Door: Jurgen 69
Datum: 10-02-2026 | Cijfer: 0 | Gelezen: 209
Lengte: Lang | Leestijd: 14 minuten | Lezers Online: 1
Trefwoord(en): Anaal, Dominantie, Rimmen, Submission,
Lengte: Lang | Leestijd: 14 minuten | Lezers Online: 1
Trefwoord(en): Anaal, Dominantie, Rimmen, Submission,
Vervolg op: Peter En Sylvie: Het Onvervulde Verlangen
Aziza Likt
De telefoon trilde naast het boek dat Aziza aan het lezen was. Haar hart maakte een sprong, een vertrouwde mengeling van opwinding en onderdanige vrees vulde haar borstkas. Het scherm lichtte op met één woord: Peter.
On knees. Naked. Bathroom. Now.
De letters brandden zich op haar netvlies. Haar ademhaling versnelde. Zonder aarzelen stond ze op, haar zomerjurk gleed soepel van haar schouders naar een zacht hoopje op de vloer. De koele avondlucht kietelde over haar blote huid terwijl ze de stilte van de slaapkamer verruilde voor de koelere, vochtige atmosfeer van de badkamer. De grote spiegels besloegen al een beetje, een teken dat de verwarming aan stond, voor hem. Ze zakte op haar knieën op het pluizige, witte badmatje, handen op haar dijen, rug recht, blik gericht op de deur. Het wachten begon.
Elke seconde leek getrokken van taai snoep, langzaam smeltend. Haar gedachten tuimelden over elkaar heen. Zou hij streng zijn? Zou hij tevreden zijn? De opwinding in haar eigen lichaam groeide met elke tik van de klok in de hal, een diepe, pulserende verwachting. Toen, eindelijk, het geluid van een sleutel in de voordeur. Zware stappen in de hal. Haar spieren spanden zich, maar ze bleef roerloos, een standbeeld van gehoorzaam verlangen.
De badkamerdeur zwaaide open. Peters imposante silhouet vulde de opening. Zijn ogen, donker en intens, gleden over haar naakte vorm, van haar opgestoken, donkere haar tot haar geknielde houding. Een grimmige tevredenheid speelde om zijn mond, maar hij sprak niet. Hij negeerde haar. Volledig. Alsof ze slechts een meubelstuk was.
Met gecontroleerde, bijna rituele bewegingen kleedde hij zich uit. Zijn jas, zijn overhemd, zijn brok… elk kledingstuk werd zorgvuldig opgehangen of neergelegd. Zijn lichaam, krachtig en gespierd, werd blootgelegd. Aziza’s blik bleef strak op de deur gericht, maar uit haar ooghoeken nam ze alles in zich op. De spanning steeg tot een bijna ondraaglijk niveau. Toen draaide hij de douchekraan open. Stoom vulde snel de ruimte, waardoor de spiegels ondoordringbaar wit werden.
De glazen deur van de douche klikte dicht. Het geluid van het stromende water, het beeld van zijn vage contour achter het beslagen glas, was een kwelling. Aziza bleef knielen, de warme, vochtige lucht om haar heen, haar huid bedekt met een laagje condens. Haar knieën begonnen te prikken, maar ze bewoog niet. Ze was er voor hem. Om te wachten. Om te gehoorzamen.
Een eeuwigheid leek voorbij te gaan. Alleen het gestage geruis van het water. Toen, plotseling, zijn stem, laag en bevelend, boven het geluid uit: “Kom.”
Het woord was een elektrische schok. Haar lichaam schoot in actie. Ze stond op, haar benen tintelden na het lang knielen, en schoof de douchedeur open. Een golf van hete stoom en waterdruppels omhulde haar. Peter stond onder de straal, zijn hoofd achterover, ogen gesloten. Het water stroomde over zijn brede schouders en gespannen rug.
“Hier,” bromde hij, zonder haar aan te kijken.
Aziza zakte weer op haar knieën, nu op de natte douchevloer. Het warme water drong meteen door in haar haar en liep over haar gezicht. Haar handen vouwden zich op haar rug. Ze keek omhoog, naar zijn lichaam dat boven haar uittorende.
“Bevredig me,” zei hij, zijn stem ruw van verlangen. “Ik heb verlossing nodig.”
Aziza leunde naar voren, haar ogen gesloten, en nam hem in haar mond. De vertrouwde smaak, het gevoel van hem, de totale overgave vulde haar met een diep gevoel van doel. Haar wereld werd teruggebracht tot dit: het geluid van het water, de stoom, de stevige greep in haar haar die haar bewegingen leidde. Ze verloor zichzelf in het ritme, in de dienstbaarheid, gedreven door zijn grommen van goedkeuring.
Toen, net toen een ritme was ontstaan, trok hij haar abrupt weg.
“Anders,” commandeerde hij, zijn stem verstikt. “Nu.”
De stem van Peter, een lage, verstikte bevel in het watergedruis, was een directe opdracht die diep in Aziza’s kern resoneerde. Haar overgave was totaal, haar focus versmald tot zijn behoefte, zijn genoegen. Toen hij zich omdraaide en zijn handen tegen de tegels plaatste, wist ze, ondanks dat ze dit nog nooit gedaan had, wat er van haar verwacht werd.
Ze boog zich naar voren, de warme straal van de douche langs haar slapen en nek. Eerst was er alleen de zoute smaak van zijn huid en het water, de harde spieren van zijn billen onder haar handen. Voorzichtig, bijna eerbiedig, liet ze de punt van haar tong langs het diepe pad tussen zijn billen glijden. Het was een tastende verkenning, een geheime dienstbaarheid die haar eigen opwinding tot een withete gloed maakte. Ze voelde zijn spieren opspannen, een diepe trilling die door hem heen ging.
“Dieper,” gromde hij, zijn stem ruw.
Ze gehoorzaamde. Met beide handen, haar vingers spreidde ze voorzichtig de volle rondingen van zijn achterwerk uit elkaar, blootstellend wat er verborgen lag. Het intieme, gekreukelde sterretje werd zichtbaar, gevoelig en privé. Haar adem stokte even bij het vertoon van zo’n totale blootgave. Toen concentreerde ze al haar aandacht op dat ene plekje. Ze omcirkelde het met de uiterste tip van haar tong, eerst zacht, dan met meer druk, een vloeiende, aanhoudende beweging die bedoeld was om te kalmeren en te prikkelen.
Peters gegrom werd luider, een rauwe, goedkeurende klank die rechtstreeks naar haar eigen kern leek te echoën. Het voedde haar, gaf haar moed. Ze smachtte naar meer van dat geluid, naar de bevestiging dat zij degene was die hem deze verlossing kon geven. Ze veranderde haar aanval, probeerde met de gespitte, stevige punt van haar tong voorzichtig binnen te dringen. Het was een weerbarstige, intieme penetratie, een duwen tegen weerstand die hem een diepe, gutturale kreet ontlokte. Het geluid joeg een rilling van triomfantelijke voldoening door haar heen. Ze probeerde het opnieuw, vasthoudend, tot ze een klein beetje toegang won, een hint van binnenste warmte.
Plotseling trok hij zich terug. Zijn hand greep ruw in haar haar en trok haar omhoog. “Genoeg,” hijgde hij, zijn ogen donker van een onbedwingbaar verlangen. “Tegen de muur. Benen wijd. Nu.”
Haar hart bonsde tegen haar ribben. Op wiebelige benen kwam ze overeind, de wereld even een draaiende mist van stoom en sensatie. Ze deed wat hij zei, plaatste haar handpalmen tegen de koele, natte tegels, spreidde haar voeten. De lucht was dik van vocht en anticipatie. Ze voelde hem dichtbij komen, zijn lichaam warm en druipend tegen haar rug.
Toen voelde ze het: de stevige, onmiskenbare druk van zijn erectie, glijdend tussen de natte globes van haar eigen achterwerk. Hij zocht, blindelings geleid door verlangen en vertrouwdheid. De zachte, gevoelige punt van zijn eikel duwde en gleed, zoekend naar haar eigen sterretje, net zo intiem en toegankelijk gemaakt door hun voorspel. De sensatie was overweldigend: de combinatie van zijn hardheid tegen haar gevoeligste plek, de totale blootstelling, het weten wat er komen ging.
Toen vond hij het. Er was een moment van perfecte, scherpe stilte, afgezien van het gestage geruis van het water. Ze voelde de brede, botte druk tegen haar nauwe opening, een uitdaging, een belofte. Hij duwde, niet hard maar met onweerlegbare intentie, en het weerhield even voordat het gaf. Een brandende, verscheurende sensatie van penetratie vulde haar, een volheid die zowel overweldigend als extatisch was. Hij verstijfde even, liet haar aan de nieuwe, intense volheid wennen, voordat hij begon te bewegen.
Zijn tempo was niet zacht. Het was een ritmische, krachtige aandrang, elke stoot duwde haar handen harder tegen de tegels. Het water stroomde over hun samengevoegde lichamen, de smeermiddel van hun passie. De pijn vermengde zich met een zo diep plezier dat het haar adam afsnoepte. Dit was het hoogtepunt van haar dienstbaarheid: genomen worden, gebruikt worden voor zijn verlossing, haar eigen lichaam als een altaar voor zijn verlangen.
Haar eigen opwinding klom naar een hoogtepunt, gesmeed door elke diepe, bezittelijke stoot. Ze voelde zijn ritme veranderen, onregelmatiger worden, zijn ademhaling werd een rauwe hijging in haar oor. Zijn greep op haar heupen werd van staal.
“Nu… Aziza… krijg het nu,” gromde hij, zijn stem gebroken.
En toen kwam het: een diepe, pulserende uitbarsting in haar binnenste. Ze voelde de hete vloed van zijn zaad haar vullen, een vloedgolf van intense, bezittelijke warmte die haar eigen climax ontketende. Het golfde door haar heen, een stroom van elektrische verlichting die haar benen deed verzwakken en een stille, schokkerige kreet uit haar keel perste. Hij bleef tegen haar aan gedrukt, zijn lichaam trillend, terwijl de laatste schokken van zijn verlossing door hen beiden heen spoelden, weggespoeld door het eindeloze water van de douche, een tijdelijke, heilige verbinding in de stoom.
Dan voelde ze dat hij zich terugtrok uit haar. Hij nam de zeep en waste zijn lul.
Peter trok zich terug, zijn ademhaling nog zwaar. Het warme water spoelde over hen heen, spoelde de sporen van hun intensiteit weg. Hij nam een stap achteruit, zijn blik op haar gericht terwijl ze nog trillend tegen de tegelmuur leunde. Zonder een woord nam hij de zeep, schuimde zijn handen in en waste zich met efficiënte, praktische bewegingen, alsof hij een ritueel afsloot.
Hij draaide de kraan dicht. Het plotselinge stilvallen van het water was oorverdovend. Alleen het druipen van natte lichamen en de stille, vochtige lucht vulden de ruimte. Hij opende de douchedeur en stapte eruit, liet een natte voetafdruk achter op de badmat. Aziza bleef waar ze was, haar voorhoofd nog tegen de koele tegels, haar lichaam uitgeput en trillend van naweeën.
Ze hoorde het geruis van een handdoek. Toen, zijn stem, weer de kalme, beheerste toon die ze kende, maar met een ondertoon van tevredenheid. "Kom eruit."
Ze draaide zich om, haar benen voelden als rubber. Hij stond voor de grote beslagen spiegel en droogde zijn haar af, zijn profiel een scherpe lijn in de vochtige lucht. Zijn ogen vingen de hare in de reflectie. Een kleine, bijna onzichtbare glimlach speelde om zijn lippen.
"Je hebt goed gedaan," zei hij, terwijl hij de handdoek over zijn schouders legde. "Je verdient een beloning."
Aziza's hart maakte een sprong. Een beloning. Die waren zeldzaam en kostbaar.
"Hij wees naar de natte douchevloer waar ze nog steeds stond. "Daar. Ga zitten. Bevredig jezelf. Ik wil het zien."
Een vlaag van intense schaamte, vermengd met prikkelende opwinding, golfde door haar heen. Dit was nog intiemer, nog blootgevender dan alles wat daarvoor was gekomen. Maar het was een bevel, en het was een geschenk. Haar gehoorzaamheid was instinctief.
Langzaam zakte ze door haar knieën, nu op de harde, natte ondergrond van de douchebak. Het water dat nog in kleine plasjes stond, koelde tegen haar huid. Voor hem. Altijd voor hem. Ze sloot haar ogen even, maar zijn stem klonk, luid en duidelijk.
"Ogen open. Kijk naar mij."
Haar ogen gingen meteen open. Hij had zich omgedraaid, leunde nonchalant tegen de wastafel, zijn armen over elkaar geslagen. De handdoek hing los om zijn heupen. Zijn blik was zwaar, observerend, alomtegenwoordig.
Met trillende vingers ging ze naar beneden. Haar eigen natte, gevoelige vlees reageerde onmiddellijk op haar aanraking, maar dit was anders. Dit was niet de eenzame, stille verlichting die ze soms zocht. Dit was een vertoning. Een offer. Elke aanraking werd intenser, betekenisvoller onder zijn waakzame blik. Ze vond een ritme, haar vingers bewogen over de gevoelige knop, terwijl haar andere hand haar borst kneep, haar hoofd achterover liet vallen tegen de koude tegels van de douchewand.
Haar ademhaling werd hijgend, haar blik gevangen in de zijne. Hij bewoog niet, sprak niet. Hij observeerde alleen, zijn ogen registreerden elke rilling, elke grimas van plezier die over haar gezicht trok. De kennis dat hij keek, dat hij dit aanzag als zijn recht en haar beloning, duwde haar sneller naar de rand. Haar bewegingen werden minder gecoördineerd, meer wanhopig.
"Laat het gaan," zei hij zacht, maar het klonk als een donderslag in de stille badkamer. "Laat me het zien."
Dat was het laatste duwtje. Een golf van extase brak over haar heen, feller en intenser dan wat ze alleen ooit had bereikt. Haar lichaam verkrampte, een stille schreeuw trok haar mond open terwijl de rillingen haar door elkaar schudden. Ze kon haar blik niet van de zijne afhouden, zag hoe zijn ogen donkerder werden van genoegen, van bezit.
Toen het voorbij was, zakte ze in elkaar, uitgeput en bevend, leunend tegen de muur. De kou van de tegels drong nu door in haar botten.
Peter knikte, een enkele, trage beweging van erkenning. Hij pakte een schone, droge handdoek van de verwarming, liep naar de douche en hield hem voor haar uit.
"Kom," zei hij, en zijn stem was nu bijna zacht. "Je hebt je beloning verdiend."
Hij hielp haar overeind, wikkelde de warme handdoek om haar heen en begon haar voorzichtig af te drogen, zijn bewegingen nu zorgzaam waar ze eerder veeleisend waren geweest. Het was dit contrast, deze tedere zorg na de intense overheersing, dat het diepst tot haar doordrong. Dit was hun dynamiek in zijn volle, overweldigende cirkel: totale overgave, totale controle, en uiteindelijk, de stille, bevestigende genade van zijn goedkeuring.
On knees. Naked. Bathroom. Now.
De letters brandden zich op haar netvlies. Haar ademhaling versnelde. Zonder aarzelen stond ze op, haar zomerjurk gleed soepel van haar schouders naar een zacht hoopje op de vloer. De koele avondlucht kietelde over haar blote huid terwijl ze de stilte van de slaapkamer verruilde voor de koelere, vochtige atmosfeer van de badkamer. De grote spiegels besloegen al een beetje, een teken dat de verwarming aan stond, voor hem. Ze zakte op haar knieën op het pluizige, witte badmatje, handen op haar dijen, rug recht, blik gericht op de deur. Het wachten begon.
Elke seconde leek getrokken van taai snoep, langzaam smeltend. Haar gedachten tuimelden over elkaar heen. Zou hij streng zijn? Zou hij tevreden zijn? De opwinding in haar eigen lichaam groeide met elke tik van de klok in de hal, een diepe, pulserende verwachting. Toen, eindelijk, het geluid van een sleutel in de voordeur. Zware stappen in de hal. Haar spieren spanden zich, maar ze bleef roerloos, een standbeeld van gehoorzaam verlangen.
De badkamerdeur zwaaide open. Peters imposante silhouet vulde de opening. Zijn ogen, donker en intens, gleden over haar naakte vorm, van haar opgestoken, donkere haar tot haar geknielde houding. Een grimmige tevredenheid speelde om zijn mond, maar hij sprak niet. Hij negeerde haar. Volledig. Alsof ze slechts een meubelstuk was.
Met gecontroleerde, bijna rituele bewegingen kleedde hij zich uit. Zijn jas, zijn overhemd, zijn brok… elk kledingstuk werd zorgvuldig opgehangen of neergelegd. Zijn lichaam, krachtig en gespierd, werd blootgelegd. Aziza’s blik bleef strak op de deur gericht, maar uit haar ooghoeken nam ze alles in zich op. De spanning steeg tot een bijna ondraaglijk niveau. Toen draaide hij de douchekraan open. Stoom vulde snel de ruimte, waardoor de spiegels ondoordringbaar wit werden.
De glazen deur van de douche klikte dicht. Het geluid van het stromende water, het beeld van zijn vage contour achter het beslagen glas, was een kwelling. Aziza bleef knielen, de warme, vochtige lucht om haar heen, haar huid bedekt met een laagje condens. Haar knieën begonnen te prikken, maar ze bewoog niet. Ze was er voor hem. Om te wachten. Om te gehoorzamen.
Een eeuwigheid leek voorbij te gaan. Alleen het gestage geruis van het water. Toen, plotseling, zijn stem, laag en bevelend, boven het geluid uit: “Kom.”
Het woord was een elektrische schok. Haar lichaam schoot in actie. Ze stond op, haar benen tintelden na het lang knielen, en schoof de douchedeur open. Een golf van hete stoom en waterdruppels omhulde haar. Peter stond onder de straal, zijn hoofd achterover, ogen gesloten. Het water stroomde over zijn brede schouders en gespannen rug.
“Hier,” bromde hij, zonder haar aan te kijken.
Aziza zakte weer op haar knieën, nu op de natte douchevloer. Het warme water drong meteen door in haar haar en liep over haar gezicht. Haar handen vouwden zich op haar rug. Ze keek omhoog, naar zijn lichaam dat boven haar uittorende.
“Bevredig me,” zei hij, zijn stem ruw van verlangen. “Ik heb verlossing nodig.”
Aziza leunde naar voren, haar ogen gesloten, en nam hem in haar mond. De vertrouwde smaak, het gevoel van hem, de totale overgave vulde haar met een diep gevoel van doel. Haar wereld werd teruggebracht tot dit: het geluid van het water, de stoom, de stevige greep in haar haar die haar bewegingen leidde. Ze verloor zichzelf in het ritme, in de dienstbaarheid, gedreven door zijn grommen van goedkeuring.
Toen, net toen een ritme was ontstaan, trok hij haar abrupt weg.
“Anders,” commandeerde hij, zijn stem verstikt. “Nu.”
De stem van Peter, een lage, verstikte bevel in het watergedruis, was een directe opdracht die diep in Aziza’s kern resoneerde. Haar overgave was totaal, haar focus versmald tot zijn behoefte, zijn genoegen. Toen hij zich omdraaide en zijn handen tegen de tegels plaatste, wist ze, ondanks dat ze dit nog nooit gedaan had, wat er van haar verwacht werd.
Ze boog zich naar voren, de warme straal van de douche langs haar slapen en nek. Eerst was er alleen de zoute smaak van zijn huid en het water, de harde spieren van zijn billen onder haar handen. Voorzichtig, bijna eerbiedig, liet ze de punt van haar tong langs het diepe pad tussen zijn billen glijden. Het was een tastende verkenning, een geheime dienstbaarheid die haar eigen opwinding tot een withete gloed maakte. Ze voelde zijn spieren opspannen, een diepe trilling die door hem heen ging.
“Dieper,” gromde hij, zijn stem ruw.
Ze gehoorzaamde. Met beide handen, haar vingers spreidde ze voorzichtig de volle rondingen van zijn achterwerk uit elkaar, blootstellend wat er verborgen lag. Het intieme, gekreukelde sterretje werd zichtbaar, gevoelig en privé. Haar adem stokte even bij het vertoon van zo’n totale blootgave. Toen concentreerde ze al haar aandacht op dat ene plekje. Ze omcirkelde het met de uiterste tip van haar tong, eerst zacht, dan met meer druk, een vloeiende, aanhoudende beweging die bedoeld was om te kalmeren en te prikkelen.
Peters gegrom werd luider, een rauwe, goedkeurende klank die rechtstreeks naar haar eigen kern leek te echoën. Het voedde haar, gaf haar moed. Ze smachtte naar meer van dat geluid, naar de bevestiging dat zij degene was die hem deze verlossing kon geven. Ze veranderde haar aanval, probeerde met de gespitte, stevige punt van haar tong voorzichtig binnen te dringen. Het was een weerbarstige, intieme penetratie, een duwen tegen weerstand die hem een diepe, gutturale kreet ontlokte. Het geluid joeg een rilling van triomfantelijke voldoening door haar heen. Ze probeerde het opnieuw, vasthoudend, tot ze een klein beetje toegang won, een hint van binnenste warmte.
Plotseling trok hij zich terug. Zijn hand greep ruw in haar haar en trok haar omhoog. “Genoeg,” hijgde hij, zijn ogen donker van een onbedwingbaar verlangen. “Tegen de muur. Benen wijd. Nu.”
Haar hart bonsde tegen haar ribben. Op wiebelige benen kwam ze overeind, de wereld even een draaiende mist van stoom en sensatie. Ze deed wat hij zei, plaatste haar handpalmen tegen de koele, natte tegels, spreidde haar voeten. De lucht was dik van vocht en anticipatie. Ze voelde hem dichtbij komen, zijn lichaam warm en druipend tegen haar rug.
Toen voelde ze het: de stevige, onmiskenbare druk van zijn erectie, glijdend tussen de natte globes van haar eigen achterwerk. Hij zocht, blindelings geleid door verlangen en vertrouwdheid. De zachte, gevoelige punt van zijn eikel duwde en gleed, zoekend naar haar eigen sterretje, net zo intiem en toegankelijk gemaakt door hun voorspel. De sensatie was overweldigend: de combinatie van zijn hardheid tegen haar gevoeligste plek, de totale blootstelling, het weten wat er komen ging.
Toen vond hij het. Er was een moment van perfecte, scherpe stilte, afgezien van het gestage geruis van het water. Ze voelde de brede, botte druk tegen haar nauwe opening, een uitdaging, een belofte. Hij duwde, niet hard maar met onweerlegbare intentie, en het weerhield even voordat het gaf. Een brandende, verscheurende sensatie van penetratie vulde haar, een volheid die zowel overweldigend als extatisch was. Hij verstijfde even, liet haar aan de nieuwe, intense volheid wennen, voordat hij begon te bewegen.
Zijn tempo was niet zacht. Het was een ritmische, krachtige aandrang, elke stoot duwde haar handen harder tegen de tegels. Het water stroomde over hun samengevoegde lichamen, de smeermiddel van hun passie. De pijn vermengde zich met een zo diep plezier dat het haar adam afsnoepte. Dit was het hoogtepunt van haar dienstbaarheid: genomen worden, gebruikt worden voor zijn verlossing, haar eigen lichaam als een altaar voor zijn verlangen.
Haar eigen opwinding klom naar een hoogtepunt, gesmeed door elke diepe, bezittelijke stoot. Ze voelde zijn ritme veranderen, onregelmatiger worden, zijn ademhaling werd een rauwe hijging in haar oor. Zijn greep op haar heupen werd van staal.
“Nu… Aziza… krijg het nu,” gromde hij, zijn stem gebroken.
En toen kwam het: een diepe, pulserende uitbarsting in haar binnenste. Ze voelde de hete vloed van zijn zaad haar vullen, een vloedgolf van intense, bezittelijke warmte die haar eigen climax ontketende. Het golfde door haar heen, een stroom van elektrische verlichting die haar benen deed verzwakken en een stille, schokkerige kreet uit haar keel perste. Hij bleef tegen haar aan gedrukt, zijn lichaam trillend, terwijl de laatste schokken van zijn verlossing door hen beiden heen spoelden, weggespoeld door het eindeloze water van de douche, een tijdelijke, heilige verbinding in de stoom.
Dan voelde ze dat hij zich terugtrok uit haar. Hij nam de zeep en waste zijn lul.
Peter trok zich terug, zijn ademhaling nog zwaar. Het warme water spoelde over hen heen, spoelde de sporen van hun intensiteit weg. Hij nam een stap achteruit, zijn blik op haar gericht terwijl ze nog trillend tegen de tegelmuur leunde. Zonder een woord nam hij de zeep, schuimde zijn handen in en waste zich met efficiënte, praktische bewegingen, alsof hij een ritueel afsloot.
Hij draaide de kraan dicht. Het plotselinge stilvallen van het water was oorverdovend. Alleen het druipen van natte lichamen en de stille, vochtige lucht vulden de ruimte. Hij opende de douchedeur en stapte eruit, liet een natte voetafdruk achter op de badmat. Aziza bleef waar ze was, haar voorhoofd nog tegen de koele tegels, haar lichaam uitgeput en trillend van naweeën.
Ze hoorde het geruis van een handdoek. Toen, zijn stem, weer de kalme, beheerste toon die ze kende, maar met een ondertoon van tevredenheid. "Kom eruit."
Ze draaide zich om, haar benen voelden als rubber. Hij stond voor de grote beslagen spiegel en droogde zijn haar af, zijn profiel een scherpe lijn in de vochtige lucht. Zijn ogen vingen de hare in de reflectie. Een kleine, bijna onzichtbare glimlach speelde om zijn lippen.
"Je hebt goed gedaan," zei hij, terwijl hij de handdoek over zijn schouders legde. "Je verdient een beloning."
Aziza's hart maakte een sprong. Een beloning. Die waren zeldzaam en kostbaar.
"Hij wees naar de natte douchevloer waar ze nog steeds stond. "Daar. Ga zitten. Bevredig jezelf. Ik wil het zien."
Een vlaag van intense schaamte, vermengd met prikkelende opwinding, golfde door haar heen. Dit was nog intiemer, nog blootgevender dan alles wat daarvoor was gekomen. Maar het was een bevel, en het was een geschenk. Haar gehoorzaamheid was instinctief.
Langzaam zakte ze door haar knieën, nu op de harde, natte ondergrond van de douchebak. Het water dat nog in kleine plasjes stond, koelde tegen haar huid. Voor hem. Altijd voor hem. Ze sloot haar ogen even, maar zijn stem klonk, luid en duidelijk.
"Ogen open. Kijk naar mij."
Haar ogen gingen meteen open. Hij had zich omgedraaid, leunde nonchalant tegen de wastafel, zijn armen over elkaar geslagen. De handdoek hing los om zijn heupen. Zijn blik was zwaar, observerend, alomtegenwoordig.
Met trillende vingers ging ze naar beneden. Haar eigen natte, gevoelige vlees reageerde onmiddellijk op haar aanraking, maar dit was anders. Dit was niet de eenzame, stille verlichting die ze soms zocht. Dit was een vertoning. Een offer. Elke aanraking werd intenser, betekenisvoller onder zijn waakzame blik. Ze vond een ritme, haar vingers bewogen over de gevoelige knop, terwijl haar andere hand haar borst kneep, haar hoofd achterover liet vallen tegen de koude tegels van de douchewand.
Haar ademhaling werd hijgend, haar blik gevangen in de zijne. Hij bewoog niet, sprak niet. Hij observeerde alleen, zijn ogen registreerden elke rilling, elke grimas van plezier die over haar gezicht trok. De kennis dat hij keek, dat hij dit aanzag als zijn recht en haar beloning, duwde haar sneller naar de rand. Haar bewegingen werden minder gecoördineerd, meer wanhopig.
"Laat het gaan," zei hij zacht, maar het klonk als een donderslag in de stille badkamer. "Laat me het zien."
Dat was het laatste duwtje. Een golf van extase brak over haar heen, feller en intenser dan wat ze alleen ooit had bereikt. Haar lichaam verkrampte, een stille schreeuw trok haar mond open terwijl de rillingen haar door elkaar schudden. Ze kon haar blik niet van de zijne afhouden, zag hoe zijn ogen donkerder werden van genoegen, van bezit.
Toen het voorbij was, zakte ze in elkaar, uitgeput en bevend, leunend tegen de muur. De kou van de tegels drong nu door in haar botten.
Peter knikte, een enkele, trage beweging van erkenning. Hij pakte een schone, droge handdoek van de verwarming, liep naar de douche en hield hem voor haar uit.
"Kom," zei hij, en zijn stem was nu bijna zacht. "Je hebt je beloning verdiend."
Hij hielp haar overeind, wikkelde de warme handdoek om haar heen en begon haar voorzichtig af te drogen, zijn bewegingen nu zorgzaam waar ze eerder veeleisend waren geweest. Het was dit contrast, deze tedere zorg na de intense overheersing, dat het diepst tot haar doordrong. Dit was hun dynamiek in zijn volle, overweldigende cirkel: totale overgave, totale controle, en uiteindelijk, de stille, bevestigende genade van zijn goedkeuring.
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Meran, 30 jaar. Wil je weten wat er nog schuilgaat? Op mijn prive pagina deel ik ondeugende gedachten en ontdekken we samen de spanning...
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
MagicBea (32)
Arelyoke (45)
Saarientje (25)
Kickbox (24)