Het Satorvierkant - 40

September 1066. Diep in de grot achter de waterval.

MARYAM EN WULFBEHRT

De vochtige lucht in de grot voelt zwaar en statisch aan. Maryam staat met haar rug naar de ingang gekeerd, haar handen geklemd om het pulserende Amulet. Ze staart in de ondoordringbare duisternis van de tunnel die voor hen ligt, alsof ze iets hoort wat voor Wulfbehrt verborgen blijft.

"We moeten verder," fluistert ze. "De tunnel in." Het is geen suggestie. Het is een constatering van een feit dat alleen zij kan voelen. Wulfbehrt aarzelt even. Hij kijkt achterom naar de ingang van de grot, waar het watergordijn het maanlicht breekt in duizend scherven. Buiten is de wereld van staal en vuur, van ridders en fanatieke priesters. Dat is een wereld die hij begrijpt. Een wereld waarin hij weet hoe hij moet vechten en sterven.

Maar de duisternis waar Maryam naar wijst, de gapende, zwarte keel van de grot achter hen, voelt verkeerd. De lucht die eruit opstijgt is niet muf, zoals in een normale kelder. Het is ijskoud en ruikt naar ozon, naar de lucht vlak na een zware blikseminslag. "Er is geen andere uitweg, Maryam," zegt hij zacht, zijn hand rust op haar schouder. "Als we verder gaan, sluiten we onszelf op in een graftombe."

Maryam schudt haar hoofd. Ze staat verstijfd, ze houdt haar beide handen geklemd om het Amulet dat tegen haar borst rust. Wulfbehrt ziet dat haar knokkels wit zijn. Hij ziet ook de zwakke, ritmische gloed die tussen haar vingers door sijpelt. Blauwachtig wit, als sterrenlicht gevangen in metaal. "Het trekt," zegt ze, haar stem trilt van een mengeling van angst en extase. "Het wil naar huis, Wulfbehrt. Het wil dieper de grot in."

"Waarom zouden we in godsnaam naar dat ding luisteren?" snauwt Wulfbehrt. Hij kijkt met nauwelijks verholen afschuw naar het pulserende object in haar handen. "Het kan ons enkel ellende brengen. Kijk waar we zijn. Opgejaagd als wild, schuilend in een nat gat, allemaal vanwege dat vervloekte stuk metaal."

"Of het is onze enige uitweg," fluistert Maryam terug met smekende ogen. Ze zet een stap dichterbij. "Buiten worden we opgejaagd, Wulfbehrt. We kunnen niet vechten tegen een heel leger. Misschien ligt onze redding niet in het licht van de ingang, maar in de schaduw die voor ons ligt." Ze zet een stap. Dan nog een. Wulfbehrt zucht diep, pakt zijn zwaard steviger vast en volgt haar. Hij is haar beschermer, zelfs als ze hem rechtstreeks de hel in leidt.

Naarmate ze dieper de grot in lopen, gebeurt er iets vreemds met het geluid. Het donderende geraas van de waterval, dat seconden geleden nog oorverdovend was, vervaagt niet geleidelijk aan zoals in een normale grot. Het wordt plotseling afgesneden, alsof ze door een onzichtbare, geluiddichte barrière zijn gestapt. De stilte die volgt is echter niet leeg of rustgevend. Het is een drukkende, suizende stilte die zwaar op de trommelvliezen drukt, alsof ze diep onder water zijn gedoken. En dan, langzaam opkomend vanuit de kern van de berg, wordt die leegte gevuld door iets anders. Een vibratie op de uiterste grens van het menselijk gehoor.

Zoem. Het is een resonantie in het bot. Een lage, misselijkmakende frequentie die Wulfbehrt niet zozeer hoort met zijn oren, als wel voelt trillen in de wortels van zijn tanden en in het littekenweefsel van zijn oude breuken. Zijn zwaard, dat hij nog steeds krampachtig vastklemt, begint zachtjes mee te zingen in zijn hand, het staal reageert op de onzichtbare energie.

De omgeving verandert met elke meter die ze afleggen. De gang wordt nauwer, maar verliest zijn grillige, natuurlijke karakter. De ruwe kalksteen, gevormd door duizenden jaren van water en erosie, maakt plaats voor iets anders. De schaduwen lijken hier niet te vallen waar ze horen; ze kruipen over de vloer tegen de richting van het zwakke licht in.

Wulfbehrt strijkt met zijn vrije hand over de muur om zijn evenwicht te bewaren in de desoriënterende duisternis, en trekt zijn hand schrikachtig terug. "Dit is geen steen," mompelt hij. Het oppervlak voelt onnatuurlijk glad aan, gepolijst als glas of gesmolten metaal, zonder enige naad of barst. En het is warm. Niet de klamme kilte van een onderaardse tunnel, maar een droge, koortsachtige hitte die uit de wanden zelf lijkt te stralen, alsof er net achter het oppervlak een immens vuur brandt. De lucht ruikt hier niet naar mos, maar naar ozon en verhit koper, een geur die Wulfbehrt herinnert aan de momenten vlak voordat de bliksem inslaat tijdens een zomerstorm.

"Kijk," hijgt Maryam, en ze wijst met een trillende hand naar de duisternis voor hen. De smalle tunnel opent zich plotseling. Ze struikelen een ruimte binnen die zo perfect rond is dat het onmogelijk natuurlijk kan zijn. Het plafond verdwijnt in de onpeilbare schaduwen hoog boven hen, maar de muren gloeien zwakjes na, alsof de steen zelf licht heeft geabsorbeerd en het nu langzaam weer vrijgeeft.

In het exacte, mathematische midden van de ruimte staat een blok. "Mijn God," fluistert Wulfbehrt, en hij doet onwillekeurig een stap terug. Het is een altaar, maar niet zoals de ruwe offerstenen van de druïden die hij wel eens in de diepe bossen heeft gezien, bevlekt met mos en oud bloed. Dit is iets anders. Het is een perfect rechthoekig blok, gehouwen uit een steensoort die zwarter is dan de nacht zelf—obsidiaan, of misschien iets dat uit de sterren is gevallen. Het lijkt het weinige licht in de kamer gulzig op te slokken.

Wulfbehrt loopt er voorzichtig omheen, zijn zwaard geheven, alsof hij verwacht dat het blok hem zal aanvallen. "Dit hoort hier niet," gromt hij. "Geen menselijke hand heeft dit gemaakt. Kijk naar die lijnen." Het oppervlak is niet leeg. Het is ingelegd met aderen van een zilverachtig metaal dat vloeibaar lijkt te zijn, hoewel het vast aanvoelt. Ze vormen ingewikkelde, duizelingwekkende geometrische patronen—spiralen die nergens beginnen en nergens eindigen, hoeken die de wetten van het perspectief lijken te tarten. Als hij er te lang naar kijkt, begint zijn hoofd te bonzen en dansen er vlekken voor zijn ogen.

Maryam reageert niet op zijn waarschuwing. Ze loopt er als in trance naartoe, haar voeten slepen over de gladde vloer. Het Amulet in haar handen is veranderd. Het gloeit nu zo fel dat het pijnlijk is om naar te kijken, een baken van spookachtig, kobaltblauw licht dat de hele kamer in een buitenaardse gloed zet. De zilveren lijnen op het altaar lichten op als reactie. Ze beginnen te pulseren, synchroon met het amulet, alsof er vloeibaar kwik doorheen stroomt dat ontwaakt uit een eeuwenlange slaap.

"Niet doen, Maryam," waarschuwt Wulfbehrt. Zijn stem is scherp, doordrenkt met een angst die hij zelden voelt. Hij voelt de haren in zijn nek overeind komen, een instinctieve reactie op een gevaar dat hij niet kan zien maar wel kan voelen. Hij grijpt naar haar arm. "Raak het niet aan. Dit is hekserij. Dit is de poort naar de hel waar de priesters voor waarschuwden."

"Nee," zegt ze, haar stem is vlak en vreemd, niet van haarzelf. Haar ogen zijn wijd open, de pupillen verwijd tot zwarte gaten, gefixeerd op een uitsparing in het midden van het zwarte blok. "Het is geen hel. Het is een slot. En ik heb de sleutel."

"We gaan terug," beveelt Wulfbehrt, en hij trekt aan haar arm. "Nu." Maar ze trekt zich los. Ze wordt voortgetrokken door een magnetisme dat sterker is dan haar wil, sterker dan zijn spierkracht. Met trillende handen, vechtend tegen haar eigen lichaam, heft ze het Amulet op. "Ik moet," snikt ze plotseling, de menselijke Maryam breekt even door de trance heen. "Het brandt, Wulfbehrt! Het brandt mijn huid! Ik moet het loslaten! Ze laat het langzaam zakken. Het metaal schreeuwt bijna, een hoog, zingend geluid, terwijl het met een hoorbare, magnetische klik uit haar handen wordt getrokken. Het zweeft de laatste centimeters en hecht zich vast aan de uitsparing in het midden van het zwarte altaar, alsof het thuiskomt.

KLANG. Het geluid is helder en metaalachtig, als een hamer van puur kristal die op een aambeeld slaat, maar dan duizend keer versterkt. De geluidsgolf slaat tegen hun borstkas. De hele grot trilt tot in zijn diepste fundamenten, stof en gruis regenen neer uit de duisternis boven hen. En dan ontwaken de muren. Wulfbehrt deinst terug. Hij dacht dat de wanden van de kamer kaal waren, bedekt met eeuwenoud mos en roet. Maar in het felle, blauwe licht van het Amulet, beginnen de kleuren te branden en te leven. Overal om hen heen worden oeroude schilderingen zichtbaar. Oker, houtskool en vermiljoen, aangebracht door handen die al duizenden jaren tot stof zijn vergaan.

"Ze... ze bewegen," fluistert Wulfbehrt, en hij wrijft ongelovig in zijn ogen, denkend dat de gassen in de grot hem hallucineren. Maar het is geen truc van het flakkerende licht. De pigmenten vloeien over de steen als olie op water. Een jager met het hoofd van een hert heft zijn speer en werpt die met een vloeiende beweging naar een enorme, zwarte bizon. De bizon panikeert, zijn ogen rollen van angst, en hij rent over de welving van de rotswand, weg van de jager, om vervolgens te verdwijnen in een diepe, donkere scheur die dwars door de muur loopt.

"Kijk daar," wijst Maryam, haar stem trilt van ontzag. Op de achterwand, vlak achter het altaar, speelt zich een ander, veel groter tafereel af. Het is geen jachttafereel. Uit een lucht die zwart is geschilderd als de diepste nacht, dalen figuren af. Ze zijn onnatuurlijk lang en mager, getekend met lijnen van puur wit pigment. Boven hun hoofden zweven vreemde cirkels, helmen die licht lijken te geven. Ze dalen op stralen van vuur. "Wat zijn dat voor wezens?" vraagt Wulfbehrt hees. "Zijn het engelen van de Heer? Ze komen uit de hemel."

Maryam schudt haar hoofd, haar ogen zijn gefixeerd op de interactie op de muur. "Kijk goed, Wulfbehrt. Kijk niet naar het licht, maar naar de mensen." Op de grond liggen menselijke figuren, klein en nietig getekend in ruwe, aardse kleuren. Ze liggen op hun knieën, hun gezichten in het stof gedrukt, bang voor de stralende bezoekers.

De witte gestalte in het midden draait zich om, gereed om terug te keren naar de duisternis boven hen. Maar tijdens die beweging gebeurt er iets. Iets kleins, iets banaals bijna. Uit de plooien van zijn gewaad, of uit een hand die even verslapt, glijdt een klein, vierkant object. Het Amulet. Het valt. Het landt in het stof tussen de goden en de mensen. De lichtfiguren merken het niet. Ze stijgen op, verdwijnen in de zwarte verf van de hemel, hun blik gericht op de sterren, onverschillig voor wat ze achterlaten.

Beneden, in het stof, kruipt een menselijke figuur naar voren. De angst maakt plaats voor nieuwsgierigheid, en dan voor hebzucht. Hij reikt met een bevende hand naar het gloeiende voorwerp dat de goden hebben verloren. "Ze hebben het niet gegeven," zegt Maryam, en de realisatie maakt haar stem koud. "Ze zijn het verloren. En wij... wij waren dwaas genoeg om het op te rapen." Zodra de geschilderde mensenhand het Amulet aanraakt, barst de hel los op de muur. De schildering verandert in een wervelwind van oorlogen, brandende steden en vallende kronen, allemaal cirkelend rond dat ene, kleine, vierkante object. Het begin van alle ellende.

"Het is een geschiedenisles," zegt Maryam. "Gebrand in steen. Het amulet is niet door mensen gemaakt, Wulfbehrt. Het is hier achtergelaten. Een fout die ons fataal werd."

Dan, plotseling, draaien de geschilderde figuren hun hoofden. Allemaal tegelijk. De jagers stoppen hun jacht, de knielende mensen kijken op uit het stof. Honderden ogen van houtskool en krijt kijken de kamer in. Ze kijken recht naar Wulfbehrt en Maryam. "Ze zien ons," zegt Maryam, haar stem trilt. "Ze wachten op ons."

Dan beginnen de stemmen. Eerst is het als het ruisen van de wind door de geschilderde bomen. Dan worden het fluisteringen, een wirwar van woorden die over elkaar heen buitelen. Maar het blijft niet bij fluisteren. Het geluid zwelt aan tot een kakofonie, een koor van honderden stemmen die allemaal tegelijk schreeuwen, smeken en commanderen. Het zijn geen talen die Wulfbehrt herkent. Het is geen Normandisch, geen Saksisch, geen Latijn. Het zijn klanken die niet voor een menselijke tong gemaakt lijken te zijn: harde, klikkende medeklinkers, sissende klanken, en diepe, grommende klinkers die resoneren in zijn borstkas. Het is het geluid van een vergeten Babel, een chaos van communicatie die duizenden jaren oud is.

En dan gebeurt het onmogelijke. De figuren op de muur blijven niet langer platte tekeningen van verf en krijt. Ze beginnen op te zwellen. De okerkleurige jagers, de zwarte bizons, de smekende mensen en de stralende, witte wezens... ze komen los van de steen. Eerst als reliëfs, dan als volledige driedimensionale vormen die de ruimte van de kamer binnenstappen. Ze zijn niet substantieel, maar gemaakt van gestold licht en schaduw, doorzichtig en toch tastbaar dreigend. Hun ogen van houtskool branden met een kwaadaardige intelligentie.

Met een gezamenlijke, schokkerige beweging komen ze in actie. De jagers heffen hun speren, de witte lichtwezens strekken hun lange, dunne armen uit. Ze stormen op Wulfbehrt en Maryam af. Wulfbehrt zwaait wild met zijn zwaard door de ijle lucht. Hij hapt naar adem. "Terug!" schreeuwt hij tegen de schimmen en de stemmen die geen lichaam hebben. "Terug!" Maar het staal snijdt door niets dan koude tocht en lichtflitsen.

Op het moment dat de eerste schimmen hen dreigen te overspoelen, verandert het licht in de kamer. Het blauw van het Amulet en het wit van de lichtwezens worden overstemd door een verblindende, zuivere gloed die vanuit het midden van de kamer explodeert. In het centrum van dat licht, boven het altaar, condenseert een nieuwe gestalte. Het is een vrouw. Ze is lang en haar verschijning is doorschijnend, geweven van mist en sterrenlicht. Ze draagt een lang, wit gewaad dat om haar heen zweeft alsof ze onder water staat. Haar gezicht is tijdloos, noch jong noch oud, en haar ogen zijn zo wit als de kern van een vlam.

Het is de Vrouwe van het Tussenland. De Hoedster van de Drempel. Haar verschijning heeft een onmiddellijk effect. De aanstormende schimmen bevriezen in hun beweging. Ze lossen niet op, maar hangen stil in de lucht, als een tableau vivant van geweld, teruggedrongen door de pure aanwezigheid van deze nieuwe macht. De kakofonie van stemmen sterft weg tot een abrupte stilte.

Wulfbehrt wil opnieuw zijn zwaard heffen, maar zijn arm weigert dienst. De kracht die van haar uitgaat is overweldigend, een stille autoriteit die hem op zijn knieën dwingt. De lucht in de kamer wordt zo koud dat de adem in zijn keel bevriest.

De vrouw kijkt niet naar Wulfbehrt. Ze kijkt naar Maryam, en in haar blik ligt een oneindig, hartverscheurend medelijden. "De cirkel sluit zich," spreekt ze. Haar stem klinkt als de wind die door gebroken glas waait. Ze wijst naar het Amulet op het altaar. "Maar een cirkel is een gevangenis zolang hij niet wordt doorbroken." Ze zweeft dichterbij. Maryam deinst niet terug, maar kijkt met betraande ogen op naar de verschijning.

"Een offer wordt gevraagd," vervolgt de Godin, en haar stem wordt dwingender. "De wet van de tijd is wreed maar rechtvaardig. Er is geen plaats voor tweevoud in dezelfde stroom. De Spiegel duldt geen dubbelgangers. Jullie dragen de gezichten van hen die nog moeten komen, en zij dragen de littekens van jullie verleden." Ze heft haar hand op, een zegen en een vonnis tegelijk. "Om de keten te breken, moet één schakel worden verbrijzeld," fluistert ze, en de woorden resoneren in het merg van Wulfbehrts botten. "Het offer is niet slechts vlees of bloed, maar bestaan. Zijn jullie bereid te doven, zodat de vlam aan de andere kant kan blijven branden? Zijn jullie bereid de echo te zijn die sterft, zodat de stem kan spreken?"

Wulfbehrt begrijpt de woorden nauwelijks, zijn verstand weigert de paradox te accepteren. Maar Maryam begrijpt het. Ze knikt langzaam, een erkenning van een lot dat ze al die tijd al vreesde. "Bereid je voor," zegt de Godin, terwijl haar gestalte begint te vervagen. "Hij komt. En met hem komt het einde van jullie wacht." Voordat Maryam kan antwoorden, lost de witte gestalte op in de steen. Het felle witte licht dooft.

Op dat moment zwelt het gefluister aan tot een oorverdovend kabaal. Uit de gapende leegte die de muurschilderingen hadden gevormd, ontsnapt plotseling een geluid dat niet van deze aarde is. Het is geen wind, geen stem, maar een rauw, onmenselijk gejank. Het klinkt als metaal dat onder extreme druk buigt en breekt, vermengd met het geschreeuw van duizend zielen die tegelijkertijd geboren worden en sterven. Het is het geluid van de tijd zelf die met bruut geweld uit elkaar wordt gescheurd. De lucht in de grot begint te kolken, zwaar van ozon en pure, primitieve angst. Wulfbehrt slaat zijn handen voor zijn oren, zijn gezicht vertrokken van pijn. "Hou op!” schreeuwt hij boven het helse lawaai uit. De vibraties zijn zo intens dat zijn tanden klapperen.

Maryam staat als bevroren, haar ogen wijd open, starend in de afgrond van geluid en licht. Ze weet wat ze moet doen. Met een ruk pakt ze het Amulet weer van het altaar. Zodra het contact verbroken is, stoppen de trillingen en het gejank abrupt. De beweging op de muren bevriest onmiddellijk. De figuren staan weer stil, gevangen in hun eeuwenoude poses. De stemmen sterven weg tot een onverstaanbaar gemompel en dan stilte.

Maar de sfeer van dreiging blijft hangen, zwaarder dan voorheen. Wulfbehrt voelt zich bekeken, niet door de schimmen die verdwenen zijn, maar door iets ouds dat in de steen zelf sluimert. Een slapende kracht die gewekt is. Hij klemt zijn hand steviger om het gevest van zijn zwaard. De stilte in de grot is niet langer leeg; het is een stilte die wacht.

Wulfbehrt en Maryam blijven staan. Hun blikken zijn gevangen door de massieve, blinde muur achter het altaar. Hoewel de steen weer zwart en ondoordringbaar lijkt, weten ze nu wat het is. Het is geen muur. Het is een vlies. En aan de andere kant van dat vlies staat iets — of iemand — ook te wachten, met de hand op de klink van de tijd. "De deur," fluistert Maryam, haar stem hees. "Hij staat op een kier."

Wulfbehrt wil antwoorden, hij wil zeggen dat ze weg moeten, dat dit waanzin is. Maar de woorden sterven op zijn tong. Want de stilte achter hen wordt verbroken. Niet door geesten, niet door godinnen, maar door de rauwe realiteit van 1066. Plons. Het geluid van een zware laars die in een ondiepe plas stapt, ergens halverwege de tunnel waar ze net doorheen zijn gekomen. Dan het schuren van metaal langs steen. En een geur die de vochtige lucht verdringt: de zware, zoete walm van wierook.

Wulfbehrt draait zijn hoofd langzaam weg van de muur, richting de donkere opening van de gang. Zijn greep om zijn zwaard wordt zo vast dat het leer kraakt. Er klinkt nog een stap. Dichterbij nu. En nog één. "Ze zijn er," zegt hij zacht.

Trefwoord(en): Fantasy, Frankrijk, Middeleeuwen, Tijdreizen, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!