Ontmaagd Door De Rijinstructrice

Woensdagavond. 20:15 uur

De ruitenwissers van de lesauto zwaaien in een driftig ritme heen en weer. Het regent pijpenstelen. De straatverlichting reflecteert in de natte asfaltwegen van het verlaten industrieterrein 'De Vaart'. Lucas (18) klemt zijn handen zo stevig om het stuur van de Volkswagen Golf dat zijn knokkels wit zien. Hij heeft het warm, ondanks de airco. Het is zijn twintigste les, en het gaat voor geen meter vandaag. Hij laat de motor afslaan, vergeet te kijken en schakelt hakerig.

Naast hem zit Monique. Monique is 46, blond, en een legende onder de jongens van het eindexamenjaar. Ze is streng, rookt tijdens de pauzes, en draagt altijd strakke spijkerbroeken en leren laarsjes. Ze heeft een rauwe, doorleefde stem en een lach die je van kilometers afstand herkent. Ze ruikt naar pepermunt, leer en dat specifieke zware parfum dat blijft hangen in je kleren. "Lucas, jongen," zucht ze, nadat hij de auto voor de derde keer laat schokken bij het optrekken. "Wat ben je aan het doen? Je rijdt als een oud wijf met staar."

"Sorry Monique," mompelt Lucas. "Ik ben er niet helemaal bij." Hij durft niet opzij te kijken. Hij is er teveel bij, dat is het probleem. Monique draagt vanavond een donkerblauwe blouse waarvan de bovenste twee knoopjes openstaan. Elke keer als ze zich omdraait om over haar schouder te kijken, ziet hij de contouren van haar BH. Het leidt hem waanzinnig af.

"Zet hem daar maar even stil," commandeert ze plotseling. Ze wijst naar een donkere parkeerhaven, ver weg van de straatlantaarns, beschut door een rij vrachtwagentrailers. "Hier?" vraagt Lucas verbaasd. "Maar we moeten de hellingproef nog..." "Parkeren," zegt ze kortaf. "Motor uit. Handrem erop."

Lucas doet wat ze zegt. Hij zet de motor uit. Het enige geluid is nu het trommelen van de regen op het dak van de auto. Het is donker in de cabine, die enkel verlicht wordt door het zwakke schijnsel van het dashboard. Monique draait haar stoel een stukje naar achteren en klikt haar gordel los. Ze draait zich een kwartslag naar hem toe. "Kijk me eens aan," zegt ze.

Lucas draait zijn hoofd. In het halfduister glinsteren haar ogen. "Je bent gespannen," stelt ze vast. Ze pakt zijn rechterhand, die nog steeds krampachtig op de versnellingspook rust. "Voel eens hoe strak je staat. Je knijpt die pook bijna fijn." Ze legt haar eigen hand boven op de zijne. Haar hand is warm en iets ruwer dan die van de meisjes uit zijn klas. Ervaren handen. "Je moet die pook met gevoel behandelen, Lucas," zegt ze, met die lage, rokerige stem van haar. "Niet dwingen. Geleiden. Hij gaat er vanzelf in als je de juiste beweging maakt."

Lucas slikt. Hij weet precies wat ze bedoelt, en de spanning in de kleine ruimte stijgt tot een kookpunt. "Ik... ik probeer het," zegt hij schor. Monique grinnikt. Ze laat zijn hand niet los. Sterker nog, ze verstrengelt haar vingers met de zijne en laat hun handen samen van de pook afglijden, naar zijn bovenbeen. "Het zit niet in je handen, het zit in je hoofd," zegt ze. Ze wrijft over zijn spijkerbroek, langzaam omhoog richting zijn kruis. "Je zit vol spanning. En daar kun je niet goed van rijden." Ze leunt naar voren. De geur van haar parfum vult zijn neusgaten. "Zullen we die spanning eens even weghalen?"

Voordat Lucas antwoord kan geven, heeft ze de hendel van zijn stoel gevonden. Met een ruk laat ze zijn rugleuning naar achteren vallen. Lucas ligt ineens half onderuit. Monique maakt haar eigen riem los en buigt zich over de middenconsole heen. "Monique, wat als er iemand..."

"Er is hier niemand, Lucas. Alleen wij en de regen." Ze drukt haar mond op de zijne. Ze kust dwingend, met veel tong. Ze proeft naar pepermunt en koffie. Het is overweldigend. Lucas voelt hoe ze met haar nagels over zijn borst krast, door zijn trui heen. "Je vindt me wel leuk, hè?" fluistert ze tegen zijn mond. "Ik zie je wel kijken in de achteruitkijkspiegel. Naar mijn tieten." Lucas wordt rood, zelfs in het donker. "Ja. Sorry." "Niks sorry," lacht ze. Ze bijt zachtjes in zijn onderlip. "Ik vind het heerlijk als jonge gastjes zoals jij kijken. Jullie zijn nog zo... gretig. Zo onbedorven."

Ze leunt iets achterover en bestudeert hem met een blik die boekdelen spreekt. "Je bent niet de eerste die hier op deze stoel zit te zweten, Lucas. Geloof me." Ze grinnikt bij de herinnering. "Ik zie ze elk jaar komen. Stoere jongens in de schoolbanken, maar hier, naast mij in deze kleine ruimte... zo makkelijk te bespelen." Ze strijkt met haar vingers door zijn haar. "Weet je wat het is? Mannen van mijn leeftijd... die zijn saai. Uitgeblust. Die zeuren over hun hypotheek, hun ex-vrouw of hun rugpijn. Ze zijn traag en berekend." Ze laat haar hand zakken naar zijn borstkas en voelt zijn hartslag. "Maar jullie... jongens van achttien, negentien... jullie zijn anders. Jullie staan altijd 'aan'. Eén blik, één toevallige aanraking bij het schakelen en jullie ontploffen bijna. Die energie, die pure honger... daar kikker ik van op. Ik hou ervan om die onervarenheid in mijn handen te nemen en te sturen. Om jullie dingen te leren die je niet op school krijgt."

Ze wurmt haar hand in zijn broekband. "Jezus," zegt ze waarderend als ze voelt hoe hard hij is. "Je hebt de pook al in zijn vijf staan, zie ik. Precies zoals ik het wil." Ze trekt zijn rits naar beneden. Het geluid is luid. Monique aarzelt geen moment. Ze steekt haar hand naar binnen, door de opening van zijn boxer. Haar vingers zijn koel, maar haar handpalm is warm en eeltig van het vele sturen. Wanneer ze hem omvat, houdt Lucas zijn adem in. "Zo," zegt ze zacht, terwijl ze hem bevrijdt uit de knellende stof. In het schemerlicht van het dashboard bekijkt ze hem even. "Dat ziet er goed uit. Geen wonder dat je niet stil kon zitten."

Ze begint haar hand langzaam op en neer te bewegen. Een rustig, maar dwingend ritme, waarbij ze haar vingers stevig om hem heen klemt. Ze kijkt hem daarbij recht aan, haar blik vol spot en onverholen lust. "Voelt dat beter dan schakelen?" vraagt ze hees, terwijl ze haar duim over het gevoeligste plekje laat glijden. "Ja," hijgt Lucas, zijn hoofd achteroverdrukkend in de zitting. "Veel beter." "Mooi," zegt ze. Ze versnelt haar beweging iets, haar hand glijdt soepel over hem heen. "Maar we hebben nog meer versnellingen, Lucas. Zullen we opschakelen?"

Monique maakt aanstalten om over de middenconsole te klimmen, maar stopt halverwege. De stugge denim van haar spijkerbroek spant te strak om haar bovenbenen en beperkt haar bewegingsvrijheid. "Wacht," zegt ze hijgend. "Dit werkt niet. Die broek zit veel te strak om te bewegen." Ze zakt terug in haar passagiersstoel. In de beperkte ruimte trekt ze haar laarsjes uit en pelt vervolgens de strakke broek van haar heupen. Het is even wringen in de smalle stoel, maar ze krijgt hem uit. Lucas kijkt met grote ogen toe. Ze draagt geen sexy lingerie, maar een simpele, oude katoenen slip die haar billen bedekt. Functioneel, ietwat verwassen zwart, net als de rest van haar no-nonsense houding. Toch windt juist die alledaagsheid Lucas mateloos op. Het is echt. Ze gooit de broek met een nonchalant gebaar op de achterbank.

Nu ze meer bewegingsvrijheid heeft, klimt ze onhandig maar vastberaden over de middenconsole. Ze zet één knie op de bestuurdersstoel, tussen Lucas' benen in, en de andere op de rand van de zitting. Ze laat zich zakken, schrijlings op zijn schoot. De ruimte is krap, het stuur drukt in haar rug, maar ze is vastberaden. Ze schuift het kruis van haar simpele slip opzij. "Pas op voor de handrem," hijgt Lucas. "Maak je geen zorgen om die handrem," zegt Monique. "Die staat vast."

Ze pakt zijn stijve paal met haar hand vast en positioneert zich boven hem. Zonder waarschuwing laat ze zich langzaam boven op hem zakken. Lucas hapt naar adem en grijpt de zitting van zijn stoel vast. Ze is strak, warm en ongelooflijk vochtig; een sensatie die hem doet duizelen. "Oh, fuck," kreunt hij. Monique sluit haar ogen even en gooit haar hoofd achterover. "Hmm," zucht ze. "Stevig. Daar hou ik van."

Ze begint te bewegen. Eerst kleine, malende rondjes met haar heupen, waardoor de wrijving in zijn onderbuik ondraaglijk lekker wordt. Dan opent ze haar blouse met snelle vingers. De knoopjes springen open. Ze draagt een zwarte, kanten beha waar haar volle borsten zwaar in rusten. "Pak ze maar," commandeert ze hijgend. "Je staart er al tien lessen naar in de spiegel. Nu zijn ze van jou."

Lucas reikt trillend naar voren. Zijn handen vullen zich met haar zachte, warme vlees. Hij kneedt haar borsten door het kant heen, duwt ze omhoog. Monique kreunt luid, het geluid vult de kleine auto en mengt zich met het tikken van de regen. Ze zet zich af tegen het dashboard en het portier om ritme te vinden in de krappe ruimte. De auto deint zachtjes mee op hun bewegingen. Het is een rauw, dierlijk ritme. "Kijk me aan," sist ze, terwijl ze haar nagels in zijn schouders zet. "Niet wegkijken. Ik leer je nu iets wat niet in je theorieboekje staat."

Ze komt omhoog en laat zich weer vallen, keer op keer, haar lichaam hard tegen het zijne plettend. Lucas voelt elke schok tot in zijn tenen. De autoriteit die ze normaal heeft als instructrice is er nog steeds, maar nu gebruikt ze die voor haar eigen genot. De ramen beslaan volledig, de wereld buiten bestaat niet meer. Er is alleen de geur van leer, zweet en Monique.

"Ik ga komen," kreunt Lucas. Hij houdt het niet meer. De strakke ruimte, het gevaar om betrapt te worden, en deze vrouw... het is te veel. "Doe maar," hijgt Monique in zijn oor, terwijl ze haar tempo nog één keer opvoert. "Spuit me maar vol. Laat je maar gaan." Wanneer hij klaarkomt, trilt zijn hele lichaam. Hij drukt zich diep in de bekleding van de autostoel, overmand door de intensiteit. Monique stopt echter niet. Ze blijft zitten waar ze zit, haar heupen nog steeds zwaar tegen de zijne gedrukt. Terwijl Lucas nog hijgend probeert bij te komen, schuift ze haar hand tussen hun lichamen in, naar haar eigen kruis. "Niet in slaap vallen," fluistert ze met een hese stem, haar ogen groot en donker op hem gericht. "Ik ben nog niet klaar."

Ze begint zichzelf te bevredigen, haar vingers zoeken en vinden het vocht dat ze samen hebben gecreëerd. Haar ademhaling versnelt weer, het geluid vult de kleine cabine. "Zie je wat je doet?" hijgt ze, terwijl haar hand ritmisch en dwingend beweegt. "Je maakt me helemaal gek, jongen." Lucas kijkt gefascineerd toe, niet in staat om weg te kijken. Het beeld van zijn rijinstructrice die zichzelf bevredigt op zijn schoot is overweldigend. Door dat ongegeneerde zicht blijft zijn lid, hoewel net ontladen, toch nog hard en gezwollen diep in haar zitten. Hij voelt hoe zijn zaad zich binnenin mengt met haar eigen sappen, een glibberige, hete sensatie bij elke beweging die ze maakt. "Ja," kreunt ze, terwijl ze haar hoofd in haar nek gooit en haar nagels in zijn schouders graaft. "Zo. Precies zo."

Ze voert het tempo op, haar heupen malen tegen de zijne. "Jullie jonge gasten..." mompelt ze tussen het hijgen door, terwijl ze hem aankijkt met een half verwijtende en half geamuseerde blik. "Jullie komen altijd zo verdomd snel klaar. Één keer flink gas geven en paf." Ze bijt op haar onderlip, haar vingers bewegen sneller, dwingender. "Maar een vrouw als ik..." hijgt ze. "...heeft wat meer toeren nodig."

De spanning in haar lichaam bouwt zich zichtbaar op. Haar ademhaling wordt schokkerig, haar greep op zijn schouders is pijnlijk hard. "Oh god," roept ze uit met overslaande stem. Ze drukt zich hard tegen hem aan. "Oh, ik kom! Ik kom!" Met een langgerekte, bevrijdende kreet komt ze klaar, haar lichaam verkrampt en schokt tegen het zijne. Ze trilt na, haar voorhoofd rust tegen zijn schouder.

Het duurt even voordat hun ademhaling weer normaal is. De ramen zijn nu volledig en ondoorzichtig wit beslagen, waardoor ze volledig afgesloten zijn van de buitenwereld. Monique volgt zijn blik naar zijn kruis en grinnikt. "Die staat nog steeds als een huis, zie ik." Ze kijkt op haar horloge en haar gezichtsuitdrukking verandert direct naar zakelijk. "Helaas, Lucas. Je tijd is op. We hebben nog precies acht minuten om terug te zijn bij de rijschool voor de volgende leerling."

"Ik... ik kan hem zo niet wegstoppen," hijgt Lucas paniekerig. De napijn, de geur van seks en het beeld van haar halfopen blouse zijn te veel. Hij negeert haar tijdsschema, gedreven door een onhoudbare drang. In een reflex grijpt hij zijn eigen lid vast. Monique stopt even met het dichtknopen van haar blouse en kijkt toe, een wenkbrauw opgetrokken, maar ze houdt hem niet tegen. Lucas trekt een paar keer driftig en hard aan zijn stijve paal. Het is genoeg. Met een schokkende kreet komt hij voor de tweede keer klaar. Het zaad spuit met enorme kracht naar buiten, alle richtingen uit. Witte klodders belanden met een kletsend geluid op het stuur, spetteren tegen de snelheidsmeter op het dashboard en kliederen zijn eigen buik en T-shirt volledig onder.

Het is even doodstil in de auto, alleen het hijgen van Lucas is hoorbaar. Monique kijkt naar de ravage en schudt haar hoofd, al speelt er een geamuseerd, bijna trots lachje om haar lippen. "Zo," zegt ze droog. "Dat noem ik nog eens je territorium markeren." Ze vist een pakje tissues uit het dashboardkastje en gooit het in zijn schoot. "Schoonmaken. Nu. En grondig. Ik wil geen plakkerig stuur voor de volgende leerling." Lucas veegt als een bezetene het dashboard, het stuur en zichzelf schoon, zijn hoofd is rood van schaamte en na-ijlen van de opwinding. Monique kijkt ondertussen om zich heen met een geamuseerde glimlach om haar lippen. "En die ramen," zegt ze, wijzend naar het volledig ondoorzichtige glas rondom hen. "Die zijn net zo wit beslagen als je T-shirt nu is. We hebben het hier wel érg heet gemaakt." Ze leunt even naar hem toe en veegt met haar vlakke hand een kijkgaatje in de condens op de voorruit. Intussen ritst Lucas zijn broek dicht en zet hij zijn stoel rechtop.

Monique stift haar lippen bij in de achteruitkijkspiegel alsof er niets gebeurd is. "Opschieten, Lucas.” Ze kijkt hem aan via de spiegel en knipoogt. "Start de motor en rij me terug." Lucas draait de sleutel om. De motor slaat in één keer aan. "En Lucas?" "Ja, Monique?" "Je rijdt nu een stuk ontspannener, wedden?" Hij zet de auto in zijn één, laat de koppeling vloeiend opkomen en rijdt perfect weg, zonder schokken, ondanks het broeierige gevoel in zijn kruis. Monique steekt een sigaret op, draait haar raampje op een kier en blaast de rook naar buiten. Ze legt haar hand even bemoedigend op zijn knie. "Zie je wel," zegt ze tevreden. "Je moest gewoon weten hoe je je pook moet hanteren."

- - -

Dit verhaal is onderdeel van een serie kortverhalen. Meer lezen? check dan mijn profielpagina voor de volledige lijst. Daar vind je ook hoe je je kan abonneren op mijn nieuwsbrief.

Trefwoord(en): Aftrekken, Auto, Borsten, Creampie, Jong En Oud, Maagd, Milf, Ontmaagd, Openbaar, Spuiten, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!