Weekend In De Ardennen - 13

"Don't Stop Me Now."

Kristof grijnst. Zijn dikke duim drukt hard op het verlichte scherm van zijn telefoon. Queen. De iconische, opzwepende piano-intro explodeert door de zware luidsprekers in de hoeken van de woonkamer. Hij draait de volumeknop nog een flinke tik naar rechts. De muziek vult elke vierkante centimeter van de ruimte. De bas trilt door de massief houten vloerplanken, kruipt via de zolen van zijn schoenen omhoog en resoneert diep in zijn borstkas. Hij sluit even zijn ogen en absorbeert de decibels. Dit is zijn element. Chaos. Energie. Hij opent zijn ogen en overziet de vriendengroep.

De vlammen in de open haard slaan hoog op tegen het roetzwarte steen en sturen golven van intense hitte de ruimte in. De ramen zijn beslagen door het scherpe temperatuurverschil met de vrieskou buiten. De geur van schroeiend hout mengt zich met de zure alcohollucht van gemorst bier, wijn en de mierzoete walm van de limoncello. Tussen de zware meubels hangt de fysieke warmte van zes lichamen die al urenlang drinken en bewegen. Kristof ademt diep in. Hij proeft de opwinding op zijn tong. Dit is het absolute kookpunt van de avond, rauw en ongefilterd.

Leen en Annelies verdwijnen de gang in. Vrouwen lopen altijd in groepjes naar het toilet. Kristof neemt rustig de tijd om de zachte, wiegende deining van Leens heupen te bestuderen. Zijn bloed stroomt onmiddellijk sneller. Straks, als dit zooitje ongeregeld eindelijk in bed ligt, is het hun beurt. Hij gaat haar alle hoeken van hun kamer laten zien. De gedachte alleen al doet hem zijn kaken op elkaar klemmen van puur, dierlijk verlangen.

Hij heft zijn ijskoude flesje bier en neemt een gulzige slok. Op de geïmproviseerde dansvloer tussen de weggeschoven salontafel en de leren banken gaan David en Sandra nog steeds volledig los. Het zweet parelt op Davids voorhoofd. Zijn overhemd kleeft als een tweede huid aan zijn rug. Sandra springt om hem heen met de tomeloze, hysterische energie van een losgeslagen tiener. Kristof slaat ze gade met een brede, arrogante grijns. Hij keurt hun eindeloze uithoudingsvermogen goed, maar spot hardop met hun complete gebrek aan ritme.

In schril contrast met die hyperactieve stuiterballen ligt Pieter in de hoek. Exact dezelfde positie als een halfuur geleden. De man is volledig KO. Hij hangt scheef op een zitzak, zijn mond wijd open, een dun glinsterend spoor van speeksel in zijn stugge baard. Hij snurkt dwars door de loeiende uithalen van Freddie Mercury heen. Kristof schudt zijn hoofd. Wat een absolute treurnis. De man kan zijn drank in de verste verte niet aan. Hij kan zijn eigen vrouw volstrekt niet aan. Hij is gedegradeerd tot een lachwekkend, sneu meubelstuk.

Waar zijn Els en Dirk eigenlijk? Kristof fronst even, zijn blik glijdt over de lege stoelen aan tafel. Oh ja. Sigaretten zoeken in de auto. Al twintig minuten lang. Hij grinnikt schamper. Hij ziet het tafereel haarscherp voor zich in de Ardense vrieskou. Els staat daar ongetwijfeld orders te blaffen. Pieter ligt hier laveloos te snurken, dus commandeert ze bij gebrek aan beter de absolute zwakste schakel in de pikorde. Dirk zoekt natuurlijk braaf en gewillig mee. Hij laat zich als een geslagen, gehoorzame hond commanderen door de vrouw van een ander. Kristof zucht. Dirk is een willoze dweil van een vent.

De zware houten deur van de gang zwaait open. Een tochtstroom snijdt door de verstikkende hitte van de woonkamer. Kristof kijkt op. Zijn blik is zacht, klaar voor Leen. Maar het is Annelies. De vrolijke glimlach bevriest op zijn gezicht. Er is iets fundamenteel mis met haar. Ze schuifelt voetje voor voetje vooruit. Haar schouders zijn krampachtig opgetrokken. Het bloed is volledig uit haar gezicht weggetrokken. Ze ziet eruit als een zombie. Ze kruist de vloer in een blinde, rechte lijn richting David. Ze negeert de pompende baslijn van Queen compleet. Ze botst zowat tegen haar man en begraaft haar gezicht met een wanhopige, harde klap in zijn borstkas. Haar vingers klauwen zich vast in zijn nat bezweette overhemd.

Kristof neemt een trage slok van zijn bier. Hij bekijkt het tafereel met een mix van lichte ergernis en dedain. Te veel goedkope rode wijn voor het kleine meisje. Hij kent dat soort paniekaanvalletjes van mensen die hun eigen grenzen niet kennen. David slaat sussend zijn armen om haar heen. De crisis lijkt bedwongen.

De zware koperen klink van de gangdeur wordt opnieuw naar beneden gedrukt. De deur draait traag krakend open. Een nieuwe tochtstroom van kille lucht snijdt dwars door de verstikkende, zweterige hitte van de woonkamer. Leen staat op de drempel. Kristof trekt zijn mondhoeken instinctief op in een brede, verwelkomende lach. Hij verwacht zijn zachte, aangeschoten vrouw. De lach sterft onmiddellijk op zijn lippen. Het bloed koelt direct af in zijn aderen. De rozige, ontspannen gloed van de wijn is volledig uit Leen haar gezicht weggetrokken. Ze staat daar wezenloos. Haar ademhaling gaat schokkerig en oppervlakkig. Ze zoekt de kamer af met een wilde blik. Haar ogen scannen de chaos. Ze passeren de uitbundig dansende lichamen van David en Sandra alsof het volstrekt onbelangrijke objecten zijn. Dan haakt haar blik zich met een wanhopige, rauwe intensiteit vast in de zijne. Ze heeft hem gevonden. De rest van de wereld valt op slag weg in een donkere tunnel.

Ze zet zich in beweging. Ze beent in een strakke, blinde lijn op hem af. Ze vertraagt voor werkelijk niets of niemand. Ze botst met haar bovenbeen keihard tegen een eikenhouten eetkamerstoel. Het zware meubelstuk schuurt met een agressief, pijnlijk luid geluid over de stenen vloer. Ze kijkt werkelijk nergens naar. Ze registreert de fysieke klap hoogstwaarschijnlijk geeneens. Kristofs lichaam reageert veel sneller dan zijn verstand. De sluimerende, comfortabele alcoholische roes verdampt in één milliseconde uit zijn systeem. Pure, zuivere adrenaline spuit door zijn bloedbaan. Elke spier in zijn massieve lijf trekt zich samen tot een staalkabel. Zijn beschermingsinstinct brult. Hij zet zijn ijskoude flesje bier met een doffe, onheilspellende klap op de houten rand van de luidspreker naast hem. Hij staat al volledig rechtop op zijn benen voor ze halverwege de kamer is.

Leen bereikt hem eindelijk. Ze valt zwaar voorover. Ze stort half tegen zijn brede borstkas aan als een opgejaagde vogel die blind tegen een raam is gevlogen. Ze grijpt zijn onderarm met beide handen vast. De schok van haar aanraking is immens. Haar vingers voelen ijskoud, klam en trillend. Ze knijpt met een onmenselijke, verkrampte oerkracht in zijn spieren. Haar nagels boren zich genadeloos door de dikke wol van zijn trui heen, diep en pijnlijk in zijn vlees. Hoewel Freddie Mercury uit volle borst Don't Stop Me Now door de warme kamer brult, hoort Kristof uitsluitend het snelle, onregelmatige en ronduit paniekerige gehijg van zijn vrouw. Ze trekt zich met hoorbare moeite op haar tenen op. Ze drukt haar ijskoude, klamme wang strak tegen zijn warme kaaklijn. Haar lippen raken de schelp van zijn oor. "Kristof," fluistert ze. "Je moet meekomen. Nu."

De naakte, rauwe doodsangst in die paar korte woorden snijdt als een vlijmscherp fileermes door zijn ingewanden. Hij staart schuin omlaag tot diep in haar ogen. Het zachte blauw van haar irissen is in zijn geheel opgeslokt door pikzwarte, wijd opengesperde pupillen. Hij herkent deze specifieke blik. Het is de blik van een prooi in het nauw, gedreven door een oeroud trauma. Ze staat letterlijk op het punt van fysiek instorten.

Zijn vertrouwde vriendenkring wordt bruusk aangevallen. De onzichtbare muur rond zijn zwaarbewaakte vesting is zojuist doorbroken. Hij weet feitelijk nog helemaal niets. Hij voelt uitsluitend de onmiddellijke, primitieve drang om de totale, absolute controle te grijpen. De onbekende dreiging moet onmiddellijk geëlimineerd worden. Zijn rechterarm schiet resoluut uit naar zijn telefoon op de glazen salontafel. Hij gaat de pompende muziek genadeloos en definitief wegdrukken. Hij gaat het felle hoofdlicht aandoen en de duistere bron van deze pure paniek in deze kamer meedogenloos blootleggen.

Leen rukt plotseling met een felle schok aan de wol van zijn trui. Ze dwingt zijn uitgestoken, gespierde arm met haar volle gewicht strak naar beneden. "Laat het aan," smeekt ze. Ze klampt zich nog strakker en wanhopiger aan zijn zij vast. "Alsjeblieft, Kristof. Laat niemand hier iets merken. Kom mee naar de gang. Snel."

De absolute smeekbede in haar trillende stem raakt hem vol en hard in zijn borstkas. Hij weigert haar uitdrukkelijke, strategische wens te negeren. Hij stelt bewust geen verdere vragen. Hij gehoorzaamt blindelings het oerinstinct om haar te volgen, om het dikke, ondoordringbare schild tussen haar en de dreigende buitenwereld zwijgend op te trekken. Hij dwingt zijn strakke kaken met brute kracht van elkaar. Hij plakt een brede, schaamteloos joviale grijns op zijn verharde gezicht. Hij wijst theatraal en onbezorgd naar David en brult moeiteloos over de dreunende uithalen van de zanger heen: "Blijven bewegen, jullie twee! Ik ga de voorraad in de garage plunderen met de bazin!"

Zodra de zware gangdeur met een doffe klap in het slot valt, valt de pompende baslijn vrijwel compleet weg. De plotselinge stilte suist in Kristofs oren. De lucht in de smalle gang is ijskoud. De temperatuur slaat onmiddellijk op zijn bezwete huid. Hij draait zich abrupt naar haar toe en pakt haar bij haar bovenarmen. Zijn grote handen sluiten zich stevig om haar trui. "Wat is er?" vraagt hij. "Wie heeft je iets aangedaan?" Leen schudt wild haar hoofd. De tranen springen in haar ogen en glinsteren in het zwakke licht van de gang. Ze hapt naar adem. De woorden lijken vast te zitten in haar keel. "Mij hebben ze niks gedaan. Annelies." Ze slikt hoorbaar. Ze trilt over haar hele lichaam. Haar tanden klapperen hoorbaar op elkaar. "Ze ging naar buiten. Els en Dirk stonden achter de auto's."

Ze stokt even. Haar vingers klauwen in zijn onderarmen. "Kristof, Els dwong hem. Dirk zat op zijn knieën op het grind. Ze was hem aan het gebruiken. Annelies zag alles. Het licht sprong aan. En Els heeft haar bedreigd. Ze zei dat ze Davids huwelijk kapot ging maken als Annelies zou praten." Het duurt twee volle seconden voor de woorden doordringen in Kristofs door alcohol verhitte brein. De informatie botst op een muur van ongeloof. Dirk? De onzichtbare kantoorklerk? En Els? De ijskoude feeks? Buiten op de oprit? De verwarring slaat onmiddellijk om in een blinde, alles verterende woede. Dit overstijgt morele verontwaardiging. Dit is pure, instinctieve beschermingsdrang over zijn eigen vriendengroep. Het bloed raast met de kracht van een vloedgolf door zijn aderen. Die gefrustreerde heks durft háár vuile spelletjes tijdens het vriendenweekend te spelen? Ze durft een meisje als Annelies te bedreigen?

"De vuile, smerige hoer," gromt Kristof. De aderen in zijn nek zwellen op tot dikke, kloppende kabels. Zijn handen ballen zich tot vuisten. Zijn knokkels kraken in de koude lucht. Hij draait zich half om naar de woonkamerdeur. De rode waas zakt over zijn ogen. "Ik sla die bril recht door Dirks schedel heen. Ik gooi die teef persoonlijk het zwembad in. Sandra gaat..."

"Nee!" Leen gooit haar volle gewicht keihard tegen zijn borstkas. Ze duwt hem met een onverwachte oerkracht tegen de muur. Ze slaat beide armen strak om zijn nek. Ze klemt zich aan hem vast als een drenkeling. "Nee, Kristof, alsjeblieft! Stop! Als je dat doet, ontploft werkelijk alles! Sandra vilt Dirk levend. Het huwelijk van Annelies en David gaat eraan door Els' leugens. Het wordt een bloedbad!" Ze drukt haar gezicht in zijn hals. Haar tranen branden heet op zijn koude huid. "Je moet dit stil houden. Je moet het oplossen. Voor mij. Alsjeblieft."

Kristof staat hijgend tegen de kille muur. Zijn bloed kookt. De aandrang om met zijn blote handen schade aan te richten trekt aan zijn spieren. Hij wil de controle met bruut, fysiek geweld terugnemen. Hij kijkt in de smekende, bange ogen van Leen. Ze staart naar hem in pure wanhoop. Zij rekent op hem. Ze wil rust. Ze wil veiligheid. Hij sluit zijn ogen. Hij balt zijn kaken zo hard op elkaar dat zijn tanden kraken. "Oké," ademt hij. Zijn stem trilt van de zwaar ingehouden woede. "Oké." Hij pakt haar gezicht met beide handen vast. Zijn greep is nu zachter. "Ga terug naar binnen. Ga naast Annelies zitten. Laat Sandra absoluut niets merken van je paniek. Hou je gezicht strak. Ik regel dit." Leen knikt snel. Ze haalt diep, sidderend adem. Ze veegt haar wangen droog. Ze drukt de klink van de deur naar beneden en glipt terug de pompende muziek in.

Kristof staat alleen in de kille gang. Hij ademt diep in en pakt de zware smeedijzeren klink van de voordeur vast. Hij rukt de deur open en stapt de ijskoude Ardense nacht in. Hij beent met grote, doelgerichte passen over het erf. Het grind knispert meedogenloos luid onder zijn zware laarzen. Hij loopt in een meedogenloze rechte lijn op de parkeerplaats af en rondt de bumper van Els' grote, zwarte SUV. De automatische buitenlamp schiet met een felle, harde klik aan. Het witte, kille LED-licht overspoelt de achterkant van de auto en snijdt genadeloos door het donker. Het tafereel voor hem is ronduit stuitend in zijn banaliteit. Dirk is in paniek verwoed bezig zijn riem vast te gespen. Hij hijgt hoorbaar. Zijn knieën en broekspijpen zitten vol met het witte, scherpe stof van het grind. Zijn gezicht is felrood aangelopen. Zijn huid glimt van een ongezond, klam zweet in de ijzige vrieskou. Els staat pal naast hem. Ze trekt met nijdige, gehaaste rukken haar strakke kokerrok omlaag.

Dirk deinst achteruit bij het zien van Kristofs kolossale gestalte in het licht. Zijn rug klapt onhandig tegen het koude metaal van de auto. Zijn mond valt wijd open. Er ontsnapt een totaal geluidloze, pathetische kreet aan zijn lippen. Ook Els schrikt zichtbaar op. Haar gezicht verhardt onmiddellijk tot een granieten, ongenaakbaar masker. Ze trekt haar kin arrogant omhoog.

Kristof zegt helemaal niets. Geen woord. Hij stapt in een rechte, vernietigende lijn op haar af. Hij gebruikt zijn massieve gestalte als een louter fysiek wapen. Hij torent dreigend en huiveringwekkend boven haar uit. Zijn gezicht bevindt zich op luttele centimeters van het hare. "Jij gefrustreerde teef," sist hij. Zijn stem is gevaarlijk en donker laag. "Je waagt het Annelies te bedreigen?"

Els slikt luid hoorbaar. Haar ogen flitsen venijnig in het witte licht. "Bemoei je met je eigen zaken, Kristof," snauwt ze fel terug. "Annelies moet gewoon leren zwijgen. Dit gaat jou helemaal niets aan."

"Jij bepaalt hier helemaal niets!" Kristof snijdt haar brutale repliek snoeihard af. Hij slaat met de platte, harde kant van zijn zware hand ongenadig hard op het dak van de SUV, vlak naast haar linkeroor. De doffe dreun galmt onheilspellend over de verlaten oprit. Els krimpt onwillekeurig ineen. Haar ogen knijpen zich in een blinde reflex stijf dicht. Dirk laat een jankend, uiterst zielig geluidje horen en zakt halverwege door zijn bevende knieën op het grind. "Luister heel goed naar me," gromt Kristof. Hij dwingt haar onverbiddelijk hem recht in de ogen te kijken. "Het interesseert me werkelijk geen ene fuck wie je in de kou op de knieën dwingt. Los je eigen ziekelijke minderwaardigheidscomplex op jouw manier op. Maar breng dit smerige, destructieve vuil onder geen enkel beding in de groep."

Els ademt luid. Haar borstkas jaagt razendsnel op en neer onder de strakke stof van haar trui. Haar rug staat strak tegen de auto geplet. Ze graait met een trillende, klamme hand in de diepe zijzak van haar jas. Ze rukt haar telefoon tevoorschijn. Ze houdt het zwarte toestelletje precies tussen hun gezichten in. "Laat me met rust," hijgt ze."Ik zweer het je, Kristof. Ik laat de foto overal zien. Ik heb een haarscherpe foto van hem. Eén enkele verdomde druk op de knop. Sandra heeft hem direct in haar mailbox. Annelies kan hysterisch lullen wat ze wil. Ik heb het keiharde, visuele bewijs. Dirk genoot hier intens van. Ik blaas dit hele gezellige weekend op. Ik neem werkelijk de hele kliek met me mee in mijn val!"

Ze kijkt hem uitdagend aan. Maar Kristof voelt nul angst. Hij kijkt ijzig kalm naar het zwak verlichte schermpje van de telefoon. Hij barst plotseling in een rauwe, kille lach uit. Hij leunt nog verder, nog dwingender voorover. Zijn hete, woedende adem slaat in haar ijskoude gezicht. Hij grijpt bliksemsnel haar opgeheven pols. Zijn grote vingers sluiten zich onmiddellijk als een stalen bankschroef om haar botten. Hij knijpt ongenadig hard. De telefoon trilt hevig in haar verkrampte, witte vingers. "Laat hem maar aan iedereen zien," daagt Kristof haar op een donkere fluistertoon uit. "Laat hem aan Sandra zien. Denk je werkelijk dat zij haar brave Dirk de schuld geeft van dit voorval? Ze kent haar eigen man. Ze kent jou veel beter. Ze doorziet jouw wanhopige, eenzame spelletjes direct. Sandra sleurt jou aan dat rode nepkapsel van je genadeloos over dit scherpe grind. Ze stampt je arrogante gezicht helemaal tot bloederige pulp. En ik zal haar hoogstpersoonlijk daarbij helpen."

Els' adem stokt compleet. Haar pupillen worden wijd en zwart in het felle licht. Ze trekt wanhopig aan haar geknelde arm. Ze wil per direct losbreken uit zijn greep. "En Pieter?" gaat Kristof onverminderd meedogenloos door. Elk gekozen woord snijdt als een scalpel door haar wankelende verdediging. "Pieter zoekt al jaren een waterdicht, legitiem excuus om definitief van je af te komen. Iedereen in onze voltallige groep weet dat feit al heel lang. Denk je dat hij loyaal naast je blijft staan? De vrouw die buiten in de kou de slet uithangt? Hij gooit je er vandaag nog genadeloos uit, Els. Jij eindigt met helemaal, volstrekt niks. Een pathetische, eenzame gescheiden vijftiger. Nergens meer welkom. Volledig uitgekotst."

De snoeiharde, ongefilterde waarheid slaat in als een verwoestende sloopkogel. Het zorgvuldig opgebouwde, kille zelfvertrouwen van de ijskoningin brokkelt in duizend kleine stukjes af. Haar onderlip trilt oncontroleerbaar. Het dreigen van Kristof werkt uiterst effectief. Ze beseft de catastrofale omvang van haar fatale fout in een fractie van een seconde. Haar ultieme, onoverwinnelijke wapen is als een granaat in haar eigen hand ontploft.

"Jij wint hier absoluut nul komma nul," sist Kristof. Hij laat haar pijnlijke pols eindelijk met een minachtende, brute ruk los. "Dit is wat er de komende minuten gaat gebeuren. Je trekt je rommelige kleren strak. Je loopt rustig die warme woonkamer in..." "Ik... ik kan dat niet," stort Els plotseling stotterend in. De hooghartige façade is definitief en onherstelbaar ingestort. Ze ziet er in het harde licht ineens tien jaar ouder uit, volkomen verslagen. Ze wrijft gehaast over haar gloeiende, pijnlijke pols. Ze schudt snel haar hoofd. "Ik kan absoluut niet naar binnen bij hen. Niet nu. Ik... ik ga stilletjes naar mijn kamer."

Kristof staart haar een lange, zwijgende seconde aan. Hij registreert haar absolute onmacht om op dit precaire moment nog een geloofwaardige rol te spelen. Ze is compleet en fundamenteel gebroken. Hij beseft: pure verbanning is de ultieme, best passende vernedering voor haar daden. "Best," oordeelt hij uiterst minachtend. "Ga in je donkere kamer wegkwijnen. Ik meld de anderen wel dat je migraine hebt. Of dat de rode wijn verkeerd is gevallen. Werkelijk niemand zal je aanwezigheid missen. We zien je bij het ontbijt morgenochtend." Els knikt uiterst haastig. Ze richt haar natte ogen strak op de grond. Ze glipt als een geslagen hond langs Kristof en verdwijnt richting de veiligheid van haar geïsoleerde container.

Kristof draait zich langzaam om. Hij kijkt naar beneden. Dirk zit nog steeds triest ineengedoken op het scherpe grind, pal naast de grote autoband. De bril van de bange man staat vervaarlijk scheef op zijn neus. Hij ziet er weerzinwekkend kwetsbaar. Kristof stapt op hem af. Hij grijpt de lafaard bij de kraag van zijn geruite overhemd. Hij trekt de man met één vloeiende beweging ruw omhoog. Dirk hapt paniekerig naar adem en bungelt machteloos in Kristofs ijzeren, onverzettelijke greep.

"Jij…" gromt Kristof in zijn gezicht. "Jij fatsoeneert je kleding en wast dat bezwete gezicht van jou met ijskoud water. Dan stap je de woonkamer in. Je gaat naast je vrouw Sandra zitten. Je glimlacht breed naar de groep. Je kijkt haar recht en onbevreesd in de ogen. Je overtuigt haar moeiteloos met elke vezel in je slappe, waardeloze lijf van je complete onschuld." Kristof prikt zijn stevige, dikke wijsvinger hard en ritmisch in Dirks weke borstkas. "Jouw gedrag zal je toekomst bepalen. Of je huwelijk nog standhoudt. Eén verkeerd woord. Eén klamme zweetdruppel te veel op je voorhoofd. Eén schichtige, schuldige blik naar de deur… Sandra ruikt onraad altijd direct. Ze verscheurt je onverbiddelijk en levend voor de hele groep. Jouw hele verdere leven hangt volledig af van je acteerwerk in de komende paar uren. Raap jezelf bij elkaar, man. Speel de rol van de perfecte echtgenoot."

"Kristof, ik zweer het je..." jankt Dirk hoog en schril. De tranen stromen ongeremd over zijn bolle wangen. "Ze dwong me... Ik wist absoluut niets van haar plannen..." "Kop dicht!" snauwt Kristof. Hij duwt de huilende Dirk met een harde, afgemeten stoot van zich af, richting de donkere hoek van het huis. "Ik wil de smerige details niet horen. Fatsoeneer jezelf. Je hebt exact vijf minuten de tijd."

Kristof draait zich om en loopt terug in de richting van de verlichte voordeur en gaat weer naar binnen. De warme golf van de dreunende bas slaat hem onmiddellijk tegemoet in de hal. Hij haalt een keer diep adem. Hij forceert een glimlach. Het kost hem zichtbaar en fysiek moeite. Dan duwt hij de binnendeur van de woonkamer met een theatraal gebaar open. "Jongens!" brult hij vrolijk over de luide muziek heen. "Ik heb nog een fles ijskoude limoncello in de garage gevonden! Ik breng helaas ook slecht nieuws: Els voelde een vreselijke, bonzende migraine opkomen. Die is haar warme bed ingedoken. Dirk is buiten in de auto paracetamol aan het zoeken voor haar."

Het feestgedruis gaat door, maar het is veranderd. Het voelt als een motor die in het rood draait, draaiend op pure adrenaline en alcohol in plaats van oprechte gezelligheid. Iedereen in de kamer weet dat er zojuist iets is voorgevallen buiten. De chemie tussen Kristof en Els was de hele dag al een kruitvat geweest, en niemand aan deze tafel is naïef genoeg om te geloven dat een plotselinge 'migraine' de echte reden is dat Els stilletjes is afgedropen. David heeft Kristof bij binnenkomst een snelle, vragende blik toegeworpen, en Sandra was een fractie van een seconde gestopt met dansen toen ze hoorde dat Els weg was. Maar niemand stelde de vraag hardop. Dat is de ongeschreven code van de groep: zolang de drank vloeit en de muziek hard staat, worden er geen vragen gesteld.

De deur van de gang zwaait open. Dirk staat op de drempel. Zijn dunne haar kleeft vochtig aan zijn voorhoofd – hij heeft het water blijkbaar rijkelijk in zijn gezicht gesmeten – en zijn wangen hebben een onnatuurlijke, vlekkerige kleur. Achter zijn perfect rechtgezette bril staan zijn ogen wijd en wild. Hij ziet eruit als een man die net een auto-ongeluk heeft overleefd en nu probeert te doen alsof er niks aan de hand is. Kristof leunt achterover in zijn fauteuil en observeert hem ijskoud over de rand van zijn glas. Speel je rol, stakker, denkt hij.

Dirk ademt diep in, recht zijn rug op een manier die bijna komisch overkomt, en stapt de woonkamer in. "Zo!" roept hij, met een stem die een octaaf te hoog klinkt. "Waar is dat feestje?" Zonder op antwoord te wachten, beent hij recht op Sandra af. Sandra, die net een slok van haar limoncello neemt, kijkt verrast op als haar man haar plotseling bij haar middel grijpt. "Dirk, wat doe jij nou?" proest ze, terwijl wat gele likeur over de rand van haar glas klotst. "Dansen met de mooiste vrouw van de Ardennen!" roept Dirk theatraal. Hij trekt haar hard tegen zich aan en begint een reeks wilde, totaal uit de maat vallende danspasjes uit te voeren. Hij zwaait haar in het rond, zijn armen stijf, zijn lach is een grijnzend masker. "God, Sandra, wat zie je er toch fantastisch uit vanavond. Heb ik dat al gezegd? Die trui staat je geweldig!"

Sandra lacht luid, maar Kristof ziet de lichte verwarring in haar ogen. Ze is het niet gewend dat Dirk zo fysiek en uitbundig is, en al helemaal niet dat hij het initiatief neemt. "Heb jij stiekem uit die fles gezopen in de keuken ofzo?" lacht ze, terwijl ze probeert zijn onhandige bewegingen te volgen. "Je bent helemaal hyper!" "Alleen maar dronken van jouw liefde, schatje!" antwoordt Dirk. Hij drukt een overdreven natte, smakkende zoen in haar nek.

Kristof voelt zijn maag omdraaien. Het is een stuitende, meelijwekkende vertoning. Dirk probeert zijn eigen schuldgevoel weg te dansen en de geur van Els letterlijk te verbergen onder een laag overdreven affectie voor zijn vrouw. Het is de paniek van een rat in het nauw die doet alsof hij een tapdansje opvoert. Naast Kristof zakt de bank iets in. Leen glijdt stilletjes tegen hem aan. Ze heeft haar glas wijn in beide handen geklemd en trekt haar benen op, zodat ze als een klein, opgerold pakketje in de schaduw van zijn brede schouders zit. De wilde dans van Dirk en Sandra trekt de aandacht van David, die klappend en joelend meedoet. Zelfs Annelies glimlacht voorzichtig, hoewel ze nog steeds dicht tegen David aangeplakt zit. De muziek pompt, de glazen klinken. Het lijkt de perfecte climax van een vriendenweekend.

Leen leunt dichterbij. Haar haren kriebelen in Kristofs nek. Ze draait haar gezicht naar hem toe en haar lippen raken zachtjes zijn oorlel. "Het is voorbij, hè?" fluistert ze. Haar adem is warm en ruikt naar rode wijn. Ze klinkt niet triomfantelijk, maar berustend en weemoedig. "Niet alleen met Els vanavond. De vriendenuitjes... deze hele groep gaat uiteenvallen." Kristof slaat zijn arm om haar schouders en trekt haar stevig tegen zich aan. Hij weet dat ze de spijker op de kop slaat. "Els komt dit hele weekend niet meer uit die container," fluistert hij terug, zijn stem doordrenkt met rauwe zekerheid. "En wat de rest betreft, dat is onze zorg niet meer. Je bent in ieder geval veilig, liefje. Ik heb het opgelost."

Leen slaakt een zucht die vanuit haar tenen lijkt te komen. Ze legt haar hand plat op zijn borst, precies boven zijn hart. "Ik wil hier weg, Kristof," fluistert ze zacht. "Met jou. Alleen wij tweeën." Kristof kijkt over haar blonde kruin heen naar de chaos in de kamer. Zijn blik glijdt van het wanhopige, zwetende gezicht van Dirk naar de luidruchtige, onwetende Sandra. Hij kijkt naar Pieter, die nog steeds bewusteloos op zijn poef ligt, zijn mond open, een sliertje kwijl in zijn baard. Hij denkt aan Els, die nu waarschijnlijk alleen in het donker op haar bed zit, trillend van ingehouden woede en vernedering. En hij kijkt naar David en Annelies – twee normale mensen die totaal niet thuishoren in deze giftige slangenkuil.

En plotseling daalt het besef, dat Leen net in woorden had gevat, ook in hem neer. Er valt niets meer te redden. Deze vriendengroep is een rottend karkas. Pieter en Els haten elkaar tot op het bot. Dirk en Sandra leven op een tikkende tijdbom van bedrog en minachting die vroeg of laat in hun gezicht gaat ontploffen. En hij weigert om Leen nog één keer bloot te stellen aan de gefrustreerde, afgunstige klauwen van figuren als Els en Pieter.

Dit is het laatste jaar, besluit hij in een fractie van een seconde. De knoop in zijn hoofd is definitief doorgehakt. Volgend jaar februari staat hij niet meer in een of ander tochtige Ardens chalet vlees te grillen voor mensen die hij eigenlijk minacht. Volgend jaar ligt hij met Leen op een strand op de Malediven of in een vijfsterrenresort in Dubai (nvdr: dit verhaal is geschreven voordat de ellende in het Midden-Oosten begon). Geen kliekjes, geen drama, geen leugens. Gewoon hij en zijn kostbaarste bezit.

Het schip is zinkende, en iedereen mag van hem verzuipen. Hij heeft de reddingssloep al gereserveerd voor Leen. Hij buigt zich voorover, drukt een lange, diepe kus op haar voorhoofd en kijkt haar recht in de ogen. "Nog één nachtje, schat," zegt hij zacht, met een glimlach die puur, egoïstisch en onweerstaanbaar is. "Nog één nachtje dit theater. En daarna sluiten we het boek."

Hij richt zich weer op, pakt de fles limoncello en heft hem hoog in de lucht. "Mensen!" schreeuwt hij. "De nacht is nog jong! We drinken er nog eentje!"

Trefwoord(en): Ardennen, Betrapt, Exhibitionisme, Openbaar, Slet, Vreemdgaan, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!