diep in haar mond, dan een korte blik naar Luca, die zichzelf nog steeds vasthield, adem stokend. Ze liet Matteo even los met een nat geluidje, likte over haar lippen en kroop een stukje naar Luca toe, nam hem ook in haar mond, dezelfde lange, trage halen. Toen terug naar Matteo.

Ze speelde met hen. Liet ze voelen hoe ze de regie had, ook nu ze op haar knieën zat. Haar handen bleven op het bed, ze gebruikte alleen haar mond met een diepe, langzame, soms een lichte zuigbeweging die hen liet kreunen.

De kamer vulde zich met hun zware ademhaling, het natte geluid van haar lippen, het zachte gekreun dat ze niet konden onderdrukken.

Tess keek Matteo recht aan, ogen donker en hongerig. Ze likte langzaam over haar onderlip, boog iets voorover zodat haar borsten deinden, en zei met een stem die laag en bevelend klonk:

“Neem me.”

Matteo aarzelde geen seconde. Hij draaide zich om haar heen, handen op haar heupen, trok haar billen iets omhoog. Ze voelde zijn eikel tegen haar ingang drukken, hard en heet. Met één lange, trage stoot gleed hij naar binnen. Tess hapte naar adem, rug krommend, nagels in het laken. Hij vulde haar precies goed, diep genoeg om haar te laten kreunen.

Luca ging voor haar zitten, benen wijd, zijn lengte recht voor haar gezicht. Ze opende haar mond zonder aarzelen, nam hem diep, tong plat langs de onderkant, lippen strak. Ze zoog ritmisch, liet hem glijden tot achterin haar keel, terwijl Matteo van achteren begon te stoten, eerst langzaam, toen sneller en harder.

De kamer vulde zich met natte geluiden, zware ademhaling, laag gekreun. Tess voelde zich genomen, gebruikt, maar op de beste manier: zij bepaalde het tempo, zij bepaalde hoe diep, hoe hard. Ze duwde haar heupen naar achteren om Matteo dieper te laten gaan, liet Luca’s handen in haar haar glijden terwijl ze hem pijpte.

Het duurde niet lang.

Matteo gromde als eerste, stootte nog drie keer diep en kwam klaar, heet pulserend zaad stroomde diep in haar. Luca volgde seconden later, kreunde haar naam en spoot in haar mond. Ze slikte reflexmatig, liet hem los met een nat geluidje, een dun draadje dat van haar lip hing.

Ze lieten zich uitgeput vallen op het bed, hijgend, zwetend, armen slap langs hun zij.

Tess veegde haar mond af met de rug van haar hand, keek naar hen en lachte kort, ongelovig.

“Niet zo snel,” zei ze, stem nog hees. “Ik wil ook wat.”

Luca opende één oog, grijnsde vermoeid. “Sorry schat… even bijkomen.”

Matteo mompelde iets onverstaanbaars, draaide zich op zijn zij en sloot zijn ogen.

Tess voelde de irritatie opborrelen. Ze had net twee mannen in haar gehad, had hen laten klaarkomen, en nu lagen ze daar als een stel uitgeputte pubers.

“Fuck off,” zei ze scherp. “Flikker dan maar op.”

Ze stond op, naakt en nog glanzend van zweet, liep naar de deur en rukte hem open.

“Eruit. Nu.”

Luca keek haar aan, half lachend, half geschrokken. “Serieus?”

“Serieus.”

Matteo kreunde, stond langzaam op en pakte zijn boxers. Ze liepen langs haar heen , naakt met de kleren in hun handen, en verdwenen de gang in. Tess smeet de deur achter hen dicht, harder dan nodig.

“Stelletje klootzakken,” mompelde ze, leunend tegen de deur. Ze voelde zich ineens leeg. Niet voldaan. Niet bevredigd. Alleen maar… gebruikt. En niet op de goede manier.

Ze liep naar de badkamer, douchte heet en lang, schrobde hun geur van haar huid. Toen ze eruit kwam, voelde ze zich schoner, maar ook rustelozer.

De laatste paar dagen op Bali waren minder geworden. De zon brandde nog steeds, het eten was nog steeds heerlijk, de zee nog steeds blauw, maar de kick was weg. Ze lag minder lang bij het zwembad, maakte minder foto’s, beantwoordde minder DM’s. Ze miste iets. Spanning. Controle. Iets dat haar liet voelen dat ze leefde op het scherp van de snede.

Ze begon uit te kijken naar huis.

En vooral: ze was nieuwsgierig naar wat Alexander wilde vragen.

Geen voorstel, had hij gezegd. Wat anders.

Ze pakte haar telefoon en opende hun chat. Zijn laatste bericht stond er nog:

Prima. Geniet nog even. We spreken snel.

Ze typte niets terug.

Nog een paar dagen. Dan zou ze het weten.

Trefwoord(en): Bali, Vakantie, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!