De Cult Van Ovulia - 13

Na een barre tocht vol verleiding en gevaar bereikten we het klooster van Elin. De priesters bevestigden ons vermoeden: onze ringen en amulet waren corrupt. Maar toen we onze handen in het kille vuur staken, werden de ringen niet vernietigd, maar gezuiverd. We verlieten het klooster met een enorme last van onze schouders en met veel meer controle over de magie van Ovulia.

Het dennenbos ruikt naar hars en vochtige aarde. De sneeuw is eindelijk achter ons, het lastige deel van de afdaling is voorbij. We volgen een beek die tussen de sparren kabbelt. Onderweg doden we de tijd door met de ringen te oefenen.

“Oké, niet kijken,” zeg ik over mijn schouder. Aliya loopt een paar passen achter me. Zodra ze haar blik afwendt, peuter ik een klein stukje hars van een dennenboom en houd het in mijn gesloten vuist. “Oké, je mag weer kijken. Wat heb ik in mijn hand?” Ik concentreer me op mijn tastzin en draai de hars rond in mijn hand. Het voelt glad aan mijn vingers, de bovenkant bol, de onderkant vlak.

“Hm, dit is een moeilijke,” zegt Aliya. “Is het een steentje? Een kiezel?”

“Nee! Deze is inderdaad lastig, hoor. Wacht, ik zal je helpen.” Ze loopt een eind achter me, en hoe groter de afstand, hoe zwakker de connectie. Ik open mijn hand en bekijk het amberkleurige klompje in mijn palm. Al mijn aandacht richt ik op de kleur en de oneffenheden in de hars. “Weet je het nu wel?”

“Hm, ja… Ik denk het,” aarzelt ze. “Ik zie het niet heel scherp, maar wel een duidelijke gouden gloed. Is het hars?”

Ik lach. “Heel goed! Hier, vangen.” Ik werp het klompje over mijn schouder. Aliya strekt haar hand uit, maar het valt op de bosgrond.

“Oké, nu is het mijn beurt. Wacht even hoor.” Achter me knarsen haar laarzen over de dennennaalden: ze loopt van het pad af. “Oke! Wat is dit?”

Ik richt al mijn aandacht op haar. Ik probeer te ontspannen en het niet te forceren, dat lijkt het beste te werken. Dit soort kleine sensaties zijn lastig scherp te krijgen. Het aanvoelen van elkaars emoties is het makkelijkst, dat komt bijna vanzelf binnen. Grote sensaties zijn ook goed te doen. Toen ik mijn hand in de ijskoude beek stak, rilde Aliya meteen. Nu proberen we het met steeds kleinere voorwerpen om onze grenzen te testen. Via de ringen voel ik iets kleins en prikkeligs tussen Aliya’s vingers. Het is rond, een deel is ook vlak… “Een kleine dennenappel?”

“Ha, je bent te goed!” roept Aliya.

Aan het einde van de middag beginnen plots dikke regendruppels te vallen. Binnen enkele minuten slaat de lucht om van stralend blauw naar dreigend grijs. We kijken elkaar aan.

“Hè, gatver!” roept Aliya. “Het was zo’n mooie dag!”

“Dit wordt een stortbui! We moeten schuilen!” roep ik. Dan schiet me iets te binnen. “Wacht, een stukje terug zag ik een hut. Kom!” We rennen terug met de kappen van onze mantels omhoog tegen de regen.

De deur is niet op slot en zwaait met een zware zucht open. De blokhut is leeg, maar droog. Het ziet er niet ongezellig uit en ik grijns als mijn blik valt op een stapel houtblokken naast een stenen haard. Terwijl dikke druppels op het dak roffelen, werp ik wat blokken in de open haard en breng ik een vuurtje op gang. Terwijl de eerste vlammen aan het hout likken, hangt Aliya haar drijfnatte kleren over een stoel. Ze trekt een dikke wollen deken om zich heen en gaat zitten op het berenvel dat voor de haard ligt. Ik trek vlug mijn natte spullen uit en kruip naast haar onder de deken. Het is fris, maar de warmte van het vuur voelt behaaglijk. Aliya kruipt rillend tegen me aan.

In het flakkerende licht van het vuur dansen schaduwen over Aliya’s huid. Ik kan mijn ogen niet van haar afhouden terwijl ze dromerig in de vlammen staart. De welving van haar borst, de lijn van haar nek, de manier waarop haar natte haren tegen haar schouders plakken...

Mijn hand ligt op haar heup. Ik streel met mijn duim over haar huid, geniet van de zachtheid. Mijn pik begint te zwellen onder de deken.

Druppels glijden van haar haren omlaag, over haar schouders en haar borsten. Het doet me denken aan een moment dat nu heel lang geleden lijkt: toen we in de tempel door de plotse mist liepen. Ik zie weer voor me hoe ze daar uit tevoorschijn kwam. Nat, naakt, met alleen een fakkel in haar hand. Maar met haar hoofd omhoog, zonder schaamte of aarzeling.Ik had verwacht dat ze zich zou bedekken, dat ze verlegen zou zijn. Zelf was ik overrompeld en kon ik me lastig een houding geven. Maar zij was het tegenovergestelde. Het leek of haar naaktheid haar trotser maakte, zelfverzekerder. In mijn herinnering voel ik weer hoe haar lichaam me betoverde. Ik had een prachtig uitzicht op haar onweerstaanbare billen, maar ik herinner me nu vooral hoe dapper ze leek op dat moment.

“Oh…”

Aliya’s zachte uitroep haalt me uit mijn gedachten. Ze kijkt me met grote ogen aan, haar hand half naar haar mond gebracht. “Dat… dat was ik,” stamelt ze. “Ik zag mezelf. In de tempel. Hoe jij naar me keek.”

“Zag je dat?” vraag ik. De ringen hebben ons eerder door elkaars ogen laten kijken, dus het is helemaal niet onmogelijk.

“Ik zag het niet alleen,” zegt Aliya zacht. “Ik voelde het. Wat jij voelde. Je vond me… trots?”

Ik knik. Ik voel mijn wangen warm worden. “Ja. Nou ja, dat, en onweerstaanbaar mooi.”

Aliya lacht breed en schudt haar hoofd. “Ja, dat voelde ik ook. Maar die bewondering die ik in jouw ogen voelde… Zo trots voelde ik mezelf toen niet, Thomas. Ik was best een beetje bang. Ik wist niet of ik het goed deed. Of we de weg zouden vinden. Of…”

Ik onderbreek haar. “Dat weet ik. Daarom was ik zo onder de indruk.”

Ze staart me aan. Langzaam laat ze haar hand zakken van haar mond. Via de ring voel ik haar verrassing en haar ontroering. “Ik dacht…” Ze zoekt naar woorden. “Ik dacht dat je alleen naar mijn lichaam keek. Naar mijn tieten. Niet naar mij.”

“Ik keek naar alles,” zeg ik eerlijk. “Naar je borsten ook, ja. Maar vooral naar hoe je bewoog. Je was naakt en kwetsbaar, maar je gedroeg je alsof je de hele wereld aankon.”

"Wil je meer zien?" vraag ik. Ik weet niet waar die vraag vandaan komt, maar hij voelt goed. "Van hoe ik naar je keek?"

Ze knikt driftig. "Ja. Maar..." Ze aarzelt. "Dan wil ik jou eerst iets laten zien. Hoe ik naar jou kijk."

Mijn hart begint sneller te kloppen. "Oké."

Ze schuift dichter naar me toe, haar borsten drukken tegen mijn zij. Haar hand glijdt over mijn borst, naar mijn nek, trekt mijn gezicht naar het hare.

"Sluit je ogen," fluistert ze.

Ik gehoorzaam.

Haar lippen raken zacht de mijne en via de ring voel ik haar concentratie. Ze roept een herinnering op. Het beeld is eerst vaag, als troebel water, maar wordt dan scherp. Ik zie mezelf. Niet zoals ik mezelf zie in een spiegel, maar door haar ogen.

We staan in de binnenplaats van het klooster, vlak voor we van elkaar gescheiden werden. Pater Leo zegt dat we niet samen mogen blijven. Door Aliya’s ogen zie ik mijn eigen gezicht. Mijn kaken zijn gespannen. Mijn ogen zijn donker van woede. Ik hoor mijn eigen stem: "Als haar iets overkomt..."

Ik probeer mijn hoofd te draaien naar Pater Leo, maar ik heb geen controle over mijn spieren. Dit is Aliya’s herinnering, ik zit in haar hoofd. En Aliya’s ogen zijn op mij gericht. Ik voel wat zij voelde op dit moment: warmte, liefde, bescherming. Haar gedachten gaan door mijn hoofd. Hij maakt het dreigement niet eens af. Hij zou de hele berg afbreken als ze me pijn deden. Maar hij vecht niet. Hij hoeft niet te vechten. Ze voelen het. Ze weten het.

De herinnering vervaagt als optrekkende mist. Als de mist verdwijnt, sta ik in de ijzige kou van de bergpas. Voor me ligt een naakte vrouw met zwart haar bewusteloos in de sneeuw. Meredith. Haar handlangers liggen even verderop, ook buiten westen. De nasleep van ons gevecht.

Het geluid van metaal op steen trekt mijn aandacht. Ik kijk op en zie Thomas - mijzelf - bij de kloof staan terwijl hij - ik - de speren van haar mannen in de afgrond werpt. Ze kletteren de afgrond in. “Zo,” hoor ik hem zeggen, met mijn stem. “Dat maakt het lastiger voor ze om ons te achtervolgen.” Dan pakt hij Merediths dikke mantel en werpt hem over haar naakte lijf.

Aliya’s lijf giert van adrenaline en bewondering. Deze vrouw wilde ons vermoorden, maar hij toont haar genade. We stonden oog in oog met de dood, maar hij heeft me gered. Wij zijn echt een team. Zo lang hij bij me blijft, ben ik voor de duivel niet bang.

Het beeld trekt zich terug. Ik open mijn ogen. Aliya kijkt me aan, haar hand nog steeds op mijn borst.

"Dat was..." Mijn stem kraakt. "Zo zie je me?"

Aliya knikt. "Altijd."

Mijn keel knijpt dicht. Ik heb mezelf nooit als een held gezien. Gewoon iemand die doet wat moet. Maar in haar ogen... in haar ogen ben ik meer dan dat. Ik ben haar beschermer. Haar partner. Haar gelijke.

"Ik wist dat je graag bij me bent. Maar niet… dit," zeg ik zacht.

"Nu weet je het wel," fluistert ze terug.

Ik trek haar dichter tegen me aan. “Oké, ik wil jou ook nog iets laten zien. Sluit je ogen.”

Ik stuur de beelden naar haar toe. De verlaten tempel. Na de mist kwamen we bij een stenen deur, volgeschreven met runen die voor mij onbegrijpelijk waren, maar voor haar poëzie leken. Ik laat haar de bewondering voelen die toen door me heen schoot. Hoe haar ogen oplichtten. Hoe ze zonder enige twijfel haar hand op de juiste plek legde. Die vanzelfsprekende genialiteit, het gemak waarmee zij deuren opent die voor mij gesloten blijven.

Het beeld verschuift naar de kamer in de taveerne. Aliya op bed, verzonken in dat dikke boek, haar stem die vertelde over hogepriesteressen terwijl mijn handen haar huid streelden, in haar tepels knepen. Ik laat haar proeven wat ik toen voelde. Hoe opgewonden ik werd van haar zachte lichaam tegen het mijne, maar vooral hoe onweerstaanbaar ik haar intelligentie vind. Een naakte vrouw tussen mijn benen die werelden begrijpt waar ik geen weet van heb. De trots die ik voel dat ik haar kan beschermen terwijl zij de weg wijst. Naast haar voel ik me maar simpel. Maar nooit heb ik het gevoel dat ze op me neerkijkt. Nee, ik laat me juist graag door haar meevoeren. Ik concentreer me op die gevoelens. Ik wil dat ze het weet. Ik zou dit nooit in woorden kunnen vatten, nooit kunnen uitleggen. Maar nu kan ze het voelen.

Aliya opent haar ogen. Ze knippert even, alsof het licht te fel is, en haar mond staat een stukje open. Ze zoekt mijn blik, aftastend.

"Het stoort je niet?" vraagt ze zacht. "Dat ik... dat ik het beter weet?"

Ik schud lachend mijn hoofd en trek haar steviger tegen me aan. "Lieverd, ik zie een vrouw die oude talen leest alsof het boodschappenlijstjes zijn. Jij opent magische deuren waar ik mijn zwaard alleen maar op stuk zou slaan. Dat is niet intimiderend. Dat is verdomd handig. En het maakt je onweerstaanbaar."

Aliya grinnikt en er verschijnt een blos op haar wangen. Ze tekent met een vingertop rondjes op mijn borstkas, maar haar blik blijft serieus. "De meeste mannen vinden dat vervelend," zegt ze. "Die willen de held zijn. Die willen niet gecorrigeerd worden door hun vrouw. Ze vonden me altijd 'te veel'. Te wijs. Te aanwezig."

"Dan waren het bange jongetjes," zeg ik. Ik pak haar hand en kus haar vingertoppen. "Ik vind het alleen maar mooi. Zolang je maar niet verwacht dat ik die runen ook uit mijn hoofd ga leren, vind ik alles best."

Ze lacht zacht en kijkt me met glinsterende ogen aan. "Jij hebt me nog nooit te veel gevonden, hè?"

"Nooit," zeg ik. Ik laat mijn hand over haar heup glijden. "Ik krijg juist geen genoeg van je."

Ze buigt zich naar voren en kust me. Eerst zacht, maar al snel zoekt haar tong de mijne. Haar hand glijdt over mijn borst en ze duwt me met zachte dwang achterover op het berenvel. De deken valt van ons af en de warmte van het vuur strijkt over mijn blote huid.

"Thomas," fluistert ze tegen mijn hals met een lagere stem. Haar lippen laten een spoor van natte kusjes achter richting mijn sleutelbeen. “Ik wil je iets laten voelen.” Haar hand glijdt lager, over mijn borst richting mijn navel.

Mijn buikspieren trekken strak als haar vingers de rand van mijn schaamhaar raken. "Wat ben je van plan?"

Ze kijkt me aan, haar pupillen groot en donker in het licht van het haardvuur. Haar bruine haren kietelen mijn buik. "Ik wil dat je voelt hoe het voor mij was," fluistert ze. "In het bos. Toen je me dwong. Toen je me tegenhield."

Mijn adem stokt. Ik zie haar nog zo staan, met haar rug tegen de rotswand. De manier waarop ze vocht, wild en ongeremd, en hoe mijn handen haar polsen vastpinden. De pure kracht die ik moest gebruiken om haar in bedwang te houden.

"Dat was heftig," zeg ik schor. "Ik wist niet zeker of je me dat vergeven had."

"Sst." Ze legt een vinger op mijn lippen en haar andere hand glijdt langs de binnenkant van mijn dijbeen. "Niet praten. Voelen."

Ze zakt op haar knieën tussen mijn benen. Haar tong trekt een natte streep van mijn navel omlaag, precies over het spoor van haartjes richting mijn stijve pik. Hij schokt tegen haar wang aan, smekend om aandacht.

Maar ze stopt. Ze sluit haar ogen en klampt haar vingers om mijn bovenbenen. De ring aan mijn vinger begint te gloeien. De geur van stof en paarden verdwijnt en maakt plaats voor de scherpe geur van dennennaalden en de open lucht. Ik zit niet meer in mijn eigen huid. Ik ben haar.

Een enorme honger overvalt me en verdringt elke andere gedachte. Het is geen honger naar eten, maar een intense jeuk onder mijn huid die schreeuwt om die ring. Mijn hele lichaam staat strak van de adrenaline. Ik moet die tas hebben. Ik moet de ring omdoen. Niets anders doet ertoe.

Ik duik naar voren, maar ik bots tegen iets hards. Thomas. Hij staat in de weg. Hij zegt iets, maar ik hoor zijn woorden nauwelijks over het ruisen van mijn eigen bloed. "Opzij," grom ik, of ik denk dat ik het grom, maar mijn stem klinkt ijl.

Ik haal uit, sla met mijn vuisten tegen zijn borstkas, maar hij wijkt geen millimeter. Hij is te sterk. Frustrerend sterk. En dan grijpt hij me. Zijn handen sluiten zich als bankschroeven om mijn polsen. In één vloeiende beweging draait hij me om en smakt me tegen de rotswand. De steen schuurt in mijn rug, maar ik voel het nauwelijks, want zijn lichaam perst zich tegen me aan. Hij pint mijn armen boven mijn hoofd vast en ik zit gevangen. Muurvast.

En plotseling is het stil.

De magie krijst nog steeds in mijn achterhoofd, maar het geluid wordt overstemd door iets veel directers: zijn lichaam.

Ik voel zijn gewicht dat me platdrukt tegen de steen. De hitte van zijn borstkas brandt door mijn kleren heen, zijn adem is zwaar in mijn nek. Zijn vingers knellen mijn polsen af, hard en compromisloos. Ik probeer me los te rukken, maar zijn greep is onwrikbaar. Hij heeft me.

De drang naar de ring is er nog wel, maar wordt bruut aan de kant geduwd door zijn dominantie. Hij is hier. Hij is sterker dan ik. Sterker dan de magie.

Mijn lichaam reageert onmiddellijk. Een schok die niets met tovenarij te maken heeft, schiet door mijn lies. Ik voel de harde rand van zijn riem en de druk van zijn bekken tegen het mijne. Zijn greep is niet teder. Hij houdt me vast omdat hij de baas is. Grote goden, wat is dát geil.

Mijn hart bonst in mijn keel. De angst slaat om in lust. Ik wil niet gered worden, ik wil dat hij me neemt. Hier. Nu. Tegen deze rots. Ik wil dat hij me breekt en weer in elkaar zet.

Het beeld spat uit elkaar - en ik ben terug in de hut. De koude steen in mijn rug is verdwenen, vervangen door de warme, natte hitte van Aliya’s mond die zich vacuüm zuigt om mijn eikel.

"Oh fuck," kreun ik, en mijn heupen schokken omhoog. Wat ze me liet zien maakt me nog geiler dan haar tong doet. Ze deelde deze herinnering omdat ze hem zelf nog eens wilde beleven. Haar eigen onderwerping. Ze geniet ervan. Ze neemt me dieper in haar mond. Haar tong cirkelt rond mijn eikel, hongerig, gretig. Ze maakt een smakkend geluid bij elke beweging.

"Ik dacht dat ik je pijn deed," hijg ik, terwijl ik mijn vingers in haar haren begraaf. "Toen ik je tegen die rots drukte."

Ze laat me los. Een draadje speeksel verbindt haar lip met mijn eikel. "Ik was bang voor de magie," zegt ze. Haar ogen staan helder, uitdagend. "Maar toen jij me vastgreep... toen voelde ik me klein, maar niet bang." Ze likt traag langs de onderkant van mijn schacht, haar tong ruw over de gevoelige huid. "Wat jij deed was geil. Ik wilde jou meer dan de ring."

"Je vond het opwindend dat ik zo de leiding nam," zeg ik. Het is geen vraag.

Ze grijnst en haar wangen kleuren rood. "Ontzettend. Ik dacht dat ik gek werd, maar toen ik je armen voelde..." Haar tong schiet over mijn eikel. "Ik wilde dat je me nog harder zou vastpakken."

Ik houd mijn adem in. Ze zakt weer naar beneden, en dit keer stopt ze niet. Ze glijdt door, centimeter voor centimeter, tot mijn eikel tegen de achterkant van haar keel stoot. Ze maakt een diep, nat geluid van puur genot, en die trilling jaagt een elektrische schok rechtstreeks naar mijn ballen. Haar hand glijdt om mijn pik op en neer.

Via de ring voel ik haar triomf. Ze geniet van de macht, van de manier waarop ik trillend in haar handen lig, volledig overgeleverd aan wat zij doet. Ze bespeelt me als een instrument en ze weet het. Oh goden, Thomas… je bent zo hard… zo van mij… Haar gedachten echoën in mijn hoofd, vermengen zich met de mijne.

Mijn handen klauwen in haar haren. Ik probeer voorzichtig te zijn, maar de drang is te groot. Ik duw mijn heupen omhoog, dieper haar keel in, zoekend naar die laatste wrijving die me over de rand duwt.

"Aliya, fuck," pers ik eruit. "Niet stoppen. Ik ga komen."

Ze reageert direct en versnelt het tempo. Haar mond zuigt nog harder en haar hand pompt meedogenloos op en neer. De druk in mijn onderbuik wordt onhoudbaar. Elke zenuw in mijn lijf staat strak, gespannen als een boog die op knappen staat. Mijn pik glijdt diep haar keel in, glanzend van haar speeksel, haar hand grijpt mijn schacht steviger vast.

Doe het, hoor ik haar denken. Kom voor me. Dat commando duwt me over de rand. Ik brul het uit terwijl de eerste straal zaad diep haar keel in spuit. Ze slikt gulzig, haar keel knijpt om mijn eikel, en ik voel haar genot mee: de triomf van mijn overgave, de warmte die zich in haar buik verspreidt zonder dat ze zichzelf aanraakt. Via de ring komt zij ook klaar, trillend op haar knieën, haar kutje samenknijpend zonder aangeraakt te worden. Haar lichaam schokt, haar dijen worden nat van geil terwijl ik mijn ballen in haar leegspuit.

Pas als ik helemaal leeg ben en mijn ademhaling weer enigszins onder controle is, laat ze me los. Ze veegt haar mondhoek af met de rug van haar hand en kruipt omhoog. Ze ploft hijgend naast me neer op het berenvel en legt haar hoofd op mijn borst. Haar huid gloeit, bezweet van de opwinding en de hitte van het vuur.

We blijven nog een hele tijd zo liggen, verstrengeld voor het haardvuur. Mijn ademhaling vertraagt en de wilde dreunen in mijn borst maken plaats voor een rustig ritme.

“Dit voelde fijn,” zeg ik zacht. Ik streel met mijn hand over haar bezwete rug. “Ik moet nog wennen dat we niet meer bang hoeven te zijn voor de ringen. Dat we seks kunnen hebben zonder dat ze ons overnemen.”

“Inderdaad,” mompelt Aliya tegen mijn borstkas. “Het zal nog wel even duren voordat ik ze helemaal durf te vertrouwen. Zouden ze echt stil blijven nu?”

“Vanavond in elk geval wel. Dit waren we zelf. De ringen versterken het, maar het was onze keuze.”

Het is een bevrijdend idee. De magie is een gereedschap dat we kunnen gebruiken, niet meer een verslaving waar we tegen moeten vechten. Ik geniet van haar naakte warmte tegen me aan, van de geur van haar huid en het knetteren van het hout in de haard. Voor het eerst in dagen voel ik me echt ontspannen.

Aliya wordt ineens serieus. Ze tekent met haar vingertop onzichtbare patronen op mijn borst, rond het amulet. “Thomas? Ik wil dat je me iets belooft.”

“Alles,” zeg ik, en ik meen het.

“Als het ooit weer verandert…” Ze aarzelt even en zoekt naar de juiste woorden. “Als je merkt dat de ringen weer de controle overnemen. Dat ze weer gaan trekken en duwen.” Ze kijkt me indringend aan. “Beloof me dat we dan stoppen. Meteen. Houd me tegen als ik mezelf weer kwijtraak. Sla me bewusteloos als het nodig is, het kan me niet schelen. Maar laat me niet meer zo… verdwijnen.”

De angst in haar stem raakt me. “Dat gaat niet gebeuren,” zeg ik beslist. “Maar als ik ook maar voel dat die ringen weer aan het stuur gaan trekken, kappen we. Meteen. Afgesproken?”

“Afgesproken,” fluistert ze.

Ze zucht diep en laat haar hoofd weer op mijn borst zakken. Haar lichaam wordt zwaarder, de spanning vloeit eindelijk weg. We liggen zo een hele tijd en luisteren naar het uitdovende vuur. Het voelt intiemer dan de seks van net. Dan voel ik haar spieren weer spannen. Ze ademt diep in, houdt haar adem even vast, en laat het dan los.

“Ik hou van je, Thomas.”

Ze zegt het snel, bijna alsof ze het eruit gooit voordat ze zich kan bedenken. Ze kijkt niet op, ze drukt zich alleen maar steviger tegen me aan, alsof ze bang is voor mijn reactie. Mijn hart maakt een sprongetje, niet van schrik, maar van herkenning. We zeiden het al tegen elkaar in het klooster, maar dat was in gedachten. Dit is de eerste keer hardop. En het is de waarheid. Het is geen magie, geen betovering van de Godin, het is gewoon dit. Hier. Ik kus de bovenkant van haar hoofd. “Ik hou ook van jou, Aliya.”

Ik voel haar glimlach tegen mijn huid. Meer is niet nodig. De vermoeidheid slaat nu echt toe, als een warme deken die over ons heen valt. “Mooi,” mompelt ze slaperig. “Dat is… mooi.” Binnen een paar minuten wordt haar ademhaling diep en regelmatig. Ik luister er nog even naar, terwijl de regen op het dak blijft vallen, en laat me dan meevoeren de slaap in.

Trefwoord(en): Fantasy, Pijpen, Slikken, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!