Een Nieuw Leven

‘Ze is thuis!’ bedenk ik opgelucht als ik gestommel hoor aan de andere kant van de voordeur.

“Hoi,” zegt Petra, enigszins schuchter, zodra ze deur opent en me met een handgebaar uitnodigt om binnen te komen. Ook dat voelt als een opluchting en dat wordt het nog meer als ze me na mijn ‘hoi’ toestaat dat ik haar omhels.

Maar wat voel ik nu? Die ‘druk’ tegen mijn buik voelde ik nooit eerder. Ik heb haar alleen nog maar in het gezicht gekeken, dus neem afstand en kijk omlaag. Het is dan pas dat ik zie dat Petra hoog zwanger is.

"Ben je verrast?" vraagt ze.

"Eerder geschokt,” antwoord ik eerlijk. “Je hebt me aan de telefoon niet gezegd dat je zwanger was."

"Kom verder, Maddy." Petra ‘waggelt’ voor me uit naar de woonkamer, waar ze naar de bank wijst. "Ga zitten."

“Ik dacht dat alle veranderingen bij mij te zoeken zouden zijn, maar blijkbaar loop ik achterop,” zeg ik, zodra Petra naast me plaatsneemt. “Sta me toe te zeggen dat het mij nogal verrast dat jij in verwachting bent.”

"Ik heb altijd al moeder willen worden. Dat weet je vast nog wel," zegt Petra, met beide handen op haar dikke buik.

“Doe je dit… alleen?" vraag ik.

"Nee," glimlacht ze verlegen. "Nee, Maddy… Ik ben met iemand samen."

"Ach zo..." zeg ik, ondertussen de beweging van de handen volgend waarmee ze haar buik streelt. Het valt me moeilijk om mijn teleurstelling te verbergen

"Ze is nu aan het werk," zegt Petra.

"Ouder..?" vraag ik. "Is ze ouder dan jij?"

"Nee," glimlacht ze. "Helemaal niet. Geloof het of niet maar deze keer ben ik de oudere vrouw."

"Echt?" reageer ik verbaasd, mezelf tegelijk afvragend hoe het mogelijk is dat ze tegenwoordig op jongere vrouwen valt.

Petra antwoord niet, maar reikt naar het bijzettafeltje naast de bank. Als ze terug naar mij toe buigt, toont ze me een kadertje met daarin een foto van een frisse, goed uitziende jonge vrouw. Ik kan het niet helpen dat er een steek van jaloezie in mijn hoofd voorbij flitst is.

"Dit is ze", grijnst Petra.

"Ze is... mooi... én jong," antwoord ik, moeilijk slikkend.

"Ja... Ze is misschien niet mijn gangbare type, maar het gebeurde gewoon", zegt ze met een flauwe glimlach op haar gezicht, waarna ze de foto terug zet en met een zucht terug naast mij komt zitten. "Weet je, Maddy... Ze was er voor mij toen ik iemand nodig had."

"Ik ben..." Ik moet even slikken en mezelf dwingen om toch maar eerlijk voor de dag te komen. “Het spijt me zo, Petra… Mijn leven was één grote puinhoop toen onze wegen elkaar kruisten. Ik was net over Carla heen... Ik was het noorden helemaal kwijt… Ik ben ondertussen een jaar in therapie geweest.”

"Oh ja?" Petra haalde haar schouders op. “En hoe ging dat?”

"Behoorlijk goed, denk ik," antwoord ik bedeesd. "Het was vooral een lange terugblik op heel veel dingen die in het verleden verkeerd liepen en tegelijk proberen om de puzzelstukjes die er wel toe doen bij elkaar te leren passen en dat te aanvaarden, weet je wel."

"Ik ben blij te horen dat het je vooruit helpt", reageert Petra droogjes.

"Ik weet het niet," zeg ik met een zucht. "Ik denk dat ik naar hier kwam in de overtuiging dat ik jou terug voor mij zou kunnen winnen... Dat ik je zou laten zien hoeveel ik veranderd ben... Ik hoopte dat deze ontmoeting met jou een soort van romantische reünie zou zijn, maar tijdens mijn therapie heb ik blijkbaar uit het oog verloren dat ondertussen niet alleen mijn leven verder ging... Dat van iedereen, dus ook het jouwe... Soms op een manier die je niet verwacht." Bij die laatste woorden wijs ik in de richting van haar zwangere buik. Tegelijk ben ik wat blij dat Petra me liet uitspreken, maar nu ik uitgesproken ben, durf ik haar niet in de ogen kijken.

"Ik was echt verliefd op jou, dat weet je," zegt ze na een moment van pijnlijke stilte.

"Ik weet het, en ik ben...”

"Nee Maddy… Laat mij eerst uitspreken," onderbreekt Petra me resoluut. "Ik was echt verliefd op jou en ik vertrouwde je helemaal. Ik heb je alles gegeven wat ik aan liefde in me had. Ik heb me volledig voor jou opengesteld, maar jij behandelde me alsof het niets voorstelde."

"Zo bedoelde ik het nooit," antwoord ik met gebogen hoofd en een krop in de keel. "Je was altijd belangrijk voor me. Ik ging op dat moment gewoon door mijn eigen domme waanzin."

"Je zei dat het voorbij was toen we gingen samenwonen," reageert Petra scherp. "Je zei dat Carla in het verleden lag… Ook al wist je dat het niet waar was, je zei het wél woordelijk zo tegen mij... Je vroeg me om je te geloven, maar het was één grote leugen."

"Ik loog in de eerste plaats tegen mezelf, Petra. Het was nooit mijn bedoeling om tegen jou te liegen."

De zucht die ze op mijn woorden laat volgen is de voorbode van alweer een pijnlijke stilte.

"Je bent die avond niet thuisgekomen," zegt Petra uiteindelijk. Het verwijt in haar toon is niet te missen. "Ik heb toen de hele avond en nacht op je gewacht. Je bent verdomme nooit meer thuisgekomen."

"Ik weet het, en ik heb jou sindsdien ook niet meer gezien," antwoord ik met een benepen stemmetje.

"Nou, de reactie van Tina en Michelle toen ik hen vroeg of je die avond bij Carla was, zei alles."

"Hebben zij jou verteld dat ik bij Carla was?"

"Dat hoefden ze me niet te zeggen!" snauwt Petra. "Ze keken elkaar even aan en toen ze daarna naar mij keken kon ik zo zien dat ze medelijden met me hadden. Nooit eerder heb ik me zo vernederd gevoeld."

"Dat geloof ik, Petra... Het spijt me zo."

"Ik dacht dat we samen iets geweldigs hadden, Maddy! Ik was er godverdomme klaar voor om de rest van mijn leven met jou te delen. Je was mijn droomvrouw. Ik snap niet waarom je me dat aandeed!"

"Alsjeblieft Petra, ik probeer het je uit te leggen,” zeg ik op smekende toon. “Begrijp alsjeblieft dat ik niet naar hier ben gekomen om oude wonden open te rijten of je pijn te doen. Ik ben naar jou gekomen om je te zeggen dat het me spijt… Om je te zeggen dat ik nog altijd van je hou en dat ik wou dat ik de tijd kon terugdraaien… Ik wou dat ik alles kon overdoen, maar dat kan natuurlijk niet.”

Petra bijt op haar lip en het valt me op dat ze, net als ik trouwens, de grootste moeite heeft om het droog te houden. Het doet me pijn haar zo bedroefd te zien en na enige aarzeling durf ik het aan om mijn handen op haar vingers te leggen. Terwijl ik haar handen en onderarmen zachtjes streel, draait ze haar lichaam iets in mijn richting.

“Vindt… Vindt jij me ook lelijk met die dikke buik?” vraagt ze, bijna op fluistertoon.

“Helemaal niet… Hoezo?”

“Joke vindt mij afstotelijk lelijk met die dikke buik en opgeblazen tieten,” zegt Petra, gevolgd door een droge snik. “Ze heeft me al drie maanden niet meer aangeraakt. Echt aangeraakt, bedoel ik dan…”

“Dat meen je niet..! Zegt ze dat?” vraag ik. Die meid op de foto heeft nu wel een naam voor me, maar daarom mag ik haar nog niet, integendeel. “

Petra knikt en het volgende moment zie ik in allebei haar ooghoeken een traantje glinsteren. Ik leg mijn handen op haar wangen en met mijn duimen veeg ik haar traanvocht weg.

“Die Joke is niet goed wijs, Petra! Zij moet toch beseffen hoe groot jouw kinderwens is? Ja zeg… Je borsten kan ik zo gauw niet beoordelen, maar die dikke buik staat je geweldig… Ik vind jou de mooiste zwangere vrouw die ik ooit zag.”

Petra zegt niets, maar als ik mijn handen langs haar gezicht laat afdalen, sluit ze haar ogen. Ze buigt haar hoofd lichtjes achterover en een zachte zucht rolt over haar lippen. In een teder gebaar beweeg ik mijn handen vederlicht vanaf haar nek terug omhoog, tot op haar wangen. Als ik vervolgens mijn vingers strelend tot onder haar haren breng, gaan haar ogen terug open. Terwijl ze haar hoofd naar me toe buigt, vangt haar blik de mijne. Haar wangen strelend buig ik naar haar toe en als ik haar adem op mijn huid voel, overbrug ik de laatste paar centimeters die ons nog scheiden.

Als het puntje van haar neus contact maakt met de mijne sluit Petra haar ogen opnieuw. Haar zucht streelt mijn lippen en plots kan ik me niet meer bedwingen. Ik kantel mijn hoofd een beetje, zodat mijn neus langs de hare glijdt en het volgende moment voel ik Petra’s fluweelzachte lippen op de mijne. Wat ik al niet meer voor mogelijk hield, gebeurt echt. Petra staat toe dat ik haar kus. Een aarzelende, kuise kus is het aanvankelijk. Een vriendschappelijke zoen als het ware, maar dan denk ik aan onze allereerste kus van lang geleden. Net als destijds zuig ik zachtjes op haar onderlip, met resultaat. Het moment dat ze haar lippen opent, is het alsof de hemel voor me open gaat. Al helemaal als ze haar handen op mijn dij legt en die zachtjes begint te strelen.

Met mijn vingers door haar lange, blonde haren woelend, trek ik me een beetje terug. Ik wil het initiatief bij haar leggen en dat werkt. Met geopende lippen zoekt haar mond de mijne en ergens diep in mij voel ik iets jubelen. Petra wil dit ook en zodra ik haar tegemoet kom, zoenen we dan ook echt.

Zodra onze tongen zich verstrengelen glijdt haar linkerhand naar mijn achterhoofd en haar rechterhand grijpt mijn bovenarm stevig vast. Als vanzelf vallen we opzij, tegen de leuning van de bank aan. Vanaf dan strelen onze handen elkaar overal waar we maar bij kunnen.

De intensiteit waarop we elkaar ‘bekken’ wordt alsmaar heftiger. Dit is al eventjes geen ‘goedmaak-kus’ meer. Wel een passionele zoen, waarmee we zonder woorden uiting geven aan het verlangen naar elkaar. Al gauw heb ik er alle vertrouwen in dat Petra evenveel naar mij verlangt als ik naar haar.

‘Die Joke kan mij gestolen worden!’ flitst het door mijn hoofd als mijn blik over Petra’s schouder eventjes op de foto van haar huidige vriendin valt. Het zorgt ervoor dat ik nog wat extra vuur toevoeg aan de manier waarop mijn tong op en rond de hare danst. Iets waar Petra vrijwel onmiddellijk in meegaat.

“God Maddy, wat heb ik je gemist… Ik weet dat ik je dit niet zou mogen zeggen, maar… Alsjeblief, vrij met me…” zucht Petra, de kus even onderbrekend. Terwijl ze me smekend aankijkt, legt ze haar handen op mijn wangen.

Ik trek haar dichterbij en druk een smakkerd op haar voorhoofd. “Djezus Petra… Natuurlijk, schat,” zucht ik op mijn beurt. “Er is niets wat ik op dit moment liever zou willen.”

Nog terwijl we elkaar diep in de ogen kijken en elkaars wangen strelen, bewegen we onze hoofden opnieuw naar elkaar toe. Op het moment dat onze lippen elkaar opnieuw raken, slaat de vonk definitief over. De volgende minuten kussen we niet zomaar ‘normaal’, we gaan helemaal in elkaar op. Dit is de beleving zoals ik mij die herinner van de twee maanden dat we als koppel samen woonden, puur en oprecht, teder en tegelijk zo boordevol passie. Voor de zoveelste keer kan ik me wel voor het hoofd slaan dat ik een leven met deze prachtvrouw op het spel heb gezet, alleen maar voor een paar dagen durende hete flirttijd met mijn toenmalige ex. De vraag of Petra mij dat ooit zal kunnen vergeven zorgt voor twijfel en ik voel een rilling over de hele lengte van mijn ruggengraat lopen.

Voelt Petra dat ik haar vanzelf wat minder heftig terug zoen? Maakt ze daarom en einde aan onze kus en legt ze daarom haar hand op mijn rechterborst? Als ze mijn tiet door de stof van mijn blouse heen gelijk flink begint te kneden, weet ik dat ik me voorlopig geen zorgen hoef te maken. Snel druk ik een kusje op haar wang en haar zachte huid likkend, daal ik af naar het decolleté van haar zwarte zwangerschap-jurk, waar ik de aanzet van haar volle borsten met kussen overlaadt. Petra zucht als ik tegelijkertijd mijn hand zachtjes strelend over haar bolle buik beweeg. Ze ‘humt’ goedkeurend, legt haar handen op mijn achterhoofd en drukt me steviger tegen haar aan. Ik laat mijn handen richting haar rug glijden en met mijn borsten tegen haar bolle buik, blijf ik kusjes op de aanzet van allebei haar tieten drukken. Petra laat me even begaan, maar dan legt ze een hand onder mijn kin. Als ik haar aankijk, buigt ze opnieuw naar me toe en is zij het die het initiatief neemt voor een nieuwe tongzoen.

Lang duurt die kus ditmaal echter niet, maar als ze zich losmaakt uit mijn armen kijkt ze me aan met de liefste glimlach die ik ooit zag.

“Maddy, ik hoop dat jij dit even oprecht meent als ik,” zegt ze.

“Twijfel jij daar nog aan misschien?”

Petra kijkt me indringend aan en schud haar hoofd.

Mijn hart slaat een slag over en alles in mij jubelt als Petra gaat verzitten en haar rug naar me toedraait. Ik weet gelijk wat ze van me verwacht, maar dan nog trillen mijn vingers als ik de strik van haar ceintuurlint losmaak en daarna ook de grote knoop die haar glanzende, zwarte zwangerschapsjurk bij elkaar houdt. Mijn handen glijden links en rechts onder de stof, zodat ik de beide schouderstukjes van haar jurk tegelijk van haar schouders kan schuiven. Eenmaal zover glijdt de stof vanzelf via haar bovenarmen naar omlaag en een zwarte bh, met bovenaan een mooi accent van doorzichtige kant komt in beeld.

Ik druk mijn lippen op haar schouder en als ze daarbij zachtjes zucht laat ik mijn hand eventjes afdalen naar haar rechterborst. Het valt me op dat haar borsten zijn gegroeid, maar als ik mijn vingers doorheen de stof zachtjes in haar malse heuvel druk, stel ik vast dat ze, in vergelijking met vroeger, aan zachtheid en veerkracht zeker niets hebben ingeboet.

Ik zou met veel plezier ook haar andere borst willen strelen, maar daar denkt Petra anders over. Ze brengt haar rechterhand achter haar hoofd en in een vlotte beweging neemt ze al haar lange haren mee, zodat haar nek en schouders helemaal vrij zijn. Ik overlaad haar nek en schouders met een reeks kusjes en ondertussen streel ik de aanzet van haar buik. Uiteindelijk kom ik toch weer uit bij haar borst, om daar te ontdekken dat haar nippel inmiddels al flink gegroeid is. Hard als een keitje prikt het door de stof van haar bh heen in de palm van mijn hand.

Terwijl ik haar schouder en nek met kusjes blijf overladen, durf ik doorheen de bh haar borsten nu wel allebei te strelen. Het voelt gewoon fijn als Petra haar handen op de mijne legt en met haar vingers de mijne wat steviger in haar malse vlees drukt.

Als ze niet veel later aanstalten maakt om haar jurk helemaal uit te trekken, laat ik haar eventjes begaan. Weldra staat ze voor me ‘te shinen’ in niet meer om haar zwangere lijf dan haar zwarte ondergoed. Zodra ze terug naast mij plaats neemt in de bank, draait ze haar rug opnieuw naar me toe. Duidelijker kan een uitnodiging om de haakjes van haar bh los te maken niet zijn en dat doe ik gelijk dan ook. Terwijl ze zich terug in mijn richting draait en ze haar lippen verlangend op de mijne drukt, schuif ik de bandjes van haar schouders. Onze tongen verstrengelen opnieuw en ondertussen lukt het Petra om haar bovenstukje helemaal uit te trekken, waarna ze het achteloos naast de bank op de vloer laat vallen.

We blijven nog even lekker zoenen, maar als ik mijn hand van haar hoofd naar haar borsten laat afdalen, maakt Petra een einde aan onze zwoele kus. Echt vlot gaat het niet bepaald maar het lukt haar wel om op haar rug te draaien. Met haar ellenbogen op de bank steunend en haar voeten gespreid, duwt ze zich iets verder van me af, tot ze met haar hoofd op het kussen van de zijleuning ligt.

Eventjes neem ik de tijd om haar naakte glorie in me op te nemen en ik kom tot de conclusie dat ik haar ook hoogzwanger bloedmooi vind. Op mijn knieën schuif ik tussen haar gespreide benen en spontaan laat ik mijn handen zachtjes strelend over haar buik gaan, vanaf het kleine zwarte broekje om haar kont tot bij de aanzet van haar borsten en weer terug. Als ik naar Petra opkijk zie ik hoe ze met een glimlach op haar gezicht mijn bewegingen volgt.

“Je bent echt mooi, schat,” zeg ik zacht. “Echt de mooiste zwangere vrouw die ik ooit zag.”

“Je hebt vast al heel wat zwangere vrouwen naakt gezien,” antwoord ze, met een grijns.

“Euh, nee… Jij bent de eerste.”

“Dat vermoeden had ik al,” zegt Petra, terwijl ze toekijkt hoe ik met een vingertop de grote, stijve nippel van haar linkerborst streel. “Maar dan nog is het lief van je om dat zeggen,” zucht ze. “Na alle gedoe met Joke van de laatste weken had ik dat even nodig.”

Zodra ik over haar heen buig en allebei haar borsten begin te strelen, leunt Petra genoegzaam achterover in het kussen. Ze kreunt zo lief als ik nog dieper voorover buig en mijn lippen rond haar rechter tepel sluit, terwijl ik haar andere nippel met duim en wijsvinger zachtjes verwen.

Ik zie hoe haar hoofd loskomt van het kussen en hoe ze zwaar ademend van erg dichtbij toekijkt hoe ik op haar fel priemende nippel sabbel en nat maak met mijn tong.

“Djezus Maddy..!” puft ze. “Je bent het nog niet verleerd.”

Een mooier compliment kan ik me echt niet wensen en gelijk neem ik haar rechterborst tussen mijn twee handen. Haar hand schiet meteen naar haar vrijgekomen borst en terwijl ik alles doe wat binnen mijn mogelijkheden ligt om haar linker tiet zoveel mogelijk te verwennen, streelt en kneed ze zelf haar rechter.

Blijkbaar is dat voor haar een perfecte combinatie, want haar hoofd valt vanzelf terug op het kussen. Met de ogen gesloten maar met wijd open mond blijft ze aan een stuk door zachtjes hijgen, terwijl ze met haar vrije hand liefdevol door mijn haren woelt.

Haar hijgen gaat zachtjes over in lichtjes kreunen als ik mijn linkerhand in een tedere streling over haar buik beweeg.

“Oh wat voelt dat goed,” zucht ze, als ik haar navel lichtjes kietel.

Vanzelf zuig ik zoveel mogelijk van haar gulle tietvlees in mijn mond, waar Petra me dan gelijk weer voor beloond met een kusje op mijn slaap.

“God, Maddy…” fluistert ze in mijn oor. “Wat heb je me onwijs ‘aan’ meid… Niet te geloven.”

Het volgende moment is het me duidelijk hoe ‘aan’ Petra wel is. In mijn ooghoek zie ik immers hoe haar hand via haar dikke buik afdaalt tot op haar broekje, waar ze doorheen de zwarte stof het epicentrum van haar vrouw zijn begint te strelen.

Dat alleen al volstaat om ook mijn opwinding een level hoger te jagen. Met mijn linkerhandpalm ga ik rondjes draaien op haar vrijgekomen borst en ik zuig zo hard als ik kan op haar inmiddels écht wel grote speen in mijn mond.

“Oh Maddy… Kus me…Alsjeblieft, schat… Kus me…”

Haar verzuchting is nauwelijks meer dan een fluistering, maar geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt om daar niet op in te gaan. Ik laat haar borsten voor wat ze zijn en erop lettend dat mijn lijf niet te fel op haar buik drukt, zoek en vind ik haar hongerige lippen. Onze tongpuntjes vinden elkaar meteen en Petra’s vrije hand graait gelijk naar mijn borsten. Doorheen mijn bloes en bh knijpt ze mijn tieten om de beurt en dat voelt meer dan oké. De lang uitgesponnen tongzoen die daar op volgt is niets meer of minder dan het hunkerend uiten aan elkaar dat de 'vonk' die we vroeger hadden er nog altijd is.

Als we stoppen met zoenen, kruip ik een beetje achteruit, zodat ik haar buik kan strelen en kussen.

“Hmm…” mummelt Petra. “Wat voelt dat goed.”

Meer bevestiging om vooral door te gaan heb ik niet nodig. Allebei mijn handen fladderen over haar strakke buik, die ik tegelijk helemaal met tedere, vochtige kusjes overlaad. Net zo lang tot ik plots iets raars voel op mijn kin.

“Aauw!” Het niet te missen pijnkreetje van Petra maakt me duidelijk wat het was.

“Volgens mij wordt jouw baby een voetballer,” grap ik.

“Volgens de echo wordt het sowieso een jongen,” zegt Petra. Ze grijnst een beetje zuur, wat aangeeft dat de pijnscheut die ze voelde nog niet helemaal weg is en dus lik en kus ik dat ene plekje op haar buik waar ik zojuist die schop voelde.

“Rustig maar jongen,” fluister ik met mijn lippen op haar huid, maar wel net luid genoeg zodat Petra me hoort. “Ik wil alleen maar even met je moeder vrijen… Mag ik?”

“Gek wijf!” giechelt Petra, met twee handen mijn gezicht strak op haar buik drukkend. “Toelating vragen aan een foetus … Hoe verzin je het!?”

Ik blijf haar buik kussen, ditmaal van onder naar boven. Deze keer kom ik uit bij haar linkerborst, die ik met mijn hand omsluit. Petra kreunt goedkeurend als ik zoveel mogelijk tiet in mijn mond neem. Mijn tong draait rondjes op en over haar snel groeiende nippel, die ik weldra beknabbel en zuig als was ik een hongerige baby.

“Hmm… Ja…’ zucht Petra. “Wat doe je dat goed.”

Ik voel aan alles dat ze het oprecht meent, maar als ik voel hoe ze haar lijf even uit de bank opdrukt, wordt mijn aandacht vanzelf weer naar haar zwangere buik toegezogen. Vertrekkend bij de glooiing tussen haar borsten trek ik een spoor van kusjes tot bij haar navel, die ik met mijn lippen omsluit. Opnieuw sondeer ik haar kuiltje eventjes met mijn tong.

“Hmm...” kreunt ze zacht en tegelijk begint ze de hand die ze nog altijd op haar broekje heeft wat sneller over haar poesje op en neer te bewegen. De zin om die hand weg te duwen en het van haar over te nemen is groot, maar ik hou me in. Dat plekje eist Petra voorlopig voor zichzelf op. Wie ben ik om haar dat te ontzeggen, dus ga ik maar voor een nieuw rondje kussen, likken en zuigen van haar buik en borsten. Petra giechelt als ik het toch niet kan laten om mijn linkerhand te laten afdalen naar haar schoot, waar ik mijn hand op de hare leg en haar ‘knedende’ vingers zachtjes streel.

“Denk jij ook niet dat je stilaan een beetje overdreven gekleed blijft, Maddy?” vraagt Petra, met haar hand op mijn borst.

Het idee dat zij mij ook naakt wil voelen maakt dat ik gelijk rechtop veer en terwijl Petra geamuseerd toekijkt, trek ik mijn bloes uit en gooi die over de leuning van de bank. Meteen daarna volgt ook mijn bh datzelfde traject.

Als ik terug over haar heen buig, legt ze haar twee handen op mijn schouders en nog terwijl ik met mijn mond naar haar linkerborst onderweg ben, streelt ze mijn rug en bovenarmen al. Haar rechterhand daalt echter vrij snel weer af naar haar schoot. Met haar linkerarm om mijn schouder streel ik haar rechterborst en buik, terwijl ik haar rechtertepel opnieuw tussen mijn lippen zuig. In mijn ooghoek zie ik hoe ze haar kutje opnieuw gaat strelen en tegelijk tilt ze haar hoofd op uit het kussen om een reeks kusjes op mijn voorhoofd te drukken.

“Wat voelt dit goed,” zegt Petra tussendoor. Ik ben niet zeker of ze daarmee haar eigen gefriemel op haar pretknopje bedoelt of mijn gezuig en gelik op haar grote, stijve tepel. Wellicht slaan haar woorden wel op allebei, dus steek ik nog een tandje bij door haar borst met mijn hand wat samen te knijpen en uit te rekken, waardoor ik een nog groter deel van haar zachte tietvlees in mijn mond kan zuigen en likken.

Petra legt haar hoofd terug achterover in het kussen en de symfonie van haar zachte gekreun vermengt zich met de kus- en slobbergeluidjes waarvoor ik verantwoordelijk ben. Als we elkaar aankijken valt me haar grimas op. Het is alsof ze ergens pijn heeft en dat blijkt ook zo te zijn.

“Schat, ik moet me op mijn zij draaien,” zegt ze. “Mijn rug trekt dit niet langer, begrijp je?”

Natuurlijk begrijp ik dat, dus geef ik haar alle ruimte om op haar rechterzij te draaien. Ik glimlach naar haar zodra ze met opgetrokken knieën voor me ligt, waarna ik op mijn zij tegen haar aanschuif en van achteruit de vrije ruimte opvul die ze laat tussen haar rug en de bankleuning.

Petra’s hand woelt door mijn haren, terwijl ik haar knie eventjes streel. Ik druk een kus op haar dij, maar dan valt mijn blik alweer op haar zwangere buik. Die heeft zich vanzelf aangepast aan haar nieuwe houding door mee te kantelen en dus rust die nu op de bank. Vanuit het perspectief wat ik nu heb, oogt haar buik pas echt enorm en gelijk weet ik waarop ik me als eerste op wil focussen. Ik schuif iets naar boven en de volgende minuten verwen ik haar buik met alle tederheid die ik in me heb. Als Petra goedkeurend ‘humt’ schuif ik wat hoger. Met mijn borsten in de diepe plooi tussen haar dij en buik kus ik eerst eventjes haar linkerborst, waarna ik met mijn lippen op zoek ga naar de hare.

“Eindelijk,” giechelt Petra. Ze legt allebei haar handen op mijn achterhoofd en trekt mijn mond op de hare. Wat begint als een tedere lippenkus gaat langzaam en naadloos over naar een lang uitgesponnen passionele tongzoen.

Minuten later komt er vanzelf een einde aan ons opwindend rondje tongworstelen. We zeggen niets, we kijken elkaar alleen maar diep in de ogen. Wat Petra in de mijne ziet, daar heb ik uiteraard het raden naar, maar de warme blik die ze mij toestuurt vertaal ik als een groot liefdevol verlangen.

“Wil je me nog?” vraag ik, ergens toch nog op zoek naar bevestiging.

Petra grijnst en reageert met een bevestigend knikje. Omdat ik haar niet de kans wil laten dat ze zich zou bedenken, kruip ik snel achteruit in de bank en kniel achter haar. Ze begrijpt me als ik een hand op de binnenkant van haar linkerdij leg en zachtjes druk uitoefen, want ze draait zich meteen op haar rug. Steunend op haar voeten duwt ze haar bekken op van de bank en samen schuiven we zwarte broekje over haar kont. Een voor een tilt ze haar voeten op, zodat ik haar moeiteloos uit haar broekje kan helpen. Enkele seconden later lig ik tussen Petra’s benen de binnenkant van haar dijen en haar liezen te strelen. Haar poesje heeft zich al als een bloem voor me geopend en de geur van haar vrouwelijkheid prikkelt lang niet alleen mijn reukzin. Wat heb ik ongelooflijk veel zin in haar.

“Zullen we dan maar..?” vraag ik, Petra met een lieve blik aankijkend.

“Nou, dat moet dan maar,” giechelt ze. “Eigenlijk had ik verwacht dat jij me eerst zou smeken dat ik je zou vergeven.”

“Ach zo… Jij wil me dus horen smeken om vergeving!” grijns ik stoer. Haar lichaamstaal verraadt immers dat ze niet bepaald meent wat ze zegt en dus kies ik ervoor om haar plaagspelletje mee te spelen. “Zal ik er eens voor zorgen dat jij me dadelijk smeekt om op te houden met jou te verwennen?”

De daad bij het woord voegend, val ik meteen aan op haar natte kut. Met mijn duimen haar schaamlippen nog wat meer spreidend, por ik mijn tong gelijk in haar duistere diepte. Petra’s lijf spant meteen aan en haar handen klauwen naast haar hoofd in het kussen. Misschien had ze nog iets willen zeggen, maar daar komt ze niet aan toe. Het enige geluid wat aan haar mond ontsnapt is een zalig klinkende kreun die van heel erg diep lijkt te komen.

Tijdens de minuten die volgen verwen ik haar poesje met alle liefde die ik in me heb. Ik streel, lik en zuig haar klit en schaamlippen zoals ik me herinner dat Petra het liefst gelikt en gestreeld wil worden. Haar hemelpoortje, waarlangs ze binnenkort een kindje op de wereld zal zetten, krijgt alle liefdevolle aandacht die ik haar maar kan geven. Dat heeft het beoogde resultaat want terwijl het ene na het andere zachte kreuntje over haar lippen rolt, begint ze zelf haar linkerborst zachtjes te kneden.

“Aah… Wat doe je dat toch lekker,” puft Petra, als ik twee vingers moeiteloos in haar kletsnatte schede laat afdalen, terwijl ik tegelijk mijn tong flitsend loslaat op haar klit.

Petra hijgt, kreunt en zucht zodra ik mijn vingers sneller in en uit haar grotje begin te stoten. Ze laat haar borst voor wat het is en met haar twee armen achter haar hoofd geplooid, kijkt ze naar mij en naar wat ik doe. De geile grijns rond haar mond vertelt me dat ze geniet van mijn verwennerij. Met haar pretknopje tussen mijn sabbelende lippen, grijns ik haar allerliefst terug en gelijk duwt ze haar bekken een beetje op uit de bank.

“Djezus..!” puft ze verhit. “Mag ik je ook smeken om vooral niet op te houden!? Zo heftig ‘aan’ ben ik in tijden niet meer geweest… God, Maddy… Ik moet gewoon klaarkomen… Alsjeblieft, maak het af, schat..!”

Gehoor gevend aan haar smeekbede, ‘eet’ ik haar poesje eventjes als was het een perzik, maar al gauw begin ik haar intens te likken. Steeds sneller gaat mijn tong in en uit haar steeds natter wordende spleetje. Petra gromt en kreunt dat het een lieve lust is. Als haar ademhaling verzwaard, voel ik haar ene hand op mijn achterhoofd drukken. Tegelijkertijd schuift ze haar rechterhand onder mijn gezicht en gaat op zoek naar haar klit. Daardoor kan ik er niet zo goed meer bij, dus trek ik me terug uit haar schoot en kijk het even aan hoe ze met haar vingers flink los gaat op haar kietelaar.

Ik glij uit de bank zodat ik geknield naast haar op de vloer zit. Petra kantelt haar lijf een beetje in mijn richting. Als ze ook nog eens haar linkerbeen op de leuning van de bank legt, duik ik voorover tussen haar benen. Vanuit deze nieuwe positie val ik opnieuw aan op haar vulva met mijn lippen en tong. Ditmaal van onderuit, maar dat heeft wel het voordeel dat haar vingers me niet meer in de weg zitten.

Terwijl Petra's vingers als een razend tekeer gaan op haar klit, vervang ik mijn tong in haar kut door twee vingers en al likkend overbrug ik de korte afstand tot aan haar achterpoortje. Zodra ik de schubbetjes rond haar sterretje lik, voel ik hoe ze helemaal aanspant. Als ik vervolgens het puntje van mijn tong tegen haar poepgaatje aan pers, voel ik de contracties van haar kut al op mijn vingers. Direct daarna voel ik haar lijf aanspannen. Haar dijen omklemmen mijn hoofd en haar kreet van ontlading galmt door de woonkamer. Het volgende moment pers ik mijn wijd opengesperde mond op haar kut, net op tijd om haar rijkelijk vloeiende sapjes op te vangen.

Mijn mond rust nog op het meest gevoelige plekje van haar huid als ik een vreemde, aanhoudende warmte voel die anders smaakt en veel langer stroomt dan een ‘normaal’ orgasme. Ik kijk op, een beetje beduusd door de hoeveelheid 'sap' die ze produceert.

“Jeetje Petra... Ik wist al dat jij me gemist hebt, maar dit is wel heel enthousiast,” grap ik hees, terwijl ik een natte haarlok uit mijn gezicht veeg.

Petra staart naar het plafond, haar ademhaling nog schokkerig, maar haar ogen staan ineens wijd open. “Maddy...” perst ze eruit, terwijl ze naar de natte plek op de bank kijkt. “Dat was ik niet… Nu ja, eerst wel, maar… Mijn vliezen zijn net gebroken!”

De paniek doorkruist als een ijskoude douche mijn verliefde roes. "Wat!?” stamel ik. “Nu al? Zei je niet dat je pas voor volgende week was uitgerekend!?”

“Jawel, maar de kleine man heeft blijkbaar ook genoten van jouw tong,” grijnst ze met een pijnlijk vertrokken gezicht. “Help me overeind. We moeten zo snel mogelijk naar de kraamkliniek… Nu!”

Petra wees me de deur van de badkamer en op haar verzoek hol ik daar naartoe om nat washandje en een paar handdoeken te halen. Eenmaal een beetje opgefrist help ik zowel haar als mezelf in de kleren. Het valt me daarbij op dat zij veel rustiger blijft dan ik onder de hele situatie.

“Ik bel Joke!” roep ik. Terwijl ik mijn sleutels zoek, struikel ik bijna over mijn eigen schoenen. Zo gespannen ben ik. “Wat is haar nummer? Ze moet direct van haar werk naar het ziekenhuis komen!”

Petra blijft staan bij de deurpost, met haar hand tegen de muur aanleunend. “Nee!” reageert ze ijzig kalm. “Laat haar maar lekker op kantoor. Zij vindt me momenteel toch alleen maar een 'onaantrekkelijk, gezwollen nijlpaard'. Zoals ik al zei heeft ze me al drie maanden zo goed als niet aangeraakt, Maddy. Ze walgt net niet van mijn zwangere lijf. Ik wil haar gezicht nu niet zien, ik wil dat jij me steunt bij de bevalling.”

“Maar het is haar zoon...” opper ik desondanks.

“Het is ‘mijn’ zoon!" corrigeert ze me ferm. “Zij heeft er alleen maar mee ingestemd dat ik zwanger zou worden om van mijn gezeur af te zijn, weet ik nu. En… Jij bent degene die mijn kind zojuist ‘wakker’ heeft gelikt. Breng me nu maar snel naar de kliniek, Maddy, alsjeblieft.”

Eenmaal in de kraamkliniek word ik in de gang naar het verloskwartier direct tegengehouden door een kordate verpleegkundige met een klembord.

"Mevrouw, enkel partners zijn in de verloskamer toegestaan!” zegt ze kordaat. “U kunt daar in de wachtkamer plaatsnemen.”

Ik voel me direct weer die onzekere vrouw van een jaar geleden. De muren van de kliniek doen me teveel denken aan mijn eigen opname in de psychiatrische instelling, maar nog voordat ik een stap achteruit kan zetten, grijpt Petra de arm van de verpleegster vast.

“Zij gaat nergens anders heen,” zegt Petra, met een stem die geen tegenspraak duldt. “Zij is mijn vrouw. Zonder haar krijg ik dat kind er nooit uit.”

De verpleegkundige kijkt even van Petra naar mijn rood aangelopen gezicht en knikt dan kort. “Loop maar door naar arbeidskamer vier, mevrouw... en partner.”

Mijn hart maakt een sprongetje en het voelt alsof ik mentaal klaarkom. Heb ik dat goed verstaan? Heeft Petra mij echt ‘haar vrouw’ genoemd!?

De uren die volgen zijn een waanzinnige roetsjbaan van zweet, tranen en een voor mij ongekende verbondenheid. Tussen de heftige weeën door puffen we samen alsof we nooit uit elkaar zijn geweest. Petra vervloekt de bank waarop we ‘het’ deden meermaals, maar houdt mijn hand wel zo stevig vast dat ik mijn knokkels soms hoor kraken. Er is geen spoor meer van schaamte omwille van het afgelopen jaar. Wat alles overheerst is het gevecht tegen de pijn van de weeën en die strijd voeren we samen. Na een kleine drie uur op de ‘arbeidskamer’ heeft ze eindelijk voldoende ontsluiting en mogen we naar de verloskamer.

Als de kleine spruit met een krachtige, hartverscheurende schreeuw ter wereld komt en op Petra’s blote borst wordt gelegd, is het alsof de hele wereld stilvalt. Trillend op mijn benen sta ik naast de verlostafel en kijk naar het kleine wonder wat daar ligt. Petra is uitgeput, haar haren kleven tegen haar slapen, maar ze straalt een kracht uit die me de adem beneemt. Ze kijkt van de baby naar mij, met vochtig ogen die tegelijkertijd echter onwaarschijnlijk veel levensvreugde uitstralen. Ik kan het niet helpen dat ook ik wat traantjes van geluk moet wegpinken.

“Van harte gefeliciteerd, mevrouw,” zegt de verloskundige. “U heeft een prachtige jongen op de wereld gezet. Heb je al een naam voor je zoontje?”

Petra grijpt mijn hand en kijkt me diep in de ogen. “Joke stelde voor dat we hem Jos zouden noemen, maar je begrijpt vast wel dat ik dat niet meer wil. Ik stel voor dat we hem Mads noemen… Mads met een ‘D’ uiteraard… Wat denk jij, schat?”

Hoe Petra bij die naam uitkomt, hoeft ze me niet uit te leggen. Mijn gemoed schiet vol van dankbaarheid en met een krop in de keel weet ik er nog net uit te persen dat ik het een heel mooie naam vind.

“Moet je hem zien,” fluistert ze even later, terwijl ze de kleine handjes bewondert. “Mads heeft nu al dat eigenwijze trekje rond zijn mond waar ik bij jou altijd zo op viel.”

“Dat kan biologisch gezien niet, Peet,” lach ik doorheen mijn tranen van geluk, terwijl ik voorzichtig over het donzige bolletje van de baby strijk.

“Dat soort logica is voor mensen die niet weten wat liefde is,” zegt ze zacht, terwijl ze mijn hand naar haar lippen brengt en er een zachte, warme kus op drukt. “Vanaf vandaag begint een nieuw hoofdstuk, Maddy. Een hoofdstuk waarin we niet meer achterom kijken naar de puinhopen van vroeger, maar vooruit naar dit kleine mannetje. Ik heb je nodig. Niet alleen voor vanmiddag op de bank, maar voor elke dag die hierna komt. Maddy… Blijf je bij ons?”

“Ja!”

Ik buig me over Petra heen en kus haar zacht op de lippen, terwijl de geuren van nieuw leven én van de vrouw waar ik altijd van ben blijven houden mijn zintuigen bestormen. Mijn fouten, de psychiatrie en de maandenlange eenzaamheid voelen op dit moment aan als iets vaags uit een heel ver verleden.

“Ik ga nergens heen,” beloof ik met een nieuwe brok in mijn keel, terwijl ik mijn vinger in het kleine knuistje van de baby leg. “Het voelt alsof ik eindelijk thuiskom, Peetje.”

“Welkom thuis dan, plusmama,” zegt ze. Haar ogen glanzen van oprechte blijdschap. “Mads zal twee liefhebbende moeders hebben, dat weet ik wel zeker.”

“Ik ook, Petra… Dat weet ik ook heel zeker.”

Nog eens twee uur later bevinden we ons al een tijdje op een tweepersoonskamer. De trotse moeder waarmee Petra de kamer deelt is die middag al bevallen van haar derde kindje. Ze heeft haar man en twee paar grootouders van haar pasgeborene op bezoek. Het is een vrolijk getater van jewelste, maar Petra slaapt daar vlot doorheen, net als onze kleine Mads in zijn babybedje. Met een hart wat overloopt van liefde voor hen allebei sta ik op en loop tot bij het raam.

Kijkend naar de ondergaande zon besef ik dat er ergens in mij wel nog iets van onzekerheid schuilt, maar het haast verlammende gevoel wat ik die middag nog had toen ik bij Petra aanbelde, is helemaal weg. Tegen beter weten in hoopte ik die middag op een nieuw leven met Petra. Dat was toen, maar dit is het nu. Ik knipoog naar de ondergaande zon in het besef dat ik niet eens moet wachten tot die aan de horizon weer opkomt om opnieuw te beginnen. Mijn nieuwe leven is vandaag al begonnen… én hoe!?

Trefwoord(en): Zwanger, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!