Vakantie Op Aruba - 3

De volgende ochtend wordt Johnny wakker met het gevoel dat zijn lichaam nog trilt van de vorige avond. Het zweet koelt op zijn huid terwijl hij naar het plafond staart, de beelden van Azizi's handen, Rita's mond, de eindeloze cyclus van opgezweepte extase en gefrustreerde ontlading—alles brandt nog na in zijn geheugen.

Hij staat op, zijn spieren stijf van de ongewone inspanningen, en trekt zijn sportkleding aan. De fitnessruimte van het resort roept hem. Hij heeft iets nodig om zijn lichaam weer te bezitten, om de controle terug te pakken die de vrouwen hem hebben afgenomen.

De fitnessruimte is verrassend goed uitgerust voor een resort. Johnny begint met zijn gebruikelijke routine—bankdrukken, schouders, rug—maar zijn focus blijft versplinteren. Elke beweging van zijn armen herinnert hem aan de touwen die zijn polsen hadden vastgehouden. Elke zit op de bank brengt de herinnering terug van hoe Rita op zijn gezicht had gezeten, zijn mond gevuld met haar smaak.

Hij verhoogt het gewicht, dwingt zichzelf harder te werken. Het zweet begint te stromen, druppelt langs zijn ruggengraat, plakt zijn shirt tegen zijn huid. Dit is wat hij nodig heeft—fysieke uitputting, de leegte die komt nadat het lichaam al zijn reserves heeft aangesproken.

Na een uur geeft hij het op. Zijn spieren trillen, zijn hart bonkt in zijn keel. Hij loopt naar het zwembad, het water glinsterend in de middagzon. Zonder te aarzelen springt hij erin.

Het water is verfrissend, koel tegen zijn verhitte huid. Hij duikt onder, laat het water over zijn hoofd stromen, wassend alles weg—het zweet, de herinneringen, de voortdurende aandrang die de vrouwen in hem hebben aangewakkerd. Hij zwemt baantjes, zijn armen snijdend door het water met mechanische precisie.

Na twintig minuten hijst hij zichzelf uit het zwembad. Het water droogt snel in de hitte, laat zoute sporen achter op zijn huid. Hij voelt zich herboren, schoon, klaar.

De lunch met zijn familie is een vreemde terugkeer naar normaliteit. Zijn ouders zitten aan een tafel bij het resortrestaurant, zijn zus praat over de excursie die ze hebben gepland voor morgen—een toer over het eiland, culturele bezienswaardigheden, lokale geschiedenis.

"Kom je ook mee, Johnny?" vraagt zijn moeder, haar hand op zijn arm. "Het zou leuk zijn om samen iets te doen."

Hij schudt zijn hoofd, zijn hart bonkend bij de gedachte aan wat hij in plaats daarvan gaat doen. "Ik heb al plannen," zegt hij, zijn stem beheerst. "Een... excursie met vrienden die ik hier heb ontmoet."

Zijn zus fronst, haar ogen onderzoekend. "Welke vrienden? Je bent hier nog maar een paar dagen."

"Gewoon... mensen," zegt hij, hij grijpt naar zijn waterglas om zijn ongemak te maskeren. "We gaan snorkelen."

Het is een duidelijke leugen, en hij kan zien dat zijn zus het niet helemaal gelooft, maar zijn ouders laten het rusten. De lunch eindigt met plannen voor morgen—zijn familie gaat op excursie, hij heeft de hele dag vrij.

En hij weet precies hoe hij die tijd gaat doorbrengen.

Om zes uur staat hij bij de deur van Azizi's huis. De zon begint te zakken, geeft de lucht een gouden gloed. Zijn hart bonkt in zijn keel, zijn handen zijn vochtig van anticipatie. Hij heeft de hele dag aan dit moment gedacht—aan de vrouwen, aan wat ze met hem zullen doen, aan het gevoel van hun handen op zijn huid.

De deur gaat open voordat hij kan kloppen. Azizi staat daar, gehuld in een doorzichtige jurk die niets aan de verbeelding overlaat. Haar donkere huid glanst in het schemerlicht, haar tepelpiercings zichtbaar onder de dunne stof. Ze glimlacht—die geheimzinnige, wetende glimlach die hem vanaf het begin heeft gefascineerd.

"Je bent precies op tijd," zegt ze, haar stem een fluistering die door zijn ruggengraat trilt. "We hebben op je gewacht."

Ze trekt hem naar binnen, de deur valt achter hen dicht. De woonkamer is gevuld met vrouwen—Rita, Filomena, Raquel, Maria en Katinka, en twee nieuwe gezichten die hij nog niet kent, 2 vriendinnen van Katinka, Amina 19 jaar donker slank kleine borsten ringetje in haar neus en Sasha 20 jaar Slank, donkere schoonheid, enorme natuurlijke borsten, doorschijnende bustier, kort kroeshaar.

Ze zitten op de bank, op de vloer, verspreid door de kamer als leeuwinnen die op hun prooi wachten. Hun ogen vallen op hem—gretig, beoordelend, vol verwachting.

"Je ziet er fris uit," zegt Rita, haar stem een lage, schurende toon.

Johnny verteld ze over de fitness en het zwemmen dat hij vandaag heeft gedaan om weer lekker fris bij hun langs te komen.

En dat hij morgen geen verplichtingen heeft, dat zijn familie vroeg weg zijn op excursie.

"Zwemmen en fitness, hoor ik? Je hebt goed voor jezelf en ons gezorgd." Zegt Azizi. “Dat zal je nodig hebben voor wat wij met je van plan zijn. En als je geen verplichtingen heb kunnen we zelfs de hele nacht en misschien wel morgen doorgaan, tot je niets meer weet, niets meer voelt en wilt voelen.”

Ze staat op, haar lichaam bewegend met die zelfverzekerde gratie die haar kenmerkt. Ze komt dichterbij, haar hand uitstrekkend om zijn gezicht aan te raken—eerst zijn kaak, dan zijn lippen, haar duim drukkend tegen zijn mond.

"Je bent van ons vanavond," fluistert ze. "Helemaal van ons."

“Kom we gaan naar de slaapkamer” zucht Rita, voor wie het wachten te lang heeft geduurd.

Het gezelschap staat op en lopen met Azizi en Johnny naar de slaapkamer.

De andere vrouwen staan op, ze leiden heem door de gang, een processie van begeerte.

De slaapkamer is voorbereid-kaarsen overal, het bed versierd met zijden lakens die glanzen in het flakkerende licht.

De lucht is zwaar van wierook en iets anders—de geur van vrouwelijke opwinding, zoet en muskusachtig.

De vrouwen omringen hem in een cirkel van warmte en parfum en belofte. Azizi's hand glijdt onder zijn shirt, haar vingers koel tegen zijn verhitte huid. Katinka's handen grijpen zijn polsen, houden hem vast terwijl Maria zijn riem losmaakt.

Katinka en Maria duwen hem op het bed. Hij valt achterover, de zijden lakens koel tegen zijn rug. Voordat hij kan verzetten, grijpen de vrouwen zijn polsen, trekken zijn armen boven zijn hoofd. Hij voelt de touwen—zacht, maar onverbiddelijk—om zijn polsen worden gewikkeld, vastgemaakt aan de spijlen van het hoofdeinde.

"Niet te strak," mompelt Maria, haar stem bezorgd maar opgewonden. "We willen hem niet pijn doen... nog niet."

Ze lachen, een koor van vrouwelijke pret. Zijn enkels worden vastgehouden, gespreid, vastgebonden aan de voeten van het bed. Hij ligt nu volledig uitgespreid, hulpeloos, zijn lichaam blootgesteld aan hun blikken.

Dan komt de blinddoek—een zachte stof, misschien zijde, die over zijn ogen wordt gedaan. De wereld verdwijnt in duisternis. Hij hoort alleen nog zijn eigen ademhaling, snel en onregelmatig, en het zachte gesuis van de vrouwen die om hem heen bewegen.

Stilte valt. Een zware, gespannen stilte waarin elk zintuig scherp wordt. Hij voelt de lucht tegen zijn huid, koeler nu, de haren op zijn armen die overeind gaan staan. Waar zijn ze? Wat gaan ze doen?

Dan—geluid. De deur gaat open. Twee stemmen, gefluisterd, lachend. Hij herkent de toon onmiddellijk—Azizi en Rita. Hun voetstappen komen dichterbij, hoge hakken die zacht tikken op de houten vloer.

"Hij ziet er zo mooi uit zo," fluistert Azizi, dichtbij genoeg dat hij haar warme adem tegen zijn oor voelt. "Helemaal vastgebonden, voor ons. Wachtend."

"Wachtend om gebruikt te worden," vult Rita aan, haar stem laag en schurend. "Om gebroken te worden."

Hij hoort iets—een licht klotsend geluid, alsof water in een kom wordt geschud. Dan het zachte neerkomen van iets op de grond, vlak bij het bed. Hij weet het voordat hij het voelt—ijsblokjes, misschien in een kom, klaar om gebruikt te worden.

De vrouwen bewegen, hun gewicht verschuift op het bed. Handen—twee paar, misschien meer—raken zijn huid aan. Vingertoppen die langs zijn ribben glijden, over zijn buik, omhoog naar zijn borstkas. De aanraking is licht, bijna teer, en toch geladen met dreiging.

Dan—kou. IJskoude kou die zijn adem doet stokken. Iets hards, glad, drukt tegen zijn rechtertepel. Het ijs smelt direct, waterdruppels lopen langs zijn zij, maar de kou bijt—scherp, intens. Zijn tepel verhardt onmiddellijk, een pijnlijke stijfheid die door zijn borst trekt.

"O, kijk eens hoe mooi," fluistert Azizi, en hij voelt haar adem tegen zijn natte huid. "Hoe hard zijn tepels worden."

Het ijs beweegt, cirkelt rond zijn tepel, dan naar de andere kant. De tweede tepel wordt gevangen in de kou, verhardt zich even snel, even pijnlijk. Johnny hijgt, zijn rug komt van het bed, maar de touwen houden hem vast. Hij kan niet wegkomen van het ijs, van de intensiteit die door zijn borst straalt.

Dan—warmte. Plotseling, overweldigend. Een mond om zijn tepel, de tong die cirkelt om de stijve punt, de koude huid wordt verwarmd door natte hitte. Hij kreunt, kan het niet helpen, het contrast is te veel—te scherp, te intens.

"Je smaakt zo lekker," mompelt een stem—Rita, denkt hij—tussen het likken door. "Zo gespannen. Zo klaar."

De warmte verdwijnt, vervangen door meer kou. IJsblokjes die over zijn buik glijden, de smeltende druppels die in zijn navel verzamelen, doorlopen naar zijn schaamhaar. Dan—een mond daar, warm en nat, de tong die de kou weg zuigt, die zijn huid opwarmt terwijl de vingers van een andere hand de binnenkant van zijn dijen strelen.

Hij is volledig hard nu, zijn penis klopt tegen zijn buik, de eikel glanst in het kaarslicht dat hij niet kan zien maar wel kan voelen—warmte op zijn huid, de flikkerende schaduwen die over hem heen dansen.

"Kijk eens hoe mooi," zegt Azizi, en hij voelt haar hand om zijn penis, de vingers die omhoog glijden naar de eikel, dan weer omlaag, traag, martelend. "Hoe hij voor ons pulseert. Wachtend. Smekend."

"Laat me—" begint Johnny, maar een hand bedekt zijn mond, de vingers drukken tegen zijn lippen.

"Stil," fluistert Rita. "Je mag alleen kreunen. Alleen genieten. Wij bepalen wanneer je mag spreken."

De hand verdwijnt, vervangen door iets anders—een ijsklontje dat tegen zijn lippen wordt gedrukt. Hij opent zijn mond van schrik, en het ijs glijdt naar binnen, koud en hard tegen zijn tong. Vóór hij kan reageren, komt een mond op de zijne, de tong die naar binnen duwt, het ijs tussen hen verpulverend tot koude scherven die smelten in hun gemengde speeksel.

De kus is heftig, bijna gewelddadig, de tanden die tegen zijn lip drukken. Dan verdwijnt de mond, en hij hoort Rita lachen—een laag, sensueel geluid.

"Je smaakt naar winter," zegt ze. "Maar wij gaan je laten smelten."

Meer handen nu, overal op zijn lichaam. Iemand—meerdere personen—gieten iets warms over zijn borstkas, de vloeistof dik en glibberig, ruikend naar vanille en iets anders—amandel, misschien. De handen wrijven het in, masseren zijn huid, de warmte diep in zijn spieren werkend.

Hij begint het warm te krijgen, begint te zweten, zijn hart bonst in zijn keel.

Dan—kou. Ijsblokjes die in de warme olie worden gedrukt, de tegenstelling die zijn zenuwen doet flitsen. De ijsblokjes worden over zijn buik bewogen, cirkelend rond zijn navel, dan omlaag—dichter bij zijn schaamhaar, zijn stijve penis die nog steeds pulst in de koele lucht.

"Kijk eens hoe hij trilt," zegt een stem—Maria, herkent hij uit hun korte ontmoeting. "Hoe hij voor ons beweegt, zelfs vastgebonden. Zo gretig."

Dan klinken er twee jonge stemmen, Katinka en iemand anders, nieuw, waarschijnlijk een van de twee vriendinnen van Katinka, Amina of Sasha.

"Altijd gretig," beaamt Azizi. "Dat is wat hem zo perfect maakt. Hij wil altijd meer. Meer geven. Meer nemen."

De ijsblokjes verdwijnen, vervangen door warmte—monden die zijn huid opwarmen, tongen die de smeltende resten van ijs en olie weg zuigen. Twee monden op zijn tepels, zuigend, bijtend, de pijn die scherp en zoet is. Een derde mond op zijn buik, de tong die in zijn navel duikt, dan omlaag glijdt—dichter, dichter.

"Alsjeblieft," hijgt Johnny, de woorden ontsnappend voordat hij ze kan tegenhouden. "Alsjeblieft, laat me—"

"Laat je wat?" vraagt Azizi, haar stem dicht bij zijn oor, haar adem warm tegen zijn huid. "Spuiten? Klaarkomen? Denk je dat je daar klaar voor bent?"

"Ik—ja—ik kan niet meer—"

"Je kunt altijd meer," fluistert ze. "Dat heb je ons geleerd. Jouw lichaam wil altijd meer. En wij geven je wat je wilt. Langzaam. Heel langzaam."

Haar hand omvat zijn penis—eindelijk, na al die tijd van opgezweepte anticipatie. Haar vingers zijn warm, glad van de olie, en ze bewegen traag—omhoog, omlaag, de eikel cirkelend met haar duim bij elke stoot.

"Voel je dat?" vraagt ze. "Hoe je pulseert in mijn hand? Hoe je wilt geven?"

"Ja," hijgt hij, zijn heupen onwillekeurig omhoog komend, zoekend naar meer contact. "Ja, alsjeblieft—"

De hand verdwijnt, en hij kreunt van frustratie—een diep, dierlijk geluid dat hij niet kan onderdrukken.

"Nog niet," zegt Rita, haar stem ergens aan de andere kant van het bed. "Eerst willen we je voelen. Overal."

Het bed beweegt, het gewicht van meerdere vrouwen die zich positioneren. Dan—een mond op zijn mond, een diepe, vochtige kus die zijn adem wegneemt. Tegelijk voelt hij handen op zijn dijen, zijn knieën, die zijn benen verder spreiden—zo ver als de touwen toelaten.

Een warmte tegen zijn anus—een tong, vochtig en drukkend, die cirkelt en duwt. Hij kreunt in de mond die de zijne kust, het geluid gedempt. De tong bij zijn achterste wordt vergezeld door vingers—eerst één, dan twee, die smerig van speeksel zijn en gemakkelijk naar binnen glijden, zijn grenzen opzoekend.

"Zo gespannen," fluistert iemand—Filomena, denkt hij—tussen zijn benen. "Maar zo gretig. Voel je hoe je me binnenlaat?"

De vingers bewegen, strelen iets binnenin hem dat zijn adem stokt—een punt van intensiteit die hij niet wist dat hij had. Tegelijk voelt hij een mond om zijn penis, de tong die van de basis naar de eikel glijdt, dan weer omlaag, de druk perfect, onverbiddelijk.

"Oh god," hijgt hij, de blinddoek nog steeds over zijn ogen, de duisternis allesomvattend. "Oh fuck, alsjeblieft—"

"Nu?" vraagt Azizi, haar stem ergens boven hem, de dominantie duidelijk in elke lettergreep. "Wil je nu klaarkomen, kleintje?"

"Ja—ja—alsjeblieft—"

"Wie ben je?" vraagt Rita, haar mond nog steeds rond zijn penis, de woorden vibrerend tegen zijn huid. "Wie ben je voor ons?"

"Ik—" hij stokt, de vingers in zijn anus die dieper drukken, de mond die hem zuigt met toenemende intensiteit. "Ik ben van jullie—helemaal van jullie—"

"Goed zo," prevelt Azizi, en hij voelt het bed bewegen, haar gewicht dat naast hem komt liggen. "Dan mag je komen. Voor ons. Laat ons zien hoeveel je voor ons hebt."

De stimulatie escaleert—de mond rond zijn penis versnelt, de vingers in zijn anus vinden een ritme dat zijn hele lichaam doet trillen, en dan voelt hij haar—Azizi—haar mond op de zijne, haar tong die naar binnen duwt terwijl ze zijn gezicht vasthoudt.

Het orgasme overvalt hem als een golf, onstuitbaar en vernietigend. Hij schreeuwt in haar mond, zijn heupen komen omhoog, pompend in de leegte terwijl zijn zaad spuit—een, twee, drie krachtige stoten die zijn hele lichaam doen verkrampen. Azizi slikt zijn kreten, haar handen nog steeds op zijn wangen, hem vasthoudend terwijl hij schokt en stuiptrekt.

De mond rond zijn penis verdwijnt niet—integendeel, ze zuigt harder, melkt hem, trekt elke druppel uit hem terwijl hij nog steeds spuit, nog steeds kreunt. De vingers in zijn anus bewegen zacht, strelend nu, kalmerend terwijl zijn orgasme afneemt.

Eindelijk—eindelijk—laat ze hem los. Azizi's mond verdwijnt van de zijne, de mond rond zijn penis trekt zich terug met een laatste, plagende lik. Hij ligt stil, hijgend, zijn lichaam nog trillend van naschokken, het zweet en andere vloeistoffen plakkend op zijn huid.

"Prachtig," fluistert Azizi, haar hand strelend over zijn borst, over zijn hart dat nog steeds wild klopt. "Zo mooi. Zo volledig."

"Maar," voegt Rita eraan toe, haar stem ergens aan de voet van het bed, "we zijn nog niet klaar. Bij lange na niet.”

Hij voelt handen aan zijn polsen—de touwen die los worden gemaakt, maar slechts om zijn armen in een nieuwe positie te brengen. Ze tillen hem op, zijn lichaam loom en zwaar van uitputting, en verplaatsen hem—waarheen, hij weet niet, de blinddoek houdt de wereld verborgen.

Een nieuw bed, nieuwe lakens. Ze leggen hem neer, op zijn buik deze keer, zijn gezicht gedraaid naar de zijkant zodat hij kan ademen. Zijn polsen worden weer vastgebonden, deze keer uitgestrekt boven zijn hoofd, zijn borstkas geperst tegen het matras. Zijn enkels worden gespreid, vastgebonden, zijn benen wijd open.

Dan—een gewicht op het bed achter hem. Handen op zijn billen, de vingers die in zijn huid knijpen, hem openend, blootstellend. Iets kouds—olie, deze keer, glad en dik—wordt tussen zijn billen gegoten, de koude vloeistof die over zijn anus loopt.

"Je hebt ons zoveel gegeven," fluistert Azizi, haar stem dicht bij zijn oor, haar lichaam boven het zijne gebogen. "Nu willen we meer. Dieper. Alles."

Een vinger—haar vinger, warm en glad van de olie—drukt tegen zijn anus, cirkelt, duwt. Hij kreunt in het kussen, zijn lichaam spant zich, maar de touwen houden hem vast, geven hem geen keuze. De vinger drukt harder, glijdt naar binnen, de druk intens, uitdrukkend.

"Zo strak," prevelt Azizi, haar stem ademloos. "Zo mooi. Voel je me, Johnny? Voel je hoe ik je vul?"

Ze beweegt, haar vinger diep in hem, strelend iets binnenin dat zijn adem stokt—diezelfde plek die de vingers van Filomena hadden gevonden, maar nu direct, doelbewust. Hij kreunt, luid dit keer, het geluid gedempt door het kussen maar nog steeds duidelijk in de stilte.

Andere handen raken hem—overal, het lijkt wel een orgy van handen op zijn lichaam. Een mond op zijn schouder, tanden die in zijn huid bijten. Handen die zijn haar strelen, zijn gezicht aanraken, zijn borstkas die onder hem wordt gemasseerd. Het is een storm van sensatie, van aanraking, van lichamen die hem omringen, gebruiken, bezitten.

Dan—meer druk bij zijn anus. Een tweede vinger, dit keer, die zich bij de eerste voegt. De rek is intens, bijna te veel, en hij hijgt scherp, zijn lichaam dat zich automatisch probeert te spannen tegen de indringing. Maar de olie maakt het glad, en Azizi's vingers bewegen met een geduldige, onverbiddelijke ritme—in en uit, cirkelend, strelend diep in hem die plek die zijn hele lichaam doet trillen.

"Je doet het zo goed," fluistert ze, haar lippen tegen zijn oor. "Zo mooi. Zo volledig van ons. Voel je hoeveel we van je houden, Johnny? Voel je hoeveel we willen?"

Hij kan niet antwoorden, kan alleen kreunen, zijn gezicht in het kussen drukkend. De sensaties zijn te veel—de vingers in zijn anus die diep masseren, de handen overal op zijn lichaam, de monden die zijn huid bijten en likken. Hij is volledig overgeleverd, volledig in hun macht, en het enige wat hij kan doen is voelen—alles, volledig, zonder filter of verdediging.

Dan—de vingers verdwijnen, en hij voelt een leegte, een verlangen dat pijnlijk is. Maar het duurt niet lang. Iets groters drukt tegen zijn anus—niet vingers dit keer, maar iets anders, iets dat harder, groter is. Een buttplug, misschien, of een dildo, glad en koud van de olie.

"Adem uit," commandeert Azizi, haar stem vast, ondertussen niet langer fluisterend maar sprekend, bevelend. "Laat je gaan. Laat me binnen."

Hij ademt uit, en het object drukt harder, glijdt naar binnen met een gevoel van intense rek, van grenzen die worden verlegd. Het is groter dan de vingers, veel groter, en het gevoel van volheid is overweldigend—niet pijnlijk, precies, maar intens, grensverleggend, transformatief.

"Zo goed," prevelt Azizi, haar hand op zijn rug, strelend, kalmerend. "Zo mooi. Voel je me, Johnny? Voel je hoe vol je bent? Hoe compleet?"

Hij kreunt, een diep, dierlijk geluid dat uit zijn kern komt. De plug zit diep in hem, drukt tegen die plek die de vingers hadden gevonden, en elke beweging die hij maakt—elke ademhaling—verplaatst hem licht, masserend, stimulerend.

Handen grijpen zijn schouders, draaien hem om—voorzichtig, gezien de plug in hem, maar beslist. Hij ligt nu op zijn rug, de touwen aan zijn polsen strakker getrokken door de beweging. De blinddoek blijft, de wereld blijft donker, maar hij voelt de lucht veranderen—warmte dichterbij, lichamen die zich over hem buigen.

"Mijn beurt," zegt een nieuwe stem—Katinka, jong, bijna speels, maar met een ondertoon van iets harder, iets vastberadens. "Ik wil hem voelen. In me. Nu."

De matras beweegt, het gewicht verschuift. Handen grijpen zijn penis—stijver dan ooit, hij realiseert zich, de plug in zijn anus die elke sensatie versterkt—anders positioneren hem. Dan—warmte, natte warmte die omlaag zakt, om hem heen, hem omsluitend.

Katinka kreunt, hard en open, haar stem hoog en scherp. "O, fuck—hij is zo groot—zo—" Ze beweegt, haar heupen die cirkelen, zich aanpassend aan zijn omvang. "Oh god, ja—zo—zo diep—"

Haar handen grijpen zijn schouders, haar nagels die in zijn huid bijten. Ze begint te rijden—eerst langzaam, dan sneller, haar ademhaling snel en oppervlakkig, kreunend bij elke afdaling.

"Zo goed—zo fucking goed—" hijgt ze, haar stem brekend. "Jullie moeten dit voelen—zo—zo vol—"

Andere handen raken hen—Azizi's handen, die Katinka's borsten grijpen, die haar tepels knijpen. Rita's hand, die tussen hen door glijdt, Katinka's clitoris vindend, cirkelend. De sensaties vermenigvuldigen, een storm van aanrakingen die door allebei hun lichamen raast.

Johnny ligt onder hen, hulpeloos, de touwen die hem vasthouden, de blinddoek die de wereld wegneemt. Maar hij voelt alles—de plug die in hem pulseert bij elke beweging van Katinka, de manier waarop haar vagina om hem heen spant, de handen die overal zijn, de stemmen die kreunen en hijgen boven hem.

"Ga door—" hijgt hij, de woorden uit zijn keel geforceerd. "Gebruik me—alsjeblieft—"

"O, we gebruiken je," lacht Azizi, haar stem laag en gevaarlijk. "We gebruiken je helemaal op."

Katinka's ritme versnelt, haar kreunen hoger, scherper. "Ik—ik kom—oh fuck—oh fuck—" Haar lichaam verstijft, dan schokt het, haar vagina die rond Johnny's penis spastisch samentrekt, pulseert. Ze kreunt lang en hard, haar nagels die diep in zijn schouders graven, haar heupen die ongecontroleerd tegen hem aanslaan.

Dan—stilte, zwaar ademhalen. Katinka's gewicht zakt op hem, haar borstkas die tegen de zijne drukt, haar hart dat nog steeds wild klopt. Ze blijft een moment liggen, haar adem warm tegen zijn hals.

"Dank je," fluistert ze, haar stem zacht, bijna kinderlijk in tegenstelling tot de intensiteit van zojuist. "Dank je, Johnny."

Dan beweegt ze, trekt zich voorzichtig terug, zijn penis die uit haar glijdt, nat en stijf als ooit. De plug in zijn anus pulst, een herinnering aan zijn volheid, zijn complete overgave.

"Nu jij," zegt Azizi, en hij hoort haar glimlach in haar stem. "Nu ga jij echt komen. Voor ons. Omdat wij het zeggen."

Handen grijpen zijn penis opnieuw—twee handen deze keer, misschien meer, die omhoog en omlaag bewegen in een ritme dat perfect is, onverbiddelijk. Andere handen grijpen zijn testikels, die ze zachtjes masseren, trekken, de plug in zijn anus die licht wordt bewogen, verschoven, diepere druk creërend.

Een mond, van Sasha, op zijn eikel—warm, nat, de tong die cirkelt, drukt tegen de gevoelige plek onderaan. Dan een tweede mond, Amina, die zijn testikels opeenvolgend in haar mond neemt, zuigt, de huid strekt met haar lippen.

De sensaties vloeien samen—hitte en druk en beweging, de plug die in hem pulseert, de handen die hem bewerken, de monden die hem verzwelgen. Hij kan niet meer denken, kan alleen nog maar voelen—de climax die opbouwde als een golf, enorm, onvermijdelijk.

"Nu," beveelt Azizi, haar stem scherp, doorsnijdend. "Kom nu, Johnny. Laat ons zien."

De golf breekt. Het orgasme stort over hem heen, onverbiddelijk, vernietigend. Hij schreeuwt—een rauw, dierlijk geluid dat uit de kern van zijn wezen komt—terwijl zijn zaad spuit, pulst, zichzelf uit zijn lichaam perst in de wachtende monden, over de grijpende handen. De plug in zijn anus wordt dieper gedrukt, versterkt elke pulsatie, elke golf van genot.

Hij blijft komen—langer dan hij ooit voor mogelijk had gehouden, de golven die blijven komen, steeds kleiner maar nooit echt stoppen. De monden zuigen hem leeg, de handen melken elke druppel, totdat hij droog is—leeg, uitgeput, volledig uitgegeven.

Stilte valt. Hij ligt stil, hijgend, zijn lichaam een en al sensatie—pijn en genot verweven tot iets dat geen naam heeft. De blinddoek blijft, maar hij voelt de vrouwen rond hem bewegen, hun ademhaling zwaar, tevreden.

"Mooi," fluistert Azizi, haar hand strelend over zijn voorhoofd, zijn haar. "Zo mooi. Je hebt ons zoveel gegeven."

"En we willen nog meer," voegt Rita eraan toe, haar stem zacht maar vastberaden. "Altijd meer."

De nacht is nog jong, en Johnny—gebonden, blind, volledig in hun macht—kan alleen maar luisteren naar het zachte geluid van hun ademhaling, wachtend op wat er nog komen gaat.

Trefwoord(en): Blinddoek, Bondage, Cougar, Vakantie, Verlegen, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!