Ontmaagd Op Het Podium

"STOP! Stop, in godsnaam, stop!" De stem van regisseur Herman galmt door de lege theaterzaal. Hij slaat met zijn script op de tafel op de eerste rij. Op het podium, fel verlicht door twee werkspots, staat Ruben (20) verstijfd. Hij staat tegenover Simone, de onbetwiste ster van het lokale gezelschap. Ruben is net begonnen. Hij is jong, knap op een jongensachtige manier, maar barst van de onzekerheid.

Simone is 44, en ze is een imposante verschijning. Ze is een vrouw van vlees en bloed, breed in de heupen en zwaar in de boezem. Ze heeft een gezicht dat leeft: er zitten lachrimpeltjes rond haar ogen en een diepe groef tussen haar wenkbrauwen als ze zich concentreert. Haar donkere haar is een wilde bos krullen die ze vaak nonchalant opsteekt. Ze straalt een oer-vrouwelijke kracht uit, een soort aardse sensualiteit die Ruben tegelijkertijd doodeng en waanzinnig aantrekkelijk vindt. Ze speelt de rol van de verleidelijke gravin, en Ruben is haar jonge minnaar.

"Ruben," zucht Herman, terwijl hij zijn bril afzet. "Het is een liefdesscène. Geen reanimatiecursus. Je moet haar willen. Je moet haar verslinden met je ogen. Nu sta je erbij alsof ze besmettelijk is." Ruben voelt het zweet in straaltjes over zijn rug lopen. "Sorry, Herman. Ik... ik vind het lastig om de juiste houding te vinden." Hij durft Simone nauwelijks aan te kijken. Ze draagt haar repetitiekleding: een strakke zwarte legging die haar volle dijen omsluit en een wijde tuniek die bij elke beweging van haar schouder glijdt.

Simone zegt niets. Ze staat met haar handen in haar zij, haar heupen licht gekanteld. Ze kijkt naar Ruben met een blik die het midden houdt tussen medelijden en ergernis. "Laten we stoppen," zegt Herman. Hij kijkt op zijn horloge. "Het heeft geen zin zo. Iedereen naar huis. Ruben, leer je tekst. En doe iets aan die stijve harkerigheid. De première is over twee weken."

Het gezelschap druipt af. De andere acteurs pakken hun tassen, wensen elkaar welterusten en verdwijnen door de artiestenuitgang. De zaallichten gaan uit. Alleen het spooklicht – een enkele lamp op een standaard midden op het toneel – blijft branden. Ruben blijft als laatste achter. Hij raapt zijn script van de vloer. Hij voelt zich ellendig. Hij verpest het voor iedereen. Hij loopt naar de coulissen, de donkere ruimte aan de zijkant van het toneel waar de zware, zwarte fluwelen gordijnen hangen. Hij wil zijn jas pakken die hij daar over een stoel heeft gehangen. Plotseling voelt hij een hand op zijn arm. Een stevige, dwingende grip. Hij schrikt zich rot.

"Niet zo snel, tijger." Het is Simone. Ze is niet naar huis gegaan. Ze staat in de schaduw van het grote voordoek, half verscholen in het donker. Haar ogen glinsteren in het weinige licht dat van het podium afkomt. "Simone," stamelt Ruben. "Ik dacht dat je al weg was. Sorry van net. Ik weet dat ik het verpest."

Simone laat hem niet los. Haar vingers knijpen zachtjes in zijn bovenarm, niet pijnlijk, maar bezitterig, alsof ze wil testen of hij wel echt is. Ze kijkt hem lang aan, haar blik is onleesbaar in de halfschaduw. Ze lijkt zijn onzekerheid te proeven, te wegen. "Stil," zegt ze uiteindelijk. Het is geen snauw, maar een kalm commando dat hem direct de mond snoert. Ze draait zich half om en trekt hem mee, weg van de rand van het toneel waar het spooklicht nog een flauw, veilig schijnsel werpt. Ze leidt hem dieper de duisternis in, de smalle, stoffige gang in tussen de zware zwarte doeken en de ruwe bakstenen muur van het theater. Hier zijn ze onzichtbaar voor de zaal. Hier is de wereld klein, benauwd en intiem.

Pas als ze veilig in de beschutting van het decor staan, laat ze hem los en draait ze zich naar hem toe. Ze leunt tegen een houten paneel en kruist haar armen over haar volle borst, hem bestuderend als een interessant exemplaar onder een microscoop. "Denk je werkelijk dat Herman je gecast heeft voor je mooie blauwe ogen?" vraagt ze, haar stem laag en theatraal, trillend van een ingehouden intensiteit. "Je hebt talent, Ruben. Dat is het probleem niet." Ruben kijkt haar verbaasd aan, zijn rug tegen de koude muur gedrukt. "Maar waarom lukt het dan niet?" Simone doet een stap naar voren, haar aanwezigheid plotseling dwingend. "Je verpest het niet omdat je niet kunt acteren," fluistert ze, en haar stem is nu een zwoel geruis in de stilte. "Je verpest het omdat je bang bent."

Haar woorden blijven hangen in de bedompte ruimte. Het ruikt er naar stof en oud hout, maar bovenal naar het zware, bloemige parfum van Simone zelf. Het is een geur die hem bedwelmt en insluit. Ruben staat met zijn rug tegen een decorstuk – een groot houten paneel dat een kasteelmuur moet voorstellen – en kan geen kant meer op. Simone staat pal voor hem, hem de weg blokkerend. "Ik ben niet bang," liegt Ruben, hoewel zijn stem hem verraadt. "Je trilt," constateert Simone droog. Ze legt haar hand vlak op zijn borst, op zijn zwarte T-shirt. "En je hart bonkt alsof het eruit wil." Ze komt een stap dichterbij. Ze is nu zo dichtbij dat haar zware borsten zijn borstkas bijna raken. "Waar ben je bang voor, Ruben? Voor het publiek?" Ruben schudt zijn hoofd. "Voor Herman?" Weer schudt hij zijn hoofd. "Voor mij?" fluistert ze. Ruben slikt. Hij kijkt in haar ogen. Ze zijn donker en intens. "Misschien." Simone glimlacht. Het is niet de vriendelijke glimlach van een collega, maar de glimlach van de gravin die ze speelt. Roofdierachtig. "Dat is een goed begin," zegt ze. "Angst en lust liggen heel dicht bij elkaar."

Ze pakt zijn beide polsen vast en drukt zijn handen tegen het decorstuk naast zijn hoofd. Ruben laat het toe, overrompeld door haar kracht. "Die scène," zegt ze zacht. "Die gaat over een jonge man die geobsedeerd is door een oudere vrouw. Hij weet dat het niet mag, maar hij kan niet van haar afblijven." Ze leunt naar voren en strijkt met haar neus langs zijn kaaklijn. Ruben rilt. "Op het podium raak je me aan alsof ik breekbaar ben," fluistert ze in zijn oor. "Maar ik breek niet, Ruben. Ik ben geen porselein. Ik ben klei. Kneedbaar, zwaar en echt."

"Doe het nu nog eens," commandeert ze. Ze laat zijn polsen los, maar blijft dicht tegen hem aan staan. "Kus me. Zoals het in het script staat. Maar dan echt." Ruben aarzelt. "Hier? Nu?" "Er is geen publiek," zegt Simone. "Geen Herman die schreeuwt. Alleen jij en ik in het donker." Ze pakt zijn hand en legt die dwingend op haar heup, over de dunne stof van haar legging. "Voel je dat ik een vrouw ben? Pak me vast." Ruben knijpt voorzichtig. Hij voelt de zachte ronding van haar heup, de warmte van haar huid onder de stof. "Steviger," sist ze. "Graaf je handen in me. Eis me op." Iets in haar toon, in de duisternis van de coulissen, maakt iets in hem los. De frustratie van de avond, de schaamte, de opgekropte spanning... het moet eruit. Hij grijpt haar heup steviger vast, zijn vingers zinken in haar zachte vlees. Hij trekt haar hard tegen zich aan. Simone kreunt zachtjes van goedkeuring. "Beter," fluistert ze.

Ze slaat haar armen om zijn nek en trekt zijn hoofd omlaag. Wanneer hun lippen elkaar raken, is het geen toneelkus. Simone opent haar mond direct en zoent hem met een honger en een ervaring die Ruben doet duizelen. Ze neemt de leiding, haar tong is dwingend en warm en proeft naar koffie en pure lust. Ze zuigt aan zijn tong, bijt zachtjes in zijn lip. Ruben vergeet het script. Hij vergeet waar hij is. Hij voelt alleen haar zware lichaam tegen het zijne, haar buik die tegen zijn erectie drukt. Ze duwt hem harder tegen het houten paneel aan. "Zo ja," hijgt ze tegen zijn mond. "Dat is de passie die ik wil zien."

Zonder het contact te verbreken, pakt ze zijn andere hand en brengt die naar haar tuniek. "Onder mijn shirt," fluistert ze dwingend. "Nu." Ruben schuift zijn hand onder de stof. Haar huid is gloeiend heet en ietwat klam. Hij voelt de zachte plooien van haar taille, de rolletjes van haar buik, en schuift zijn hand hoger. Ze draagt geen BH. Het besef slaat in als een bom. Hij omvat haar volle, zware borst. De tepel is hard. Het gewicht van haar borst in zijn hand is overweldigend. Simone gooit haar hoofd in haar nek en bijt op haar lip. "God, eindelijk," mompelt ze. "Ik werd gek van dat getreuzel op het podium."

Ze doet een stap achteruit en trekt in één vloeiende beweging de tuniek over haar hoofd. Ze gooit het kledingstuk achteloos op een kist met rekwisieten. Ruben staart naar haar. In de schemering van de coulissen is ze puur natuur. Haar borsten zijn groot en zwaar; ze hangen laag en vol, met grote, donkere tepelhoven die hem aanstaren. Ze zijn niet parmantig en rechtopstaand zoals de borsten van de meisjes van zijn leeftijd, maar zacht, rijp en onderhevig aan de zwaartekracht. Het maakt haar in Rubens ogen alleen maar echter, geiler.

"Niet alleen kijken," zegt ze, terwijl ze naar zijn broeksriem reikt. "Handelen." Ze maakt zijn riem los, haar vingers behendig en snel. De rits volgt met een scherp geluid. Ze duwt zijn spijkerbroek en boxer omlaag tot op zijn enkels, waardoor Ruben gevangen staat, zijn rug tegen het houten kasteel, zijn geslachtsdeel is stijf en paars aangelopen in de koele lucht. Simone zakt langzaam door haar knieën. De stof van haar zwarte legging spant strak om haar dijen en billen. Ze kijkt hem recht in de ogen aan terwijl ze zijn pik vastpakt met haar warme hand. Haar vingers omsluiten hem stevig, het is een bezitterig gebaar dat Ruben doet rillen. "Herman had gelijk," zegt ze met een plagerige glimlach, terwijl ze met haar duim traag over de eikel strijkt en een druppel voorvocht uitsmeert. "Je bent stijf. Maar laten we eens kijken of je ook smaak hebt."

Ze buigt zich naar voren. Haar warme adem strijkt langs zijn gevoelige huid voordat haar lippen hem raken. Ze kust eerst de zijkant, plaagt hem, likt langs de schacht, voordat ze haar mond wijd opent en hem langzaam, tergend langzaam, bij zich naar binnen laat glijden. Ruben grijpt in de ruwe bovenkant van het decorstuk achter zich om niet om te vallen. Zijn knieën worden week. De sensatie is overweldigend. Haar mond is ongelooflijk heet, strak en nat, een scherp contrast met de tochtige, kille lucht in de coulissen. Ze neemt hem diep, zuigt haar wangen hol, terwijl ze oogcontact blijft houden. Ze weet precies wat ze doet; ze gebruikt haar tong om hem te stimuleren, draaiend en likkend rondom het gevoeligste puntje, terwijl ze met haar hand het ritme aangeeft aan de basis.

Elke keer als ze haar hoofd naar beneden beweegt en hem dieper in haar keel neemt, voelt Ruben een elektrische schok door zijn ruggengraat schieten. Hij kreunt zachtjes, bang dat de conciërge het hoort, maar niet in staat om stil te zijn. Simone lijkt te genieten van zijn machteloosheid. Ze maakt zachte, soppende geluiden die in de stille ruimte obsceen luid en intiem klinken. Ze stopt even, trekt zich een stukje terug zodat alleen het topje nog in haar mond zit, kijkt omhoog met die donkere, hongerige ogen, en likt dan langzaam en doelbewust van de basis tot het topje, alsof hij een ijsje is dat ze helemaal wil laten smelten. Ze zoent hem daar beneden, zuigt met vacuümkracht, totdat Ruben bijna smeekt om genade.

Ze komt weer overeind, likt haar lippen af en drukt hem met beide handen tegen de borst. "Op de grond," commandeert ze met hese stem. Ze wijst naar een stapel zware, fluwelen gordijnen die op de vloer liggen te wachten om opgehangen te worden. Ruben laat zich achterover zakken op de zachte, stoffige stof. Hij ligt nu op zijn rug en kijkt naar het hoge, donkere plafond van de toneeltoren. Simone stroopt haar zwarte legging naar beneden. Daaronder draagt ze een grote, stevige, huidkleurige buikcorrigerende slip die tot in haar taille reikt. Het is functioneel, niet bedoeld om te verleiden, maar voor Ruben is het het meest opwindende wat hij ooit heeft gezien. Het benadrukt haar rondingen, haar volwassenheid. Het zegt: ik ben een vrouw, geen meisje. Ze stapt uit de legging en gooit die weg.

Ze stapt over hem heen, één been aan elke kant van zijn heupen. Ze trekt het kruis van haar stevige slip opzij. "Dit staat niet in het script," fluistert Ruben, zijn stem schor van verlangen, terwijl hij zijn handen uitstrekt naar haar zachte dijen. "Improviseer maar," antwoordt Simone. Ze zakt langzaam door haar knieën. Ze gebruikt haar handen om hem te begeleiden naar haar vochtige warmte. Wanneer ze zich over hem heen laat zakken, slaakt ze een diepe zucht die door de stille ruimte echoot. Ze is strak, maar nat en gulzig. Ruben grijpt haar heupen vast, zijn vingers graven zich diep in het zachte vet van haar billen en flanken, terwijl ze hem volledig in zich opneemt. "Zo," hijgt ze, "Dat voelt ten minste echt." Ze gooit haar hoofd in haar nek. Haar zware borsten deinen bij de beweging. Dan begint ze te bewegen. Het is een traag, dwingend ritme. Ze leunt met haar handen op zijn borstkas, haar nagels krassen lichtjes over zijn huid. Haar hangende borsten dansen boven zijn gezicht, kletsen zachtjes tegen elkaar en tegen zijn kin. Ruben opent zijn mond en probeert er één te vangen en zuigt aan de grote tepel terwijl ze op hem rijdt. "Voel je het verschil, Ruben?" vraagt ze hijgend, terwijl ze haar heupen in een cirkel draait en hem diep in zich voelt roeren. "Tussen spelen en zijn?" "Ja," kreunt Ruben. "Ja, Simone."

De geluiden van hun lichamen die op elkaar kletsen, het vochtige soppen en hun zware ademhaling weerkaatsen tegen de bakstenen muren. "Niet te snel," corrigeert ze hem als hij wild omhoog begint te stoten. Ze duwt hem terug tegen de gordijnen. "Ik bepaal het tempo. Jij volgt. Net als in de scène." Ze leunt voorover en zoent hem weer, een wilde tongzoen. Ruben proeft haar opwinding. Hij voelt hoe ze haar spieren om hem heen aanspant, hoe haar grote slip strak om haar billen zit terwijl ze op en neer gaat. Hun gekreun wordt luider. Het galmt door de lege, donkere theaterzaal, kaatst terug van het balkon en de lege stoelen. "Kijk me aan," beveelt ze, wanneer hij zijn ogen even sluit van genot. "Oogcontact. De gravin eist je aandacht." Ruben opent zijn ogen en kijkt in de hare. Ze staan donker en verwijdt van pure lust. Ze rijdt hem nu harder, meedogenlozer. "Kom voor me," sist ze in zijn oor. "Vul me."

De spanning bouwt zich op tot een ondraaglijk niveau. Ruben drukt zijn hielen in de grond, begraaft zijn gezicht tussen haar zware borsten en spant zijn hele lichaam aan. "Nu!" schreeuwt Simone, haar nagels graven in zijn schouders. De ontlading is explosief. Ruben spuit zijn zaad diep in haar, schokkend en trillend. Simone rijdt hem door de schokken heen en bereikt haar eigen hoogtepunt met een lange, rauwe kreet die door de hele zaal echoot als een aria van lust. Dan zakt ze hijgend op hem neer, haar bezwete huid plakt tegen de zijne. Ze liggen verstrengeld op de stapel gordijnen, verborgen voor de wereld. Langzaam komt ze overeind. Ze stapt van hem af. Ruben ziet in het schemerlicht hoe een straaltje zaad, gemengd met haar eigen vocht, langzaam langs de binnenkant van haar dij naar beneden loopt, over de rand van haar corrigerende slip. Het is een rauw, dierlijk beeld dat op zijn netvlies gebrand staat.

"En morgenavond," fluistert ze even later, terwijl ze haar legging weer optrekt over haar volle heupen. "Tijdens de repetitie... dan wil ik precies ditzelfde vuur zien. Begrepen?" Ruben knikt zwakjes. "Ja, mevrouw." Simone lacht zachtjes, raapt haar tuniek op en trekt hem aan. Ze strijkt haar wilde haren glad. "Tot morgen, tegenspeler." Ze draait zich om en loopt weg, de coulissen uit, de artiestenuitgang door. Ruben blijft alleen achter in het donker, op de stapel fluweel, de geur van hun seks hangt nog zwaar in de lucht.

- - -

Voor Pieter.

Heb jij ook een verzoekje? Stuur dan zeker een mail, wie weet. Mijn mailadres vind je op mijn profielpagina.

Daar vind je ook hoe je je kan abonneren op mijn nieuwsbrief.

Trefwoord(en): Creampie, Jong En Oud, Maagd, Milf, Neuken, Ontmaagd, Passie, Pijpen, Verlangen, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!