Door: Leen
Datum: 02-03-2026 | Cijfer: 9.9 | Gelezen: 37
Lengte: Lang | Leestijd: 15 minuten | Lezers Online: 1
Trefwoord(en): Fantasy, Middeleeuwen, Passie, Tijdreizen, Verlangen,
Lengte: Lang | Leestijd: 15 minuten | Lezers Online: 1
Trefwoord(en): Fantasy, Middeleeuwen, Passie, Tijdreizen, Verlangen,
Vervolg op: Het Satorvierkant - 44: Epiloog
Slot
14 januari 2015. Het Musée de la Tapisserie, Bayeux, Frankrijk.
De lucht in de langgerekte, donkere museumzaal is koel, droog en streng gecontroleerd. Het zachte, constante gezoem van de klimaatbeheersing vult de ruimte met een klinische stilte. Hier ruikt het naar schoon stof, geboende vloeren en eeuwenoude, geconserveerde geheimen.
Wolf en Marie lopen zij aan zij door de schemering. Een warme, zachte lichtstrook verlicht uitsluitend het zeventig meter lange, linnen doek achter het dikke veiligheidsglas. Honderden toeristen schuifelen fluisterend langs het wereldberoemde tapijt. Ze staren vol ontzag naar de geborduurde schepen van Willem de Veroveraar, naar de felle komeet van Halley en naar de chaotische, bloederige Slag bij Hastings. Ze zien een prachtig, historisch stripverhaal van wol en linnen. Maar Wolf en Marie zoeken niet naar ridders of stervende koningen. Ze zoeken naar een schaduw. Naar een rimpeling. Naar het onzichtbare naschrift van een epische strijd die geen enkele reguliere geschiedenisboeken ooit heeft gehaald.
Marie knijpt zachtjes in Wolfs hand. Haar handpalmen zijn klam van de spanning. Ze schuifelen langzaam verder, paneel na paneel, hun ogen zijn strak gericht op de ruwe, kleurrijke wollen draden. Ze speuren koortsachtig het hoofdverhaal af, maar hun blik dwaalt telkens onwillekeurig af naar de smalle, decoratieve friezen aan de boven- en onderkant van het doek. Daar lieten de middeleeuwse wevers, vaak monniken of hofdames, doorgaans hun eigen, verborgen boodschappen achter, verpakt in fabeldieren en obscure symboliek.
Paneel dertig. Paneel veertig. Het felle strijdgewoel van 1066 barst los op het linnen doek. Saksische schilden breken. Normandische paarden steigeren. De adem van Wolf stokt even in zijn keel bij het zien van de kletterende zwaarden; de herinnering aan de ijskoude grot en de geur van gespleten botten trekt als een fantoompijn door zijn spieren. Ze naderen het abrupte, rafelige einde van het eeuwenoude tapijt. Het laatste gedeelte ontbreekt officieel. Historici beweren al eeuwenlang dat de laatste meters in de loop der tijd verloren zijn gegaan.
Wolfs stappen vertragen. Vlak voor het doek eindigt, in de uiterste rechterbenedenhoek van het voorlaatste, ogenschijnlijk onbelangrijke tafereel, trekt iets kleins zijn onmiddellijke aandacht. Het valt totaal niet op voor het ongetrainde oog. De toeristen lopen er blindelings aan voorbij, gretig op weg naar de uitgang en de souvenirwinkel. "Kijk," fluistert Wolf schor. Hij wijst met een trillende vinger, gevaarlijk dicht bij het veiligheidsglas.
Marie leunt voorover, haar gezicht slechts centimeters van het glas verwijderd. Ze knijpt haar ogen tot spleetjes in de zachte verlichting. Haar hart begint plotseling een zware, onregelmatige roffel tegen haar ribbenkas te slaan. Daar, verborgen in de onderste rand, geborduurd met ietwat vervaagde, roestbruine, okergele en houtskoolzwarte draden, weeft zich een klein, volkomen afwijkend tafereel af. Geen paarden. Geen kronen. Geen veldslag om de Engelse troon. Het toont een diepe, donkere scheur in een massieve bergwand. Voor de gapende opening liggen verschillende, kleine figuren roerloos op de grond. Ze dragen zwarte maliënkolders en schilden met een donker kruis erop. Ze zijn bedolven onder grote, zware rotsblokken. Een verpletterd, arrogant leger dat zijn graf heeft gevonden. Een middeleeuwse wever heeft met uiterste precisie het fatale einde van Graaf Robert en zijn mannen vastgelegd.
Maar het is het beeld direct daarnaast dat Marie een verstikte, betraande snik laat slaken. Iets verderop in de marge staan twee figuren fier overeind. Ze keren de ingestorte, verwoeste berg resoluut en voorgoed de rug toe. De mannelijke figuur is opvallend groot en massief weergegeven. In zijn ene hand houdt hij geen bloedig zwaard meer vast, maar een zware, geblokte smidshamer. De vrouw naast hem is smaller en gehuld in een donkere mantel. Haar gezicht is geweven met slechts een paar simpele draden, maar de grote, gestikte ogen stralen een onmiskenbare, intense herkenning uit. Hun wollen handen zijn stevig in elkaar verstrengeld. Boven hun hoofden, in gebroken, ietwat scheef geborduurd middeleeuws Latijn, staan drie korte, raadselachtige woorden: IGNIS UMBRAM VICIT. Het vuur heeft de schaduw overwonnen.
Wolf en Marie staren ademloos naar de oeroude draden. De opluchting stroomt als hete honing door hun aderen en doet hun spieren ontspannen. Wulfbehrt en Maryam stierven niet in de verpletterende orkaan van de instortende tijdlijn, maar hebben de apocalyptische klap van de paradox en de kosmische schokgolf van de steen overleefd. Ze ontsnapten aan het vallende puin, bevrijdden zich uit de helse grot en lieten de dodelijke, vergiftigde erfenis van het Amulet letterlijk onder de rotsen achter zich. De wevers van Bayeux, de stille getuigen van de geschiedenis, wisten de waarheid. En ze gaven die waarheid, duizend jaar later, direct door aan de enigen die het konden ontcijferen.
"Ze hebben het overleefd," fluistert Marie, terwijl een warme traan ongehinderd over haar wang ontsnapt en op haar trui valt. Ze lacht, een helder, volkomen bevrijd geluid dat de klinische stilte van het museum zachtjes doorbreekt. "Ze leven en ze kozen voor elkaar." Wolf slikt de harde, droge brok in zijn keel weg. "Ze hebben geschiedenis geschreven," antwoordt Wolf zacht. "Niet met magie of buitenaardse macht, maar met zweet, as en liefde. Gewoon, als mensen." Ze kijken nog een laatste, lange minuut naar het piepkleine meesterwerk van de tijd, prenten het beeld voor altijd in hun ziel en draaien zich dan volmaakt synchroon om. Ze laten het zeventig meter lange doek van oorlog en dood definitief achter zich.
Gevlochten in elkaars warmte lopen ze de donkere museumgang uit, de grote glazen deuren door, de foyer voorbij. Wanneer de dubbele deuren van het museum automatisch openschuiven, slaat het felle, ongefilterde Franse zonlicht hen als een warme, welkome deken vol in het gezicht. De moderne wereld begroet hen met het vrolijke gerinkel van een langsrijdende fiets, het geroezemoes van terrasjes en de frisse, zoute geur van de nabije zee. Wolf en Marie stappen de brede, zonovergoten straat op, ademen de schone, zwoele lucht diep in, en lopen lachend hun ongeschreven, grenzeloze toekomst tegemoet.
28 februari 2026 - bosweg D143, nabij de ruïnes van de abdij van Jumièges, Normandië.
Een felgekleurde Fiat komt met knarsende banden tot stilstand op de ruime, met dode bladeren bezaaide parking langs de bosrand. De late namiddagzon staat laag en werpt lange, grillige schaduwen over het vochtige asfalt. Diep in het woud is het al schemerig. Iets verderop steken de afgebrokkelde, witte torens van de geruïneerde abdij van Jumièges als uitgemergelde, waarschuwende vingers af tegen de strakblauwe lucht.
Uit de speakers van de wagen knalt op hoog volume de opzwepende, galopperende gitaarriff van Iron Maidens Run to the Hills. Kristof trekt de handrem op met een droge klik en draait resoluut de contactsleutel om. De muziek wordt halverwege een felle uithaal abrupt en genadeloos afgekapt. "We rijden al drie uur aan een stuk," mompelt hij, wrijvend over zijn stijve nek.
"Wolf moet nu echt even plassen," zegt Leen vanaf de passagiersstoel. Ze klikt haar gordel los en draait zich om naar de achterbank, waar hun grote, bruine Australische herdershond onrustig heen en weer drentelt. "Kom, jongen. Even de pootjes strekken." Ze opent het zware portier. De geur van het bos slaat haar onmiddellijk in het gezicht: een zware, muffe walm van natte schimmels, rottend hout en eeuwenoude aarde. Wolf springt gretig langs haar benen naar buiten. Zijn poten raken de drassige, modderige berm.
Maar zijn gebruikelijke, vrolijke enthousiasme verdampt in een fractie van een seconde. Het grote beest bevriest volkomen, halverwege een stap. Geen gesnuffel aan de bladeren. Geen opgewonden gekwispel. De hond drukt zijn oren plat in zijn nek, trekt zijn lippen op en laat zijn kop vervaarlijk zakken. Een diep, aards en borrelend gegrom begint laag in zijn borstkas te trillen. Het is een oergeluid van pure, instinctieve en rauwe angst. De haren op zijn ruggengraat rijzen in één rechte, agressieve lijn recht overeind.
"Wolf? Wat is er, jongen?" vraagt Leen. Een lichte huivering trekt over haar schouders, vermoedelijk veroorzaakt door de koele boslucht. De hond slaat geen acht op haar stem. Hij trekt de leren riem plotseling strak en staart dwangmatig naar de donkere, massieve wortels van een oude, met klimop overwoekerde eik, nauwelijks drie meter verderop. Dan ontsluit hij zijn kaken, ontbloot zijn scherpe tanden en begint wild, hysterisch en totaal oncontroleerbaar naar de drassige grond te blaffen.
"Kristof, hij doet raar," roept Leen over haar schouder, terwijl ze haar hakken in de modder zet om het sterke dier in bedwang te houden. "Waarschijnlijk een vos in een hol," roept Kristof nonchalant terug vanuit de auto, terwijl hij op zijn telefoon kijkt. Maar de hond weigert koppig te wijken. Hij hapt wild in de lucht richting de boom, alsof een onzichtbare vijand hem belaagt.
Leen laat haar blik afglijden van de blaffende hond naar de knoestige boomwortels. De wortels lijken in het schemerlicht op dikke, misvormde vingers die zich in de aarde klauwen. Precies daar, half verborgen onder een dikke laag rottend groen mos en zwarte modder, valt haar oog op iets afwijkends. Het is een minuscuul detail. Een korte schittering die een enkele, verdwaalde zonnestraal opvangt. Misschien zilverpapier, of een weggeworpen kroonkurk.
Een vreemde nieuwsgierigheid wint het van de logica. Ze snoert de stikkende, blaffende hond kort aan een verkeerspaaltje, negeert zijn wanhopige gejank, en stapt behoedzaam dichterbij. Haar sneakers zakken weg in de zompige aarde. Ze hurkt neer bij de eik. Ze reikt met een blote hand naar de modderige uitholling tussen de wortels.
"Leen, wat doe je nou? Je maakt je handen vies," klinkt de stem van Kristof, die inmiddels is uitgestapt. Hij sluit het portier met een doffe klap. Ze reageert amper. Met haar wijsvinger veegt ze de koude, zwarte aarde en de dode bladeren ruw weg. Haar vingers stuiten op iets hards. Het voelt als ijskoud metaal. Ze wrikt het object los uit de natte grond en trekt het omhoog. Het is een zilverkleurig hangertje. Het metaal zit onder de opgedroogde modder en groene aanslag. Het voelt zwaar aan, bijna onaangenaam in haar handpalm. In het midden van het verweerde vierkant zit een steen gevat. De steen heeft geen kleur; hij is transparant, maar dof geworden door jaren in de modder te hebben gelegen.
Kristof komt naast haar staan en kijkt over haar schouder mee. "Wat is dat?" vraagt hij verveeld. "Gooi weg, schat. Wie weet hoe lang dat daar al ligt te rotten." "Het is een sieraad," murmureert Leen. Haar stem klinkt ademloos. Wolf, achter haar, trekt zijn riem strak en begint pijnlijk hoog te janken, alsof het object in haar hand hem fysiek pijn doet. Maar Leen weigert los te laten. Ze wrijft met haar vuile duim de laatste restjes hardnekkige modder van de rand rondom de steen. De aarde valt weg en onthult fijne, ingesleten graveringen in het zilver. De letters staan niet in een normale zin, maar zijn vreemd genoeg gerangschikt in een wiskundig vierkant. Ze brengt het hangertje langzaam dichter naar haar gezicht. Haar ogen proberen de letters in het afnemende licht van het bos te ontcijferen. "Leen, kom op," zucht Kristof. "Het wordt koud en ik heb honger. We moeten door." Ze hoort hem nauwelijks. De letters trekken haar aandacht. Bijna onbewust fluistert ze de woorden, alsof ze proeft hoe ze klinken.
"Sator. Arepo. Tenet. Opera. Rotas."
Voor een fractie van een seconde lijkt de wereld om haar heen vreemd stil te vallen. De wind door de eikenbladeren stokt. Wolf zwijgt onmiddellijk, rukt zich los, deinst jankend achteruit en springt met de staart strak tussen zijn poten in de auto. Leen knippert met haar ogen. Het zwakke avondlicht valt precies door het kronkelende bladerdak op het hangertje. Heel even, slechts een enkele ademhaling lang, lijkt de doffe, transparante steen van binnenuit op te lichten. Een zwakke, ijzige gloed die op het ritme van haar eigen hartslag leek te kloppen. Een plotselinge, snijdende kou trekt recht door haar jas heen, en het donkere bos voelt opeens onpeilbaar diep en dreigend.
En dan, ver weg in de zwarte uithoeken van het woud, klinkt een langgerekt gehuil. Het klinkt eenzaam en rauw, een geluid dat de haren op haar armen onmiddellijk overeind doet staan. Leen laat het hangertje van schrik bijna vallen en sluit haar hand er krampachtig omheen. Ze kijkt geschrokken op. "Hoorde je dat?" Kristof draait zich zuchtend om en ritst zijn jas wat hoger dicht. "Wat? De wind door die oude ruïnes? Of een eenzame jachthond verderop? Kom op, Leen, laat dat stuk nepzilver toch liggen. Ik sta te bevriezen hier."
Leen opent haar hand langzaam en kijkt weer naar haar handpalm. De zon is inmiddels definitief achter een donkere wolk geschoven. Het hangertje in haar hand is ineens niet meer dan een modderig sieraad van de toeristenmarkt, met een vies en dof stukje glas erin. Geen gloed. Geen kloppend hart van steen. Enkel dood, verweerd metaal. De hond in de auto piept zachtjes, alsof het allemaal zat is en gewoon verder wil reizen.
Was het een truc van het licht? Een optische illusie veroorzaakt door vermoeidheid na een slopende autorit? Een plotselinge temperatuurdaling door de naderende avond? Ze schudt haar hoofd. Een lichte, nerveuze glimlach plooit haar lippen. "Je hebt gelijk," zegt ze, haar hartslag langzaam weer kalmerend. "Het is vast niks. Gewoon mijn verbeelding die op hol slaat."
Maar in plaats van het hangertje terug in de modder te gooien, sluit ze haar vingers er stevig omheen en laat ze haar hand gedachteloos in de diepe zak van haar jas glijden. Het metaal voelt vreemd zwaar en koud aan tegen haar been. Of beeldt ze zich dat ook maar in? Ze draait zich om en loopt terug naar de auto. De koplampen springen aan en snijden agressief door de invallende duisternis. Terwijl de wagen wegrijdt en de witte torens van de abdij van Jumièges langzaam oplossen in de donkere schaduwen, steekt de wind in het bos opnieuw op. Het ritselen van de bladeren klinkt even, heel even, bijna als een oud, geduldig gefluister.
EINDE
- - -
Meer nood aan Sator? Luister dan naar de soundtrack die ik bij het verhaal geschreven heb, check mijn profiel voor de link
De lucht in de langgerekte, donkere museumzaal is koel, droog en streng gecontroleerd. Het zachte, constante gezoem van de klimaatbeheersing vult de ruimte met een klinische stilte. Hier ruikt het naar schoon stof, geboende vloeren en eeuwenoude, geconserveerde geheimen.
Wolf en Marie lopen zij aan zij door de schemering. Een warme, zachte lichtstrook verlicht uitsluitend het zeventig meter lange, linnen doek achter het dikke veiligheidsglas. Honderden toeristen schuifelen fluisterend langs het wereldberoemde tapijt. Ze staren vol ontzag naar de geborduurde schepen van Willem de Veroveraar, naar de felle komeet van Halley en naar de chaotische, bloederige Slag bij Hastings. Ze zien een prachtig, historisch stripverhaal van wol en linnen. Maar Wolf en Marie zoeken niet naar ridders of stervende koningen. Ze zoeken naar een schaduw. Naar een rimpeling. Naar het onzichtbare naschrift van een epische strijd die geen enkele reguliere geschiedenisboeken ooit heeft gehaald.
Marie knijpt zachtjes in Wolfs hand. Haar handpalmen zijn klam van de spanning. Ze schuifelen langzaam verder, paneel na paneel, hun ogen zijn strak gericht op de ruwe, kleurrijke wollen draden. Ze speuren koortsachtig het hoofdverhaal af, maar hun blik dwaalt telkens onwillekeurig af naar de smalle, decoratieve friezen aan de boven- en onderkant van het doek. Daar lieten de middeleeuwse wevers, vaak monniken of hofdames, doorgaans hun eigen, verborgen boodschappen achter, verpakt in fabeldieren en obscure symboliek.
Paneel dertig. Paneel veertig. Het felle strijdgewoel van 1066 barst los op het linnen doek. Saksische schilden breken. Normandische paarden steigeren. De adem van Wolf stokt even in zijn keel bij het zien van de kletterende zwaarden; de herinnering aan de ijskoude grot en de geur van gespleten botten trekt als een fantoompijn door zijn spieren. Ze naderen het abrupte, rafelige einde van het eeuwenoude tapijt. Het laatste gedeelte ontbreekt officieel. Historici beweren al eeuwenlang dat de laatste meters in de loop der tijd verloren zijn gegaan.
Wolfs stappen vertragen. Vlak voor het doek eindigt, in de uiterste rechterbenedenhoek van het voorlaatste, ogenschijnlijk onbelangrijke tafereel, trekt iets kleins zijn onmiddellijke aandacht. Het valt totaal niet op voor het ongetrainde oog. De toeristen lopen er blindelings aan voorbij, gretig op weg naar de uitgang en de souvenirwinkel. "Kijk," fluistert Wolf schor. Hij wijst met een trillende vinger, gevaarlijk dicht bij het veiligheidsglas.
Marie leunt voorover, haar gezicht slechts centimeters van het glas verwijderd. Ze knijpt haar ogen tot spleetjes in de zachte verlichting. Haar hart begint plotseling een zware, onregelmatige roffel tegen haar ribbenkas te slaan. Daar, verborgen in de onderste rand, geborduurd met ietwat vervaagde, roestbruine, okergele en houtskoolzwarte draden, weeft zich een klein, volkomen afwijkend tafereel af. Geen paarden. Geen kronen. Geen veldslag om de Engelse troon. Het toont een diepe, donkere scheur in een massieve bergwand. Voor de gapende opening liggen verschillende, kleine figuren roerloos op de grond. Ze dragen zwarte maliënkolders en schilden met een donker kruis erop. Ze zijn bedolven onder grote, zware rotsblokken. Een verpletterd, arrogant leger dat zijn graf heeft gevonden. Een middeleeuwse wever heeft met uiterste precisie het fatale einde van Graaf Robert en zijn mannen vastgelegd.
Maar het is het beeld direct daarnaast dat Marie een verstikte, betraande snik laat slaken. Iets verderop in de marge staan twee figuren fier overeind. Ze keren de ingestorte, verwoeste berg resoluut en voorgoed de rug toe. De mannelijke figuur is opvallend groot en massief weergegeven. In zijn ene hand houdt hij geen bloedig zwaard meer vast, maar een zware, geblokte smidshamer. De vrouw naast hem is smaller en gehuld in een donkere mantel. Haar gezicht is geweven met slechts een paar simpele draden, maar de grote, gestikte ogen stralen een onmiskenbare, intense herkenning uit. Hun wollen handen zijn stevig in elkaar verstrengeld. Boven hun hoofden, in gebroken, ietwat scheef geborduurd middeleeuws Latijn, staan drie korte, raadselachtige woorden: IGNIS UMBRAM VICIT. Het vuur heeft de schaduw overwonnen.
Wolf en Marie staren ademloos naar de oeroude draden. De opluchting stroomt als hete honing door hun aderen en doet hun spieren ontspannen. Wulfbehrt en Maryam stierven niet in de verpletterende orkaan van de instortende tijdlijn, maar hebben de apocalyptische klap van de paradox en de kosmische schokgolf van de steen overleefd. Ze ontsnapten aan het vallende puin, bevrijdden zich uit de helse grot en lieten de dodelijke, vergiftigde erfenis van het Amulet letterlijk onder de rotsen achter zich. De wevers van Bayeux, de stille getuigen van de geschiedenis, wisten de waarheid. En ze gaven die waarheid, duizend jaar later, direct door aan de enigen die het konden ontcijferen.
"Ze hebben het overleefd," fluistert Marie, terwijl een warme traan ongehinderd over haar wang ontsnapt en op haar trui valt. Ze lacht, een helder, volkomen bevrijd geluid dat de klinische stilte van het museum zachtjes doorbreekt. "Ze leven en ze kozen voor elkaar." Wolf slikt de harde, droge brok in zijn keel weg. "Ze hebben geschiedenis geschreven," antwoordt Wolf zacht. "Niet met magie of buitenaardse macht, maar met zweet, as en liefde. Gewoon, als mensen." Ze kijken nog een laatste, lange minuut naar het piepkleine meesterwerk van de tijd, prenten het beeld voor altijd in hun ziel en draaien zich dan volmaakt synchroon om. Ze laten het zeventig meter lange doek van oorlog en dood definitief achter zich.
Gevlochten in elkaars warmte lopen ze de donkere museumgang uit, de grote glazen deuren door, de foyer voorbij. Wanneer de dubbele deuren van het museum automatisch openschuiven, slaat het felle, ongefilterde Franse zonlicht hen als een warme, welkome deken vol in het gezicht. De moderne wereld begroet hen met het vrolijke gerinkel van een langsrijdende fiets, het geroezemoes van terrasjes en de frisse, zoute geur van de nabije zee. Wolf en Marie stappen de brede, zonovergoten straat op, ademen de schone, zwoele lucht diep in, en lopen lachend hun ongeschreven, grenzeloze toekomst tegemoet.
28 februari 2026 - bosweg D143, nabij de ruïnes van de abdij van Jumièges, Normandië.
Een felgekleurde Fiat komt met knarsende banden tot stilstand op de ruime, met dode bladeren bezaaide parking langs de bosrand. De late namiddagzon staat laag en werpt lange, grillige schaduwen over het vochtige asfalt. Diep in het woud is het al schemerig. Iets verderop steken de afgebrokkelde, witte torens van de geruïneerde abdij van Jumièges als uitgemergelde, waarschuwende vingers af tegen de strakblauwe lucht.
Uit de speakers van de wagen knalt op hoog volume de opzwepende, galopperende gitaarriff van Iron Maidens Run to the Hills. Kristof trekt de handrem op met een droge klik en draait resoluut de contactsleutel om. De muziek wordt halverwege een felle uithaal abrupt en genadeloos afgekapt. "We rijden al drie uur aan een stuk," mompelt hij, wrijvend over zijn stijve nek.
"Wolf moet nu echt even plassen," zegt Leen vanaf de passagiersstoel. Ze klikt haar gordel los en draait zich om naar de achterbank, waar hun grote, bruine Australische herdershond onrustig heen en weer drentelt. "Kom, jongen. Even de pootjes strekken." Ze opent het zware portier. De geur van het bos slaat haar onmiddellijk in het gezicht: een zware, muffe walm van natte schimmels, rottend hout en eeuwenoude aarde. Wolf springt gretig langs haar benen naar buiten. Zijn poten raken de drassige, modderige berm.
Maar zijn gebruikelijke, vrolijke enthousiasme verdampt in een fractie van een seconde. Het grote beest bevriest volkomen, halverwege een stap. Geen gesnuffel aan de bladeren. Geen opgewonden gekwispel. De hond drukt zijn oren plat in zijn nek, trekt zijn lippen op en laat zijn kop vervaarlijk zakken. Een diep, aards en borrelend gegrom begint laag in zijn borstkas te trillen. Het is een oergeluid van pure, instinctieve en rauwe angst. De haren op zijn ruggengraat rijzen in één rechte, agressieve lijn recht overeind.
"Wolf? Wat is er, jongen?" vraagt Leen. Een lichte huivering trekt over haar schouders, vermoedelijk veroorzaakt door de koele boslucht. De hond slaat geen acht op haar stem. Hij trekt de leren riem plotseling strak en staart dwangmatig naar de donkere, massieve wortels van een oude, met klimop overwoekerde eik, nauwelijks drie meter verderop. Dan ontsluit hij zijn kaken, ontbloot zijn scherpe tanden en begint wild, hysterisch en totaal oncontroleerbaar naar de drassige grond te blaffen.
"Kristof, hij doet raar," roept Leen over haar schouder, terwijl ze haar hakken in de modder zet om het sterke dier in bedwang te houden. "Waarschijnlijk een vos in een hol," roept Kristof nonchalant terug vanuit de auto, terwijl hij op zijn telefoon kijkt. Maar de hond weigert koppig te wijken. Hij hapt wild in de lucht richting de boom, alsof een onzichtbare vijand hem belaagt.
Leen laat haar blik afglijden van de blaffende hond naar de knoestige boomwortels. De wortels lijken in het schemerlicht op dikke, misvormde vingers die zich in de aarde klauwen. Precies daar, half verborgen onder een dikke laag rottend groen mos en zwarte modder, valt haar oog op iets afwijkends. Het is een minuscuul detail. Een korte schittering die een enkele, verdwaalde zonnestraal opvangt. Misschien zilverpapier, of een weggeworpen kroonkurk.
Een vreemde nieuwsgierigheid wint het van de logica. Ze snoert de stikkende, blaffende hond kort aan een verkeerspaaltje, negeert zijn wanhopige gejank, en stapt behoedzaam dichterbij. Haar sneakers zakken weg in de zompige aarde. Ze hurkt neer bij de eik. Ze reikt met een blote hand naar de modderige uitholling tussen de wortels.
"Leen, wat doe je nou? Je maakt je handen vies," klinkt de stem van Kristof, die inmiddels is uitgestapt. Hij sluit het portier met een doffe klap. Ze reageert amper. Met haar wijsvinger veegt ze de koude, zwarte aarde en de dode bladeren ruw weg. Haar vingers stuiten op iets hards. Het voelt als ijskoud metaal. Ze wrikt het object los uit de natte grond en trekt het omhoog. Het is een zilverkleurig hangertje. Het metaal zit onder de opgedroogde modder en groene aanslag. Het voelt zwaar aan, bijna onaangenaam in haar handpalm. In het midden van het verweerde vierkant zit een steen gevat. De steen heeft geen kleur; hij is transparant, maar dof geworden door jaren in de modder te hebben gelegen.
Kristof komt naast haar staan en kijkt over haar schouder mee. "Wat is dat?" vraagt hij verveeld. "Gooi weg, schat. Wie weet hoe lang dat daar al ligt te rotten." "Het is een sieraad," murmureert Leen. Haar stem klinkt ademloos. Wolf, achter haar, trekt zijn riem strak en begint pijnlijk hoog te janken, alsof het object in haar hand hem fysiek pijn doet. Maar Leen weigert los te laten. Ze wrijft met haar vuile duim de laatste restjes hardnekkige modder van de rand rondom de steen. De aarde valt weg en onthult fijne, ingesleten graveringen in het zilver. De letters staan niet in een normale zin, maar zijn vreemd genoeg gerangschikt in een wiskundig vierkant. Ze brengt het hangertje langzaam dichter naar haar gezicht. Haar ogen proberen de letters in het afnemende licht van het bos te ontcijferen. "Leen, kom op," zucht Kristof. "Het wordt koud en ik heb honger. We moeten door." Ze hoort hem nauwelijks. De letters trekken haar aandacht. Bijna onbewust fluistert ze de woorden, alsof ze proeft hoe ze klinken.
"Sator. Arepo. Tenet. Opera. Rotas."
Voor een fractie van een seconde lijkt de wereld om haar heen vreemd stil te vallen. De wind door de eikenbladeren stokt. Wolf zwijgt onmiddellijk, rukt zich los, deinst jankend achteruit en springt met de staart strak tussen zijn poten in de auto. Leen knippert met haar ogen. Het zwakke avondlicht valt precies door het kronkelende bladerdak op het hangertje. Heel even, slechts een enkele ademhaling lang, lijkt de doffe, transparante steen van binnenuit op te lichten. Een zwakke, ijzige gloed die op het ritme van haar eigen hartslag leek te kloppen. Een plotselinge, snijdende kou trekt recht door haar jas heen, en het donkere bos voelt opeens onpeilbaar diep en dreigend.
En dan, ver weg in de zwarte uithoeken van het woud, klinkt een langgerekt gehuil. Het klinkt eenzaam en rauw, een geluid dat de haren op haar armen onmiddellijk overeind doet staan. Leen laat het hangertje van schrik bijna vallen en sluit haar hand er krampachtig omheen. Ze kijkt geschrokken op. "Hoorde je dat?" Kristof draait zich zuchtend om en ritst zijn jas wat hoger dicht. "Wat? De wind door die oude ruïnes? Of een eenzame jachthond verderop? Kom op, Leen, laat dat stuk nepzilver toch liggen. Ik sta te bevriezen hier."
Leen opent haar hand langzaam en kijkt weer naar haar handpalm. De zon is inmiddels definitief achter een donkere wolk geschoven. Het hangertje in haar hand is ineens niet meer dan een modderig sieraad van de toeristenmarkt, met een vies en dof stukje glas erin. Geen gloed. Geen kloppend hart van steen. Enkel dood, verweerd metaal. De hond in de auto piept zachtjes, alsof het allemaal zat is en gewoon verder wil reizen.
Was het een truc van het licht? Een optische illusie veroorzaakt door vermoeidheid na een slopende autorit? Een plotselinge temperatuurdaling door de naderende avond? Ze schudt haar hoofd. Een lichte, nerveuze glimlach plooit haar lippen. "Je hebt gelijk," zegt ze, haar hartslag langzaam weer kalmerend. "Het is vast niks. Gewoon mijn verbeelding die op hol slaat."
Maar in plaats van het hangertje terug in de modder te gooien, sluit ze haar vingers er stevig omheen en laat ze haar hand gedachteloos in de diepe zak van haar jas glijden. Het metaal voelt vreemd zwaar en koud aan tegen haar been. Of beeldt ze zich dat ook maar in? Ze draait zich om en loopt terug naar de auto. De koplampen springen aan en snijden agressief door de invallende duisternis. Terwijl de wagen wegrijdt en de witte torens van de abdij van Jumièges langzaam oplossen in de donkere schaduwen, steekt de wind in het bos opnieuw op. Het ritselen van de bladeren klinkt even, heel even, bijna als een oud, geduldig gefluister.
EINDE
- - -
Meer nood aan Sator? Luister dan naar de soundtrack die ik bij het verhaal geschreven heb, check mijn profiel voor de link
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Gina27, 35 jaar. Dit verhaal is nog maar het begin... Op mijn prive pagina wacht een wereld vol nieuwe verleidingen en geheime momenten...
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Alineeh (47)
Zaadje (47)
Fearless (38)
Nummer1 (55)