Ontmaagd In Het Ziekenhuis

Zaterdagnacht. 02:30 uur.

De gangen van het St. Antonius Ziekenhuis zijn gereduceerd tot een fluisterend stilzwijgen. Alleen het zachte gezoem van de ventilatie en af en toe een piepje van een monitor doorbreken de stilte. De geur van boenwas en ontsmettingsmiddel lijkt 's nachts scherper, indringender. Lars (19) ligt in bed 3 op zaal 4, afdeling Orthopedie. Hij kan niet slapen. Zijn rechterbeen zit van zijn enkel tot zijn dij in het gips na een lelijke tackle tijdens een voetbalwedstrijd eerder die dag. Het klopt en zeurt, ondanks de pijnstillers. Hij voelt zich klein in het hoge ziekenhuisbed, overgeleverd aan de grillen van zijn lichaam en het rooster van het personeel. De andere twee bedden op de zaal zijn bezet door oudere mannen die zachtjes snurken. De gordijnen tussen de bedden zijn half dichtgetrokken, waardoor Lars in zijn eigen kleine cocon van schemerlicht ligt, afgesloten van de wereld maar toch nooit alleen.

De deur gaat geruisloos open. Een streep fel licht van de gang snijdt door de duisternis en valt de kamer binnen. Het is de nachtzuster. Ingrid. Lars heeft haar aan het begin van de avonddienst al even gezien. Ze is 45 en niet al te groot, met een zacht, ietwat mollig figuur dat comfort uitstraalt. Ze draagt een wit uniform dat strak en functioneel zit, maar dat met moeite haar zware, grote borsten en brede heupen in bedwang houdt. Ze heeft kort, blond haar en een bril die op het puntje van haar neus rust. Ze straalt een soort no-nonsense autoriteit uit die Lars zowel intimiderend als geruststellend vindt.

Ze sluipt naar zijn bed, haar witte schoenen piepen zachtjes op het linoleum. Ze ruikt naar desinfectiemiddel, pepermunt en iets warms, iets menselijks. "Nog wakker, Lars?" fluistert ze. Ze buigt zich over hem heen om op de monitor naast zijn bed te kijken. "Ja," fluistert Lars terug. "Mijn been... het doet pijn." Ingrid knikt begrijpend. Ze pakt de dossiermap die aan het voeteneind hangt. "Dat is normaal na zo'n breuk. De zwelling moet zakken." Ze loopt naar de zijkant van het bed en doet het gordijn rondom zijn bed helemaal dicht. De ringen ritselen zachtjes over de rails. De wereld buiten bestaat niet meer; ze zijn nu alleen in een kleine, witte ruimte, een intiem eilandje in het grote gebouw.

"Laat me even kijken," zegt ze zacht. Ze slaat de deken terug. Lars ligt erbij in zijn boxershort en het gipsen been dat op een kussen rust. Hij voelt zich kwetsbaar en bloot in de koele lucht. Ingrid buigt zich over zijn been. Ze controleert de tenen die uit het gips steken. Haar vingers zijn koel en professioneel. "Kun je ze wiebelen? Voel je dit?" "Ja," zegt Lars. Hij kijkt naar haar terwijl ze werkt. In het schemerdonker van de zaal lijkt ze anders dan de haastige zusters van overdag. Er hangt een rust over haar die hem intrigeert. Hij ziet hoe haar ogen geconcentreerd zijn, hoe haar borstkas rustig op en neer gaat onder het witte katoen. Het is een vreemde gewaarwording: hij ligt hier hulpeloos, overgeleverd aan haar zorg, en die afhankelijkheid wekt een onverwacht verlangen in hem op. Ze is oud genoeg om zijn moeder te zijn, maar op dit moment, in dit intieme licht, is ze vooral een vrouw die de leiding heeft en precies weet wat ze doet.

Dan verplaatst ze haar aandacht. Ze legt haar hand op zijn andere, gezonde bovenbeen. Haar hand is warm, een scherp contrast met haar koele vingers van daarnet. "Heb je het koud?" vraagt ze, terwijl ze naar zijn blote borstkas kijkt. "Een beetje," liegt Lars. Hij heeft het eigenlijk bloedheet door haar nabijheid. Ingrid glimlacht. In het schijnsel van het nachtlampje lijken haar ogen donkerder dan overdag, mysterieuzer. "Je hebt een goede conditie," merkt ze op, terwijl haar hand iets hoger glijdt, bijna tot aan de rand van zijn boxer. "Voetballer, hè?" "Ja," zegt Lars, zijn stem schor. "Zonde dat je nu een paar weken uit de running bent." Ze haalt haar hand niet weg. Ze blijft leunen op de rand van het bed. Haar witte jasje valt iets open. Lars kan de aanzet van haar zware borsten zien, die tegen de stof van haar degelijke maar strakke witte BH duwen. "Weet je," zegt ze zacht, terwijl ze hem recht in de ogen kijkt en haar stem laat zakken tot een intiem gefluister. "Het is heel rustig vannacht. Iedereen slaapt. Dat betekent dat ik de tijd kan nemen om mijn patiënten wat extra aandacht te geven." Ze strijkt met haar duim langs de rand van zijn ondergoed. "Ik zie dat je pijn hebt, Lars. En ik denk dat we daar iets sterkers voor nodig hebben dan paracetamol."

Ze pakt een spuitje van het nachtkastje dat ze al had klaargelegd. "Ik heb iets tegen de pijn voor je," zegt ze. "Maar dit is geen pilletje. Dit moet via een injectie." Lars slikt. "Waar?" "In je bilspier," zegt Ingrid zakelijk, maar met een ondeugende twinkeling in haar ogen. "Draai je maar even op je zij. Voor zover dat gaat met dat been." Lars probeert zich onhandig te draaien. Zijn gipsen been is zwaar en log. Ingrid helpt hem. Ze pakt hem bij zijn heupen vast – haar greep is stevig en ervaren – en manoeuvreert hem in de juiste positie. Hij ligt nu met zijn rug naar haar toe. Hij voelt hoe ze de elastieken band van zijn boxer omlaag trekt, ver genoeg om zijn hele bil bloot te leggen. "Ontspan," fluistert ze. Ze wrijft met een alcoholdoekje over zijn huid. De aanraking is koud en sidderend.

De prik voelt hij nauwelijks. Maar Ingrid trekt zijn broek niet direct weer omhoog. Ze blijft met haar hand over zijn bil wrijven, zogenaamd om de vloeistof te verspreiden. "Je hebt sterke spieren," mompelt ze. "Stevig." Haar hand glijdt van zijn bil naar de binnenkant van zijn dij. Lars stopt met ademen. De aanraking is niet langer medisch; het is onderzoekend, strelend. "Volgens mij," zegt ze, haar mond vlak bij zijn oor, haar adem warm in zijn nek, "heb jij last van een heel ander soort spanning dan alleen dat been." Ze duwt hem zachtjes terug op zijn rug. Lars kijkt haar aan, zijn hart bonst in zijn keel. "Zuster..." "Ingrid," corrigeert ze hem. "En sst... we willen de buurman niet wakker maken."

Ze kijkt naar zijn kruis. De dunne stof van zijn boxer kan zijn reactie op haar aanraking onmogelijk verbergen. Er staat een tent in zijn broek. Ingrid lacht zachtjes. Ze zet haar bril af en legt die op het nachtkastje. Zonder bril ziet ze er ineens minder streng uit, zachter, maar ook hongeriger. "Dat dacht ik al," zegt ze. "Dat is een veelvoorkomende bijwerking bij jonge, gezonde mannen die verplicht in bed moeten liggen. Het lichaam zoekt een uitlaatklep voor alle energie die het niet kwijt kan." Ze trekt de gordijnen nog iets strakker dicht, zodat er geen kiertje meer over is. De beslotenheid van de ruimte wordt tastbaar; de geur van steriele lakens vermengt zich met haar parfum en de ziltige geur van zijn eigen opwinding. Dan komt ze terug en gaat op de rand van het bed zitten, bij zijn heupen. Het matras zakt diep in onder haar gewicht. "Zal ik je helpen met die... zwelling?" vraagt ze fluisterend.

Zonder op antwoord te wachten, schuift ze haar hand onder de band van zijn boxer. "Jezus," hijgt Lars als ze hem vastpakt. Haar hand is warm en zacht, heel anders dan de kille medische aanrakingen van daarnet. Ingrid stroopt zijn boxer langzaam naar beneden. Ze neemt de tijd. Ze geniet van de onthulling. De stof glijdt over zijn dijen naar beneden en blijft hangen op het gips. Lars ligt nu volledig bloot voor haar. Hij voelt de koele ziekenhuislucht op zijn huid, maar zijn kruis gloeit. Hij is keihard en klopt van verlangen en ongemak. Ingrid leunt achterover en bekijkt hem keurend, als een arts die een interessante casus bestudeert. "Mooi," zegt ze zachtjes. Ze strekt haar hand uit en laat haar vingertoppen langs de onderkant van zijn schacht glijden. "Heel mooi. En zo hard." Ze omsluit hem volledig met haar hand. Haar greep is zelfverzekerd. Ze beweegt een paar keer langzaam op en neer, waarbij ze met haar duim over de eikel wrijft. Er verschijnt al een druppel vocht. Ingrid smeert het uit over zijn eikel, haar ogen zijn gefixeerd op de zijne.

Dan buigt ze zich voorover. Het stugge katoen van haar witte uniformjasje schuurt plagerig over zijn gevoelige onderbuik. Ze opent haar mond en ademt eerst hete lucht uit over zijn eikel, waardoor Lars' tenen in het gips kromtrekken. Ze kust hem. Een zachte, natte kus op het topje. Lars grijpt in de lakens, zijn knokkels zijn wit. "Oh..." Ingrid neemt hem langzaam in haar mond. Ze maakt er een studie van. Ze zakt eroverheen, zuigt haar wangen hol, en gebruikt haar tong om hem te omcirkelen en te plagen. Ze weet precies wat ze doet; ze speelt met het tempo, zuigt hard en laat dan weer los om te likken. Het geluid van haar natte mond is obsceen luid in de stille kamer, versterkt door de beslotenheid van de gordijnen. Ze kijkt af en toe omhoog, over de rand van zijn erectie heen, recht in zijn ogen. Lars ligt hulpeloos vastgepind door zijn gipsbeen, overgeleverd aan haar genade. De mix van de steriele ziekenhuisgeur en de rauwe geur van seks maakt hem duizelig. Hij voelt haar warme keel, haar zachte lippen, en de dominante manier waarop ze hem claimt. Ze stopt even, trekt zich terug met een 'pop'-geluidje, en veegt een haarlok uit haar gezicht. Haar lippen glanzen. "Niet te luidruchtig worden," waarschuwt ze met een knipoog, wanneer ze ziet dat hij op het punt staat te kreunen.

Ze komt overeind en ontdoet zich in de schemering van haar witte uniformbroek. Ze stapt eruit en gooit hem op de stoel. Ze draagt een simpele, witte katoenen slip die haar mollige heupen omsluit. Het is geen spannende lingerie, maar de manier waarop de stof strak om haar billen zit, maakt Lars gek. Ze klimt voorzichtig het bed op, plaatst haar knieën zorgvuldig aan weerszijden van zijn heupen, alert om zijn gipsbeen niet te raken. Het matras deint onder haar gewicht. Ze torent boven hem uit, haar silhouet tekent af tegen het zwakke licht van de gang dat door een kier van het gordijn valt. Ze trekt haar slip niet uit. In plaats daarvan haakt ze haar duim achter het kruisje en trekt de witte stof opzij. "Stil blijven liggen," fluistert ze dwingend. "Ik doe het werk."

Met haar vrije hand pakt ze hem vast en begeleidt hem naar haar natte ingang. Ze laat zich langzaam zakken. Lars houdt zijn adem in en grijpt de lakens vast met verkrampte vuisten. De sensatie van haar warme, strakke binnenste dat hem omsluit is overweldigend. Ze zakt dieper en dieper, tot ze met haar bekken op het zijne rust. De katoenen slip spant strak tegen de basis van zijn lid, wat een extra, wrijvende stimulatie geeft. "Sst," sist ze zachtjes met haar vinger tegen haar lippen, terwijl ze begint te bewegen. Het is een tergend langzaam ritme. Ingrid controleert elke beweging. Ze tilt haar heupen op en laat zich weer zakken, glijdend over zijn lengte. Ze moet voorzichtig zijn; het ziekenhuisbed kraakt bij elke te heftige beweging en de mannen achter het gordijn liggen slechts meters verderop te slapen. Het gevaar van ontdekking hangt als een zware deken in de kleine ruimte.

Het is een surrealistische ervaring. Buiten deze gordijnen is de wereld geregeld door protocollen, medicatie en bezoekuren. Maar hierbinnen, in deze verborgen pocket van het ziekenhuis, gelden alleen de wetten van het lichaam. Ingrid is niet langer de zuster die temperatuur opneemt; ze is een vrouw die neemt wat ze wil, gebruikmakend van de situatie en de nacht. Voor Lars vervaagt de pijn in zijn been tot achtergrondruis, overstemd door het bonzen van zijn bloed. Ze leunt voorover, steunend op haar handen naast zijn kussen. Haar grote borsten in de witte BH deinen zachtjes boven zijn gezicht. Lars kan haar geur ruiken: zeep, desinfectie en de zware geur van pure opwinding. "Voelt dat goed?" hijgt ze nauwelijks hoorbaar in zijn oor. Lars kan alleen maar knikken, bang dat als hij zijn mond opendoet, hij het uit zal schreeuwen. Hij kijkt omhoog naar haar gezicht, dat vertrokken is van genot en concentratie.

Ingrid versnelt het tempo iets, maar blijft muisstil. Het enige geluid is het zachte, natte soppen van hun lichamen en hun gejaagde, ingehouden ademhaling. Ze knijpt haar ogen dicht en bijt op haar lip. Ze rijdt hem met een efficiënte, verpleegkundige precisie die bedoeld is om maximaal genot te geven in minimale tijd. Voor Lars wordt de druk onhoudbaar. De strakheid van haar lichaam, de beperkte bewegingsvrijheid, de spanning... "Ingrid," hijgt hij, zijn stem brekend. "Ik ga..."

"Ja," fluistert ze dwingend terug. "Laat maar gaan. Nu." Ze duwt haar heupen hard tegen de zijne en begint te malen. Lars spant elke spier in zijn lijf aan. Met een schokkende beweging komt hij klaar, golven van genot die door zijn bekken trekken. Hij drukt zijn hoofd diep in het kussen om zijn kreten te smoren. Ingrid voelt hem en reageert direct. Ze verstrakt haar grip, haar nagels boren zich in zijn schouders. Met een laatste, diepe stoot en een trillende zucht die ontsnapt uit haar keel, komt ook zij klaar. Ze houdt even stil, haar lichaam schokkend op het zijne, terwijl ze samen de piek beleven in de stilte van de nachtdienst.

Ze zakt slap op zijn borst, hijgend en luistert of het gesnurk van de buurmannen nog steeds doorgaat. Het blijft stil op de zaal. Ze zijn veilig. Na een minuut maakt Ingrid zich langzaam los. Ze kust hem teder op zijn voorhoofd, veegt een straaltje zweet van zijn slaap en stapt dan geruisloos van het bed, zorgvuldig om het gips heen bewegend. In het schemerdonker zoekt ze haar kleding bij elkaar. Lars kijkt toe hoe ze haar witte slip recht trekt en haar uniformbroek weer aantrekt over haar volle heupen. Met een paar snelle, geoefende bewegingen trekt ze haar jasje recht, knoopt het dicht en strijkt ze haar haren glad. Ze pakt haar bril van het nachtkastje en zet hem op haar neus. De transformatie is compleet: de hongerige vrouw is weer de hoofdzuster van de nachtdienst.

Ze pakt een paar tissues uit de doos op het nachtkastje en maakt hem en zichzelf vluchtig schoon. Het is een intiem, bijna huiselijk gebaar dat contrasteert met de klinische omgeving. "Zo," fluistert ze zakelijk, terwijl ze de deken weer over hem heen trekt en hem strak instopt. "Dat zou voldoende moeten zijn om de pijn te vergeten. De dokter schrijft nu strikte bedrust voor."

Ze controleert nog één keer de monitor en werpt een professionele blik op zijn tenen die uit het gips steken. "Probeer nu maar te slapen, Lars. Ik kom over twee uur nog even kijken voor de medicatieronde." Ze loopt naar het gordijn en schuift het zachtjes open. Het licht van de gang valt weer als een streep naar binnen. Bij de deur draait ze zich nog één keer om. Ze legt haar vinger op haar lippen en knipoogt, een vluchtige herinnering aan wat er zojuist gebeurd is. "Welterusten." De deur klikt zachtjes dicht. Lars ligt alleen in het donker, luisterend naar het ritmische gesnurk van zijn buurmannen en het suizen van de ventilatie. Zijn been klopt nog steeds een beetje, maar de zeurende pijn is verdwenen, vervangen door een warme gloed. Hij sluit glimlachend zijn ogen.

- - -

Check mijn profielpagina voor een overzicht van mijn kortverhalen. Vergeet je ook niet te abonneren op de nieuwsbrief.

Trefwoord(en): Creampie, Grote Borsten, Jong En Oud, Maagd, Milf, Neuken, Ontmaagd, Openbaar, Pijpen, Verpleegster, Ziekenhuis, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!