Wilma’s Opoffering - 3

Een wat langer verhaal m.b.t. zeg maat de perikelen van Wilma (overspel,sekswerk, chantage, poly-amore etc). Dit is ook tegelijkertijd het afsluitend deel van deze fase.

Let op: het is deels het verhaal van een vrouw die (onbedoeld) in de wereld van prostitutie etc beland is, of beter verstrikt geraakt is. En deels ook van haar man die haar hier uit probeert te redden, haar niet dumpt en mede hierdoor in een poly amore relatie terechtkomt. Grotendeels echt gebeurd, uit het leven gegrepen zogezegd, maar om die ontwikkeling goed te beschrijven kan het voorkomen dat er soms dingen opnieuw aangestipt worden, vanuit een ander gezichtspunt. Dat is helaas onvermijdelijk, mede omdat het leven zich niet lineair ontplooit, maar meer in spiraal vorm. Onvoltooide problemen zich in een andere vorm presenteren zogezegd.

Veel leesplezier.

JohanK

In het vorige deel heb ik beschreven hoe Valmir, die Wilma gijzelde, had geprobeerd mijn kinderen te ontvoeren en hoe hij daarbij op heterdaad betrapt werd. Wilma is daarbij gewond geraakt, een hersenschudding, en in het ziekenhuis beland. Daar zijn bij haar meerdere, sommige ons al bekende, letsels geconstateerd als gevolg van exceptioneel geweld en misbruik. Die hele verdwijning van Wilma blijkt achteraf een door haar opgezet plan geweest te zijn om haar familie te beschermen tegen Valmir en consorten, mannen die puur op wraak uit waren, met name op mij. Alles is gelukkig goed afgelopen, maar ik realiseer me heel goed dat we op meerdere erg dunne koordjes gedanst hebben en het ook totaal de andere kant op had kunnen gaan. Er hebben echt meerdere engeltjes op onze schouders gezeten, zogezegd. In dit deel kijk ik terug op de periode dat Wilma in het ziekenhuis lag en de weken daarna dat ze herstellende was van dit alles. En de impact op mijn geestelijk welzijn.

Nadat ik Wilma vaarwel gekust had, reed ik rustig naar huis. Iedereen was natuurlijk reuze benieuwd hoe het met haar ging en ik antwoordde dat ze erg onrustig geslapen en slecht gedroomd had. Iedereen zat aan het ontbijt en Karin informeerde ons over het roulatieschema dat ze opgesteld had voor de komende 10 tot 14 dagen, in principe voor zolang Wilma in het ziekenhuis zou verblijven. E.e.a. had ze afgestemd op ieders agenda’s, ook oma was meegenomen in dit schema. Natuurlijk konden er nog kleine verschuivingen in plaats vinden, afhankelijk van de verzorging van Wilma, het politieverhoor en eventuele psychiatrische hulp. Aangezien ik als ‘taxichauffeur ’ zou functioneren, moest ik e.e.a toch even afstemmen op mijn agenda en mijn afspraken. Op momenten als deze kneep ik me in de handen dat Harm een paar maanden geleden mijn business partner geworden was. En zeer in mijn sas met hoe voortvarend mijn vrouwen die ‘zorg’ voor Wilma oppakten, mij veel uit de handen namen, zodat ik me volledig kon concentreren op de echt belangrijke zaken. Sowieso stonden er voor later deze dag al 2 afspraken op de agenda t.w. een vervolggesprek bij de politie en dan direct na de middag een met de behandelend arts, gesprekken waaraan mijn schoonmoeder perse wilde deelnemen. Karin en mijn schoonmoeder reden dan ook zo dadelijk met me mee, waarbij ik Karin als eerste zou droppen bij het ziekenhuis en ik in gezelschap van mijn schoonmoeder we verder zou gaan naar het politiebureau.

Daar aangekomen nam ik eerst even Annet apart en vroeg haar nadrukkelijk zo weinig mogelijk of beter nog niets te zeggen over de video’s: “Dat Wilma erg mishandeld en misbruikt is heeft oma al gehoord van de behandelend arts, maar we hoeven niet in detail te treden” vertelde ik haar. Steven bleek ook aanwezig te zijn, dit op verzoek van mijn schoonmoeder hoorde ik achteraf. Het daarop volgende uur werden we bijgepraat over de stand van zaken, voor zover als dat binnen hun mogelijkheden lag. Zo is er onder meer huiszoeking gedaan in zowel de huizen van beide heren als in de seksclub, maar ook dat wisten we al. Wat nieuw is dat er erg veel video opnames gevonden zijn. Van vroeger uit de eerste periode van Wilma met Valmir, en ze staan allemaal op diverse harde schijven die in beslag genomen zijn. De opnames die ze gevonden hebben betreffen niet alleen pornofilms waarin Wilma acteert maar ook die van vele andere vrouwen, want we praten over vele jaren. Het lijkt wel alsof ze hier een hoofdprijs hebben gewonnen, zo komt het in ieder geval op mij over. Het enige nadeel is dat het analyseren van al die opnames weken zo niet maanden kan gaan duren. Van Wilma schijnen er niet zo heel veel te zijn, pakweg 100, en ze zijn vergelijkbaar met hetgeen ik al gezien heb, hoor ik. Het kan zijn dat er nog wat ouder materiaal opduikt, omdat Wilma toch in het verleden heel regelmatig ‘te gast’ was. Oma kijkt me verbaasd aan en ik zeg haar dat het gaat om een paar kleine opnames die ik gekregen heb. Dat het doel van deze videootjes was om mij te vernederen en onder de druk te zetten. Ik en ook de anderen meer dan geschokt waren door de inhoud en het ons niet verstandig leek deze aan haar te laten zien. Ze is boos op me maar ik zeg dat het een gezamenlijke beslissing is geweest en we de video’s verwijderd hebben. En als ze wilt, ik haar wel iets wil vertellen over de inhoud maar dat het erg onsmakelijke details zijn.

We praten dan verder over Wilma, helaas kunnen ze niet alles met ons delen, ten minste niet in detail. Wel dat ze eigenlijk al vanaf de eerste dag gedrogeerd is. Uit urine en bloedonderzoek gebleken is dat ze zowel cocaïne als speed gebruikt moet hebben, naast wat andere zaken die men nog niet heeft kunnen traceren. Ik geef aan dat Wilma al eerder begonnen was met drugs in te nemen t.w. XTC. En ik niet zo bekend ben met het doel en effect van al deze drugs en wordt inde daarop volgende minuten bijgepraat door mijn schoonmoeder en de politie. XTC, ook wel de ‘love drug’ genoemd, schijnt de gebruik(st)er ondermeer een verliefd gevoel te geven, zin om te knuffelen en heeft zeker ook als effect dat de persoon in kwestie minder geremd is. Ze veronderstellen dat Valmir deze drugs in eerste instantie gebruikt heeft om Wilma dat gevoel van verliefdheid en intimiteit te geven. En zeer zeker gebruikt zijn bij de video opnames die voor mij bedoeld waren. Zodat ik het gevoel kreeg dat er echt iets meer dan affectie en lust bestond tussen haar en Valmir. Eigenlijk is het in- en intriest, bedenk ik me, dat je door het toedienen van drugs zo de gevoelens van mensen kunt manipuleren en hun op het verkeerde been kan zetten.

Vanaf dag 2 is ze elke dag misbruikt door een of meer mannen. Ook hier zullen drugs gebruikt zijn, zo schat men in, waarschijnlijk dus die XTC. In de tweede week kreeg ze vaker cocaïne toegediend, mede bepaald door het soort video’s die gemaakt gingen worden. Maar er zijn ook dagen geweest dat Wilma geen of erg weinig drugs kreeg en ze seks had met mannen zonder verdoofd te zijn. En dat was het uiteindelijke plan, dat ze geen drugs meer zou krijgen en gewoon van de seks moest genieten, volgens Valmir dan, dat haar leven zou worden. Wilma kon zich nog iets herinneren van video opnames waar ze met gezicht en al opstaat. Ze schaamde zich zeer ook omdat ze zich vaak liet gaan. Nu weet ze dat dat hoogstwaarschijnlijk de drugs hier een rol in gespeeld kunnen hebben.

Beetje bij beetje hebben we begrepen, zegt de politiewoordvoerder, dat het er erg pervers en sadistisch of meer nog beestachtig aan toe gegaan moet zijn. Meer kon Wilma niet vertellen wellicht ook doordat ze het verdringt.

Dat is het dan ook zo een beetje wat we te horen krijgen, wat op zich logisch is gezien het feit dat het onderzoek pas net gestart is. Wel zegt men dat deze mannen lang in (voor)arrest zullen blijven en er ook al vanuit andere landen, met name Duitsland en België, om hun uitlevering gevraagd is.

Wat me op dit moment nog bezighoudt is de vraag in hoeverre we ‘veilig’ zijn. Ofwel kunnen we nog represailles uit hun netwerk verwachten. Tegenwoordig lees je toch vaak over wraakacties met dodelijke afloop, vandaar mijn bezorgdheid. Ze schatten die kans erg klein in, omdat dit soort afrekeningen vaak tussen bendes onderling plaats vindt. Maar uitsluiten kunnen ze niets.

Aan het einde van dit gesprek laat ik weten dat we dadelijk, om 13.00 uur, een gesprek met de behandelend arts hebben over het vervolgtraject. Er wordt afgesproken dat vanuit de politie Annet daarbij aanwezig zal zijn omdat ook de beveiliging van Wilma in deze belangrijk kan zijn.

Ik laat Annet wat later nog weten dat ik toch graag een paar van die opnames wil zien zodat ik beter kan begrijpen wat Wilma doorgemaakt heeft. Ze raadt me dit ten zeerste af maar ik houd mijn been stijf in deze. Afgesproken wordt dat ik dan later deze week een kleine compilatie krijg, niet meer dan een uur of 2i. Dit omdat ze pas een beetje gezien hebben want we praten toch over bijna 100 uur aan opnames, van alleen Wilma uit de laatste 2 weken. Ik zeg als ze nog oudere opnames van haar tegenkomen ik die ook graag wil hebben.

We, oma en ik, begeven ons weer naar het ziekenhuis. Oma neemt de plek van Karin in, dir vervolgens naar huis breng. Na een lichte lunch en even bijgepraat te hebben begeef ik me nu met Corine naar het ziekenhuis. Oma, Annet en ik gaan dan in gesprek met de behandelend arts. Hij praat ons bij over de aard en ernst van de letsels die Wilma zoal heeft en over de drugs die ze zoal gekregen heeft. Dat laatste valt gelukkig mee volgens hem. Natuurlijk zal ze wat ontwenningsverschijnselen hebben maar dat is overzienbaar. Het is, gezien de lichamelijke letsels, het verstandigst dat Wilma minimaal nog 1 week in het ziekenhuis blijft, liever zelfs 10 dagen in de hoop dat dan ook de fysieke afkickverschijnselen voorbij zijn. Hij gaat verder en geeft aan dat Wilma gebaat is bij goede psychiatrische begeleiding en zeer zeker de ondersteuning en liefde van ons, haar familie. Want dat heeft afgelopen nacht ook al effect gehad en hij knikt daarbij naar mij.

De uiteindelijke conclusie is dat Wilma na het verlaten van het ziekenhuis het beste thuis verder kan herstellen, in de warmte en liefde van haar familie. En dat ze daarnaast om de 3 of 4 dagen gedurende een wat langere periode psychiatrische hulp nodig heeft. Oma geeft aan dat ze wel een goede vrouwelijke psychiater kent, en laat haar naam vallen. Deze vrouw blijkt zowel bekend bij de behandelend arts als bij de politie te zijn en is naar hun idee ook de juiste keuze in deze. Waarop Oma toezegt contact met haar te zoeken en eerlijk gezegd ben ik blij met de uitkomst van het gesprek. Loop daarna nog even bij Wilma binnen, geef haar een zoen en vraag hoe ze zich voelt. “Ook goed genoeg om straks te beeldbellen met de kinderen”, vraag ik vervolgens. Haar ogen lichten o bij deze vraag en dat is antwoord genoeg, en ze geeft aan wat te gaan rusten. Corine blijft bij haar totdat Liesbeth het van haar overneemt. Op de terugweg naar huis zeg ik tegen oma dat ik graag eerst een kennismakingsgesprek met de psychiater wil hebben als dat mogelijk is en deze dame daar open voor staat. En het liefst met Karin erbij, voeg ik toe. Zij belooft dat met haar te bespreken. Later die middag breng ik Liesbeth naar het ziekenhuis. Ze neemt haar iPad mee en ik zorg dat de Wifi werkt. Ze kan dan, zodra Wilma zich goed genoeg voelt, even met ons beeldbellen, niet langer dan 10 minuten wordt afgesproken. Dat gebeurt dan ook later in de namiddag.

Bij terugkomst uit het ziekenhuis hoorde ik van oma dat ze al met de psychiater gesproken had. Die liet er ook geen gras over laten groeien, kwam zo maar in mij op. “Zij heeft wel tijd en ruimte om de behandeling van Wilma te doen. Jullie kunnen haar voor een kennismakingsgesprek bellen”, voegde ze toen oma mij de contactgegevens gevend. Ik sloot e.e.a. met Karin en die er mee instemde. Twee dagen later hadden we al een afspraak, wel bij haar aan huis. Tot mijn grote verrassing woonde zij op nog geen 10 minuten lopen van ons vandaan. Stond hier wel een beetje verbaasd van want het leek me toch niet voor de hand liggend om als psychiater het consult aan huis te doen. Dat deed ze eigenlijk ook niet, maar alleen omdat ze mijn schoonmoeder erg goed kende had ze voor een keer een uitzondering gemaakt, echter alleen voor dit gesprek. We maakten eerst kennis, zij stelde zich voor als Mathilde, en vervolgens wisselden wij wat beleefdheden uit. Zo praatten we over onze gezinssituatie ondermeer dat ik met 4 vrouwen samenwoonde. Dat wist ze al van oma, maar was toch wel nieuwsgierig naar de achtergrond en het hoe en wat. Karin lichtte een tip van de sluier op, en voegde toe dat Wilma hier toch wel een dikke vinger in gehad had. Mathilde vond het toch wel allemaal bijzonder om aan te horen. Zelf was ze een vrouw van achter in de veertig, iets ouder maar niet veel meer dan ons dus, weduwe met 2 opgroeiende kinderen. Al vlug ging het gesprek over de zwangerschap van zowel Karin, Corine en Liesbeth en dan verdwijnen de barrières erg snel. Zoals gezegd was zij al een aantal jaren weduwe nadat haar man verongelukt was. Ze heeft een zoon in dezelfde leeftijd als Kay en Tim en het leek erop dat ze zelfs in dezelfde klas zaten. Haar dochter is 1 jaar jonger maar had door dat ongeluk een handicap en leerachterstand opgelopen en zat bij mijn dochters op school en misschien zelfs wel in dezelfde klas. Karin, als psychologe, en zij praatten daar een tijdje over en ik maakte uit het gesprek op dat het meisje het erg moeilijk op school had en veel gepest werd. Toch maar eens mijn dochters aan de tand voelen, dacht ik. Uiteindelijk kwamen we dan over Wilma te praten en gaf ik aan waarom we dit gesprek wilden hebben en deelde in kort iets over hetgeen de laatste jaren plaats gevonden had. De verschillende verhalen die ik hierover geschreven had, en op deze site staan, overhandigde ik aan haar samen met de video’s van de laatste weken. Deze laatste wel met het nadrukkelijke verzoek ze absoluut niet met mijn schoonouders te delen, temeer daar oma denkt dat ik ze verwijderd heb. Karin geeft haar dan aanvullende informatie over haar eerdere consulten met Wilma en zegt toe het dossier met haar te delen. Uiteindelijk spraken we af dat in het begin van de volgende week de eerste afspraak met Wilma in het ziekenhuis zou plaatsvinden. Gelukkig vond ze het het een uitstekend idee dat Wilma thuis verder revalideerde en zij 2 keer per week aan het eind van de middag bij ons thuis, op Wilma haar werkkamer, haar consult zou hebben. Iets dat voor iedereen wel zo gemakkelijk was.

Terug wandelend naar huis besprak ik met Karin dat verhaal over haar dochter die gepest werd. Dat als zij 1 jaar jonger was als haar broer en 2 jaar leerachterstand had, het zo maar zou kunnen dat ze bij onze dochters in de klas zat. En ik het niet tolereerde als men, in zijn algemeenheid, andere mensen pest. Dus al helemaal niet van mijn kinderen. Ik ging dat navragen, zei ik tegen Karin. En mocht dat zo zijn, ik van mening ws dat ze hun excuses moesten gaan aanbieden of beter nog vriendinnen proberen te worden met dat meisje. Helaas kun je zoiets natuurlijk niet afdwingen, het zou wel een mooi gebaar zijn. We spraken hier al lopende over verder en Karin suggereerde dat ze om te beginnen misschien samen hun schoolwerk konden doen. Aangezien haar broer bij Kay en Tim in de klas zat konden ze dan allemaal samen komen. Eerst maar eens zien te achterhalen of het klopte en Karin opperde dit idee morgen met Wilma te willen bespreken, dit voor haar ook een goede afleiding kon zijn, zo vulde Karin aan.

Bij het gemeenschappelijke avondeten checkten we e.e.a., en het bleek helaas zo te zijn als we al vermoed hadden. Iedereen, helemaal opa en oma, was geschokt en verdrietig om te horen dat de meisjes haar ook wel eens gepest hadden en dat soms nog deden. Ze vonden haar maar een beetje raar, zo verdedigen ze zich. Oma legde daarop alles uit en gelukkig begrepen ze al snel hoe het zat en dat het niet netjes was wat ze gedaan hadden, gevolgd door een grote huilbui. Waarop ik ze bij me nam, zeggende: “Kijk wij en jullie zijn nu allemaal verdrietig over wat er gebeurd is. Maar hebben wij jullie hiermee gepestWat denk je dat dat meisje elke dag na school moet voelen?” Dan valt het muntje en beginnen ze nog harder te huilen en schamen zich gelukkig ook heel erg. Ik zeg dan: “Het is nog niet te laat hoor jullie kunnen het proberen goed te maken met haar. Denk er maar eens over na en als jullie weten hoe, kunnen jullie aan mij of iemand anders vragen of dat een goede idee is. Afgesproken?” Ze zijn blij te horen dat ze geen straf krijgen en knikken van ja. Iedereen kan zich in deze aanpak vinden.

Een kleine anderhalve week later hoor ik aan het einde van de middag gelach uit onze keuken komen en tref daar 2 nieuwe gezichten aan. De kinderen van Mathilde die het opmerkelijk genoeg goed kunnen vinden met de onze. En een dik uur later klopt tot mijn grote verrassing Mathilde in gezelschap van Karin en Wilma op de deur van mijn werkkamer. Wilma zegt met een lach op haar gezicht: “Mathilde heeft je wat te zeggen.” Ik kijk naar haar en het valt me op dat ze er ontspannener uitziet, alsof er een last van haar is afgevallen. En dan zegt ze: “Dank je wel wat je voor mijn dochter gedaan hebt”, gevolgd door een dikke kus. Ik ben verward, bloos en antwoord: “Bedank Oma maar, die heeft hun daarop aangesproken.” Waarop Wilma lachend antwoordt: “Kijk zo is hij nu altijd” en Karin voegt eveneens lachend toe: “Jij hebt het aangekaart en dat heeft alles in beweging gezet.”

We voegen ons dan maabij de anderen in de keuken, nodigen hun uit om te blijven eten, iets wat uiteindelijk is uitgegroeid tot een zeer diepe vriendschap, zelfs met benefits maar daarover later meer.

Terug naar waar we waren. De daaropvolgende dagen zijn we afwisselend in het ziekenhuis. Het opgestelde schema werkt perfect. Ik slaap elke nacht bij Wilma en vaak praten we over wat er zoal gebeurd is, maar ook over dagelijkse zaken. Zo breng ik voorzichtig het thema op van het hebben van een waakhond. En zoals ik verwachtte is dat nog iets te vroeg voor haar. Maar negatief is ze er niet over, wellicht toch iets voor in de toekomst. En over die toekomst praten we elke dag wel, over wat haar plannen zijn als ze weer thuis en beter is. Ze wil iets heel anders gaan doen geeft ze aan, ook nog wel wat in beleggingen maar dan meer in de privé sfeer. Nu gaat haar idee in eerste instantie uit naar het ondersteunen van vrouwen die hetzelfde als haar en de anderen hebben meegemaakt of erger. Want, zo zegt ze, er zijn niet zoveel mannen als jij die klaar staan om hun vrouw te ondersteunen. Als ik haar vraag hoe ze dat dan ziet, zegt ze iets in de trant van zoals in het grijze verleden, zoiets als een ‘Begijnenhofje of zo een witte dorpje als Thorn. Of een oud klooster, maar dan zonder de religie haha”. Ofwel iets waar de vrouwen op zichzelf kunnen wonen, eventueel met hun kinderen. Een eigen school ook, eigen groente verbouwen, lessen in zelfverdediging en veel meer. Belangrijker is dat ze werk hebben, misschien vanaf huis. En zeer zeker moet het op den duur zelfvoorzienend worden. Maar voegt ze toe het zijn slechts gedachtes en of het te realiseren is weet ik niet. Misschien moet ik een beleggingsfonds oprichten, voor zoiets dergelijks. Het zijn in ieder geval bewonderenswaardige doelen maar een hels van een karwei en ik hoop dat van ganser harte dat ze hiermee een draai aan kan geven.

Tijdens een van deze dagen heb ik in de auto op weg naar het ziekenhuis een gesprek met Liesbeth. Vraag haar of een of twee van haar vriendinnen wellicht een klusje voor zowel Tim als Kaj hebben. Dat haar vriendinnen de jongens benaderen en vragen hun te kunnen helpen met een technisch probleempje bijvoorbeeld. Liesbeth kijkt me verwonderd aan en het duurt even voordat het kwartje valt. Ik zeg: “De jongens zijn nu al een paar maanden 16 en volgens mij heeft Tim al een vriendinnetje of vergis ik me? Bespreek het anders eens met Wilma een dezer dagen. Is voor haar weer een mooie afwisseling van de dag. En ik denk trouwens ook dat we met Wilma over de leuke facetten van de seks moeten beginnen te praten. De nare herinneringen moeten een plek krijgen en wat is beter om leuke herinneringen daarvoor in de plaats te zetten? Ook hoop ik dat jullie in die sekslessen aandacht hebben besteed aan de omgangsvormen met vrouwen. Dat een vrouw geen seksobject is, en ze respect moeten tonen voor hun partner”. Liesbeth slikt even en vraagt: “Is het niet een beetje te vroeg hiervoor? Hij is nog zo jong”. Ik knik begrijpend en antwoord: “Ja, ze groeien hard op hè. Maar wanneer heb je voor het eerst seks gehad met een jongen? En Karin en de anderen? Je hoeft niet nu direct je vriendinnen te bellen hoor, bespreek het eerst eens met iedereen. Ik zal dat ook doen met Wilma hoor. Maar liever te vroeg dan te laat toch?” Liesbeth knikt en dan zijn we al bij het ziekenhuis.

We hebben in deze periode als familie ook overlegd wat de beste manier is om Wilma te ondersteunen in de periode dat ze in het ziekenhuis ligt (en misschien ook daarna nog). Iedereen is het er mee eens dat het wel leuk en positief moet zijn. Dus niet gaan zitten treuren en zeuren dat we haar missen. Nee, we gaan haar moedige optreden versterken door te laten merken hoe belangrijk ze voor ons is. De kinderen komen met het voorstel om kleine video opnames te maken van b.v. een piano stukje van Lilian, of van Manon die saxofoon speelt en hoe Tim probeert te spelen met de trekharmonica. Of van Karin en Kay die samen in de tuin werken en hoe mooi deze al begint te worden. Allemaal vrolijke en leuke video’s die we dan voor Wilma dagelijks afspelen op de iPad en die elke dag worden aangevuld met nieuwe opnames. Iedereen is hier erg enthousiast over en de kinderen gaan er met plezier aan de slag mee.

Het herstel van Wilma verloopt dan ook meer dan voorspoedig en ze mag tot ons aller vreugde al na 10 dagen naar huis, dik een week voor het begin van de krokusvakantie.

Die eerste avond thuis, vlak voor het naar bed gaan, worden Wilma en ik op een ludieke wijze verrast door Karin, Liesbeth en Corine. Ik hoor al veel gelach en ook wat gehuil uit de badkamer. Wanneer ik roep of er iets aan de hand is en of de dames hulp nodig hebben, wordt me mij verboden te komen. Een paar minuten later komen alle 4 giebelend de slaapkamer binnen, die inmiddels aangenaam warm is geworden door de open haard. Allen in een erg mooie kimono die ze, met een klein muziekje op de achtergrond, laten vallen maar wel met de rug naar mij toe gedraaid. Een voor een keren ze zich om en tot mijn grote verbazing en plezier hebben Karin, Liesbeth en Corine exact dezelfde tatoeage op hun borsten en buik laten aanbrengen als die van Wilma met alleen een andere tekst net boven hun schaamstreek. Naast elkaar staande lees ik bij iedereen “Martin’s Teefje”. We lachen er allemaal hartelijk om en daarmee is de ban zogezegd gebroken. Wat een schitterend en liefdevol gebaar van de andere drie vrouwen. Alleen de tepel piercings zijn er nog niet (dit zijn trouwens de enige piercings die Wilma heeft laten zitten), maar die komen er in de toekomst wel zeggen ze, zodra de nieuwe aanwas van de borstvoeding af is.

Omdat Wilma, mede door de opgedane trauma’s, nog geen echt fysiek seksueel contact mocht hebben, beperkten we ons die avond tot samen heerlijk in bed liggen en wat knuffelen en bijpraten. Zo kwamen ook de kinderen ter sprake en ik bedacht me opeens niets meer te hebben gehoord op de vraag aan Liesbeth van een aantal dagen geleden. Dus stelde ik hem weer: “Heb je je vriendinnen al benaderd voor wat klusjes voor Tim en Kay? Of heb je het in ieder geval besproken met de andere vrouwen hier?”. Ze begonnen allemaal te lachen en Liesbeth antwoordde: “Heb je dan niets opgemerkt, dat ze wat vaker afwezig zijn?” Tot mijn schande moest ik dit ontkennen, maar het antwoord was duidelijk. En was ik meer dan nieuwsgierig want zo te zien waren allen op de hoogte van de gang van zaken. Liesbeth reageerde alleen maar met: “Maak je maar geen zorgen, ze zijn in erg goede handen en genieten en leren volop. En let maar eens op hoe zelfverzekerd ze nu overkomen. Praat eens met ze, moet je sowieso vaker doen. Hoe kan ik je bedanken dat je me hierop gewezen hebt” en ze draaide zich verleidelijk naar me toe. “Morgenochtend maar” zei ik want afspraak is afspraak voor vannacht t.w. geen seks.

Wilma stond erop dat ik bij alle gesprekken tussen haar en de psychiater aanwezig acte de présence zou geven. Gelukkig ging Mathilde daar nu nog niet in mee. Zei wel toe dat ze mij zou benaderen zodra zij van mening was dat de tijd er rijp voor was.

En dat moment kwam sneller dan ik verwacht had. Al na een kleine 4 weken en deze keer werd het geen sessie van 1 uur maar eentje van minimaal 3 uur. Dat was ten minste de tijd die ze er voor uitgetrokken hadden. Het eerste uur werd een herhaling van zetten, niets opzienbarendst. Na een korte pauze stelde Mathilde voor dat het wellicht het vruchtbaarder zou zijn wanneer ik mijn vragen stelde. En dom genoeg was ik daarin meegegaan niet beseffende hoe deze aanpak mij zou ontwortelen.

Mijn eerste vraag betrof de relatie tussen haar en Valmir, waarmee ik min of meer mijn eigen ondergang tekende. Al snel werd me duidelijk dat deze veel complexer en diepgaander was dan ik me had voorgesteld. Daar waar ik in de veronderstelling leefde dat Valmir een klant van Wilma was, uit de tijd dat ze nog voor Wouter en Marcel werkte, bleek dat al snel volledig anders te liggen. Hij bleek ondermeer die man, of beter de meester, geweest te zijn waar ze gedurende een langere periode een liefdesrelatie mee gehad heeft, zo maakte ik uit haar antwoord op: “Valmir en zijn vriend heb ik zo een kleine 3 jaar geleden als klant gekregen. Ik kende hun wel al van de verhalen van mijn collega’s, en ook van sommige avonden in de seksclub, waarvan ik had altijd verondersteld had dat deze het eigendom van Marcel en Wouter was. Iets dat maar deels waar bleek te zijn. In het prille begin waren Valmir en zijn vriend gewone klanten van mij, in de zin dat zij gebruik maakten van mijn, zeg maar, extra service. Van mijn vroegere collega’s had ik al verhalen gehoord over hun voorkeur voor extremere seks, maar had deze altijd met een korreltje zout genomen. Een van de voorwaarden die ze aan Marcel en Wouter gesteld hadden, voordat zij in zaken met hun gingen, was dat de medewerksters altijd naar hun ‘kantoor’ moesten komen i.p.v. dat zij naar onze locatie kwamen. De reden daarvoor was privacy en ook dat ze geen tijd wilden verliezen aan reizen. Hun kantoor bevindt zich ten zuiden van Tilburg, vrijwel tegen de Belgische grens aan. Het was mij, toen ik daar de eerste keer kwam, al opgevallen dat dit kantoor deel uitmaakte van een groter complex, waar ook een seksclub toe behoorde. Het kantoor was dan wel in een alleenstaand gebouw gevestigd, maar het stond toch op het terrein van een seksclub. Valmir heeft me een rondleiding gegeven en verteld dat deze club van hem en zijn vriend was, en ook dat zij de seksclub van Wouter en Marcel mede gefinancierd hadden.”

Wilma haalde even diep adem, dronk een slonk water voordat ze doorging. Ik zag aan haar af dat het haar zwaar viel. “Van mijn collega’s wist ik dus al dat Valmir van BDSM hield, en dan met name de extremere versie. Tijdens de rondleiding bij mijn eerste bezoek heeft hij mij het gehele complex laten zien inclusief de seksclub, en vanzelfsprekend ook de SM ruimtes. Op dat moment waren die ook in gebruik door meerdere mensen, maar hun deerde het niet dat ik een kijkje kwam nemen. Ergens raakte ik opgewonden van wat ik zo zag. Wij, Martin“, en ze keek me daarbij aan: “hebben in het verleden ook wel eens wat aan SM gedaan in de vorm van vastbinden, blinddoek, zweepjes, vernedering etc, maar dat was kinderspel in vergelijking met wat daar gebeurde. Soft SM zo noemt men dat wat wij deden, dat wat ik nu zag was extreme SM. Het ontging Valmir niet dat ik opgewonden raakte door alles wat ik zag. Dit werd me al snel duidelijk want vrijwel direct na deze rondleiding vroeg hij mij wat ik ervan vond en of ik er interesse in had.

En heb hem toen eerlijk verteld dat wij in het verleden ook wel eens geëxperimenteerd hadden met SM maar dat dit in vergelijking met wat ik hier zag niks voorstelde. Hij heeft me op dat moment gevraagd of ik dit wel eens wilde uitproberen. Hij veel ervaring als Meester had en het hem een genoegen zou zijn mij eens de echte wereld van de BDSM te laten meemaken. Mij laten ervaren wat het is om in het echt onderdanig aan iemand te zijn, een slavin voor een middag en/of avond of misschien zelfs voor langere tijd te worden. Die middag hebben we daar over doorgesproken, ook over waar mijn grenzen lagen, de do’s en don’t, het gebruik van stopwoorden etc. En uiteindelijk gaf hij mij een exemplaar van een slavinnen contract, voor het geval dat.

Op dat laatste had ik geantwoord dat ik onder contract van Wouter en Marcel stond, waar zijn antwoord op was hij dat wel zou afhandelen mocht ik hiervoor openstaan. Hij voorzag daar geen echte problemen mee omdat de heren bij hem toch flinke schulden hadden. En om eerlijk moet ik toegeven, het was echt een heel fijn gesprek en ik vertrouwde hem voor 200%, Martin. Was ook meer dan opgewonden van alles wat ik gezien en gehoord had en heb toegestemd in een sessie met hem later die week.

Dat was op een donderdagnamiddag en -avond. Ik had die dag zogenaamd afspraken buiten de deur gepland en ben de hele middag en een deel van de avond bij hem gebleven. En, sorry schat, maar het was meer dan geweldig die ervaring. Het was een openbaring om me over te geven aan hem, zijn bevelen op te volgen en me aan hem te onderwerpen.

Ik moet je eerlijk bekennen dat de seks met hem van een andere categorie was, beestachtig lekker, het gaf me een onbeschrijfelijk dierlijk gevoel van lust en geilheid. Je weet dat ik seksverslaafd ben, nu bij hem kwam ik volop aan mijn trekken. Ik wilde meer en meer, raakte verslaafd aan hem of beter aan de seks met hem en heb me alleen al daarom totaal overgegeven aan hem. Ik verlangde voortdurend naar hem, naar zijn goedkeuring en ook zijn pik, naar de seks. Hij gaf me, naast het respect en de bescherming, alles wat ik miste en zocht. Eindelijk begon ik me thuis te voelen in die wereld van prostitutie. En nogmaals Martin, het was niet puur en alleen dat verlangen naar seks, dat dierlijke gevoel in mij, maar meer nog de aandacht en het respect van hem voor mij. Ik wilde hem elk moment tonen hoe dankbaar ik was en dat kon ik volgens mij doen door zijn slavin te worden, mij te onderwerpen aan hem.

Voor het eerst in mijn leven was ik met een man die wist wat hij moest doen, zo voelde het op dat moment voor mij aan. En diezelfde avond heb ik al een voorlopig slavinnen contract getekend bij hem, afhankelijk van hoe e.e.a. met Marcel en Wouter geregeld zou worden.

Dat was zeg maar mijn schuldaflossing, maar verwar dit niet met liefde. Ik heb hem altijd beschouwd als mijn redder in nood in deze nieuwe, vreemde wereld en daarnaast ook als mijn mentor in de wereld van de BDSM.

Martin, ik ben in al die jaren dingen gaan doen die ik tot mijn schaamte soms nog heerlijk vond ook, dingen die eigenlijk bij mijn dont’s lagen. Ik was doorgeslagen en me pas veel later gaan realiseren dat Valmir me had waar hij wilde, mij op zijn beurt ook aan het misbruiken was. Daar was hij eigenlijk al erg vroeg mee begonnen, zo realiseerde ik me, het was een geleidelijk proces geweest stapje voor stapje zeg maar. In mijn verlangen om hem te behagen maar zeker ook in mijn geilheid heb ik me laten meeslepen door b.v. seks met honden te hebben. Je hebt de videos gezien denk ik, minimaal die ene die hij je gestuurd heeft om je onder druk te zetten.

Nou het was al veel langer aan de gang en zoals ik zei sluipenderwijs gebeurt. Nooit alleen, altijd als zijn vrienden erbij waren, evenals andere slavinnen die daar wel al ervaring mee hadden. Hij deed het subtiel, als mijn kutje nat was streek hij met een vinger door mijn geil en liet een hond eraan ruiken en het oplikken. Meer niet, maar iets later moest ik hem of een van zijn vrienden pijpen. En dan was ik altijd strontgeil en voelde iemand achter me staan of mijn kut likken. Maar dat bleek dan achteraf een hond te zijn, want alles werd ook nog eens gefilmd. Maar dat likken was zo heerlijk dat ik gillend klaarkwam zonder dat ik dat van die hond wist. Iedere keer werd het een beetje opgevoerd, mijn grenzen een beetje verlegd of opgerekt. Eerst b.v. heerlijk doggy of in missionaris stand geneukt worden door hem of een van zijn vrienden en dan was er opeens een hond voor mijn gezicht die ik dan moest pijpen, wat ik ook deed omdat ik al in een geile, euforische stemming was. Ik liet me gaan omdat ik het besef verloren was en niet meer door had wat er gebeurde, wellicht was ik gedrogeerd. Ik zag alleen maar Valmir die me complimentjes gaf en zei dat hij blij en trots op me was, dat ik zijn sletje was en voor hem mijn grenzen durfde te verleggen. Ik geloofde dat, was blij hem te plezieren, en schaamde me achteraf maar ging er steeds in mee, het werd meer regel dan uitzondering. Ik kan me uit die tijd herinneren dat hij eens tegen zijn vrienden zei dat oudere Nederlandse vrouwen de beste en geilste sekspartners waren die hij kende, stukken beter dan dat jonge grut. Uiteindelijk werd ik dus geneukt door een hond wat op zich ook een geile ervaring was. En daarna kon ik er niet meer terugkrabbelen en alhoewel ik herhaaldelijk zei dat afgesproken was dat het buiten mijn grenzen lag werd dat door hem weggelachen. Hij liet me dan allerlei filmpjes zien waarop ik met honden bezig was. En als ik bleef weigeren werd ik opgesloten in een kooi.”

Ik was volledig stil gevallen door dit relaas en allerlei emoties raasden door mij heen. Ik keek in het niets voor mij uit, was ontredderd en probeerde door wat yoga oefeningen te doen, m.n. ademhalingstechnieken, tot rust te komen, mij te beheersen en niet in een impulsieve, en waarschijnlijk zeer boze en agressieve, reactie te vervallen.

Mathilde behield die hele tijd haar professionele blik, maar in haar ogen dacht ik ook verbijstering te zien. En voelde hoe Wilma haar hand op mijn bovenbeen legde en sloeg die instinctief weg.

Ze schrok en zei: “Kijk nu niet zo boos schat, dit leek me op dat moment een betere oplossing dan dat contract wat ik met Wouter en Marcel had. Valmir behandelde me met respect, iets wat ik bij die twee miste. Die misbruikten mij gewoon, dat heb je zelf toch ook gezien. En zou je nu eigenlijk ook moeten begrijpen dat Valmir niet tot een akkoord met hun gekomen is. Wel was er een soort exclusiviteit’s afspraak gemaakt, waarin vastgelegd werd dat ik stapsgewijs 70% van mijn tijd voor hem zou gaan werken en dat mijn andere klant contacten zouden worden afgebouwd. Hij beloofde mij om in een later stadium e.e.a. opnieuw te proberen, maar daar is het nooit meer van gekomen. En al helemaal niet meer nadat beide heren opgepakt waren en mijn contract ongeldig bleek te zijn. Ik vertrouwde Valmir voor 200%, dat het goed zou komen en hij me in de tussentijd zou beschermen tegen die 2 gasten of anderen mocht dat nodig zijn. Ik wist dat ik altijd bij hem terecht kon. Hij heeft me vanaf het eerste moment helemaal die BDSM wereld ingetrokken. En eerlijk gezegd heb ik volop genoten van deze tijd en ik zou dat niet meer willen missen. Het is meer dan heerlijk, erg leuke mensen ook en dat heeft mij de ogen geopend, schat. Het is zoals jij altijd zegt dat je open moet staan voor nieuwe ervaringen, dat je leert, ook van de keuzes die je maakt. En voor mijn gevoel is dit een goede keuze geweest. Hij heeft mij ook opgeleid tot Mrs. En uiteindelijk heeft dat ook geleid tot die speciale SM avonden in Seksclub. Wat een erg groot succes bleek te zijn, omdat veel mensen, net zoals wij, belend waren met Soft Sm en die avonden drempel verlagend werkten. En als spin off had dat de seksclubs meer aanloop kregen voor BDSM aanbod.”

Ze keek me aan en wachtte blijkbaar op een reactie die niet kwam. Ik was nog altijd verbijsterd door alles wat ik gehoord had en ijskoud , gevoelloos van binnen geworden. Wilma begon uiteindelijk onbedaarlijk te huilen en ik liet haar rustig haar gang gaan, geen troostend woord of iets anders vanuit mijn kant. Mathilde keek me vragend aan maar ik knikte nee. Nadat Wilma was bijgekomen ging ze heel zachtjes door met haar verhaal, maar nu zonder mij aan te kijken. Ze zei dat er nog iets anders was dat ze me nooit verteld had, en begon weer te huilen.

Beetje bij beetje kwam alles met horten en stoten op tafel. En vertelde zij me over haar, naar nu bleek, vermeende MBA opleiding. Ze had toen, terwijl ze werkzaam was voor Marcel en Wouter, met mij besproken dat ze het plan had opgevat om deze parttime opleiding te gaan volgen, in haar geval een specialisatie puur gericht op de financiële sector. Ook dat het de bedoeling was om dit niet alleen te gaan doen, maar samen met haar collega Valerie. En als het mogelijk was verspreid over 3 jaar i.p.v. 2 maar dat wilden ze bespreken. Voor ons gezin zou dat inhouden dat ze in die periode van 3 jaar minimaal 1 avond per week weg was, en regelmatig zelfs 2. En zeker eenmaal per maand een hele zaterdag.

Wilma vertelde dat dit allemaal gelogen was en oorspronkelijk een plan van haar en Valmir was geweest. Dat de V in haar agenda niet stond voor Valerie maar voor Valmir. Want ze was echt gegrepen door de BDSM en 200% zijn slavin. Ze kon niet meer zonder hem, wilde zo vaak als mogelijk bij hem zijn en deze opleiding was daar het beste alibi voor.”

Daar was het echter niet bij gebleven, zo ging ze verder: “Nadat Wouter en Marcel gevangen genomen waren, had ik ook geen werk meer. Ik was al mijn klanten kwijt, ook Valmir, en mocht ook – zolang het onderzoek liep – mijn werk niet uitvoeren. Wel mocht ik, als zeg maar financieel adviseur/analist klanten van dienst zijn, adviseren, maar niet meer actief beleggen. Dat heb ik toen in overleg met Valmir gedaan voor een 6-tal zogenaamde klanten. Niet direct maar stapsgewijs omdat Valmir ook even wilde aankijken hoe e.e.a. zou verlopen na de arrestatie van Wouter en Marcel. Deze klanten bleken bekenden van Valmir en zijn vriend Anvir, de zgn ‘Kannibaal’ te zijn. Ik heb je altijd gezegd dat ik met elke klant 1 maal per week een afspraak had, meestal bij hun thuis of op kantoor. Nou dat is ook gelogen. Alle uren bracht ik door of op de seksclub van Valmir of in de studio waar porno films gemaakt werden. Ze betaalden mij ruim genoeg om elke verdenking tegen te gaan. En ik ben zodra het mocht zogenaamd weer gaan studeren, om dat fake diploma te behalen. In andere woorden gezegd was ik vrijwel de hele tijd bij hem op de seksclub werkzaam. Heb daar pás een einde aangemaakt na dat bezoek samen met Karin bij hem.”

Ik hoorde alles met stijgende verbazing aan en moest het op me in laten werken. Merkte ook op dat ik niet meer boos werd, er eerder een gelaten of beter berustend gevoel over me heen was gekomen, alsof het me niets meer deed. Keek vervolgens eerst naar Mathilde en daarna naar Wilma. Zij zat daar met betraande ogen en keek me erg onzeker aan, bevreesd voor mijn reactie, zo schatte ik in. Aan Mathilde was te zien dat zij meer dan geschokt was door het relaas van Wilma. Dit was totaal nieuw, anders, een ontnuchterend verhaal voor mij en ik was….? Ja wat was ik vroeg ik me af: Boos, verbijsterd, teleurgesteld woedend. Iets van dit alles, maar de teleurstelling overheerste toch wel.

En voor de goede orde: het is heel erg moeilijk mij boos te krijgen en meestal is die boosheid of woede na een klein kwartier alweer weggeëbd. Duurt het langer dan is het absoluut ernstig en kan het maanden of jaren duren voordat ik het vergeet en vergeef, als dat ooit gebeurt. Dat gevoel dat mij nu overspoelde paste in deze categorie. Mijns inziens was er al die jaren sprake geweest van een intiemere relatie tussen Valmir en Wilma, zeker in het begin. Dat dat wellicht later veranderd was in een zakelijke relatie betwijfelde ik, maakte me eigenlijk ook niks meer uit. Ik kon me nog heel goed herinneren uit de agenda van Wilma van al die jaren dat ze daar regelmatig is blijven slapen, tot net voor de ontmaskering van Wouter en Marcel.

Gaf daarop aan dat ik broodnodig aan een adempauze toe was, het me allemaal even teveel was en ik dringend behoefte aan wat frisse lucht had. Het liefst een korte wandeling in mijn eentje in de buitenlucht wilde maken om e.e.a. een plek te geven. Terwijl ik dat zei, werd ik overmeesterd door gevoelens van intens verdriet, leegheid en wist niet meer zeker of ik nog meer wilde aanhoren, of ik dit nog echt wel aankon.

Mathilde wilde wat zeggen, maar zag, dacht ik, de verslagenheid en reddeloosheid in mijn ogen, en knikte: “10 minuten dan”. Voordat ik naar buiten ging draaide ik me nog even om, en vroeg aan Wilma: “Weet je de reden waarom Valmir niet tot een akkoord gekomen is met hen. Ze stonden toch dik in de schuld bij hem, en dit was een mooie kans om daar van af te komen? Ze slikte even en knikte vervolgens van ja en antwoordde: “Ik was nog niet vrij in mijn doen en laten, gebonden door mijn huwelijk met jou en onze kinderen. Dat drukte de prijs temeer daar ik ook de zeggenschap over mijn kinderen wilde hebben. Iets waar een oplossing voor gevonden moest worden. Nu is me ook duidelijk geworden waarom Marcel en Wouter in die tijd zo aandrongen op een scheiding”, voegde ze snikkend aan toe.

Hierop deed ik de deur van de kamer achter mij dicht, pakte mijn jas en maakte me op om een rondje te gaan lopen. Bij het verlaten van het huis stuitte ik op Karin en Liesbeth die net thuiskwamen. Ze zagen de ontreddering en boosheid op mijn gezicht en Karin vroeg bezorgd: “Is het zo erg, zo heftig vandaag?” Ik knikte alleen maar en wilde doorlopen. Snel stond ze naast me en vroeg: “Wil je dat ik met je meeloop?” Ik knikte van nee en zei: “Ik heb deze tijd even voor mezelf nodig, dadelijk gaat het door maar ik weet niet of ik het nog aankan?” Daar schrok ze wel van, gaf me een kus en wenste me sterkte toe.

Het gesprek tijdens de korte wandeling overpeinzend, deed me beseffen dat mijn onderbuik gevoel van die laatste maanden voor kerstmis, t.w. dat Wilma iets achterhield, toch terecht geweest was. Te weten dat ze mij of ons al deze tijd gemanipuleerd had, deed verdomde veel pijn.

Ik zat in een spagaat of beter in dubio, wat had haar ertoe gebracht om zich zo op te offeren, wat had haar van inzicht en gevoel doen veranderen.

Eenmaal terug merkte ik dat er nog altijd een bedrukte sfeer hing en Wilma zat nog altijd met rood betraande ogen in haar stoel. Bij binnenkomst vroeg Mathilde of de wandeling een beetje geholpen had, wat ik volmondig beaamde. Daar keken beide dames wel van op dat ik beter geluimd scheen te zijn.

Draaide me naar Mathilde om en zei dat wat mij betreft de sessie afgelopen was, en maakte aanstalten de kamer weer te verlaten, hun beiden nu in opperste verwarring achter latend. Mathilde snelde me achterna en riep om terug te komen, dat we nog niet klaar waren. Inmiddels waren Liesbeth, Karin en Corine al in de gang en keken verbaasd naar mij en vervolgens naar Mathilde.

Trefwoord(en): Bdsm, Chantage, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!