Door: BetaDocent
Datum: 12-03-2026 | Cijfer: 9.9 | Gelezen: 319
Lengte: Zeer Lang | Leestijd: 49 minuten | Lezers Online: 4
Trefwoord(en): Chantage, Dwang, Jong En Oud, Young Adult,
Lengte: Zeer Lang | Leestijd: 49 minuten | Lezers Online: 4
Trefwoord(en): Chantage, Dwang, Jong En Oud, Young Adult,
Vervolg op: Ben Ik Een Sletje? - 6
Dit is het zevende en laatste deel van de fictieve serie 'Ben ik een sletje?'. Dit verhaal is niet te lezen zonder eerst de vorige delen te lezen. Geniet en masturbeer, maar niet zo enthousiast dat je het einde niet haalt!
Kristel at het laatste broodje op, veegde haar mond af met een servetje en zette het plastic bekertje met sinaasappelsap neer. De lunch was licht geweest – twee broodjes, wat fruit, nog een glas sap – maar haar maag voelde toch vol. Niet alleen van eten. Vol van alles wat er al gebeurd was die ochtend.
Gert-Jan zat tegenover haar op de stoel, ellebogen op zijn knieën, handen losjes in elkaar gevouwen. Hij keek haar aan, rustig, bijna liefdevol.
“Sta op,” zei hij zacht. “Doe je body uit.”
Kristel stond op. Ze haakte haar duimen onder de bandjes van de turquoise body en liet ze langzaam over haar schouders glijden. De stof gleed omlaag, over haar borsten, langs haar taille, tot haar heupen. Ze stapte eruit, naakt, en legde hem netjes op het bed. Haar tepels stonden hard in de koele hotelkamerlucht, haar huid had nog rode plekken van kneepjes en klappen.
Gert-Jan stond op. Hij liep naar haar toe, langzaam, tot hij vlak voor haar stond. Hun lichamen raakten elkaar bijna. Hij legde zijn handen op haar rug, streelde zachtjes over haar ruggengraat omlaag, naar haar taille, toen verder naar haar billen. Hij kneedde ze licht, duwde haar dichter tegen zich aan. Zijn andere hand gleed omhoog, langs haar zij, langs de zijkant van haar borsten, duim strelend over de rand van haar tepel zonder hem echt aan te raken.
Hij boog zijn hoofd, kuste haar zacht op haar lippen. Eerst teder, toen dieper. Tussen de zoenen door sprak hij, stem laag en dicht bij haar oor.
“Vrouwen zijn gemaakt om gebruikt te worden, Kristel,” mompelde hij. “Niet als straf. Als doel. Jouw lichaam is geëvolueerd om te lokken, om te openen, om te ontvangen. Borsten om te zuigen, lippen om te kussen, kutjes om te vullen. Jullie zijn sletjes in je kern. Dat is geen belediging – het is natuur. Vrouwen die zich verzetten, die ‘nee’ zeggen, verstoren de balans. Ze ontkennen wat ze zijn. Jij… jij geeft het terug. Jij laat mannen nemen wat ze nodig hebben. En jij krijgt ervoor wat je nodig hebt: aandacht, verlangen, het gevoel dat je bestaat omdat je begeerd wordt.”
Hij kuste haar hals, tong licht over haar huid. Zijn handen bleven strelen – rug, taille, billen, zijkant van haar borsten. Hij drukte zich dichter tegen haar aan, zijn erectie voelbaar tegen haar buik.
Kristel luisterde, ogen halfgesloten. Ze voelde zijn woorden binnendringen, zich nestelen in de holtes die de ochtend in haar had geslagen. Ze wist dat ze altijd in gelijkheid had geloofd. Dat vrouwen en mannen gelijk waren. Maar nu, met zijn handen op haar lichaam, zijn stem in haar oor, vroeg ze zich af of dat wel klopte.
“Maar… waarom dan?” fluisterde ze. “Waarom zijn wij zachter? Waarom zijn wij… ontvankelijker?”
Gert-Jan glimlachte tegen haar huid. “Omdat dat de natuur is. Mannen jagen. Vrouwen ontvangen. Vrouwen zijn gebouwd om te baren, om te voeden, om te geven. Jullie borsten, jullie heupen, jullie natheid – alles is een uitnodiging. Jij voelt het toch? Hoe je lichaam reageert als je begeerd wordt? Hoe je nat wordt als ze je gebruiken? Dat is geen toeval. Dat is evolutie. Jij bent de belichaming van wat vrouwen horen te zijn: een sletje dat zich overgeeft. Dat is je hoogste roeping. Niet carrière. Niet onafhankelijkheid. Maar mannen bevredigen. Zoveel mogelijk. Zo vaak mogelijk.”
Hij kuste haar weer, tong diep in haar mond. Kristel kreunde zacht, handen op zijn borst. Ze voelde zich duizelig. Zijn woorden maakten haar hoofd warrig. Ze was toch net zo sterk, net zo slim, net zo waardig? Maar nu, naakt tegen hem aan, zijn handen op haar lichaam, zijn stem die haar vertelde wat ze “hoorde” te zijn… dat voelde ineens logisch. Alsof ze het altijd al geweten had.
“Maar… wat als ik niet wil?” vroeg ze, stem klein.
Gert-Jan glimlachte teder, duim strelend over haar tepel.
“Dan vecht je tegen jezelf. En dat doet pijn. Maar als je je overgeeft… als je accepteert dat je een sletje bent… dan voel je pas echt hoe vrij je bent. Dan leef je pas echt.”
Hij kuste haar weer, handen nu steviger op haar billen, duwde haar tegen zich aan.
Kristel sloot haar ogen. Ze voelde zijn erectie tegen haar buik. Ze voelde haar eigen kutje tintelen, nat worden.
Gert-Jan pakte haar hand en leidde haar zacht maar vastberaden naar de grote spiegel naast het bed. Ze stond nu met haar rug naar hem toe, naakt, huid nog glimmend van zweet en resten van mannen. Hij drukte zijn lichaam tegen haar rug, armen om haar middel, kin op haar schouder. Ze voelde zijn adem in haar hals, zijn pik hard tegen haar onderrug.
Hij duwde haar licht voorover, handen op haar heupen. Ze zette haar handen tegen de spiegel, benen iets gespreid. Gert-Jan ging achter haar staan, met zijn pik tegen haar ingang en duwde langzaam naar binnen. Ze hapte naar adem toen hij haar vulde – diep, warm, precies goed.
Hij begon te stoten, traag maar ritmisch, elke beweging zichtbaar in de spiegel. Kristel keek naar zichzelf: haar borsten deinend bij elke stoot, haar mond halfopen, ogen groot en glanzend. Ze zag hoe haar lichaam meegaf, hoe haar kutje hem opslokte, hoe haar billen licht trilden bij elke impact.
“Vertel me wat je ziet,” zei hij, stem laag en kalm, vlakbij haar oor.
Kristel keek in de spiegel, stem trillend. “Mezelf.”
“Nee,” zei hij, stootte iets harder. “Vertel me wat je ziet.”
“Een vrouw.”
“Weer fout.” Hij greep haar heupen steviger, stootte dieper. “Vertel nu echt wat je ziet.”
Ze kreunde, ogen gefixeerd op haar eigen spiegelbeeld. Tranen prikten weer, maar ze slikte ze weg. “Een sletje.”
“Dat is beter,” zei hij, stem bijna teder. “Maar het is niet alles. Vertel me alles dat je ziet.”
Kristel kreunde het nu uit, stem gebroken, woorden tuimelend over haar lippen terwijl hij bleef stoten, diep en gestaag.
“Een braaf zaadsletje… een teefje… een hoertje… een neukpop… een geil gleufdier dat gebruikt wil worden… een open buffet voor mannen… een onverzadigbare sperma-emmer…”
Bij elk woord stootte hij harder, alsof hij haar woorden bekrachtigde. Ze keek naar zichzelf in de spiegel: haar mond open in een stille schreeuw, haar borsten deinend, haar gezicht rood en nat van tranen en zweet, haar kutje glinsterend om zijn pik. Ze zag geen sterke vrouw meer. Geen volleybalster. Geen studente. Geen onafhankelijke meid.
Ze zag een gehoorzaam sletje. Een lichaam dat gemaakt was om te nemen. Om te geven. Om te ontvangen. Ze zag een vrouw die genoot van elke pik die ze kreeg, die nat werd van de vernedering, die klaarkwam op de woorden die haar klein maakten.
Ze was ziek van zichzelf.
Maar tegelijkertijd voelde ze zich bevrijd.
Bevrijd van de leugen dat ze gelijk was. Bevrijd van de schaamte dat ze wilde wat ze wilde. Bevrijd van de illusie dat ze ooit anders zou kunnen zijn.
Gert-Jan stootte door, handen nu op haar borsten, knijpend, knedend. “Ja,” gromde hij. “Zeg het nog een keer. Zeg wat je bent.”
Kristel keek zichzelf aan in de spiegel, tranen over haar wangen, mond open, stem rauw.
“Ik ben een braaf zaadsletje… een teefje… een hoertje… een neukpop… een gleufdier… een open buffet… een sperma-emmer…”
Hij kwam met een diepe grom, duwde zich zo ver mogelijk in haar, vulde haar weer, warm en eindeloos. Ze voelde elke straal, voelde hoe haar kutje samentrok om hem heen, voelde haar eigen orgasme aankomen – niet wild, niet schreeuwend, maar stil en diep, als een bevrijding.
Ze zakte voorover tegen de spiegel, voorhoofd tegen het koude glas, ademhaling schokkerig.
Gert-Jan trok zich langzaam terug, kuste haar schouder.
“Goed zo,” fluisterde hij. “Je begint het te begrijpen.”
Kristel keek nog een keer in de spiegel. Naar zichzelf. Naar het sletje dat daar stond.
En voor het eerst die dag voelde ze geen schaamte meer.
Alleen acceptatie.
En een vreemde, donkere rust.
Gert-Jan kuste haar nog een laatste keer, streelde haar wang met zijn duim en fluisterde: “Kleed je om, je nieuwe outfit ligt bovenop in die weekendtas. De volgende komt zo.” Hij trok zijn kleren recht, pakte zijn telefoon van het nachtkastje en liep naar de deur. Voor hij wegging draaide hij zich nog even om. “Je doet het goed, Kris. Beter dan je zelf beseft.”
De deur klikte zacht in het slot.
Kristel bleef staan waar ze stond, naakt, lichaam nog tintelend van de stoten en zijn woorden. Ze voelde zich rauw, opengescheurd, maar ook vreemd kalm. Ze liep langzaam naar het bed en liet zich voorovervallen, op haar buik, wang tegen het koele kussen. Haar benen spreidde ze een beetje, zodat de airco over haar natte lippen blies. Ze bleef zo liggen, armen onder haar hoofd gevouwen, ogen halfgesloten.
De stilte in de kamer was zwaar. Alleen het zachte zoemen van de airco en haar eigen ademhaling. Ze sloot haar ogen en liet haar gedachten afdwalen – niet naar de mannen van vandaag, maar naar zichzelf. Naar vroeger. Naar de momenten die ze altijd had weggewuifd, maar die nu ineens zo helder terugkwamen.
Ze herinnerde zich dat ze dertien was en voor het eerst haar string had uitgetrokken in de kleedkamer na volleybaltraining. Ze had expres gewacht tot de anderen weg waren. Ze had in de spiegel gekeken, haar kleine borsten bekeken, haar hand tussen haar benen laten glijden, zichzelf aangeraakt terwijl ze zich voorstelde dat iemand – wie dan ook – naar haar keek door de kier van de deur. Ze was klaargekomen, stilletjes, trillend, met haar rug tegen de kluisjes. Daarna had ze zich geschaamd, maar ze had het de week erna weer gedaan. En de week daarop.
Ze dacht aan de zomervakantie toen ze veertien was. Ze logeerde bij haar oom en tante. Ze had expres haar bikini aangetrokken die te klein was geworden – tepels duidelijk zichtbaar, stof strak tussen haar billen. Ze had zich uitgerekt op het ligbed in de tuin, benen iets gespreid, wetend dat haar oom vanuit de keuken naar buiten keek. Ze had gevoeld hoe zijn ogen over haar gleden. Ze had haar hand nonchalant over haar buik laten glijden, net onder de rand van haar broekje, en was nat geworden van de gedachte dat hij keek. Die avond had ze in bed aan hem gedacht terwijl ze zichzelf vingerde, hard en snel, tot ze in haar kussen beet om niet te kreunen.
Ze herinnerde zich hoe vaak ze op straat expres voorover boog als ze wist dat iemand keek. Hoe vaak ze haar benen iets uit elkaar liet vallen als ze 's zomers op een terrasje zat in een rokje, zodat een man die tegenover haar zat haar slipje kon zien. Ze had nooit iets gezegd, nooit gevraagd of ze wilden kijken – maar ze had het wel gedaan. Ze had het gevoeld. De kick. De macht. De natheid tussen haar benen als ze zag hoe hun ogen verwijdden.
Ze herinnerde zich weer wat ze allemaal voor de webcam had gedaan de afgelopen weken. De intensiteit van de orgasmes als ze wist dat ze bekeken werd. Hoe vaak hadden ze haar wel niet perfect genoemd. Geil. Mooi. Ze was klaargekomen van hun woorden alleen. En daarna nog een keer. En nog een keer.
Kristel draaide zich op haar rug, staarde naar het plafond. Tranen prikten weer, maar ze huilde niet. Ze voelde zich niet meer schuldig. Ze voelde zich… gezien. Alsof Gert-Jan gelijk had. Alsof dit altijd al in haar had gezeten. Alsof ze nooit anders was geweest dan een sletje dat aandacht wilde. Dat begeerd wilde worden. Dat gebruikt wilde worden.
---
Kristel keek naar de kleine weekendtas op de stoel die Gert-Jan aangewezen had. Ze stond op, liep ernaartoe en ritste de tas open. Bovenop lag de kleding die hij voor haar had klaargelegd.
Een schoolmeisjesuniform, maar dan extreem kort en bloot. Wit bloesje met te weinig knopen, rood strikje, kort geruit rokje dat amper over haar billen zou vallen, witte kniekousen met een randje kant, en een bijpassend setje lingerie: een piepklein wit slipje met een rood hartje op de kruis en een bh die meer uit bandjes dan uit stof bestond.
Ze pakte het op, voelde de stof tussen haar vingers. Het was goedkoop materiaal, glimmend polyester, maar precies wat hij wilde: schaamteloos, overdreven, karikaturaal seksueel.
Ze liep naar de spiegel, ademde diep in enn begon ze zich aan te kleden.
Eerst het slipje: het hartje kwam precies over haar schaamheuvel te zitten, de stof was zo dun dat haar lippen erdoorheen schemerden. De bh: de cups bestonden uit twee driehoeken kant die haar tepels amper bedekten, de bandjes kruisten op haar rug. Het bloesje: ze knoopte het half dicht, liet de bovenste drie knopen open zodat haar decolleté diep openviel. Het rokje: ze trok het omhoog – het kwam net onder haar billen, bij elke beweging zou het omhoog kruipen. De kniekousen: wit met een rood randje, tot halverwege haar dijen.
Ze draaide zich om voor de spiegel.
Ze zag een sletje. Een karikatuur van een schoolmeisje. Een pop die gemaakt was om geneukt te worden. Haar borsten bolden op in de te kleine bh, haar tepels priemden door het kant, het rokje liet haar billen bijna helemaal bloot, het hartje op haar slipje leek een uitnodiging.
Ze voelde zich helemaal de slet die ze moest zijn.
Ze liep naar het bed, ging liggen, op haar rug, benen licht gespreid. De spiegel hing schuin tegenover haar, zodat ze zichzelf kon zien: het rokje omhoog geschoven, het hartje nat van haar eigen sappen, haar borsten deinend bij elke ademhaling.
Ze sloot haar ogen en begon zachtjes tegen zichzelf te praten, stem fluisterend, als een mantra.
“Ik ben een zaadsletje.”
Ze herhaalde het, langzamer, dieper.
“Ik ben een zaadsletje… ik wil gebruikt worden.”
Ze liet haar hand over haar buik glijden, onder het rokje, vingers over het hartje wrijvend.
“Ik ben een zaadsletje… ik wil gebruikt worden… ik wil pikken in mijn mond… in mijn kutje… in mijn kont… ik wil zaad overal… ik wil dat ze me vullen… dat ze zich leegspuiten… dat ze me gebruiken tot ik niet meer kan…”
Ze kreunde zacht, vingers nu dieper, cirkelend over haar clit.
“Ik ben een zaadsletje… ik wil gebruikt worden… ik ben een braaf sletje… een geil hoertje… een sperma-emmer… ik wil alles… ik wil alles doorslikken… ik wil alles in me voelen…”
Ze voelde de woorden in haar hoofd resoneren, zich nestelen, haar opwinden. Ze voelde zich vies, maar ook sterk. Ze voelde zich klein, maar ook groot. Ze voelde zich gebruikt, maar ook nodig.
Ze bleef het herhalen, vingers sneller bewegend, tot ze een klein, stil orgasme voelde aankomen – niet wild, niet schreeuwend, maar diep en bevrijdend.
Ze kreunde zacht: “Ik ben een zaadsletje… ik wil gebruikt worden…”
Toen stopte ze haar hand, ademde diep in, en wachtte.
Op de volgende klop.
Op de volgende pik.
Op de volgende man die haar zou vullen.
---
Kristel voelde dat ze er klaar voor was. Klaar voor alles dat er door die deur zou komen. Klaar om te zijn wat ze moest zijn. Te doen wat ze moest doen. Ze voelde zich onoverwinnelijk, alsof ze alles aan kon, elke man, elke pik.
Na twintig minuten in afwachting hoorde ze eindelijk zacht geklop op de deur.
Ze stond op van de rand van het bed, trok de zoom van haar korte geruite rokje van het schooluniform omlaag tot de rand van haar billen. De witte kousen met het kanten randje zaten strak om haar benen en het bloesje was een lokkend venster voor haar decolleté. Ze stond bij de deur en ademde nog een keer diep in en uit. Ze wist niet wie het zou zijn – oud, jong, ruw, lief – maar ze wist dat ze zou doen wat gevraagd werd. Dat was haar rol nu. Dat was wat ze zichzelf had laten worden.
De duwde de klink naar beneden en de deur zwaaide open.
Ze keek op.
En verstarde.
Het was een jongen van bijna haar eigen leeftijd – misschien achttien, negentien. Kort donker haar, sproeten over zijn neus, verlegen ogen die meteen naar haar lichaam gleden en dan snel wegkeken, alsof hij zich schaamde dat hij keek. Hij droeg een simpel T-shirt en jeans, handen nerveus in zijn zakken, schouders licht opgetrokken.
Kristel voelde een vreemde schok. Dit was geen oude man met een verborgen fantasie. Dit was iemand zoals zij. Iemand die misschien zelfs nog nooit een naakte vrouw in het echt had gezien, laat staan in zo een absurd schooluniform.
Hij bleef staan, keek naar de grond, toen naar haar, toen weer weg.
“Hoi,” zei hij zacht, stem een beetje schor. “Ik… eh… ik ben Tom.”
Kristel zag hoe zijn ogen weer naar haar borsten gingen, naar het rokje dat amper over haar billen viel, naar de witte kousen. Hij bloosde diep.
“Leuk je te ontmoeten, Tom,” zei ze zacht, glimlachend. Ze wachtte af, maar hij bleef staan, ongemakkelijk, handen nu uit zijn zakken, maar hij wist niet waar hij ze moest laten.
Ze dacht: Ik ben toch een slet? Dan moet ik dat ook laten zien. Neem het initiatief, Kris.
Ze stapte dichterbij, ging op haar tenen staan en kuste hem zacht op zijn lippen. Hij verstijfde even, maar toen ontspande hij, kuste terug – onhandig, maar gretig. Ze voelde zijn harde bobbel tegen haar buik drukken. Ze liet haar hand omlaag glijden, kneep zachtjes in de bobbel door de stof van zijn jeans heen. Hij kreunde zacht in haar mond, legde zijn handen onzeker op haar heupen, alsof hij niet durfde te geloven dat hij haar mocht aanraken.
Ze maakte zich los, keek hem aan. “Wat wil je met me doen?”
Hij bloosde nog dieper, keek naar de grond. “Ik… ik zou u graag beffen. Mag dat?”
“U?” Kristel moest opeens lachen – een kort, nerveus lachje dat de spanning brak. “Natuurlijk mag je me beffen." Ze maakte een ceremoniele reverence en voegde met een plagende glimlach toe: "En u, mijnheer, mag me ook tutoyeren.”
Hij glimlachte nu ook, verlegen maar opgelucht. “Oké… wilt u blijven staan? Ik bedoel… wil jij blijven staan?”
Kristel knikte en ging iets breder staan om hem toegang te geven tot haar kutje. Tom zakte langzaam door zijn knieën voor haar, handen op haar bovenbenen. Hij begon haar dijen te kussen – eerst voorzichtig, aarzelend, toen gretiger. Steeds hoger. Kristel voelde zijn warme adem tussen haar benen, zag zijn hoofd onder haar rokje verdwijnen. Hij gaf kusjes op het hartje van haar string, likte zacht over de stof heen. Toen pakte hij de bandjes, trok de string langzaam omlaag tot haar enkels.
Ze stapte eruit. Hij keek omhoog, ogen groot van verwondering. Hij ademde diep in, alsof hij haar geur wilde opsnuiven. Toen begon hij haar te likken – heel langzaam, heel teder. Zijn tong gleed over haar lippen, cirkelde zacht om haar clit, duwde licht naar binnen. Geen haast. Geen ruwheid. Alleen aandacht. Alleen genot.
Kristel kreunde zacht, handen in zijn haar. Ze voelde hoe hij haar proefde, hoe hij genoot van elke smaak, elke beweging. Hij likte haar clit, zoog zachtjes, duwde zijn tong diep, trok zich terug, likte weer. Het was zo anders dan alles van vandaag – geen pijn, geen vernedering. Alleen tederheid, alleen aandacht voor haar genot.
De opbouw was langzaam, maar intens. Ze voelde het komen, warm en diep. Haar benen trilden, ze greep zijn haar steviger vast. Toen kwam het – een lang, golvend orgasme dat door haar hele lichaam trok. Ze kreunde hard, kutje knijpend tegen zijn tong, sappen over zijn lippen druipend. Ze zakte bijna door haar benen, maar hij hield haar vast, bleef likken tot ze uitgehijgd was.
Ze liet zich op het bed zakken, hij kwam naast haar zitten, gezicht glanzend van haar sappen. Hij glimlachte verlegen.
“Dank je,” zei hij zacht. “Dat was… wow.”
Kristel lachte zacht, nog na hijgend. “Graag gedaan.”
"Mijn tijd is op," zei hij. "Tot ooit"
"Nu al?"
Kristel vond het jammer dat hij moest gaan, maar hij stond al op en gaf haar een laatste, bijna schuchtere kus op haar wang.
Hij liep naar de deur en verdween.
Kristel bleef zitten. Dit was de beste tot nu toe geweest. Echt.
---
Tegen het einde van de middag lag Kristel op haar rug op het hotelbed. Haar lichaam voelde beurs, uitgeput en uitgeteld, alsof ze de hele dag topsport had beoefend. Haar ademhaling begon eindelijk wat rustiger geworden. Het bedlaken onder haar billen was klam en verkreukeld, een mengeling van zweet, speeksel en zaad. Die middag waren er nog vier mannen langs geweest. De kamer rook nu zwaar naar seks – zout, muskus, een vleugje aftershave en haar eigen geur. De airco zoemde zacht, maar kon de warmte in haar lichaam niet wegblazen.
Ze staarde naar het plafond, ogen halfgesloten, en liet de middag in flarden door haar hoofd trekken.
De eerste die na die jongen binnen was gekomen was de man van de parkeerplaats – dezelfde die haar ’s middags een zaadsletje had genoemd, dezelfde die geloofde dat ze echt haar vader pijpte. Hij had nog steeds hetzelfde zwarte trainingsjack aan, dezelfde scheve grijns. Zodra de deur dichtviel, zei hij: “Kijk nou, hetzelfde sletje in een ander pakje.” Hij liep meteen naar haar toe, greep haar bij haar paardenstaart en trok haar hoofd achterover.
Kristel had hem recht aangekeken en vol zelfvertrouwen gefluisterd: “Mijn papa neukte me net heerlijk van achteren… hij spoot zo diep in me… hij zei dat ik zijn braafste zaadsletje ben.”
Zijn ogen werden donkerder. Hij draaide haar om, duwde haar voorover op het bed, trok het rokje omhoog en ramde zonder waarschuwing zijn pik in haar kutje. Hij stootte hard, kort en ruw, terwijl hij bleef mompelen: “Ja, vertel nog eens over papa… hoe hij je vulde… hoe je smeekte om zijn zaad…” Ze had het herhaald, kreunend, woorden die ze zelf bijna geloofde. Hij kwam na een paar minuten klaar, trok zich terug en spoot over haar billen, dikke stralen die over haar kousen druppelden. Hij veegde zichzelf af aan haar rokje en vertrok zonder gedag te zeggen.
De tweede was Erik, de oudere man met de penisring – dezelfde van een paar dagen eerder. Hij kwam binnen met een brede, bijna trotse glimlach, alsof hij een afspraakje had met een oude liefde. Hij kleedde zich langzaam uit, liet haar de ring zien die strak om de basis van zijn pik zat. “Zodat ik langer hard blijf voor jou,” zei hij met een knipoog. Hij vroeg haar op haar knieën te gaan zitten en hem te pijpen. Kristel gehoorzaamde, nam hem diep in haar mond, zoog langzaam terwijl hij haar haar streelde en mompelde hoe mooi ze was, hoe lekker haar mondje voelde. Hij kwam uiteindelijk in haar mond, hield haar hoofd vast tot ze alles had doorgeslikt. Hij kuste haar voorhoofd voor hij wegging, zei: “Dank je, lieverd. Je bent een schat.”
De derde en vierde man waren nieuw. De derde was een stevige kerel van achter in de dertig, kale kop, tatoeages op zijn onderarmen. Hij zei weinig, gooide haar meteen op haar rug, trok haar benen omhoog en neukte haar in missionaris, hard en diep, terwijl hij haar tepels kneedde tot ze pijn deden. Hij kwam over haar billen, veegde zijn pik af aan haar kousen en vertrok met een grom: “Goed werk, slet.”
De vierde was dunner, nerveuzer, maar geil. Hij vroeg haar op handen en knieën te gaan staan, sloeg een paar keer op haar kont en neukte haar doggy, terwijl hij haar haren vasthield als een teugel. Hij mompelde de hele tijd hoe lekker ze was, hoe strak haar kutje voelde. Hij trok zich terug en spoot in haar gezicht – dikke stralen over haar wangen, haar lippen, haar kin. Hij lachte zacht toen hij zag hoe ze met haar tong over haar lippen ging. “Precies zoals op de webcam,” zei hij. Toen vertrok hij.
Nu was het stil. Het was kwart over drie. De dag zat erop.
Kristel lag op haar rug, armen wijd, benen nog open. Haar lichaam voelde zwaar, pijnlijk op plekken waar ze geslagen, geknepen, gestoten was. Haar kutje klopte, rauw en overgevoelig. Haar gezicht was plakkerig van opgedroogd zaad, haar haar zat in de knoop, haar kousen waren gescheurd bij de knie. Ze ademde langzaam in en uit, voelde hoe haar borsten rezen en daalden.
Ze had zich als een goed sletje gedragen.
Ze had gepijpt, geneukt, geslikt, gesmeekt, gekreund, alles wat gevraagd werd. Ze had “papa” gezegd, “zaadsletje”, “neuk me harder”, “vul me”. Ze had het gemeend terwijl ze het zei – op dat moment. En nu, in de stilte, voelde ze geen schaamte meer. Alleen een diepe, vermoeide rust.
Ze had gegeven wat ze kon geven.
Ze draaide haar hoofd opzij en keek in de spiegel. Ze zag een meisje – een vrouw – met warrig haar, rode plekken op haar billen en borsten, lippen gezwollen, ogen donker en vermoeid. Ze zag geen slachtoffer. Ze zag een sletje dat haar werk had gedaan.
Ze glimlachte zwakjes - een vreemde, stille trots.
---
De deur ging open zonder kloppen. Gert-Jan kwam binnen, telefoon in zijn hand, een kalme glimlach op zijn gezicht. Hij deed de deur dicht, liep naar het bed en ging op de rand zitten. Hij keek haar aan, ogen glijdend over haar lichaam – de rode plekken op haar billen, de glanzende sporen op haar dijen, haar gezwollen lippen.
“Je hebt het fantastisch gedaan vandaag,” zei hij zacht, stem warm en trots. “Alle mannen die langs zijn geweest hebben me enthousiast geappt. Ze waren laaiend enthousiast. Ze zeiden dat je de beste bent die ze ooit hebben gehad. Dat je precies doet wat ze willen, precies zoals ze het willen. Je mag trots zijn op jezelf, Kris. En op je sletterige lichaam. Je hebt het ze allemaal gegeven.”
Kristel voelde een warme gloed in haar borst. Ze was uitgeput – haar spieren deden pijn, haar keel was rauw van het pijpen, haar kutje voelde beurs – maar diep vanbinnen was ze inderdaad trots. Ze had het gedaan. Ze had ze allemaal tevreden gesteld. Ze had zich overgegeven, had geslikt, had gekreund, had genomen wat ze gaven. En ze hadden het gewild. Ze hadden haar gewild. De tranen van die ochtend waren weg. Ze hadden plaatsgemaakt voor iets nieuws - de woorden van Gert-Jan begonnen zijn werk te doen.
Gert-Jan pakte haar telefoon van het nachtkastje en gaf hem aan haar.
“Eén laatste ding voor vandaag,” zei hij. “Open de chatapp. Zet je webcam aan. Bedank ze. Bedank alle mannen die vandaag langs zijn geweest voor hun lekkere pik. En nodig de anderen uit voor de volgende keer. Laat ze zien hoe trots je bent op wat je vandaag hebt gedaan. Laat ze zien hoe graag je nog meer wilt.”
Kristel aarzelde even, maar nam de telefoon aan. Ze opende de app, logde in, zette de camera aan. Ze richtte hem op zichzelf: liggend op het bed, rokje omhoog, bloesje open, lichaam glimmend en gebruikt. Ze spreidde haar benen een beetje, liet haar kutje zien – nog rood en nat.
De chat stroomde meteen vol. Namen die ze herkende van vandaag en van eerdere shows. De teller liep snel op: 10, 15, 20…
Ze begon te praten, stem hees maar duidelijk.
“Hoi allemaal… ik wil jullie bedanken. Voor vandaag. Voor jullie lekkere pikken. Jullie hebben me zo goed geneukt… zo diep… zo hard… ik heb alles doorgeslikt wat jullie gaven. Ik heb genoten van elke stoot, elke klap, elke straal zaad. Dank jullie wel. Jullie waren geweldig.”
Ze liet haar vingers over haar kutje glijden, spreidde haar lippen, liet zien hoe nat ze nog was.
“En voor degenen die vandaag niet konden komen… kom volgende keer. Ik wil jullie ook. Ik wil jullie pikken in mijn mond, in mijn kutje, in mijn kont. Ik wil jullie zaad overal. Ik ben jullie zaadsletje. Jullie sperma-emmer. Kom me gebruiken. Ik wacht op jullie.”
De chat ontplofte. Berichten vlogen voorbij: goed zo sletje, je bent perfect, volgende keer wil ik je in je kont, ik kom zeker, laat zien hoe nat je bent.
Kristel ging door. Ze trok haar bloesje verder open, kneedde haar borsten, liet haar tepels zien. Ze draaide zich om, kont omhoog, spreidde haar billen, liet zien hoe rood ze waren van de klappen.
“Ik heb vandaag zoveel pikken gehad,” zei ze, stem trillend van opwinding. “Ze neukten me in mijn mond, in mijn kutje, spuugden over mijn billen, in mijn gezicht… en ik vond het lekker. Ik wil meer. Ik wil dat jullie me vullen tot ik overloop.”
Ze ging weer op haar rug liggen, vingers in haar kutje, pompend, duim op haar clit. Ze kreunde hardop, liet ze horen hoe nat ze werd van hun woorden.
De teller daalde langzaam. Mannen kwamen klaar, bedankten haar, zeiden dat ze de beste was.
Kristel voelde haar eigen orgasme aankomen – niet wild, niet schreeuwend, maar diep en langdurig. Ze kreunde hun namen – Luuk, Mark, de oude man, de jongen – terwijl ze klaarkwam, kutje knijpend om haar vingers, sappen over haar hand druipend.
Toen het voorbij was, bleef ze liggen, na hijgend, telefoon nog in haar hand.
De chat was bijna leeg. Alleen nog een paar bedankjes, een paar harten, een paar beloftes voor volgende keer.
Ze zette de camera uit en legde de telefoon weg. Gert-Jan stond op, knikte vergenoegzaamd en liep naar de deur van de hotelkamer. Hij stak zijn hand op - "Tot de volgende, Kristel" - en was weg.
Ze bleef even liggen - uitgeput, voldaan, trots. Ze had het gedaan. Ze had ze allemaal bedankt. Ze staarde naar het plafond, leeg, uitgeput, maar met een vreemde kalmte die ze niet helemaal vertrouwde.
Uiteindelijk stond ze op. Haar benen trilden licht toen ze naar de stoel liep waar haar gewone kleren lagen: de joggingbroek, de hoodie, de string die ze vanochtend had aangetrokken. Ze kleedde zich langzaam aan, alsof elk kledingstuk een laagje afstand tussen haar en de middag legde. Eerst de string – het voelde vreemd schoon en gewoon na al die uren zonder. Toen de joggingbroek, die los om haar heupen viel. De hoodie, die ze over haar hoofd trok alsof ze zich erin kon verstoppen. Ze keek niet meer in de spiegel. Ze wilde zichzelf niet zien.
Ze stapte door de deur en trok hem achter zich dicht. De gang was leeg. Ze liep naar de lift, drukte op de knop en stapte in toen de deuren opengingen. In de spiegel van de lift ving ze toch een glimp op van zichzelf: warrig haar, rode wangen, ogen vermoeid maar helder. Ze keek weg.
Buiten was het al schemerig. Ze voelde de kou nauwelijks. Ze liep naar haar fiets, maakte hem los en stapte op. De eerste trappen waren moeilijk – haar benen voelden slap, haar kutje klopte nog na bij elke beweging. Maar ze fietste door, wind in haar gezicht, herinneringen in haar hoofd.
Onderweg woedde de strijd.
Aan de ene kant voelde ze trots. Gert-Jan had gelijk gehad. Ze had het fantastisch gedaan. Alle mannen hadden genoten. Ze hadden haar gewild, haar gebruikt, haar geprezen. Ze had ze gegeven wat ze nodig hadden. Ze had zich overgegeven en ze hadden het prachtig gevonden. Ze was goed geweest. Ze was een goed sletje geweest. Dat maakte haar warm vanbinnen, gaf haar een stille, donkere voldoening.
Maar aan de andere kant voelde ze zich gebruikt. Kapot. Leeggezogen. Ze dacht aan de woorden die ze zelf had gezegd, aan de klappen, aan de ruwheid, aan hoe ze haar sletje hadden genoemd, gleufdier, haar hadden geneukt alsof ze niets meer was dan een gat. Ze dacht aan Gert-Jans betoog: dat vrouwen gemaakt waren om gebruikt te worden, dat het natuurlijk was, dat ze de balans terugbracht.
Waarom deden dan niet veel meer vrouwen dit? Waarom zaten er niet duizenden vrouwen in hotelkamers, op hun knieën, met hun mond open en hun benen wijd? Waarom was zij de uitzondering? Waarom voelde het dan toch alsof ze iets verkeerds deed, iets kapotmaakte in zichzelf?
Ze wist het niet meer. De trots en de schaamte vochten in haar borst, maakten haar duizelig. Ze trapte harder, wind in haar ogen, tranen die ze niet liet vallen.
Thuis aangekomen zette ze haar fiets in de schuur, liep naar boven, deed haar kamerdeur op slot. Ze trok haar kleren uit, liet ze op de grond vallen, kroop naakt onder het dekbed en viel als een blok in slaap. Geen dromen. Geen gedachten. Alleen zwart.
Haar lichaam had rust nodig. Haar hoofd ook.
---
De zondag en maandag bleven stil. Geen appje van Gert-Jan. Geen oproep, geen dreigement, geen nieuwe opdracht. De telefoon lag gewoon op haar nachtkastje, scherm donker, en voor het eerst in weken voelde Kristel geen drang om hem op te pakken. Ze opende de chatapp niet één keer. Ze keek niet naar de notificaties die misschien nog binnen waren gekomen na haar laatste show. Ze liet het gewoon liggen.
Het was een vreemde rust. Ze sliep veel. At weinig. Douchte lang en heet, alsof ze de geur van hotelzeep, zaad en zweet van haar huid wilde schrobben. Ze trok joggingbroeken en oversized hoodies aan - geen jurkjes, geen rokjes, geen strakke topjes. Ze keek televisie met haar ouders zonder echt mee te kijken. Ze antwoordde kort op berichten van vriendinnen (“ja, drukke week”, “misschien volgende week trainen”). Ze ademde. Ze bestond. Ze herstelde.
Maandagavond, even na achten, ging de deurbel.
Haar moeder riep haar vanuit de gang, stem schril van schrik: “Kristel! Kom alsjeblieft naar beneden!”
Kristel lag op bed met haar telefoon in haar hand – niet in de chatapp, maar scrollend door oude foto’s van volleybalwedstrijden. Ze fronste, stond op en liep de trap af in haar joggingbroek en sokken.
In de woonkamer stonden twee agenten. Een man en een vrouw, allebei in uniform. Haar moeder zat op de bank, handen in elkaar geklemd, ogen rood. Haar vader stond achter haar, armen over elkaar, gezicht strak.
De vrouwelijke agent stapte naar voren. Rustig, professioneel, maar met een toon die geen tegenspraak duldde.
“Goedenavond, Kristel. Ik ben agent De Vries. Dit is mijn collega Van Dijk. We hebben een man opgepakt op verdenking van chantage en verspreiding van pornografisch materiaal. In zijn bezit vonden we beeldmateriaal waarop wij vermoeden dat jij herkenbaar bent. We hebben een huiszoekingsbevel en inbeslagnamebevel voor de bestanden. We willen je graag meenemen naar het bureau om het materiaal te bekijken en te bevestigen of jij het bent. Je ouders mogen mee. Je bent geen verdachte. Je wordt gezien als mogelijk slachtoffer.”
Kristel voelde hoe de kamer kantelde. Haar oren suisden. Haar moeder begon zacht te huilen. Haar vader vloekte binnensmonds.
Ze kon geen woord uitbrengen.
De agenten wachtten geduldig.
Haar moeder stond op, pakte haar hand. “Kom, lieverd. We gaan mee.”
Kristel knikte mechanisch. Ze trok haar sneakers aan, pakte haar jas, liep mee naar buiten. De auto van de politie stond voor de deur, blauw licht gedoofd. Ze stapte achterin, moeder naast haar, vader voorin bij de agent.
Tijdens de rit zei niemand iets.
Kristel staarde uit het raam. Straatlantaarns flitsten voorbij. Haar handen lagen koud in haar schoot. Ze dacht aan de filmpjes. Aan de banaan. Aan “papa”. Aan de webcamshows. Aan het hotel. Aan de mannen. Aan Gert-Jan.
Ze was bang. Doodsbang.
Niet alleen voor wat haar ouders zouden zien. Niet alleen voor wat haar teamgenoten zouden horen als het uitlekte. Niet alleen voor de schaamte die haar zou verpletteren.
Maar vooral voor het besef dat dit het einde kon zijn. En dat een deel van haar – een klein, ziek deel – bang was dat ze het zou missen. Ze kneep haar ogen dicht. De auto reed door. Naar het bureau. Naar de waarheid. Naar wat er overbleef.
---
Kristel zat op een harde plastic stoel in een kleine verhoorkamer op het politiebureau. De muren waren grijs en kaal, de tafel gebutst, een eenzame lamp hing boven haar hoofd. Haar ouders moesten in de wachtruimte blijven; de mannelijke agent – een man van begin veertig, kortgeknipt haar, uniform strak – had vriendelijk maar beslist gezegd: “Dit is niet iets wat ouders hoeven te zien. We houden het liever bij Kristel alleen.”
Ze was opgelucht. Tegelijkertijd voelde ze een vreemde, koude afstandelijkheid. Alsof ze al wist hoe dit zou eindigen.
De agent zette een laptop tussen hen in en draaide het scherm naar haar toe. Hij keek haar aan met een professionele, maar licht ongemakkelijke blik.
“We hebben een aantal fragmenten. We moeten bevestigen of jij het bent. Als je er klaar voor bent, druk ik op play. Je mag stoppen wanneer je wilt. Neem de tijd.”
Hij schoof een doos tissues dichterbij, alsof het een begrafenis was. Maar er was niks om te huilen. Ze wist al wat ze ging zien. Ze vroeg zich af wat er met Gert-Jan was gebeurd, of zou gebeuren. Was hij de enige of waren er meer mannen opgepakt?
Kristel knikte kort. “Doe maar.”
De agent drukte op play.
Het scherm lichtte op. Webcambeeld. Haar eigen kamer. Zij op bed, benen wijd, string opzij getrokken, vingers diep in zichzelf. Haar stem, hees en smekend: “Ik ben een zaadsletje… ik wil jullie allemaal leegzuigen… kom in mijn mondje, papa…”
Kristel keek naar zichzelf zoals een vreemde haar zag: een meisje dat zichzelf aanbood, dat kreunde om aandacht, dat haar kutje liet zien aan tientallen onbekenden. Ze zag de banaan die ze in zichzelf duwde, hoorde zichzelf kreunen “papa… vul me…”. Ze zag hoe ze zichzelf vingerde tot ze klaarkwam, lichaam schokkend, sappen over haar vingers druipend.
Haar leven voelde voorbij. Ze had lak aan alles. Aan de schaamte. Aan de gevolgen. Aan wat er morgen zou gebeuren. Aan alles. Dit is dus hoe het einde van de wereld voelt, dacht ze bij zichzelf.
Ze keek opzij naar de agent. Hij probeerde professioneel te blijven, maar Kristel zag het meteen: hoe zijn ogen steeds terugschoten naar het scherm, hoe hij slikte, hoe zijn adem iets sneller ging. Ze wist inmiddels wat dat betekende. Ze keek omlaag. Zijn broek stond strak bij zijn kruis; hij probeerde het te verbergen door zijn benen iets te kruisen en zijn handen op zijn schoot te leggen, maar het was te laat. Ze zag de duidelijke bobbel, de stof die spande.
Kristel voelde een vreemde, donkere impuls opkomen. Een laatste daad van verzet. Ze leunde iets naar voren.
“Geniet je van de film?” vroeg ze zacht.
De agent schrok op, ogen groot. Hij bloosde diep, schudde snel zijn hoofd. “Nee, nee, natuurlijk niet. Dit is… dit is werk.”
Kristel glimlachte flauwtjes, bijna triest. “Oh. Vind je me niet lekker dan?”
De agent slikte zichtbaar, keek weg. “Zo is het niet bedoeld. Ik… ik moet dit professioneel houden.”
Kristel leunde nog iets dichterbij. Ze legde haar hand langzaam op zijn kruis, voelde de harde bobbel onder de stof. Ze wreef zachtjes, cirkels trekkend met haar palm. Hij verstijfde, zijn adem stokte.
“Oh wacht,” zei ze met een kleine, bittere glimlach, “je vindt me wel lekker.”
Ze dacht aan Gert-Jan. Hij zou trots op haar zijn als hij haar nu zou zien. Ze was precies de slet die hij wilde dat ze zou zijn, die hij had proberen te boetseren uit de onschuldige klei die hij een week eerder voor de webcam had zien zitten.
De agent maakte geen beweging om haar hand weg te duwen. Zijn adem ging sneller, zijn ogen schoten weer naar het scherm waar Kristel zichzelf net vingerde op camera, kreunend, lichaam schokkend.
Kristel wreef door, voelde hoe hij harder werd onder haar hand, hoe zijn pik klopte tegen de stof. Ze keek hem aan, ogen leeg maar uitdagend.
“Het maakt me allemaal niet meer uit,” zei ze zacht. “Dus als je wilt kijken… kijk dan maar. Als je wilt voelen… voel dan maar.”
Hij sloot zijn ogen even, slikte hard. Toen opende hij ze weer, stem schor.
“Dit… dit mag niet.”
Maar hij bewoog niet weg.
Kristel bleef wrijven, langzaam, plagend.
“Dan stop ik wel,” zei ze. “Als je dat wilt.”
Hij zei niets. Ze bleef doorgaan. Op de laptop stopte het filmpje; het bevroren beeld van haar eigen gezicht – mond open, ogen half dicht in extase – hing nog op het scherm. De stilte was dik en zwaar. De agent keek naar het toetsenbord, niet naar haar, maar zijn ademhaling was onregelmatig en zijn handen lagen te stil op tafel.
Ze voelde geen angst meer. Geen schaamte. Alleen een koude, lege vrijheid. Alsof alles wat er nog over was van haar oude zelf – het nette meisje, de volleybalster, de dochter – nu echt verdwenen was. Er was alleen nog dit moment. Deze kamer. Deze man die probeerde professioneel te blijven terwijl zijn broek strak stond.
“Kristel, dit is—”
“Het maakt niet uit,” onderbrak ze hem. Haar stem was vlak, bijna dromerig. “Het maakt me niet meer uit wat je doet. Of wat ik doe.”
Ze stond op. Langzaam. De agent schoof iets naar achteren op zijn stoel, maar hij stond niet op. Hij keek alleen maar toe, adem stokkerig.
Kristel zakte op haar knieën voor hem. Geen dwang. Geen chantage. Geen bevel. Ze koos het zelf. Voor het eerst koos ze dit helemaal zelf. Voor het eerst was ze echt een slet, niet geforceerd, niet gedwongen, maar vrijwillig, uit eigen beweging.
Ze keek omhoog, ogen leeg maar vastberaden. “Laat me maar.”
Hij slikte hoorbaar. Zijn handen trilden toen hij zijn riem losmaakte. De broek ging open. Zijn pik sprong tevoorschijn – hard, rood, kloppend. Kristel pakte hem vast. Warm. Dik. Ze voelde de aders kloppen onder haar vingers. Ze boog voorover, lippen iets geopend, en nam hem in haar mond.
Ze zoog langzaam, diep. Tong plat langs de onderkant, lippen strak om de schacht. Ze liet hem haar keel raken, kokhalsde even, maar ging door. Ze voelde hoe hij harder werd in haar mond, hoe zijn heupen schokjes maakten. Zijn handen grepen de leuning van de stoel vast, knokkels wit.
Ze bewoog haar hoofd op en neer, tong draaiend om de eikel, hand om de basis knedend. Ze proefde zout, voorvocht, zijn geur. Ze zoog harder, liet haar tong over de gevoelige onderkant glijden, nam hem zo diep mogelijk tot haar lippen zijn schaamhaar raakten.
De agent kreunde laag, hoofd achterover, ogen dicht. “God… Kristel…”
Ze zoog door, ritmisch, gestaag. Ze voelde hem zwellen, voelde zijn ballen aanspannen. Hij greep haar haar vast – niet ruw, maar stevig – en duwde haar hoofd iets dieper.
“Ik kom… ik kom…”
Kristel zoog harder, tong plat, hand pompend. Hij gromde, lichaam spande zich aan, en kwam. Warm, dik, veel. Straal na straal spoot in haar mond, over haar tong. Ze slikte door, liet niets ontsnappen, slikte elke druppel.
Toen hij leeg was, liet ze hem langzaam los. Ze likte haar lippen af, keek omhoog.
De agent zat achteruit gezakt, adem stokkerig, ogen glazig.
Kristel stond op. Veegde haar mond af met de rug van haar hand.
“Dat had je duidelijk nodig, meneer de agent,” zei ze zacht, bijna toonloos. "Nou, ik heb mezelf geïdentificeerd. En nee, ik doe geen aangifte."
Ze draaide zich om, pakte haar jas van de stoel en trok hem aan. Ze keek niet meer naar de laptop. Ze keek niet meer naar hem.
“Ik heb genoeg gezien,” zei ze. “Ik ga.”
De agent kwam half overeind, zijn broek nog open. “Wacht… we moeten nog je verklaring opnemen. Slachtofferhulp. Je ouders—”
Kristel schudde haar hoofd. “Nee. Dat wil ik niet. Ik wil alleen zijn.”
Ze liep naar de deur, opende hem. De gang was leeg. Ze liep door, schoenen tikkend op het linoleum. Achter zich hoorde ze de agent rommelen, zijn broek dichtritsen, haar achterna roepen – maar ze keek niet om.
In de wachtruimte zaten haar ouders. Haar moeder stond op, ogen rood. “Kristel… lieverd…”
Kristel schudde haar hoofd. “Ik wil naar huis. Nu.”
Haar vader stond op en sloeg een arm om haar schouders.
Ze liepen naar buiten. De koude lucht sloeg haar in het gezicht. Ze stapte in de auto, gordel om, keek uit het raam terwijl haar vader reed.
Thuis liep ze meteen naar boven en deed haar kamerdeur op slot. Ze liet zich op bed vallen, nog aangekleed, en viel als een blok in slaap. Geen dromen. Geen gedachten. Alleen zwart.
De filmpjes waren weg. De chantage was voorbij. En toch voelde ze geen vrijheid. Alleen een zwart gat.
Haar normale leven – school, volleybal, vriendinnen, familie – leek ineens saai. Kleurloos. Waarom zou ze daarnaartoe terug willen? Waarom zou ze weer doen alsof ze een normaal meisje was, terwijl ze had geproefd aan iets veel donkerders?
Ze was bang. Niet voor de politie. Niet voor Gert-Jan. Niet voor de mannen. Maar voor zichzelf.
Voor het feit dat ze misschien wel voor altijd een sletje zou blijven. Nu ze het eenmaal had geproefd. Nu ze wist hoe het voelde om volledig begeerd te worden. Om volledig gebruikt te worden.
Ze sliep door. Zwaar. Doodmoe.
En toen ze de volgende ochtend wakker werd, wist ze één ding zeker.
Dit was niet het einde.
Dit was het laatste deel van de serie, maar dit is niet het einde van Kristel. Ik heb nog leuke plannen voor haar in een toekomstige serie, maar die zal wel een tijdje op zich laten wachten.
Kristel at het laatste broodje op, veegde haar mond af met een servetje en zette het plastic bekertje met sinaasappelsap neer. De lunch was licht geweest – twee broodjes, wat fruit, nog een glas sap – maar haar maag voelde toch vol. Niet alleen van eten. Vol van alles wat er al gebeurd was die ochtend.
Gert-Jan zat tegenover haar op de stoel, ellebogen op zijn knieën, handen losjes in elkaar gevouwen. Hij keek haar aan, rustig, bijna liefdevol.
“Sta op,” zei hij zacht. “Doe je body uit.”
Kristel stond op. Ze haakte haar duimen onder de bandjes van de turquoise body en liet ze langzaam over haar schouders glijden. De stof gleed omlaag, over haar borsten, langs haar taille, tot haar heupen. Ze stapte eruit, naakt, en legde hem netjes op het bed. Haar tepels stonden hard in de koele hotelkamerlucht, haar huid had nog rode plekken van kneepjes en klappen.
Gert-Jan stond op. Hij liep naar haar toe, langzaam, tot hij vlak voor haar stond. Hun lichamen raakten elkaar bijna. Hij legde zijn handen op haar rug, streelde zachtjes over haar ruggengraat omlaag, naar haar taille, toen verder naar haar billen. Hij kneedde ze licht, duwde haar dichter tegen zich aan. Zijn andere hand gleed omhoog, langs haar zij, langs de zijkant van haar borsten, duim strelend over de rand van haar tepel zonder hem echt aan te raken.
Hij boog zijn hoofd, kuste haar zacht op haar lippen. Eerst teder, toen dieper. Tussen de zoenen door sprak hij, stem laag en dicht bij haar oor.
“Vrouwen zijn gemaakt om gebruikt te worden, Kristel,” mompelde hij. “Niet als straf. Als doel. Jouw lichaam is geëvolueerd om te lokken, om te openen, om te ontvangen. Borsten om te zuigen, lippen om te kussen, kutjes om te vullen. Jullie zijn sletjes in je kern. Dat is geen belediging – het is natuur. Vrouwen die zich verzetten, die ‘nee’ zeggen, verstoren de balans. Ze ontkennen wat ze zijn. Jij… jij geeft het terug. Jij laat mannen nemen wat ze nodig hebben. En jij krijgt ervoor wat je nodig hebt: aandacht, verlangen, het gevoel dat je bestaat omdat je begeerd wordt.”
Hij kuste haar hals, tong licht over haar huid. Zijn handen bleven strelen – rug, taille, billen, zijkant van haar borsten. Hij drukte zich dichter tegen haar aan, zijn erectie voelbaar tegen haar buik.
Kristel luisterde, ogen halfgesloten. Ze voelde zijn woorden binnendringen, zich nestelen in de holtes die de ochtend in haar had geslagen. Ze wist dat ze altijd in gelijkheid had geloofd. Dat vrouwen en mannen gelijk waren. Maar nu, met zijn handen op haar lichaam, zijn stem in haar oor, vroeg ze zich af of dat wel klopte.
“Maar… waarom dan?” fluisterde ze. “Waarom zijn wij zachter? Waarom zijn wij… ontvankelijker?”
Gert-Jan glimlachte tegen haar huid. “Omdat dat de natuur is. Mannen jagen. Vrouwen ontvangen. Vrouwen zijn gebouwd om te baren, om te voeden, om te geven. Jullie borsten, jullie heupen, jullie natheid – alles is een uitnodiging. Jij voelt het toch? Hoe je lichaam reageert als je begeerd wordt? Hoe je nat wordt als ze je gebruiken? Dat is geen toeval. Dat is evolutie. Jij bent de belichaming van wat vrouwen horen te zijn: een sletje dat zich overgeeft. Dat is je hoogste roeping. Niet carrière. Niet onafhankelijkheid. Maar mannen bevredigen. Zoveel mogelijk. Zo vaak mogelijk.”
Hij kuste haar weer, tong diep in haar mond. Kristel kreunde zacht, handen op zijn borst. Ze voelde zich duizelig. Zijn woorden maakten haar hoofd warrig. Ze was toch net zo sterk, net zo slim, net zo waardig? Maar nu, naakt tegen hem aan, zijn handen op haar lichaam, zijn stem die haar vertelde wat ze “hoorde” te zijn… dat voelde ineens logisch. Alsof ze het altijd al geweten had.
“Maar… wat als ik niet wil?” vroeg ze, stem klein.
Gert-Jan glimlachte teder, duim strelend over haar tepel.
“Dan vecht je tegen jezelf. En dat doet pijn. Maar als je je overgeeft… als je accepteert dat je een sletje bent… dan voel je pas echt hoe vrij je bent. Dan leef je pas echt.”
Hij kuste haar weer, handen nu steviger op haar billen, duwde haar tegen zich aan.
Kristel sloot haar ogen. Ze voelde zijn erectie tegen haar buik. Ze voelde haar eigen kutje tintelen, nat worden.
Gert-Jan pakte haar hand en leidde haar zacht maar vastberaden naar de grote spiegel naast het bed. Ze stond nu met haar rug naar hem toe, naakt, huid nog glimmend van zweet en resten van mannen. Hij drukte zijn lichaam tegen haar rug, armen om haar middel, kin op haar schouder. Ze voelde zijn adem in haar hals, zijn pik hard tegen haar onderrug.
Hij duwde haar licht voorover, handen op haar heupen. Ze zette haar handen tegen de spiegel, benen iets gespreid. Gert-Jan ging achter haar staan, met zijn pik tegen haar ingang en duwde langzaam naar binnen. Ze hapte naar adem toen hij haar vulde – diep, warm, precies goed.
Hij begon te stoten, traag maar ritmisch, elke beweging zichtbaar in de spiegel. Kristel keek naar zichzelf: haar borsten deinend bij elke stoot, haar mond halfopen, ogen groot en glanzend. Ze zag hoe haar lichaam meegaf, hoe haar kutje hem opslokte, hoe haar billen licht trilden bij elke impact.
“Vertel me wat je ziet,” zei hij, stem laag en kalm, vlakbij haar oor.
Kristel keek in de spiegel, stem trillend. “Mezelf.”
“Nee,” zei hij, stootte iets harder. “Vertel me wat je ziet.”
“Een vrouw.”
“Weer fout.” Hij greep haar heupen steviger, stootte dieper. “Vertel nu echt wat je ziet.”
Ze kreunde, ogen gefixeerd op haar eigen spiegelbeeld. Tranen prikten weer, maar ze slikte ze weg. “Een sletje.”
“Dat is beter,” zei hij, stem bijna teder. “Maar het is niet alles. Vertel me alles dat je ziet.”
Kristel kreunde het nu uit, stem gebroken, woorden tuimelend over haar lippen terwijl hij bleef stoten, diep en gestaag.
“Een braaf zaadsletje… een teefje… een hoertje… een neukpop… een geil gleufdier dat gebruikt wil worden… een open buffet voor mannen… een onverzadigbare sperma-emmer…”
Bij elk woord stootte hij harder, alsof hij haar woorden bekrachtigde. Ze keek naar zichzelf in de spiegel: haar mond open in een stille schreeuw, haar borsten deinend, haar gezicht rood en nat van tranen en zweet, haar kutje glinsterend om zijn pik. Ze zag geen sterke vrouw meer. Geen volleybalster. Geen studente. Geen onafhankelijke meid.
Ze zag een gehoorzaam sletje. Een lichaam dat gemaakt was om te nemen. Om te geven. Om te ontvangen. Ze zag een vrouw die genoot van elke pik die ze kreeg, die nat werd van de vernedering, die klaarkwam op de woorden die haar klein maakten.
Ze was ziek van zichzelf.
Maar tegelijkertijd voelde ze zich bevrijd.
Bevrijd van de leugen dat ze gelijk was. Bevrijd van de schaamte dat ze wilde wat ze wilde. Bevrijd van de illusie dat ze ooit anders zou kunnen zijn.
Gert-Jan stootte door, handen nu op haar borsten, knijpend, knedend. “Ja,” gromde hij. “Zeg het nog een keer. Zeg wat je bent.”
Kristel keek zichzelf aan in de spiegel, tranen over haar wangen, mond open, stem rauw.
“Ik ben een braaf zaadsletje… een teefje… een hoertje… een neukpop… een gleufdier… een open buffet… een sperma-emmer…”
Hij kwam met een diepe grom, duwde zich zo ver mogelijk in haar, vulde haar weer, warm en eindeloos. Ze voelde elke straal, voelde hoe haar kutje samentrok om hem heen, voelde haar eigen orgasme aankomen – niet wild, niet schreeuwend, maar stil en diep, als een bevrijding.
Ze zakte voorover tegen de spiegel, voorhoofd tegen het koude glas, ademhaling schokkerig.
Gert-Jan trok zich langzaam terug, kuste haar schouder.
“Goed zo,” fluisterde hij. “Je begint het te begrijpen.”
Kristel keek nog een keer in de spiegel. Naar zichzelf. Naar het sletje dat daar stond.
En voor het eerst die dag voelde ze geen schaamte meer.
Alleen acceptatie.
En een vreemde, donkere rust.
Gert-Jan kuste haar nog een laatste keer, streelde haar wang met zijn duim en fluisterde: “Kleed je om, je nieuwe outfit ligt bovenop in die weekendtas. De volgende komt zo.” Hij trok zijn kleren recht, pakte zijn telefoon van het nachtkastje en liep naar de deur. Voor hij wegging draaide hij zich nog even om. “Je doet het goed, Kris. Beter dan je zelf beseft.”
De deur klikte zacht in het slot.
Kristel bleef staan waar ze stond, naakt, lichaam nog tintelend van de stoten en zijn woorden. Ze voelde zich rauw, opengescheurd, maar ook vreemd kalm. Ze liep langzaam naar het bed en liet zich voorovervallen, op haar buik, wang tegen het koele kussen. Haar benen spreidde ze een beetje, zodat de airco over haar natte lippen blies. Ze bleef zo liggen, armen onder haar hoofd gevouwen, ogen halfgesloten.
De stilte in de kamer was zwaar. Alleen het zachte zoemen van de airco en haar eigen ademhaling. Ze sloot haar ogen en liet haar gedachten afdwalen – niet naar de mannen van vandaag, maar naar zichzelf. Naar vroeger. Naar de momenten die ze altijd had weggewuifd, maar die nu ineens zo helder terugkwamen.
Ze herinnerde zich dat ze dertien was en voor het eerst haar string had uitgetrokken in de kleedkamer na volleybaltraining. Ze had expres gewacht tot de anderen weg waren. Ze had in de spiegel gekeken, haar kleine borsten bekeken, haar hand tussen haar benen laten glijden, zichzelf aangeraakt terwijl ze zich voorstelde dat iemand – wie dan ook – naar haar keek door de kier van de deur. Ze was klaargekomen, stilletjes, trillend, met haar rug tegen de kluisjes. Daarna had ze zich geschaamd, maar ze had het de week erna weer gedaan. En de week daarop.
Ze dacht aan de zomervakantie toen ze veertien was. Ze logeerde bij haar oom en tante. Ze had expres haar bikini aangetrokken die te klein was geworden – tepels duidelijk zichtbaar, stof strak tussen haar billen. Ze had zich uitgerekt op het ligbed in de tuin, benen iets gespreid, wetend dat haar oom vanuit de keuken naar buiten keek. Ze had gevoeld hoe zijn ogen over haar gleden. Ze had haar hand nonchalant over haar buik laten glijden, net onder de rand van haar broekje, en was nat geworden van de gedachte dat hij keek. Die avond had ze in bed aan hem gedacht terwijl ze zichzelf vingerde, hard en snel, tot ze in haar kussen beet om niet te kreunen.
Ze herinnerde zich hoe vaak ze op straat expres voorover boog als ze wist dat iemand keek. Hoe vaak ze haar benen iets uit elkaar liet vallen als ze 's zomers op een terrasje zat in een rokje, zodat een man die tegenover haar zat haar slipje kon zien. Ze had nooit iets gezegd, nooit gevraagd of ze wilden kijken – maar ze had het wel gedaan. Ze had het gevoeld. De kick. De macht. De natheid tussen haar benen als ze zag hoe hun ogen verwijdden.
Ze herinnerde zich weer wat ze allemaal voor de webcam had gedaan de afgelopen weken. De intensiteit van de orgasmes als ze wist dat ze bekeken werd. Hoe vaak hadden ze haar wel niet perfect genoemd. Geil. Mooi. Ze was klaargekomen van hun woorden alleen. En daarna nog een keer. En nog een keer.
Kristel draaide zich op haar rug, staarde naar het plafond. Tranen prikten weer, maar ze huilde niet. Ze voelde zich niet meer schuldig. Ze voelde zich… gezien. Alsof Gert-Jan gelijk had. Alsof dit altijd al in haar had gezeten. Alsof ze nooit anders was geweest dan een sletje dat aandacht wilde. Dat begeerd wilde worden. Dat gebruikt wilde worden.
---
Kristel keek naar de kleine weekendtas op de stoel die Gert-Jan aangewezen had. Ze stond op, liep ernaartoe en ritste de tas open. Bovenop lag de kleding die hij voor haar had klaargelegd.
Een schoolmeisjesuniform, maar dan extreem kort en bloot. Wit bloesje met te weinig knopen, rood strikje, kort geruit rokje dat amper over haar billen zou vallen, witte kniekousen met een randje kant, en een bijpassend setje lingerie: een piepklein wit slipje met een rood hartje op de kruis en een bh die meer uit bandjes dan uit stof bestond.
Ze pakte het op, voelde de stof tussen haar vingers. Het was goedkoop materiaal, glimmend polyester, maar precies wat hij wilde: schaamteloos, overdreven, karikaturaal seksueel.
Ze liep naar de spiegel, ademde diep in enn begon ze zich aan te kleden.
Eerst het slipje: het hartje kwam precies over haar schaamheuvel te zitten, de stof was zo dun dat haar lippen erdoorheen schemerden. De bh: de cups bestonden uit twee driehoeken kant die haar tepels amper bedekten, de bandjes kruisten op haar rug. Het bloesje: ze knoopte het half dicht, liet de bovenste drie knopen open zodat haar decolleté diep openviel. Het rokje: ze trok het omhoog – het kwam net onder haar billen, bij elke beweging zou het omhoog kruipen. De kniekousen: wit met een rood randje, tot halverwege haar dijen.
Ze draaide zich om voor de spiegel.
Ze zag een sletje. Een karikatuur van een schoolmeisje. Een pop die gemaakt was om geneukt te worden. Haar borsten bolden op in de te kleine bh, haar tepels priemden door het kant, het rokje liet haar billen bijna helemaal bloot, het hartje op haar slipje leek een uitnodiging.
Ze voelde zich helemaal de slet die ze moest zijn.
Ze liep naar het bed, ging liggen, op haar rug, benen licht gespreid. De spiegel hing schuin tegenover haar, zodat ze zichzelf kon zien: het rokje omhoog geschoven, het hartje nat van haar eigen sappen, haar borsten deinend bij elke ademhaling.
Ze sloot haar ogen en begon zachtjes tegen zichzelf te praten, stem fluisterend, als een mantra.
“Ik ben een zaadsletje.”
Ze herhaalde het, langzamer, dieper.
“Ik ben een zaadsletje… ik wil gebruikt worden.”
Ze liet haar hand over haar buik glijden, onder het rokje, vingers over het hartje wrijvend.
“Ik ben een zaadsletje… ik wil gebruikt worden… ik wil pikken in mijn mond… in mijn kutje… in mijn kont… ik wil zaad overal… ik wil dat ze me vullen… dat ze zich leegspuiten… dat ze me gebruiken tot ik niet meer kan…”
Ze kreunde zacht, vingers nu dieper, cirkelend over haar clit.
“Ik ben een zaadsletje… ik wil gebruikt worden… ik ben een braaf sletje… een geil hoertje… een sperma-emmer… ik wil alles… ik wil alles doorslikken… ik wil alles in me voelen…”
Ze voelde de woorden in haar hoofd resoneren, zich nestelen, haar opwinden. Ze voelde zich vies, maar ook sterk. Ze voelde zich klein, maar ook groot. Ze voelde zich gebruikt, maar ook nodig.
Ze bleef het herhalen, vingers sneller bewegend, tot ze een klein, stil orgasme voelde aankomen – niet wild, niet schreeuwend, maar diep en bevrijdend.
Ze kreunde zacht: “Ik ben een zaadsletje… ik wil gebruikt worden…”
Toen stopte ze haar hand, ademde diep in, en wachtte.
Op de volgende klop.
Op de volgende pik.
Op de volgende man die haar zou vullen.
---
Kristel voelde dat ze er klaar voor was. Klaar voor alles dat er door die deur zou komen. Klaar om te zijn wat ze moest zijn. Te doen wat ze moest doen. Ze voelde zich onoverwinnelijk, alsof ze alles aan kon, elke man, elke pik.
Na twintig minuten in afwachting hoorde ze eindelijk zacht geklop op de deur.
Ze stond op van de rand van het bed, trok de zoom van haar korte geruite rokje van het schooluniform omlaag tot de rand van haar billen. De witte kousen met het kanten randje zaten strak om haar benen en het bloesje was een lokkend venster voor haar decolleté. Ze stond bij de deur en ademde nog een keer diep in en uit. Ze wist niet wie het zou zijn – oud, jong, ruw, lief – maar ze wist dat ze zou doen wat gevraagd werd. Dat was haar rol nu. Dat was wat ze zichzelf had laten worden.
De duwde de klink naar beneden en de deur zwaaide open.
Ze keek op.
En verstarde.
Het was een jongen van bijna haar eigen leeftijd – misschien achttien, negentien. Kort donker haar, sproeten over zijn neus, verlegen ogen die meteen naar haar lichaam gleden en dan snel wegkeken, alsof hij zich schaamde dat hij keek. Hij droeg een simpel T-shirt en jeans, handen nerveus in zijn zakken, schouders licht opgetrokken.
Kristel voelde een vreemde schok. Dit was geen oude man met een verborgen fantasie. Dit was iemand zoals zij. Iemand die misschien zelfs nog nooit een naakte vrouw in het echt had gezien, laat staan in zo een absurd schooluniform.
Hij bleef staan, keek naar de grond, toen naar haar, toen weer weg.
“Hoi,” zei hij zacht, stem een beetje schor. “Ik… eh… ik ben Tom.”
Kristel zag hoe zijn ogen weer naar haar borsten gingen, naar het rokje dat amper over haar billen viel, naar de witte kousen. Hij bloosde diep.
“Leuk je te ontmoeten, Tom,” zei ze zacht, glimlachend. Ze wachtte af, maar hij bleef staan, ongemakkelijk, handen nu uit zijn zakken, maar hij wist niet waar hij ze moest laten.
Ze dacht: Ik ben toch een slet? Dan moet ik dat ook laten zien. Neem het initiatief, Kris.
Ze stapte dichterbij, ging op haar tenen staan en kuste hem zacht op zijn lippen. Hij verstijfde even, maar toen ontspande hij, kuste terug – onhandig, maar gretig. Ze voelde zijn harde bobbel tegen haar buik drukken. Ze liet haar hand omlaag glijden, kneep zachtjes in de bobbel door de stof van zijn jeans heen. Hij kreunde zacht in haar mond, legde zijn handen onzeker op haar heupen, alsof hij niet durfde te geloven dat hij haar mocht aanraken.
Ze maakte zich los, keek hem aan. “Wat wil je met me doen?”
Hij bloosde nog dieper, keek naar de grond. “Ik… ik zou u graag beffen. Mag dat?”
“U?” Kristel moest opeens lachen – een kort, nerveus lachje dat de spanning brak. “Natuurlijk mag je me beffen." Ze maakte een ceremoniele reverence en voegde met een plagende glimlach toe: "En u, mijnheer, mag me ook tutoyeren.”
Hij glimlachte nu ook, verlegen maar opgelucht. “Oké… wilt u blijven staan? Ik bedoel… wil jij blijven staan?”
Kristel knikte en ging iets breder staan om hem toegang te geven tot haar kutje. Tom zakte langzaam door zijn knieën voor haar, handen op haar bovenbenen. Hij begon haar dijen te kussen – eerst voorzichtig, aarzelend, toen gretiger. Steeds hoger. Kristel voelde zijn warme adem tussen haar benen, zag zijn hoofd onder haar rokje verdwijnen. Hij gaf kusjes op het hartje van haar string, likte zacht over de stof heen. Toen pakte hij de bandjes, trok de string langzaam omlaag tot haar enkels.
Ze stapte eruit. Hij keek omhoog, ogen groot van verwondering. Hij ademde diep in, alsof hij haar geur wilde opsnuiven. Toen begon hij haar te likken – heel langzaam, heel teder. Zijn tong gleed over haar lippen, cirkelde zacht om haar clit, duwde licht naar binnen. Geen haast. Geen ruwheid. Alleen aandacht. Alleen genot.
Kristel kreunde zacht, handen in zijn haar. Ze voelde hoe hij haar proefde, hoe hij genoot van elke smaak, elke beweging. Hij likte haar clit, zoog zachtjes, duwde zijn tong diep, trok zich terug, likte weer. Het was zo anders dan alles van vandaag – geen pijn, geen vernedering. Alleen tederheid, alleen aandacht voor haar genot.
De opbouw was langzaam, maar intens. Ze voelde het komen, warm en diep. Haar benen trilden, ze greep zijn haar steviger vast. Toen kwam het – een lang, golvend orgasme dat door haar hele lichaam trok. Ze kreunde hard, kutje knijpend tegen zijn tong, sappen over zijn lippen druipend. Ze zakte bijna door haar benen, maar hij hield haar vast, bleef likken tot ze uitgehijgd was.
Ze liet zich op het bed zakken, hij kwam naast haar zitten, gezicht glanzend van haar sappen. Hij glimlachte verlegen.
“Dank je,” zei hij zacht. “Dat was… wow.”
Kristel lachte zacht, nog na hijgend. “Graag gedaan.”
"Mijn tijd is op," zei hij. "Tot ooit"
"Nu al?"
Kristel vond het jammer dat hij moest gaan, maar hij stond al op en gaf haar een laatste, bijna schuchtere kus op haar wang.
Hij liep naar de deur en verdween.
Kristel bleef zitten. Dit was de beste tot nu toe geweest. Echt.
---
Tegen het einde van de middag lag Kristel op haar rug op het hotelbed. Haar lichaam voelde beurs, uitgeput en uitgeteld, alsof ze de hele dag topsport had beoefend. Haar ademhaling begon eindelijk wat rustiger geworden. Het bedlaken onder haar billen was klam en verkreukeld, een mengeling van zweet, speeksel en zaad. Die middag waren er nog vier mannen langs geweest. De kamer rook nu zwaar naar seks – zout, muskus, een vleugje aftershave en haar eigen geur. De airco zoemde zacht, maar kon de warmte in haar lichaam niet wegblazen.
Ze staarde naar het plafond, ogen halfgesloten, en liet de middag in flarden door haar hoofd trekken.
De eerste die na die jongen binnen was gekomen was de man van de parkeerplaats – dezelfde die haar ’s middags een zaadsletje had genoemd, dezelfde die geloofde dat ze echt haar vader pijpte. Hij had nog steeds hetzelfde zwarte trainingsjack aan, dezelfde scheve grijns. Zodra de deur dichtviel, zei hij: “Kijk nou, hetzelfde sletje in een ander pakje.” Hij liep meteen naar haar toe, greep haar bij haar paardenstaart en trok haar hoofd achterover.
Kristel had hem recht aangekeken en vol zelfvertrouwen gefluisterd: “Mijn papa neukte me net heerlijk van achteren… hij spoot zo diep in me… hij zei dat ik zijn braafste zaadsletje ben.”
Zijn ogen werden donkerder. Hij draaide haar om, duwde haar voorover op het bed, trok het rokje omhoog en ramde zonder waarschuwing zijn pik in haar kutje. Hij stootte hard, kort en ruw, terwijl hij bleef mompelen: “Ja, vertel nog eens over papa… hoe hij je vulde… hoe je smeekte om zijn zaad…” Ze had het herhaald, kreunend, woorden die ze zelf bijna geloofde. Hij kwam na een paar minuten klaar, trok zich terug en spoot over haar billen, dikke stralen die over haar kousen druppelden. Hij veegde zichzelf af aan haar rokje en vertrok zonder gedag te zeggen.
De tweede was Erik, de oudere man met de penisring – dezelfde van een paar dagen eerder. Hij kwam binnen met een brede, bijna trotse glimlach, alsof hij een afspraakje had met een oude liefde. Hij kleedde zich langzaam uit, liet haar de ring zien die strak om de basis van zijn pik zat. “Zodat ik langer hard blijf voor jou,” zei hij met een knipoog. Hij vroeg haar op haar knieën te gaan zitten en hem te pijpen. Kristel gehoorzaamde, nam hem diep in haar mond, zoog langzaam terwijl hij haar haar streelde en mompelde hoe mooi ze was, hoe lekker haar mondje voelde. Hij kwam uiteindelijk in haar mond, hield haar hoofd vast tot ze alles had doorgeslikt. Hij kuste haar voorhoofd voor hij wegging, zei: “Dank je, lieverd. Je bent een schat.”
De derde en vierde man waren nieuw. De derde was een stevige kerel van achter in de dertig, kale kop, tatoeages op zijn onderarmen. Hij zei weinig, gooide haar meteen op haar rug, trok haar benen omhoog en neukte haar in missionaris, hard en diep, terwijl hij haar tepels kneedde tot ze pijn deden. Hij kwam over haar billen, veegde zijn pik af aan haar kousen en vertrok met een grom: “Goed werk, slet.”
De vierde was dunner, nerveuzer, maar geil. Hij vroeg haar op handen en knieën te gaan staan, sloeg een paar keer op haar kont en neukte haar doggy, terwijl hij haar haren vasthield als een teugel. Hij mompelde de hele tijd hoe lekker ze was, hoe strak haar kutje voelde. Hij trok zich terug en spoot in haar gezicht – dikke stralen over haar wangen, haar lippen, haar kin. Hij lachte zacht toen hij zag hoe ze met haar tong over haar lippen ging. “Precies zoals op de webcam,” zei hij. Toen vertrok hij.
Nu was het stil. Het was kwart over drie. De dag zat erop.
Kristel lag op haar rug, armen wijd, benen nog open. Haar lichaam voelde zwaar, pijnlijk op plekken waar ze geslagen, geknepen, gestoten was. Haar kutje klopte, rauw en overgevoelig. Haar gezicht was plakkerig van opgedroogd zaad, haar haar zat in de knoop, haar kousen waren gescheurd bij de knie. Ze ademde langzaam in en uit, voelde hoe haar borsten rezen en daalden.
Ze had zich als een goed sletje gedragen.
Ze had gepijpt, geneukt, geslikt, gesmeekt, gekreund, alles wat gevraagd werd. Ze had “papa” gezegd, “zaadsletje”, “neuk me harder”, “vul me”. Ze had het gemeend terwijl ze het zei – op dat moment. En nu, in de stilte, voelde ze geen schaamte meer. Alleen een diepe, vermoeide rust.
Ze had gegeven wat ze kon geven.
Ze draaide haar hoofd opzij en keek in de spiegel. Ze zag een meisje – een vrouw – met warrig haar, rode plekken op haar billen en borsten, lippen gezwollen, ogen donker en vermoeid. Ze zag geen slachtoffer. Ze zag een sletje dat haar werk had gedaan.
Ze glimlachte zwakjes - een vreemde, stille trots.
---
De deur ging open zonder kloppen. Gert-Jan kwam binnen, telefoon in zijn hand, een kalme glimlach op zijn gezicht. Hij deed de deur dicht, liep naar het bed en ging op de rand zitten. Hij keek haar aan, ogen glijdend over haar lichaam – de rode plekken op haar billen, de glanzende sporen op haar dijen, haar gezwollen lippen.
“Je hebt het fantastisch gedaan vandaag,” zei hij zacht, stem warm en trots. “Alle mannen die langs zijn geweest hebben me enthousiast geappt. Ze waren laaiend enthousiast. Ze zeiden dat je de beste bent die ze ooit hebben gehad. Dat je precies doet wat ze willen, precies zoals ze het willen. Je mag trots zijn op jezelf, Kris. En op je sletterige lichaam. Je hebt het ze allemaal gegeven.”
Kristel voelde een warme gloed in haar borst. Ze was uitgeput – haar spieren deden pijn, haar keel was rauw van het pijpen, haar kutje voelde beurs – maar diep vanbinnen was ze inderdaad trots. Ze had het gedaan. Ze had ze allemaal tevreden gesteld. Ze had zich overgegeven, had geslikt, had gekreund, had genomen wat ze gaven. En ze hadden het gewild. Ze hadden haar gewild. De tranen van die ochtend waren weg. Ze hadden plaatsgemaakt voor iets nieuws - de woorden van Gert-Jan begonnen zijn werk te doen.
Gert-Jan pakte haar telefoon van het nachtkastje en gaf hem aan haar.
“Eén laatste ding voor vandaag,” zei hij. “Open de chatapp. Zet je webcam aan. Bedank ze. Bedank alle mannen die vandaag langs zijn geweest voor hun lekkere pik. En nodig de anderen uit voor de volgende keer. Laat ze zien hoe trots je bent op wat je vandaag hebt gedaan. Laat ze zien hoe graag je nog meer wilt.”
Kristel aarzelde even, maar nam de telefoon aan. Ze opende de app, logde in, zette de camera aan. Ze richtte hem op zichzelf: liggend op het bed, rokje omhoog, bloesje open, lichaam glimmend en gebruikt. Ze spreidde haar benen een beetje, liet haar kutje zien – nog rood en nat.
De chat stroomde meteen vol. Namen die ze herkende van vandaag en van eerdere shows. De teller liep snel op: 10, 15, 20…
Ze begon te praten, stem hees maar duidelijk.
“Hoi allemaal… ik wil jullie bedanken. Voor vandaag. Voor jullie lekkere pikken. Jullie hebben me zo goed geneukt… zo diep… zo hard… ik heb alles doorgeslikt wat jullie gaven. Ik heb genoten van elke stoot, elke klap, elke straal zaad. Dank jullie wel. Jullie waren geweldig.”
Ze liet haar vingers over haar kutje glijden, spreidde haar lippen, liet zien hoe nat ze nog was.
“En voor degenen die vandaag niet konden komen… kom volgende keer. Ik wil jullie ook. Ik wil jullie pikken in mijn mond, in mijn kutje, in mijn kont. Ik wil jullie zaad overal. Ik ben jullie zaadsletje. Jullie sperma-emmer. Kom me gebruiken. Ik wacht op jullie.”
De chat ontplofte. Berichten vlogen voorbij: goed zo sletje, je bent perfect, volgende keer wil ik je in je kont, ik kom zeker, laat zien hoe nat je bent.
Kristel ging door. Ze trok haar bloesje verder open, kneedde haar borsten, liet haar tepels zien. Ze draaide zich om, kont omhoog, spreidde haar billen, liet zien hoe rood ze waren van de klappen.
“Ik heb vandaag zoveel pikken gehad,” zei ze, stem trillend van opwinding. “Ze neukten me in mijn mond, in mijn kutje, spuugden over mijn billen, in mijn gezicht… en ik vond het lekker. Ik wil meer. Ik wil dat jullie me vullen tot ik overloop.”
Ze ging weer op haar rug liggen, vingers in haar kutje, pompend, duim op haar clit. Ze kreunde hardop, liet ze horen hoe nat ze werd van hun woorden.
De teller daalde langzaam. Mannen kwamen klaar, bedankten haar, zeiden dat ze de beste was.
Kristel voelde haar eigen orgasme aankomen – niet wild, niet schreeuwend, maar diep en langdurig. Ze kreunde hun namen – Luuk, Mark, de oude man, de jongen – terwijl ze klaarkwam, kutje knijpend om haar vingers, sappen over haar hand druipend.
Toen het voorbij was, bleef ze liggen, na hijgend, telefoon nog in haar hand.
De chat was bijna leeg. Alleen nog een paar bedankjes, een paar harten, een paar beloftes voor volgende keer.
Ze zette de camera uit en legde de telefoon weg. Gert-Jan stond op, knikte vergenoegzaamd en liep naar de deur van de hotelkamer. Hij stak zijn hand op - "Tot de volgende, Kristel" - en was weg.
Ze bleef even liggen - uitgeput, voldaan, trots. Ze had het gedaan. Ze had ze allemaal bedankt. Ze staarde naar het plafond, leeg, uitgeput, maar met een vreemde kalmte die ze niet helemaal vertrouwde.
Uiteindelijk stond ze op. Haar benen trilden licht toen ze naar de stoel liep waar haar gewone kleren lagen: de joggingbroek, de hoodie, de string die ze vanochtend had aangetrokken. Ze kleedde zich langzaam aan, alsof elk kledingstuk een laagje afstand tussen haar en de middag legde. Eerst de string – het voelde vreemd schoon en gewoon na al die uren zonder. Toen de joggingbroek, die los om haar heupen viel. De hoodie, die ze over haar hoofd trok alsof ze zich erin kon verstoppen. Ze keek niet meer in de spiegel. Ze wilde zichzelf niet zien.
Ze stapte door de deur en trok hem achter zich dicht. De gang was leeg. Ze liep naar de lift, drukte op de knop en stapte in toen de deuren opengingen. In de spiegel van de lift ving ze toch een glimp op van zichzelf: warrig haar, rode wangen, ogen vermoeid maar helder. Ze keek weg.
Buiten was het al schemerig. Ze voelde de kou nauwelijks. Ze liep naar haar fiets, maakte hem los en stapte op. De eerste trappen waren moeilijk – haar benen voelden slap, haar kutje klopte nog na bij elke beweging. Maar ze fietste door, wind in haar gezicht, herinneringen in haar hoofd.
Onderweg woedde de strijd.
Aan de ene kant voelde ze trots. Gert-Jan had gelijk gehad. Ze had het fantastisch gedaan. Alle mannen hadden genoten. Ze hadden haar gewild, haar gebruikt, haar geprezen. Ze had ze gegeven wat ze nodig hadden. Ze had zich overgegeven en ze hadden het prachtig gevonden. Ze was goed geweest. Ze was een goed sletje geweest. Dat maakte haar warm vanbinnen, gaf haar een stille, donkere voldoening.
Maar aan de andere kant voelde ze zich gebruikt. Kapot. Leeggezogen. Ze dacht aan de woorden die ze zelf had gezegd, aan de klappen, aan de ruwheid, aan hoe ze haar sletje hadden genoemd, gleufdier, haar hadden geneukt alsof ze niets meer was dan een gat. Ze dacht aan Gert-Jans betoog: dat vrouwen gemaakt waren om gebruikt te worden, dat het natuurlijk was, dat ze de balans terugbracht.
Waarom deden dan niet veel meer vrouwen dit? Waarom zaten er niet duizenden vrouwen in hotelkamers, op hun knieën, met hun mond open en hun benen wijd? Waarom was zij de uitzondering? Waarom voelde het dan toch alsof ze iets verkeerds deed, iets kapotmaakte in zichzelf?
Ze wist het niet meer. De trots en de schaamte vochten in haar borst, maakten haar duizelig. Ze trapte harder, wind in haar ogen, tranen die ze niet liet vallen.
Thuis aangekomen zette ze haar fiets in de schuur, liep naar boven, deed haar kamerdeur op slot. Ze trok haar kleren uit, liet ze op de grond vallen, kroop naakt onder het dekbed en viel als een blok in slaap. Geen dromen. Geen gedachten. Alleen zwart.
Haar lichaam had rust nodig. Haar hoofd ook.
---
De zondag en maandag bleven stil. Geen appje van Gert-Jan. Geen oproep, geen dreigement, geen nieuwe opdracht. De telefoon lag gewoon op haar nachtkastje, scherm donker, en voor het eerst in weken voelde Kristel geen drang om hem op te pakken. Ze opende de chatapp niet één keer. Ze keek niet naar de notificaties die misschien nog binnen waren gekomen na haar laatste show. Ze liet het gewoon liggen.
Het was een vreemde rust. Ze sliep veel. At weinig. Douchte lang en heet, alsof ze de geur van hotelzeep, zaad en zweet van haar huid wilde schrobben. Ze trok joggingbroeken en oversized hoodies aan - geen jurkjes, geen rokjes, geen strakke topjes. Ze keek televisie met haar ouders zonder echt mee te kijken. Ze antwoordde kort op berichten van vriendinnen (“ja, drukke week”, “misschien volgende week trainen”). Ze ademde. Ze bestond. Ze herstelde.
Maandagavond, even na achten, ging de deurbel.
Haar moeder riep haar vanuit de gang, stem schril van schrik: “Kristel! Kom alsjeblieft naar beneden!”
Kristel lag op bed met haar telefoon in haar hand – niet in de chatapp, maar scrollend door oude foto’s van volleybalwedstrijden. Ze fronste, stond op en liep de trap af in haar joggingbroek en sokken.
In de woonkamer stonden twee agenten. Een man en een vrouw, allebei in uniform. Haar moeder zat op de bank, handen in elkaar geklemd, ogen rood. Haar vader stond achter haar, armen over elkaar, gezicht strak.
De vrouwelijke agent stapte naar voren. Rustig, professioneel, maar met een toon die geen tegenspraak duldde.
“Goedenavond, Kristel. Ik ben agent De Vries. Dit is mijn collega Van Dijk. We hebben een man opgepakt op verdenking van chantage en verspreiding van pornografisch materiaal. In zijn bezit vonden we beeldmateriaal waarop wij vermoeden dat jij herkenbaar bent. We hebben een huiszoekingsbevel en inbeslagnamebevel voor de bestanden. We willen je graag meenemen naar het bureau om het materiaal te bekijken en te bevestigen of jij het bent. Je ouders mogen mee. Je bent geen verdachte. Je wordt gezien als mogelijk slachtoffer.”
Kristel voelde hoe de kamer kantelde. Haar oren suisden. Haar moeder begon zacht te huilen. Haar vader vloekte binnensmonds.
Ze kon geen woord uitbrengen.
De agenten wachtten geduldig.
Haar moeder stond op, pakte haar hand. “Kom, lieverd. We gaan mee.”
Kristel knikte mechanisch. Ze trok haar sneakers aan, pakte haar jas, liep mee naar buiten. De auto van de politie stond voor de deur, blauw licht gedoofd. Ze stapte achterin, moeder naast haar, vader voorin bij de agent.
Tijdens de rit zei niemand iets.
Kristel staarde uit het raam. Straatlantaarns flitsten voorbij. Haar handen lagen koud in haar schoot. Ze dacht aan de filmpjes. Aan de banaan. Aan “papa”. Aan de webcamshows. Aan het hotel. Aan de mannen. Aan Gert-Jan.
Ze was bang. Doodsbang.
Niet alleen voor wat haar ouders zouden zien. Niet alleen voor wat haar teamgenoten zouden horen als het uitlekte. Niet alleen voor de schaamte die haar zou verpletteren.
Maar vooral voor het besef dat dit het einde kon zijn. En dat een deel van haar – een klein, ziek deel – bang was dat ze het zou missen. Ze kneep haar ogen dicht. De auto reed door. Naar het bureau. Naar de waarheid. Naar wat er overbleef.
---
Kristel zat op een harde plastic stoel in een kleine verhoorkamer op het politiebureau. De muren waren grijs en kaal, de tafel gebutst, een eenzame lamp hing boven haar hoofd. Haar ouders moesten in de wachtruimte blijven; de mannelijke agent – een man van begin veertig, kortgeknipt haar, uniform strak – had vriendelijk maar beslist gezegd: “Dit is niet iets wat ouders hoeven te zien. We houden het liever bij Kristel alleen.”
Ze was opgelucht. Tegelijkertijd voelde ze een vreemde, koude afstandelijkheid. Alsof ze al wist hoe dit zou eindigen.
De agent zette een laptop tussen hen in en draaide het scherm naar haar toe. Hij keek haar aan met een professionele, maar licht ongemakkelijke blik.
“We hebben een aantal fragmenten. We moeten bevestigen of jij het bent. Als je er klaar voor bent, druk ik op play. Je mag stoppen wanneer je wilt. Neem de tijd.”
Hij schoof een doos tissues dichterbij, alsof het een begrafenis was. Maar er was niks om te huilen. Ze wist al wat ze ging zien. Ze vroeg zich af wat er met Gert-Jan was gebeurd, of zou gebeuren. Was hij de enige of waren er meer mannen opgepakt?
Kristel knikte kort. “Doe maar.”
De agent drukte op play.
Het scherm lichtte op. Webcambeeld. Haar eigen kamer. Zij op bed, benen wijd, string opzij getrokken, vingers diep in zichzelf. Haar stem, hees en smekend: “Ik ben een zaadsletje… ik wil jullie allemaal leegzuigen… kom in mijn mondje, papa…”
Kristel keek naar zichzelf zoals een vreemde haar zag: een meisje dat zichzelf aanbood, dat kreunde om aandacht, dat haar kutje liet zien aan tientallen onbekenden. Ze zag de banaan die ze in zichzelf duwde, hoorde zichzelf kreunen “papa… vul me…”. Ze zag hoe ze zichzelf vingerde tot ze klaarkwam, lichaam schokkend, sappen over haar vingers druipend.
Haar leven voelde voorbij. Ze had lak aan alles. Aan de schaamte. Aan de gevolgen. Aan wat er morgen zou gebeuren. Aan alles. Dit is dus hoe het einde van de wereld voelt, dacht ze bij zichzelf.
Ze keek opzij naar de agent. Hij probeerde professioneel te blijven, maar Kristel zag het meteen: hoe zijn ogen steeds terugschoten naar het scherm, hoe hij slikte, hoe zijn adem iets sneller ging. Ze wist inmiddels wat dat betekende. Ze keek omlaag. Zijn broek stond strak bij zijn kruis; hij probeerde het te verbergen door zijn benen iets te kruisen en zijn handen op zijn schoot te leggen, maar het was te laat. Ze zag de duidelijke bobbel, de stof die spande.
Kristel voelde een vreemde, donkere impuls opkomen. Een laatste daad van verzet. Ze leunde iets naar voren.
“Geniet je van de film?” vroeg ze zacht.
De agent schrok op, ogen groot. Hij bloosde diep, schudde snel zijn hoofd. “Nee, nee, natuurlijk niet. Dit is… dit is werk.”
Kristel glimlachte flauwtjes, bijna triest. “Oh. Vind je me niet lekker dan?”
De agent slikte zichtbaar, keek weg. “Zo is het niet bedoeld. Ik… ik moet dit professioneel houden.”
Kristel leunde nog iets dichterbij. Ze legde haar hand langzaam op zijn kruis, voelde de harde bobbel onder de stof. Ze wreef zachtjes, cirkels trekkend met haar palm. Hij verstijfde, zijn adem stokte.
“Oh wacht,” zei ze met een kleine, bittere glimlach, “je vindt me wel lekker.”
Ze dacht aan Gert-Jan. Hij zou trots op haar zijn als hij haar nu zou zien. Ze was precies de slet die hij wilde dat ze zou zijn, die hij had proberen te boetseren uit de onschuldige klei die hij een week eerder voor de webcam had zien zitten.
De agent maakte geen beweging om haar hand weg te duwen. Zijn adem ging sneller, zijn ogen schoten weer naar het scherm waar Kristel zichzelf net vingerde op camera, kreunend, lichaam schokkend.
Kristel wreef door, voelde hoe hij harder werd onder haar hand, hoe zijn pik klopte tegen de stof. Ze keek hem aan, ogen leeg maar uitdagend.
“Het maakt me allemaal niet meer uit,” zei ze zacht. “Dus als je wilt kijken… kijk dan maar. Als je wilt voelen… voel dan maar.”
Hij sloot zijn ogen even, slikte hard. Toen opende hij ze weer, stem schor.
“Dit… dit mag niet.”
Maar hij bewoog niet weg.
Kristel bleef wrijven, langzaam, plagend.
“Dan stop ik wel,” zei ze. “Als je dat wilt.”
Hij zei niets. Ze bleef doorgaan. Op de laptop stopte het filmpje; het bevroren beeld van haar eigen gezicht – mond open, ogen half dicht in extase – hing nog op het scherm. De stilte was dik en zwaar. De agent keek naar het toetsenbord, niet naar haar, maar zijn ademhaling was onregelmatig en zijn handen lagen te stil op tafel.
Ze voelde geen angst meer. Geen schaamte. Alleen een koude, lege vrijheid. Alsof alles wat er nog over was van haar oude zelf – het nette meisje, de volleybalster, de dochter – nu echt verdwenen was. Er was alleen nog dit moment. Deze kamer. Deze man die probeerde professioneel te blijven terwijl zijn broek strak stond.
“Kristel, dit is—”
“Het maakt niet uit,” onderbrak ze hem. Haar stem was vlak, bijna dromerig. “Het maakt me niet meer uit wat je doet. Of wat ik doe.”
Ze stond op. Langzaam. De agent schoof iets naar achteren op zijn stoel, maar hij stond niet op. Hij keek alleen maar toe, adem stokkerig.
Kristel zakte op haar knieën voor hem. Geen dwang. Geen chantage. Geen bevel. Ze koos het zelf. Voor het eerst koos ze dit helemaal zelf. Voor het eerst was ze echt een slet, niet geforceerd, niet gedwongen, maar vrijwillig, uit eigen beweging.
Ze keek omhoog, ogen leeg maar vastberaden. “Laat me maar.”
Hij slikte hoorbaar. Zijn handen trilden toen hij zijn riem losmaakte. De broek ging open. Zijn pik sprong tevoorschijn – hard, rood, kloppend. Kristel pakte hem vast. Warm. Dik. Ze voelde de aders kloppen onder haar vingers. Ze boog voorover, lippen iets geopend, en nam hem in haar mond.
Ze zoog langzaam, diep. Tong plat langs de onderkant, lippen strak om de schacht. Ze liet hem haar keel raken, kokhalsde even, maar ging door. Ze voelde hoe hij harder werd in haar mond, hoe zijn heupen schokjes maakten. Zijn handen grepen de leuning van de stoel vast, knokkels wit.
Ze bewoog haar hoofd op en neer, tong draaiend om de eikel, hand om de basis knedend. Ze proefde zout, voorvocht, zijn geur. Ze zoog harder, liet haar tong over de gevoelige onderkant glijden, nam hem zo diep mogelijk tot haar lippen zijn schaamhaar raakten.
De agent kreunde laag, hoofd achterover, ogen dicht. “God… Kristel…”
Ze zoog door, ritmisch, gestaag. Ze voelde hem zwellen, voelde zijn ballen aanspannen. Hij greep haar haar vast – niet ruw, maar stevig – en duwde haar hoofd iets dieper.
“Ik kom… ik kom…”
Kristel zoog harder, tong plat, hand pompend. Hij gromde, lichaam spande zich aan, en kwam. Warm, dik, veel. Straal na straal spoot in haar mond, over haar tong. Ze slikte door, liet niets ontsnappen, slikte elke druppel.
Toen hij leeg was, liet ze hem langzaam los. Ze likte haar lippen af, keek omhoog.
De agent zat achteruit gezakt, adem stokkerig, ogen glazig.
Kristel stond op. Veegde haar mond af met de rug van haar hand.
“Dat had je duidelijk nodig, meneer de agent,” zei ze zacht, bijna toonloos. "Nou, ik heb mezelf geïdentificeerd. En nee, ik doe geen aangifte."
Ze draaide zich om, pakte haar jas van de stoel en trok hem aan. Ze keek niet meer naar de laptop. Ze keek niet meer naar hem.
“Ik heb genoeg gezien,” zei ze. “Ik ga.”
De agent kwam half overeind, zijn broek nog open. “Wacht… we moeten nog je verklaring opnemen. Slachtofferhulp. Je ouders—”
Kristel schudde haar hoofd. “Nee. Dat wil ik niet. Ik wil alleen zijn.”
Ze liep naar de deur, opende hem. De gang was leeg. Ze liep door, schoenen tikkend op het linoleum. Achter zich hoorde ze de agent rommelen, zijn broek dichtritsen, haar achterna roepen – maar ze keek niet om.
In de wachtruimte zaten haar ouders. Haar moeder stond op, ogen rood. “Kristel… lieverd…”
Kristel schudde haar hoofd. “Ik wil naar huis. Nu.”
Haar vader stond op en sloeg een arm om haar schouders.
Ze liepen naar buiten. De koude lucht sloeg haar in het gezicht. Ze stapte in de auto, gordel om, keek uit het raam terwijl haar vader reed.
Thuis liep ze meteen naar boven en deed haar kamerdeur op slot. Ze liet zich op bed vallen, nog aangekleed, en viel als een blok in slaap. Geen dromen. Geen gedachten. Alleen zwart.
De filmpjes waren weg. De chantage was voorbij. En toch voelde ze geen vrijheid. Alleen een zwart gat.
Haar normale leven – school, volleybal, vriendinnen, familie – leek ineens saai. Kleurloos. Waarom zou ze daarnaartoe terug willen? Waarom zou ze weer doen alsof ze een normaal meisje was, terwijl ze had geproefd aan iets veel donkerders?
Ze was bang. Niet voor de politie. Niet voor Gert-Jan. Niet voor de mannen. Maar voor zichzelf.
Voor het feit dat ze misschien wel voor altijd een sletje zou blijven. Nu ze het eenmaal had geproefd. Nu ze wist hoe het voelde om volledig begeerd te worden. Om volledig gebruikt te worden.
Ze sliep door. Zwaar. Doodmoe.
En toen ze de volgende ochtend wakker werd, wist ze één ding zeker.
Dit was niet het einde.
Dit was het laatste deel van de serie, maar dit is niet het einde van Kristel. Ik heb nog leuke plannen voor haar in een toekomstige serie, maar die zal wel een tijdje op zich laten wachten.
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Haiha, 21 jaar. Smaakt dit naar meer? Op mijn prive pagina gaat het avontuur verder, met meer spanning en intieme momenten...
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Nikkelij (24)
Bodyfan (29)
DianaXX (27)
Ikiggy (45)