Dansen Op Het Ijs - 2

.
William blijft maar doorgaan, hij stoot zich steeds harder bij me naar binnen maar het doet me amper iets. Doordat Colin in mijn hoofd is gekropen ben ik er niet echt bij, alsof ik vanuit een nevel mezelf van bovenaf zie liggen, onder hem, terwijl hij me neukt. Op een gegeven moment wordt William pissig: ‘hey Amy, wat lig je er nou als een dooie vis bij, doe eens mee, yes?’ Heel even open ik mijn ogen maar doe ze dan weer dicht, ik kan het niet, hij moet het maar alleen doen. ‘Niet normaal zeg,’ moppert William dan nog even, maar daarna gaat hij weer op me los. Het is warm in de kamer en hij begint flink te zweten, waardoor hij steeds meer over me heen glibbert.


Dwalen in de mist

Hijgend en grommend is William met me bezig, terwijl ik ondertussen op een filmpje in mijn hoofd almaar Colin zie. Hoe hij altijd naar me lachte als ik een grapje maakte, hoe we speelden als kinderen, hoe voorzichtig hij was bij het schaatsen, hoe hij naar me zwaaide toen hij vertrok…
Dan valt William stil en geeft hij een klap tegen allebei mijn tietjes, waardoor ze keihard op mijn lijf heen er weer wiebelen. ‘Auauw, dat doet pijn’ mompel ik. ‘Ja, natuurlijk, dat is ook de bedoeling, stomme meid. Damned Amy, wat is er toch met jou aan de hand!’ gromt William, die nu echt wel boos is. Ik kijk hem aan en terwijl ik de tranen voel komen opzetten haal ik mijn schouders op: ‘kweenie, het voelt zo ver weg allemaal.’

‘Stomme meid’ gromt William dan nog een keer, waarna hij zich met me omdraait en mij boven op hem zet. Ik bedenk me nog dat het wel lijkt of ik niks weeg, maar dan zeilen mijn gedachten alweer weg. ‘Hup Amy, doe eens wat’ commandeert William dan, terwijl hij zich weer in me stoot. Daarna pakt hij me bij mijn heupen beet en tilt hij me op, waarna hij me weer laat zakken. ‘Komop Amy, wippen!’ commandeert hij dan. Ik doe wat hij me zegt maar het lukt niet echt, steeds floept zijn piemel uit me en valt dan met een hard geluidje op zijn buik. ‘fuck, ik zal jou nog eens neuken’ zegt William dan, steeds nijdiger. Daarna draait hij me weer op mijn rug, sjort mijn benen omhoog en neukt hij me keihard verder, boos.

Eindelijk schiet hij zijn zaad in me en normaal gesproken zou ik daar blij om zijn, denk ik. De eerste keer dat een jongen in me klaarkomt zou iets moois moeten zijn, maar het vervelende is dat ik echt helemaal niks voel en nog steeds alles heel mistig beleef. ‘Ik wil naar huis’ zeg ik zachtjes als William van me afrolt. ‘Mooi niet Amy’ reageert hij bot, ‘ik heb deze kamer voor een hele nacht betaald, we blijven hier want ik wil je nog een keer neuken straks. En dan moet je wel meedoen!’ zegt hij bijna dreigend. Als antwoord keer ik mijn rug naar hem toe en na een tijdje val ik gelukkig in slaap.

Ik word wakker omdat William weer op me bezig is, blijkbaar is hij in mijn slaap weer in me gekomen. ‘Waddoejuh? Mompel ik, nog half in slaap. ‘Wat denk je? Volgens mij lijkt dit op neuken’ grijnst William. ‘Doe je nou mee?’ Als antwoord doe ik mijn ogen weer dicht en laat mijn hoofd opzij vallen, hij doet maar. Dit keer duurt het nog langer dan de eerste keer, hij blijft maar doorgaan. Op een gegeven moment legt hij zelfs mijn benen over zijn schouders, zodat ik bijna dubbelgevouwen onder hem lig. Iedere keer stoot hij zijn lange piemel helemaal diep in me en op een gegeven moment begint het echt een beetje pijn te doen.

‘Ik wil naar huis’ is dan het enige wat ik nog uit kan brengen. De mist wil maar niet optrekken, hij wordt eerder steeds dichter, waardoor ik niet echt meer het gevoel heb dat ik hier nog ben. Ik wil naar mijn bed, wegduiken, aan Colin denken, naar hem toe gaan. Nadat William eindelijk is klaargekomen ga ik onder de douche, waarna ik me zwijgend aankleed. Even later zijn we op de terugweg, terwijl ik naast een boze William zit die zich genegeerd voelt.

Terug op aarde

Na mijn ontmaagding kwam ik dagenlang mijn bed niet uit, ik had er gewoon de energie niet voor en ik wilde bovendien William ontlopen, liefst zag ik hem nooit meer. Toen me eenmaal wél lukte op te staan voelde ik me een zombie, ik was er wel maar toch ook weer niet. Als mensen iets tegen me zeiden drong het pas veel later tot me door en op een gegeven moment maakte mum zich zo’n zorgen dat ze me, tegen mijn zin, zo ongeveer meesleurde naar de dokter. ‘Een nervous-breakdown’ concludeerde onze huisarts. Die me daarna doorstuurde naar een shrink, een psycholoog die me uithoorde over wat er met me aan de hand was.

In totaal ging ik daar drie keer naartoe, waarna zij constateerde dat mijn verdriet om het vertrek van Colin de oorzaak was. Ik zou me in de steek gelaten voelen en ik had dat volgens haar daarna zo ver mogelijk weggestopt. Ik deed dat door veel te snel iets te beginnen met William en toen die me ontmaagdde werkte dat volgens haar alsof de dop uit een champagnefles schoot, waarna alle pijn in nog heviger mate terugkwam. Het kwijt zijn van Colin, het kwijt zijn van ons samen schaatsen, álles rolde als een verwoestende golf over me heen. Het moest tijd krijgen en zou dan vanzelf wel slijten, volgens haar. Maar toen ik me na drie maanden nog steeds zo voelde moest ik nog een keer naar haar toe en schreef ze me antidepressiva voor, pillen om me beter te voelen.

En dat gebeurde ook, langzaam voelde ik weer wat meer en trok de grijze mist die in me heerste een beetje op. Maar niet helemaal, ik bleef me nog steeds wel voelen alsof ik een toeschouwer was in mijn eigen leven. Al die tijd stuurde Colin me regelmatig berichtjes, dat hij van mijn broer Andy had gehoord dat het niet zo goed met me ging en dat hij me ook zo miste. Ik beantwoordde ze geen van allen, haalde er alleen maar mijn schouders over op, wat had ik eraan, terwijl hij daar maar gewoon in Texas bleef zitten. Na een tijdje opende ik zijn berichtjes zelfs niet meer, ze deden te veel pijn.

Ook ging de bezorgdheid van mum en dad me steeds meer tegenstaan, het liefst werd ik met rust gelaten. Dat gold ook voor de paar vriendinnen die ik had, ik duwde hen in die tijd van me af. Ik kon hun gekwebbel niet me om me heen hebben, over vriendjes en dat buiten de zon scheen en dat ik het leven weer op moest gaan pakken. Hallo zeg, als ik dat kon deed ik dat wel. De enige die ik eigenlijk nog wel om me heen kon hebben was Andy. Van een klier veranderde hij in een broer die lief voor me was. Hij bood me zelfs aan om in de plaats van Colin met me als paar te gaan kunstrijden. Hij is supergoed in ijshockey en voor het eerst kon ik weer een keer hartelijk lachen. Alsof Andy dat ooit zou willen, stoppen daarmee om dan met mij de ijsbaan op te gaan, hoe vaak noemde hij wat Colin en ik op het ijs deden niet ‘tutterig ijsgedoe’.

De winters in Colorado kunnen lang duren en dit jaar hadden we er ook weer zo eentje. De eerste sneeuw viel al in oktober. Iedere keer weer viel er weer nieuwe en leek het of we opnieuw aan de winter begonnen. Toen eindelijk de lente kwam was iedereen blij en zelf voelde ik ook weer voor het eerst een beetje echte blijdschap. Op school bouwde ik beetje bij beetje weer m’n vriendschappen op, maar William wilde ik absoluut niet meer om me heen hebben. In het begin probeerde hij weer wat met me te beginnen, maar ik had ingezien dat het tussen ons toch nooit iets kon worden, ik had hem alleen maar genomen om Colin te vergeten, wat dus totaal averechts uitpakte. Eén ding hield ik wel aan hem over, namelijk de manier van leven van skaters. Ik ben vooral hun lossere kledingstijl leuk gaan vinden, waardoor ik er inmiddels anders dan de anderen uitzie.

Net in de tijd dat het lente werd deed William nog een ultieme poging om weer wat met me te krijgen. We gaan als school deelnemen aan de jaarlijkse hardloopwedstrijd van ons stadje en na alle misère van afgelopen winter was het hard nodig om mijn conditie weer op te bouwen. Dus liep ik buiten schooltijd eindeloze rondjes op de hardloopbaan en op een middag kwam William ineens naast me rennen. Ik liet hem even begaan maar natuurlijk begon hij toen weer te zeuren over waarom ik niks meer met hem wilde. Maar ik bleef zwijgend doorrennen, hij moest het maar zelf uitzoeken.

‘Door het fiasco van je ontmaagding zeker’ zei hij op een gegeven moment. Dat was het moment dat ik stiel viel, waarna hij ook stopte en naar me toe kwam lopen.
‘Hoezo was dat een fiasco?’ zei ik toen. ‘Volgens mij heb je je twee keer lekker op me uit kunnen leven toch?’
‘Ehm, ja, dat wel, maar zeg nou eerlijk, je was er niet helemaal bij, hè?’
Niet te geloven, die kerel. ‘ohw, dat weet je dus nog. En toch ging je maar door.’
Ineens kreeg hij een brede grijns op zijn gezicht: ‘zie je wel? Ik wist het wel, je neemt het me kwalijk.’
De lul. ‘Helemaal niet, William, ik wou het zelf dat je me ontmaagdde, want ik dacht dat ik je leuk vond. Maar toen je merkte dat het niks werd ging je maar door. Zo’n jongen hoef ik niet. Ik voel niks meer voor je.’ En weg was ik weer. Daarna droop hij af en liet hij me voortaan met rust.

Surprise

Na deze laatste confrontatie met William voel ik me een stuk lichter, er is eindelijk een hoofdstuk afgesloten. Niet alleen met hem maar ook in mijn verdriet om Colin en al met al begint in mijn hoofd ook het laatste restje mist op te trekken.

Eindelijke is het zover, de jaarlijkse hardloopwedstrijd wordt gehouden. Hij wordt altijd georganiseerd op de laatste zondag van maart en het is dan traditie dat zo ongeveer iedereen in ons stadje dan uitloopt om de renners aan te moedigen. En het is ook traditie dat er daarna altijd een groot feest is, met kermis en rodeo en braderie en weet ik wat niet allemaal meer. Want het is de viering van het begin van de lente en iedereen is dat helemaal in feeststemming. En dit jaar hebben we helemaal geluk want het is ook écht lente. Al sinds begin maart is het warmer dan normaal. Zo’n beetje alle sneeuw is al weggesmolten en als het eindelijk de laatste zondag van maart aanbreekt is iedereen zo opgewonden als maar kan.

Ik heb me helemaal suf getraind, het voelde lekker om door veel beweging weer helemaal in mijn lichaam te komen. Ook trainde ik verschillende keren samen met mijn broer Andy die de run ook gaat lopen, en we zijn nu helemaal klaar voor de ‘Ten miles’, de meest gewilde afstand. Alle kilo’s die ik tijdens mijn depressie opliep zijn verdwenen en ook in mijn hoofd is het weer bijna helemaal helder geworden. En als ik mezelf in de spiegel zie ben ik weer tevreden met wat ik zie. Mijn lijf is afgetraind en nadat ik ook mijn ballet opnieuw oppakte voel ik me er weer helemaal in thuis. Ik ben weer fit, mijn sixpackje is terug. Ik mag weer gezien worden en dus kan ik m’n vettrouwde hardloopoutfit aan doen, die bestaat uit een broekje en een stevige sportbeha, met daartussen mijn blote buik. Ik maak me een piepklein beetje op met de speciale make-up die ik ook altijd bij de kunstschaatswedstrijden gebruikte en nadat ik mijn haar op ene hoge staart heb gedaan ben ik er helemaal klaar voor.

Er doen uit het stadje maar ook vanuit de verre omtrek zeker vijfduizend mensen mee en om het niet een chaos te laten worden wordt er in tien groepen gestart. Ik zit in de zesde en ik heb me helemaal naar voren gewurmd, om meteen een begin te kunnen maken in mijn eigen tempo. Ik weet namelijk dat ik wat harder loop dan de meeste andere hardlopers en wil voorkomen dat ik straks in andermans tempo’s file moet lopen. Het verbaast me dat Andy zich ook in mijn startgroep manoeuvreert, meestal loopt hij met jongens van zijn ijshockeyteam. ‘Ik loop dit keer liever samen met jou, zusje’ zei hij met een brede grijns toen ik hem naar het waarom vroeg. Vreemd, maar wel leuk, het afgelopen half jaar zijn we echt naar elkaar toegegroeid. Laatst zei hij nog dat hij zich serieus zorgen had gemaakt om mij, wat ik echt zo lief vond.

Bij het startschot zijn we als een van de eersten weg en meteen weten we een goede cadans te vinden. In het begin zetten we er een flink tempo in om iedereen goed voor te komen, maar niet te lang, wetende dat we anders halverwege ‘de man met de hamer tegenkomen’ en het daarna een tijdje te rustig aan zullen moeten doen om het vol te houden. Om beurten lopen we op kop en dankzij de aanmoedigingen van de mensen langs de route is het bijna of we met vleugels lopen, het is zo stimulerend allemaal. Het maakt me blij dat ik er weer helemaal bij ben, pas sinds het lichter in mijn hoofd is geworden kreeg ik in de gaten hoever ik was afgedreven van iedereen om me heen.

Het is warm waardoor het tegen het einde lastig wordt om het ritme vast te houden Bovendien zijn we in de staart van de startgroep voor ons terecht gekomen, waardoor we steeds vaker worden gehinderd door andere lopers. En dan, in een bocht waarna we in de verte al de finish kunnen zien, gebeurt het. Er staat iemand langs de kant met een groot bord omhoog waarop staat ‘Love you Amy’. Het is niet te missen, ik loop er bijna tegen aan. Huh? Ik ben moe en heb bovendien niet veel tijd om te kijken. Was dat Colin die dat bord omhooghield? Ik kijk Andy vragend aan en weet dan al het antwoord want hij heeft een brede grijns op zijn gezicht. ‘Wist jij hiervan?’ Hij knikt, maar heeft net als ik nog te weinig adem om verder te kunnen praten. In stilte lopen we nog zo hard mogelijk op de finish af, terwijl alle rust in mijn hoofd weer is verdwenen. Colin! Wat doet die nu hier?

En nu?

Als we over de finish komen zijn we allebei drijfnat van het zweet. Ik weet dat ik me nu heel voldaan zou moeten voelen omdat we het hebben gehaald, maar dat voelt niet zo, alles staat weer op zijn kop. Nu eerst maar naar Colin toe, vragen wat hij hier komt doen. Maar hij is me voor want net als ik zijn kant op wil lopen is hij al bij ons. Het komt niet in me op hem te omhelzen, bovendien ben ik kletsnat van het zweet, waardoor het sowieso niet zo’n goed idee is om wie dan ook te omhelzen. En terwijl Andy zorgt dat hij zich uit de voeten maakt staan Colin en ik elkaar eerst een tijd alleen maar wat aan te kijken.

‘Wat ben je veranderd’, zegt hij dan. Ik knik, ja, dat weet ik. Hij is nog maar negen maanden weg maar het voelt eerder alsof we elkaar in jaren niet zagen. Hij is ook veranderd, nog iets langer maar ook wat breder geworden. En vooral zijn gezicht is veranderd, het jongensachtige is er bijna vanaf. ‘Je bent nóg mooier geworden, Amy’ zegt hij dan, fluisterend bijna. Ik haal mijn schouders op, ja, het zal wel als hij dat zegt. Tot nog maar kortgeleden was ik daar echt niet mee bezig, met mijn uiterlijk, maar van binnen weet ik wel zeker dat ik ben veranderd. Het lijkt zo lang geleden, dat ijsdansen van ons. Ik bedenk me dat allemaal terwijl ik, mijn hoofd een tikje schuin houdend, hem nog steeds bekijk, langzaam van top tot teen en weer terug.


Colin wordt er verlegen van en grinnikt dan: ‘zo ken ik je weer, zoals je je hoofd nu houdt. Dan sta je iets te bedenken.’
Dan knik ik, ja, dat klopt wel, want ik vraag me af of ik hier wel zo blij mee ben. Hij was net een beetje uit me en nu is hij er weer, in levenden lijve nog wel en dendert hij zomaar mijn leven weer binnen.
Ik weet eigenlijk niks te zeggen en draai me dan om en loop Andy achterna, naar het sportcentrum waar onze kleding ligt. Daar douche ik me terwijl het éen grote gedachtenbrij is in mijn hoofd.


Liefs,
Zazie

Trefwoord(en): Eerste Keer, Maagd, Met Familie, Young Adult, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!