John In Parijs - 1

Het was een van die zwoele dinsdagavonden in Amsterdam waar de lucht nog dik was van de hitte van de dag, maar de eerste koelte van het IJ voorzichtig de grachten in kroop. In de beslotenheid van een herenhuis aan de Keizersgracht, waar het interieur bestond uit een gewaagde mix van modern marmer en antiek eikenhout, heerste een sfeer van triomf. De zware, fluwelen gordijnen waren halfgesloten om de buitenwereld op afstand te houden, terwijl binnen het ijs zachtjes tegen het kristal van de whiskyglazen klonk.

John zat achterovergeleund in een diepe, cognackleurige lederen fauteuil. Hij was tweeëntwintig, maar bezat een natuurlijke kalmte die hem ouder deed lijken. Het lamplicht viel precies zo op zijn gezicht dat de scherpe lijnen van zijn kaak en zijn blonde, door de zon gebleekte haar werden geaccentueerd.

Hij keek met een lichte glimlach naar zijn drie vrienden, die aan de massieve tafel in het midden van de kamer zaten. Thomas, Daan en Rick waren die avond luidruchtiger dan normaal. Er was een succes gevierd, een deal die die middag was beklonken, maar de werkelijke reden voor hun uitgelaten stemming zat in de fauteuil tegenover hen.

Thomas, de onbetwiste leider van de groep en erfgenaam van een vastgoedimperium, hief zijn glas in de richting van John. Hij keek zijn vriend met een mengeling van jaloezie en oprechte bewondering aan. Hij herinnerde zich het afgelopen weekend in Monaco nog te goed. Terwijl zij zich blind hadden gestaard op de getallen en de zakelijke contacten, was John simpelweg het dek van het jacht op gelopen. Zonder een spoor van moeite had hij de aandacht getrokken van een groep invloedrijke gasten, waaronder de dochters van een Franse mediatycoon, waardoor de avond was veranderd van een stijve zakelijke bijeenkomst in een legendarisch feest. Het was John die de deuren opende die voor geld alleen gesloten bleven.

Met een plechtig gezicht schoof Daan een zware, handgemaakte koffer van Italiaans leer over het tafelblad naar John toe. De kamer viel even stil. Daan vertelde met een stem die warm was van de vriendschap dat ze hadden nagedacht over een manier om hem te bedanken. Niet alleen voor Monaco, maar voor het feit dat hij de motor was achter hun sociale succes. Hij was de magneet die alles in beweging zette, de man die hen meenam in zijn kielzog van dames, schoonheid en exclusiviteit.

John boog zich voorover en opende de koffer. De geur van nieuw leer en exclusieve stoffen steeg op. Bovenop de zorgvuldig gevouwen kleding lag een dikke, crèmekleurige envelop. Hij pakte de envelop aan en haalde er een handgeschreven brief en een set goudkleurige vouchers uit. Terwijl hij de woorden las, voelde hij de blikken van zijn vrienden op zich rusten. Ze hadden een suite geboekt in Le Bristol in Parijs. Alles was vooruitbetaald: de reis, het verblijf, de diners en zelfs een credit card met onbeperkt budget voor de activiteiten.

Het was een koninklijk gebaar. Rick grapte dat Parijs waarschijnlijk nooit meer hetzelfde zou zijn als John eenmaal over de drempel van het hotel stapte, maar onder de grap school de erkenning dat John dit verdiende. Hij was hun geheime wapen, de man die de wereld mooier maakte voor degenen die om hem heen stonden. John keek op van de papieren en zocht de ogen van zijn vrienden. Hij wist dat dit weekend niet alleen om ontspanning zou gaan. Het was een test van zijn krachten in de meest elegante stad ter wereld. Hij beloofde hen dat hij de Parijse nachten eer aan zou doen en dat de verhalen die hij mee terug zou nemen, hun investering meer dan waard zouden zijn.

De Thalys had John met een zijdezachte snelheid door het Noord-Franse landschap gevoerd. Terwijl de wereld buiten in een waas van groen en grijs voorbijschoot, had hij in de stilte van de eersteklas wagon nagedacht over de verwachtingen van zijn vrienden. Hij wist wat zijn rol was. Hij was de estheet, de man die de scherpe kantjes van het leven wist te polijsten tot iets glanzends. Toen de trein met een zucht tot stilstand kwam onder de ijzeren overspanning van Gare du Nord, stond de chauffeur al te wachten met een discreet bordje waarop zijn naam stond.

De rit door de Parijse straten voelde als een prelude. De stad was gehuld in een goudkleurige middagzon die weerkaatste op de gevels van de haussmanniaanse gebouwen. Toen de zwarte limousine de Rue du Faubourg Saint-Honoré inreed en stopte voor de statige entree van Le Bristol, wist John dat het spel begonnen was. De portiers in hun onberispelijke uniformen knikten met een vanzelfsprekendheid die suggereerde dat John hier thuishoorde.

In de lobby hing de geur van verse bloemen en de ingetogen luxe die alleen hotels van dit kaliber kunnen uitstralen. De check-in verliep geruisloos; zijn vrienden hadden alles tot in de kleinste details geregeld. De conciërge overhandigde hem de zware sleutel van suite 703 met een lichte buiging.

Toen John de deur van zijn suite opende, viel het licht door de kamerhoge ramen breed naar binnen. De ruimte was een eerbetoon aan de klassieke Franse elegantie. De muren waren bekleed met zijden behang in een zachte crèmekleur en de meubels waren bewerkt met bladgoud en verfijnd houtsnijwerk. Op een lage tafel van mahoniehout stond een zilveren emmer met een fles Dom Pérignon op ijs, geflankeerd door een schaal met verse aardbeien.

John liep naar het balkon en keek uit over de daken van Parijs. In de verte glinsterde de punt van de Eiffeltoren. Hij voelde de vrijheid van de stad en de onbeperkte mogelijkheden van het budget dat hem was toebedeeld. Hij opende de lederen koffer die Daan hem had gegeven en bekeek de nieuwe kledingstukken: linnen overhemden van Charvet, een donkerblauw pak van Anderson & Sheppard en zijden dassen die zacht aanvoelden tussen zijn vingers.

Hij schonk zichzelf een glas champagne in en liet de eerste koude slok over zijn tong glijden. De stilte in de suite werd alleen onderbroken door het gedempte geluid van het verkeer diep beneden hem. Hij nam de tijd om zich te wassen in de marmeren badkamer, waar de kranen glommen als juwelen.

Hij wist dat de avond nog jong was, maar dat de eerste stap in Parijs altijd een stap van observatie was. Hij kleedde zich met zorg aan, koos voor een lichtgrijs colbert dat zijn schouders accentueerde en liep naar beneden, richting de bar.

De hotelbar van Le Bristol was op dit uur een smeltkroes van de internationale elite. Het was hier dat de paden van de machtigen en de schone schijnenden elkaar kruisten. John nam plaats op een van de hoge krukken en bestelde een droge martini. Hij had geen haast. Hij wist dat de aandacht vanzelf naar hem toe zou trekken, zoals metaalslijpsel naar een magneet. En daar, in de hoek van de bar, zag hij haar voor het eerst zitten.

In de hoek van de bar, omhuld door de warme gloed van de koperen wandarmaturen, zat ze.

Ze zat daar niet zomaar; ze bezat de ruimte. Ze was gekleed in een jurk van donkergroen fluweel die bij elke ademhaling de kleur van diep zeewater aannam.

Haar aanwezigheid was zo dominant dat de rest van de bar slechts decor leek te zijn voor haar persoonlijkheid. Ze was ongeveer vijftig jaar oud, een leeftijd waarop schoonheid niet langer een toevalstreffer van de natuur is, maar een bewuste keuze, gecultiveerd door jaren van discipline en de allerbeste zorg die geld kon kopen.

Haar echtgenoot zat naast haar. Hij was een man die de tachtig reeds gepasseerd moest zijn. Zijn broze gestalte in het onberispelijke, handgemaakte pak vormde een schril contrast met de vitaliteit die zij uitstraalde. Hij staarde met een afwezige, maar milde blik in zijn glas cognac, alsof hij slechts de bewaker was van een schat die hij zelf niet meer kon gebruiken.

John draaide zijn martiniglas langzaam rond tussen zijn vingers. Hij voelde haar blik nog voordat hij haar aankeek. Het was een blik die hij kende: de onderzoekende, bijna taxerende manier waarop mensen met grote rijkdom kijken naar iets dat ze aan hun collectie zouden willen toevoegen. Toen hij zijn hoofd draaide, ontmoetten hun ogen elkaar. In de hare zag hij een gevaarlijke mengeling van verveling en een plotselinge, vlijmscherpe interesse.

Zij was behangen met juwelen die bij elke subtiele beweging het licht vingen. Om haar hals droeg ze een collier van smaragden, omringd door diamanten die zo groot waren dat ze bijna obsceen zouden zijn geweest als ze niet met zo’n natuurlijke hautaine onverschilligheid werden gedragen. Haar lippen waren gestift in een kleur die het midden hield tussen bloed en purper, en haar ogen waren zwaar aangezet met een donkere schaduw die haar blik iets roofdierachtigs gaf.

John hield haar blik vast. Hij glimlachte niet. Hij wist dat een man van zijn leeftijd in dit soort kringen vaak werd gezien als een speeltje of een accessoire, en hij weigerde die rol direct te aanvaarden. Hij knikte haar bijna onmerkbaar toe, een teken van erkenning tussen gelijken, ondanks het enorme leeftijdsverschil. De vrouw reageerde door haar kin iets op te tillen, een uitdaging die door de kamer vibreerde.

De oude man naast haar merkte de spanning niet op. Hij was verzonken in zijn eigen herinneringen, of misschien in de berekeningen van zijn vermogen. Elara, zoals John haar later die avond zou horen noemen, wenkte de ober met een vinger die schitterde van de ringen. Ze fluisterde hem iets toe zonder haar ogen van John af te wenden.

Enkele ogenblikken later stond de ober naast John. Hij boog zich discreet voorover en zei op gedempte toon dat de dame in de hoek hem vroeg of de martini aan deze bar kon tippen aan de dranken die men gewoonlijk op de jachten in Monaco serveerde. Het was een openingszet, een manier om hem te laten weten dat ze hem had geanalyseerd en dat ze wist dat hij niet zomaar een toerist was.

John nam een kalme slok van zijn martini, liet de gin even op zijn tong rusten en antwoordde de ober zonder aarzeling: "Vertel de dame dat de kwaliteit van de drank vaak ondergeschikt is aan de kwaliteit van de conversatie waarvoor hij de brandstof vormt."

De ober bracht de boodschap over. John zag hoe Elara's lippen zich krulden in een dunne, intrigerende glimlach. Ze fluisterde weer iets tegen haar echtgenoot, die met een vermoeid maar toestemmend knikje opstond. Terwijl hij langzaam en ietwat wankel richting de liften liep, bleef zij zitten. Ze was nu alleen in haar hoekje, een koningin die op haar troon wachtte.

De uitdaging was neergelegd. John wist dat hij zijn koffer met nieuwe kleren en de betaalde luxe van zijn vrienden nu moest waarmaken. Hij stond op van zijn barkruk, streek zijn colbert glad en liep met de zelfverzekerde tred van een man die weet dat hij verwacht wordt, naar haar toe.

John bleef op een armlengte afstand van het tafeltje staan. De geur van haar parfum was hier sterker; een bedwelmende mix van amber en wierook die de zuurstof uit de directe omgeving leek te verdringen. Hij wachtte tot zij als eerste sprak, een tactische stilte die de machtsverhoudingen in evenwicht hield.

Ze nam een langzame slok van haar drankje, haar ogen gleden over zijn gestalte, van de zorgvuldig gestileerde blonde lokken tot aan de glans van zijn schoenen. De smaragden om haar hals leken zwaarder te worden naarmate de stilte langer duurde.

"Je hebt een gevaarlijke mate van zelfvertrouwen voor iemand die nauwelijks de leeftijd heeft om de geschiedenis van dit hotel te begrijpen," zei ze eindelijk. Haar stem was hees, een geluid dat deed denken aan zijde over ruw hout. "Ga zitten, John. Ik neem aan dat de naam die op je reservering staat ten minste echt is."

John nam plaats tegenover haar, de lederen bank veerde nauwelijks mee. Hij leunde niet achterover, maar hield zijn rug recht, zijn handen rustig gevouwen op de tafel. "Namen zijn in een stad als Parijs vaak slechts een suggestie," antwoordde hij kalm. "Wat telt is de indruk die men achterlaat nadat men de kamer heeft verlaten. En wat betreft mijn leeftijd; die stelt mij in staat om met een frisse blik naar tradities te kijken die anderen slechts als een last dragen."

Elara lachte, een kort en droog geluid. "Tradities zoals een huwelijk met een man die drie keer jouw leeftijd is?" Ze knikte even in de richting van de liften waar haar echtgenoot was verdwenen. "Mijn man is een verzamelaar. Hij heeft altijd oog gehad voor zeldzame objecten. Maar hij is vergeten dat objecten, hoe kostbaar ook, gaan glanzen door wrijving, niet door ze achter glas te bewaren."

Ze leunde iets naar voren, waardoor de diamanten in haar collier zachtjes tegen elkaar tikten. "Mijn naam is Elara. En ik ben op zoek naar wrijving, John. Ik zag je bij de bar en ik vroeg me af: ben je hier omdat je het je kunt veroorloven, of ben je hier omdat iemand anders heeft besloten dat jij de perfecte decoratie bent voor dit decor?"

John voelde hoe de uitdaging door de ruimte sneed. Hij keek haar recht in de ogen, zonder weg te kijken voor de intensiteit van haar blik. "Ik ben hier als een geschenk," zei hij, zijn stem lager nu. "Een eerbetoon van vrienden die begrijpen dat sommige talenten beloond moeten worden met de juiste omgeving. Ik ben geen decoratie, Elara. Ik ben de reden waarom mensen naar het decor kijken."

Er viel een geladen stilte. De ober kwam langs om hun glazen aan te vullen, maar Elara wuifde hem weg zonder haar blik van John af te wenden. Ze legde haar hand op de tafel, de grote smaragd aan haar vinger glinsterde als een groen oog.

"Je vrienden hebben een goede smaak," zei ze zacht. "Maar Parijs is een harde stad voor geschenken. Ze worden vaak uitgepakt en daarna weer vergeten."

"Dat hangt ervan af wie de strik losmaakt," antwoordde John.

Hij zag hoe haar ademhaling versnelde. De arrogantie die hij tentoonspreidde was precies de prikkel waar ze op hoopte. Ze was de beleefde gesprekken van de Parijse beau monde zat; ze verlangde naar de rauwe eerlijkheid van iemand die niets te verliezen had omdat alles al voor hem betaald was.

"Ik ga naar mijn suite," zei ze plotseling, terwijl ze haar handtas pakte. Ze stond op in één vloeiende beweging, de fluwelen jurk ritselde om haar benen. "Mijn man slaapt diep na zijn cognac. Het zou een zonde zijn om deze conversatie te laten sterven in een publieke bar."

Ze liet een klein, goudkleurig kaartje op de tafel liggen en liep weg zonder nog een keer om te kijken. John pakte het kaartje op. Er stond geen tekst op, alleen een nummer in reliëf: 805. Eén verdieping boven hem.

Hij bleef nog een moment zitten, de Martini in zijn glas was nu volledig stilgevallen. Hij wist dat hij zojuist een grens was overgestoken die zijn vakantie in Parijs zou veranderen van een luxe uitje in een riskant machtsspel. Hij dronk zijn glas in één teug leeg, liet een royaal biljet achter op de tafel en liep naar de liften.

John keerde terug naar zijn eigen suite op de zevende verdieping. De kamer voelde nu anders aan; de statige rust van de Franse inrichting vormde slechts nog de achtergrond voor de adrenaline die door zijn aderen joeg. Hij wist dat hij op een kantelpunt stond. In de spiegel van de marmeren badkamer bekeek hij zijn eigen reflectie. De blonde lokken zaten nog steeds moeiteloos in model, maar zijn ogen stonden scherper, donkerder. Hij zag geen tweeëntwintigjarige jongen die toevallig geluk had gehad; hij zag de man die zijn vrienden in hem zagen: de magneet, de veroveraar.

Hij waste zijn gezicht met ijskoud water om de laatste restjes van de martini-roes te verdrijven. De voorbereiding was voor hem een ritueel. Hij trok zijn colbert uit en wierp het op het met zijde beklede bed. Hij koos voor een zwart zijden overhemd uit de koffer van zijn vrienden, liet de bovenste knoopjes open en rolde de mouwen net iets op, precies genoeg om de contouren van zijn onderarmen te tonen. Hij spoot een fractie van een zware, houtachtige geur op zijn polsen – een geur die niet smeekte om aandacht, maar deze opeiste.

Terwijl hij daar stond, voelde hij de macht van het vooruitbetaalde budget. Hij hoefde zich geen zorgen te maken over de consequenties van de nacht, over de prijs van de drank of het risico van zijn positie. Alles was geëffend. De enige variabele was zijn eigen kunnen.

Hij verliet suite 703 en liep naar de lift. De gangen van Le Bristol waren bedekt met dikke tapijten die elk geluid van zijn voetstappen absorbeerden, wat de sfeer van geheimhouding versterkte. De lift bracht hem naar de achtste verdieping. De gang daar leek nog stiller, nog exclusiever. Hij zocht naar nummer 805.

Toen hij voor de zware, witgelakte deur stond, aarzelde hij geen moment. Hij klopte drie keer, kort en beheerst.

De deur werd bijna onmiddellijk geopend, alsof ze vlak achter de drempel had staan wachten. Elara stond daar, maar het beeld van de bar was vervangen door iets dat veel intiemer en gevaarlijker was. Ze had de groene fluwelen jurk ingeruild voor een lange peignoir van marineblauwe zijde die tot op de grond viel. Haar haren, die eerder zo strak in model zaten, vielen nu in losse, glanzende golven over haar schouders.

De suite was slechts verlicht door een paar verspreide schemerlampen en het flauwe schijnsel van de stad dat door de halfopen gordijnen naar binnen viel. Er hing een zware, bijna bedwelmende geur van bloemen en de amberachtige parfum die hij eerder al had opgemerkt.

"Je bent precies op tijd," zei ze zacht, terwijl ze opzij stapte om hem binnen te laten. "Ik begon me al af te vragen of de jonge god van de zevende verdieping misschien toch last had gekregen van hoogtevrees."

John stapte over de drempel en hoorde hoe de deur achter hem in het slot viel. Hij bevond zich nu in haar domein. De kamer was gevuld met persoonlijke bezittingen – een openstaande juwelendoos, een sjaal die over een stoel was geworpen – wat de indruk wekte dat hij een wereld was binnengedrongen die verboden terrein was voor buitenstaanders.

Hij keek haar recht aan. "Hoogtevrees is voor mensen die bang zijn om te vallen, Elara. Ik ben hier omdat ik de diepte juist wil opzoeken."

Ze liep naar een klein buffet waar een fles champagne in een zilveren koeler stond. Met haar rug naar hem toe, reikte ze naar de glazen. De zijde van haar peignoir spande zich over haar rug, de contouren van haar lichaam onthullend. Ze was opgemaakt met een precisie die suggereerde dat ze deze ontmoeting tot in de puntjes had geregisseerd. Haar ogen waren donker, haar lippen vochtig van de wijn die ze blijkbaar al gedronken had.

Ze draaide zich om met twee glazen in haar hand en liep op hem toe. Ze bleef vlak voor hem staan, zo dichtbij dat hij de warmte van haar lichaam kon voelen en de lichte trilling in haar ademhaling kon horen.

"De diepte is een gevaarlijke plek voor een geschenk," fluisterde ze, terwijl ze hem een glas overhandigde. "Weet je wel wat je hier doet, John? Weet je wat er gebeurt als de verzamelaar wakker wordt?"

"De verzamelaar slaapt," antwoordde John, terwijl hij het glas aannam maar het niet naar zijn lippen bracht. Hij zette het glas ongebruikt op de tafel naast hen neer. "En ik ben hier niet om over hem te praten. Ik ben hier omdat jij in die bar naar mij keek alsof je eindelijk iets had gevonden dat niet te koop is."

Elara hield haar hand op zijn borstkas, haar vingers gespreid over de zwarte zijde van zijn overhemd. Ze voelde het kalme, krachtige ritme van zijn hartslag en het leek haar eigen hart alleen maar sneller te doen jagen. John boog zich naar voren, zijn gezicht slechts millimeters van het hare verwijderd, totdat hij de warmte van haar adem op zijn lippen voelde.

Zonder een woord te zeggen, greep hij haar bij haar nek en trok haar naar zich toe. De kus was een explosie van opgespaarde spanning. Hun tongen vonden elkaar onmiddellijk in een gretige, bijna gevechtsachtige dans. Elara slaakte een zachte, verstikte kreet diep in haar keel, terwijl ze haar nagels in zijn schouders zette. John proefde de champagne en de zoete, donkere lippenstift, terwijl hij haar met haar rug tegen de koude wand van de suite duwde.

Terwijl hun lippen elkaar geen moment loslieten, gleden de handen van John naar de ceintuur van haar peignoir. Met een enkele, behendige beweging trok hij de zijden knoop los. De stof viel open, waardoor haar rijpe, weelderige lichaam werd onthuld. Onder de peignoir droeg ze slechts een flinterdunne, kanten beha die haar borsten meer accentueerde dan bedekte. De tepels waren door de klamme stof heen al duidelijk zichtbaar, hard en verlangend naar zijn aanraking.

John verbrak de kus en liet zijn blik langzaam over haar heen glijden. Elara stond daar, haar ademhaling zwaar en onregelmatig, haar borsten die ritmisch op en neer gingen. Zonder zijn ogen van de hare af te wenden, zette John zijn duimen onder de rand van de kanten cups. Met een kalme, maar dwingende beweging trok hij de beha omlaag, waardoor haar volle borsten volledig vrijkwamen. Ze waren prachtig gevormd, met de zware turgor van een vrouw die haar seksualiteit volledig omarmde. De donkere tepelhoven staken scherp af tegen haar lichte huid.

Hij pakte het glas champagne dat nog op de tafel stond. Met een uitdagende glimlach liet hij een paar koude druppels over haar rechterborst vallen. Elara kromp ineen door het plotselinge temperatuurverschil, maar haar ogen spuugden vuur. De druppels parelden over de ronding van haar borst, glinsterend in het schaarse licht.

John boog zijn hoofd. Hij gebruikte zijn tong om de vloeistof met lange, trage halen op te likken. Hij voelde de rillingen die door haar lichaam trokken bij elke aanraking. Toen de huid weer droog was, nam hij haar tepel volledig in zijn mond. Hij zoog er krachtig aan, terwijl hij met zijn tong cirkelvormige bewegingen maakte over de gevoelige top. Elara greep zijn blonde haar vast en drukte zijn hoofd tegen zich aan, haar heupen maakten onwillekeurige, stotende bewegingen tegen de zijne.

"Je bent onverzadigbaar," fluisterde ze hees, terwijl hij zijn aandacht verplaatste naar haar andere borst en ook die met dezelfde intensiteit bewerkte. De combinatie van zijn jeugdige gretigheid en de ervaren manier waarop hij haar lichaam bespeelde, bracht haar aan de rand van de afgrond.

Hij liet zijn handen verder zakken, over de zachte welving van haar buik naar de rand van haar slip. Met een korte ruk trok hij het kanten broekje naar beneden, tot op haar enkels. Elara stapte eruit, nu volledig naakt voor hem, de geur van haar opwinding mengde zich met de zware aroma's van de suite.

John rechtte zijn rug en begon zijn eigen kleren uit te trekken. Het zwarte overhemd belandde op de grond, gevolgd door zijn broek. Toen hij daar naakt tegenover haar stond, zijn lul stijf en kloppend van verlangen, zag hij de verbazing in haar ogen. Ze had veel gezien in haar leven, maar de rauwe, vitale kracht van de tweeëntwintigjarige John was een macht waar ze geen verweer tegen had.

Hij pakte haar hand en trok haar mee naar het grote bed, waar de zijden lakens koud en uitnodigend glansden in het duister.

John duwde haar zachtjes achterover op de zijden kussens. Het bed van Le Bristol was breed en zacht, maar de sfeer was allesbehalve rustgevend. Elara lag daar met haar benen gespreid, haar borsten zwaar opzij vallend, terwijl ze met een hongerige blik naar zijn stijve lul keek die boven haar uittorende.

John wist precies wat hij wilde. Hij ging op de rand van het bed zitten, zijn benen wijd, en keek haar dwingend aan. "Ik heb je de hele avond geobserveerd, Elara," zei hij met een lage stem. "Nu wil ik zien wat die mond van je waard is."

Zonder een spoor van aarzeling kwam ze overeind. Ze liet zich op haar knieën tussen zijn benen zakken op het dikke tapijt. Haar handen, nog steeds behangen met de smaragdgroene ringen, grepen zijn stevige dijen vast. Ze keek één moment omhoog, een blik van pure verstandhouding, en sloot toen haar lippen om de eikel van zijn lul.

John slaakte een diepe zucht en boog zijn hoofd achterover. Ze was ervaren; ze wist precies hoe ze haar tong moest gebruiken om de gevoelige rand te strelen terwijl ze hem diep in haar keel liet glijden. Het warme, vochtige gevoel van haar mond was een extatisch contrast met de koele lucht van de suite. Hij greep haar haren vast en stuurde haar bewegingen, zijn heupen ritmisch naar voren duwend.

Na enkele minuten trok hij haar omhoog. Hij wilde meer. Hij legde haar weer neer, maar ditmaal op haar rug aan het voeteneind van het bed. Hij spreidde haar benen wijd uit elkaar en duwde haar knieën richting haar schouders, waardoor haar natte, donkere kut volledig werd blootgelegd. De geur van haar opwinding was nu bedwelmend.

John boog zich over haar heen en begon haar met lange, natte halen van zijn tong te beffen. Hij concentreerde zich op haar clitoris, die gezwollen en knalrood tussen haar schaamlippen uitstak. Elara begon wild met haar hoofd te schudden, haar nagels groeven zich in de lakens. "Oh god, John... ja, daar!" gilde ze bijna. Hij versnelde zijn tempo, zijn tong werkte onvermoeibaar terwijl hij met zijn vingers haar borsten kneedde en haar tepels hard tussen zijn duim en wijsvinger rolde.

Het orgasme kwam met een ongekende kracht. Haar hele lichaam verstrakte, haar bekken spande zich aan en met een schokkend ritme spoot ze tegen zijn gezicht aan, terwijl ze ongecontroleerde geluiden maakte. John genoot van haar overgave; de trotse vrouw uit de bar was volledig gebroken door lust.

Terwijl ze nog trilde van de ontlading, gunde hij haar geen rust. Hij kwam omhoog, pakte zijn lul vast die nu glom van haar sappen, en zette de punt tegen haar natte ingang. Met één krachtige stoot prikte hij zijn lul diep in haar. Elara slaakte een luide kreet, niet van pijn, maar van de pure sensatie dat ze gevuld werd door zijn jeugdige kracht.

Hij begon haar hard en ritmisch te neuken, waarbij het geluid van hun lichamen die tegen elkaar sloegen de kamer vulde. Bij elke stoot dreef hij dieper in haar, genietend van de manier waarop haar strakke wanden zijn lul omsloten.

De slaapkamer was nu vergeven van de geur van seks, zweet en het zware parfum van Elara. John hield haar benen stevig vast terwijl hij zijn tempo steeds verder opvoerde. Zijn spieren stonden strak onder zijn gebruinde huid en bij elke krachtige stoot die hij in haar natte kut gaf, hoorde hij het ritmische geklets van hun lichamen tegen elkaar. Elara was volledig de controle kwijt; haar zorgvuldig aangezette make-up was uitgelopen, wat haar een rauwe, bijna dierlijke uitstraling gaf.

Ze klemde haar benen strak om zijn middel en trok hem met een enorme kracht naar zich toe, terwijl ze haar nagels diep in de spieren van zijn rug zette. "Harder, John! Verdomme, neuk me harder!" gilde ze hees tegen zijn borst. John voelde hoe zijn eigen climax zich als een kolkende vloedgolf in zijn onderbuik verzamelde. Hij liet zijn handen los van haar benen en greep haar volle tieten vast, waarbij hij haar tepels hard tussen zijn vingers kneep terwijl hij met korte, mokerslag-achtige stoten diep in haar bleef rammen.

De spanning in de kamer was bijna tastbaar. Elara’s wanden trokken zich in hevige spasmen rond zijn lul samen, een teken dat haar tweede orgasme zich aankondigde. Ze begon oncontroleerbaar te trillen en haar kreten werden luider, ongevoelig voor het feit dat haar echtgenoot slechts een kamer verderop lag.

John voelde dat hij de grens had bereikt. Hij boog zich voorover, zijn gezicht vlakbij het hare, en keek haar recht in haar verwijde pupillen terwijl hij zijn laatste, diepste stoten gaf.

Met een rauwe brul ontlaadde John zich diep in haar. Hij voelde hoe zijn hete sperma in krachtige golven tegen haar baarmoedermond spoot. Tegelijkertijd bereikte Elara haar hoogtepunt; ze verkrampte volledig, haar rug boog zich in een onmogelijke boog en met een laatste, schokkende ontlading spoot ze zijn naam uit terwijl ze hem met haar hele lichaam vastklemde.

Secondenlang bleven ze zo liggen, hijgend en bezweet, terwijl de echo van hun passie langzaam wegstierf in de luxe suite. John liet zich langzaam uit haar glijden en zakte naast haar neer op de verruïneerde zijden lakens. De stilte die volgde was zwaar en geladen. De 'Magneet' had zijn werk gedaan; de koningin van Parijs lag verslagen en verzadigd naast hem, terwijl de eerste tekenen van de dageraad de gordijnen begonnen te bleken.

De vroege ochtendzon sneed als een koud mes door de kieren van de gordijnen en wierp een streep licht over de chaos van het kingsize bed. De geur van seks hing nog zwaar in de kamer, een indringend mengsel van Johns jonge zweet en de resten van Elara’s parfum. John lag op zijn rug, zijn borstkas ging nog steeds rustig op en neer, terwijl Elara met haar gezicht in de kussens begraven lag, haar naakte huid glanzend van de nachtelijke inspanning.

Plotseling werd de stilte doorbroken door het geluid van een krakende deur. Het was niet de deur naar de gang, maar de verbindingsdeur naar de aangrenzende slaapkamer.

Het geluid van sloffende voetstappen op het dikke tapijt kwam langzaam dichterbij. Voordat John ook maar zijn hand naar de peignoir op de grond kon uitsteken, stond de stokoude echtgenoot in de deuropening. Hij droeg een gestreepte zijden pyjama die veel te ruim om zijn broze lichaam hing. Zijn ogen, troebel door de ouderdom maar plotseling vlijmscherp door de realiteit, dwaalden over het tafereel: de blonde, naakte jongeman die op de lakens van zijn vrouw lag, de sporen van sperma op haar dijen, en de algehele sfeer van brute ontlading.

John verstrakte, maar hij vluchtte niet. Hij ging langzaam rechtop zitten, zijn gespierde lichaam onbedekt, en keek de man recht aan. De stilte die volgde was bijna ondraaglijk. Elara werd wakker van de spanning, draaide zich om en slaakte een verstikte kreet toen ze haar man zag staan. Ze trok koortsachtig een laken over haar borsten, haar gezicht een masker van schaamte en angst.

De oude man zei minutenlang niets. Hij trilde niet van woede; hij leek eerder ineen te krimpen door een diepe, melancholische berusting. Hij liep langzaam naar de tafel waar het volle champagneglas van John nog stond. Met een trillende hand raakte hij de smaragdgroene ring aan die Elara op de nachtkast had gelegd.

"Ik vroeg me al af," begon hij met een stem die klonk als ritselend perkament, "welke prijs de magneet van de zevende verdieping zou vragen voor zijn diensten."

Hij keek John aan, niet met haat, maar met een soort klinische interesse. "Je bent precies wat ze nodig had, nietwaar? Een herinnering aan alles wat ik haar niet meer kan geven. De vitaliteit die geen enkel fortuin kan terugkopen."

John voelde een ongemakkelijke vlaag van respect voor de waardigheid van de oude man. Hij stond op, trok kalm zijn zwarte boxershort aan en begon zijn kleren van de vloer te rapen. Hij zei niets; elk woord zou een belediging zijn voor de eerlijkheid van dit moment.

De echtgenoot wendde zich tot Elara, die nu stilletjes huilde. "Kleed je aan, mijn liefste. We hebben een reservering voor het ontbijt in de tuin. De wereld moet denken dat er niets veranderd is."

Hij keek John nog een laatste keer aan terwijl deze zijn overhemd dichtknoopte. "Ga nu maar terug naar je vrienden, jongeman. Vertel hen dat je Parijs hebt veroverd. Maar vergeet niet dat zelfs de sterkste magneet uiteindelijk zijn kracht verliest."

John verliet de suite via de hoofduitgang. De gang van Le Bristol was doodstil. Terwijl hij naar de lift liep, voelde hij de adrenaline langzaam plaatsmaken voor een vreemd soort leegte. Hij had de eed bij zijn lul gezworen en hij had hem waargemaakt, maar de blik in de ogen van de oude man had hem iets geleerd over de vergankelijkheid van de macht die hij zo achteloos gebruikte.

Was getekend: John Adams

Trefwoord(en): Amsterdam, Badkamer, Blond, Borsten, Collega, Dochter, Douche, Erotisch, Hotel, Klaarkomen, Lust, Milf, Minnaar, Model, Naakt, Neuken, Ondeugend, Oraal, Orgasme, Parijs, Passie, Pik, Slaapkamer, Sperma, Tepel, Vakantie, Verlangen, Verleiden, Vingeren, Voorspel, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!