Grad Taljenje - Het Vonnis Van Lívia 3.12

Hoofdstuk 12 - Boetedoening door de crop

Hij bleef achter. Ongemakkelijk, Pijnlijk, in een lage kooi waar hij net op handen en voeten in paste. Maar hij dacht niet aan dit ongemak. Dunja had hem een beker aan de lippen gezet. Liet hem drinken. Gretig slokte hij het water naar binnen. Nu vermengd met het smaakloze erectiepoeder. De Triade had zijn lichte opwinding gezien en wilde hem verwarren als zijn pik straks echt hard zou staan.

Hij bleef achter. Alleen. Naakt. In een lage kooi waar hij nauwelijks op handen en voeten in paste. Het ijzer drukte koud tegen zijn knieën en rug. Dunja was de laatste die wegging. Ze hield een beker aan zijn lippen. Hij dronk het water, slinks vermengd met smaakloze erectiepoeder, gretig. De Triade had zijn lichte opwinding gezien en wilde hem verwarren. Hem laten voelen hoe zijn lichaam hem kon verraden als zijn pik hard en stijf zou zijn.

Als laatste had zij de ruimte verlaten. Hem alleen achterlatend in de kleine kooi. Zijn gedachten dwaalden terug naar het tribunaal. De ringen in zijn tepels brandden nog. Hij zou woest moeten zijn. Wraak willen. Terugvechten. Maar het was anders. Het leek onontkoombaar. Boetedoening voor zijn daden. Geen uitweg. Voor het eerst vroeg hij zich af of dit… verdiend was. Zijn daden waren te ernstig geweest. Te makkelijk had hij grenzen overschreden. Vér overschreden. Misschien was dit gerechtigheid. Vrouwelijke gerechtigheid. Hij wist het niet. Wist alleen dat hij er niet aan kon ontsnappen. In een kooi. Naakt. Wachtend op wat komen ging.

Ondertussen ontving de man die in Gari’s telefoon simpelweg als ‘Igor’ stond opgeslagen een bericht. Ongelofelijk dat een man als Gari zijn telefoon slechts met gezichtsherkenning had beveiligd. Het was een kort bevel: “Kom naar het kasteel. Alleen. Loop dezelfde route. Je wordt opgewacht door dezelfde twee meisjes. Doe wat ze zeggen.” Igor bromde iets onverstaanbaars tegen zijn collega’s, “Iets belangrijks”. Hij stond op en vertrok zo snel mogelijk richting de berg. Hij was sterk, niet slim. Zag geen val. Zag alleen een kans om zich te onderscheiden bij zijn baas.

Later, hoeveel later wist hij niet. Uren? Het leek avond. Misschien al nacht. Hij stond weer aan het rad. Strak, oncomfortabel, vermoeid en pijnlijk. Nikolas en de meisjes in het wit hadden hem weer vastgezet. Hij werkte verslagen mee, strekte zijn armen uit, liet zijn polsen willig vastklikken. Te moe om te vechten. De Triade trad binnen. Statig, als vorstinnen die een executie komen bijwonen. Een rilling liep door zijn onderbuik. Gespannen. Nerveus. Dunja en Nika verlieten de ruimte. Hun taken waren volbracht. Het maakte hem nog angstiger.

Victorija stond recht voor hem. Haar ogen priemden zich in de zijne. Langzaam sloeg Gari zijn blik neer. “De straf is bepaald,” sprak ze rustig, met een lichte dreiging die als een mes door de stilte sneed. Hij schrok. Vond dat hij al genoeg gestraft was. De ringen in zijn tepels klopten nog steeds pijnlijk. “Ik neem de uitvoering voor mijn rekening.” Weer die stem. Geen vraag, geen ruimte voor discussie, slechts een vaststaand feit. Naakt en kwetsbaar aan het rad trok Gari wit weg.

Het rad schokte licht. Een trilling die door zijn hele lichaam trok, als een voorbode van wat komen ging. Hij slaakte een korte gil. Pure schrik. Het rad draaide kloksgewijs. Langzaam. Schokje voor schokje. Zijn benen kwamen hoger, zijn hoofd daalde. Druk bouwde op in zijn lichaam. Uitgerekt, vast aan polsen en enkels, trokken de boeien. De leren band om zijn middel duwde hem tegen de zwaartekracht terug. “Nee… laat het stoppen… alsjeblieft…” stotterde hij bang.

Horizontaal. De boeien om de bovenste arm en enkel brandden in zijn huid. Zijn buik drukte zwaar en pijnlijk op de middelste leren riem. Alle druk stond op een paar punten. Langzaam draaide her rad verder. Hij bleef smeken. Vroeg om vergiffenis. Het rad draaide verder.

Met een schokje stond het stil. Bloed vond een weg naar zijn hoofd. Rode blossen. Korte ademhaling. Langzaam ging hij wat waziger zien. Hij boog zijn hoofd iets naar boven. Een vermoeiende houding, maar de druk op zijn hersenen nam daarmee wat af. Hij zag zijn eigen lid. Tot zijn verbazing nog steeds half gevuld. Bengelend richting zijn gezicht.

Victorija kwam dichterbij, vlak bij zijn zwetende lichaam. Hij zag haar hand naar zijn geslacht gaan, protesteerde verwoed maar zinloos. Zijn hele schaamstreek was geheel toegankelijk voor Victorija. De ballen aan de bovenzijde, ter hoogte van haar borsten. De gevoelige binnenkant van zijn dijen, de bilnaad open door zijn gespreide benen, de anus afgetekend tussen zijn billen. De hand omsloot zijn ballen. Angstig trok hij alle spieren samen. Maar ze streelde slechts. Zacht, teder. Hij hijgde wild. Van spanning. Of was er meer?

Haar hand schoof over de ballen, zocht zacht de ronding tussen zijn billen. Streelde zijn dijen, aaide het perineum, drukte licht zijn prostaat. Hij keek van onderen toe. Zag zijn pik groeien. Schaamde zich diep. Hing zijn eikel eerst nog op hem gericht, nu stond hij hard en stijf, wees fier naar voren. Dat kon niet. Hij wilde niet geil zijn. Maar zijn pik vertelde iets anders. Reageerde op de warme hand die zijn schaamstreek streelde.

Victorija kwam nog dichter tegen hem aanstaan, haar cape licht geopend. Ze benam hem het zicht op zijn geslacht. Maar hij keek nu onder de cape. Keek langs de gesloten naakte dijen omhoog. Hij zag het niet, maar voelde zijn pik trillen. Ze opende haar benen licht. Gari kreunde. Ze was naakt onder de cape. Tussen haar ronde dijen opende zicht haar schaamstreek. Vochtig, warm, glanzend van opwinding. Weer voelde hij zijn pik steigeren. Hij schaamde zich door. Maar sloot zijn ogen niet. Keek tussen de benen. Zag de volle schaamlippen boven zich. Glinsterend.

Victorija’s adem stokte hoorbaar, voelde de hete blikken tussen haar dijen. Katarina zat half onderuitgezakt naast haar, cape volledig opengevallen. Haar tepels stonden strak en donker afgetekend. Haar hand tussen haar benen verdwenen. Elize keek strak naar de naakte man. Ook haar vingers onder de cape, traag bewegend. “Kijk” fluisterde ze hees, stem trillend van opwinding. “Hij wil het niet… en toch staat hij keihard.” Katarina kreunde zachtjes als antwoord, vingers nu ritmisch.

Nikolas stond iets terzijde, crop in de hand, ogen donker van ingehouden spanning. Zijn ademhaling was diep, zijn borst rees traag, diep, alsof hij de rauwe macht die door de kamer pulseerde zelf inademde. Victorija stak haar hand uit. Nikolas legde de crop erin met een lichte buiging van zijn hoofd. Geen onderdanigheid, maar erkenning: dit was háár vonnis. Toen liep hij naar de donkere stenen wand, nam de korte, soepele paddle van de haak. Leer met ronde uitsparingen, glanzend van oud gebruik. Hij reikte hem aan zonder een woord. Gari zag het van onderen: twee martelwerktuigen in haar handen. Zijn adem stokte. Een dun, hoog piepje ontsnapte zijn keel. Geen schreeuw, nog niet. Alleen pure, kinderlijke schrik.

Elize zuchtte diep, smachtend, alsof de lucht zelf haar lust voedde. Ze sloeg haar cape dicht, stond langzaam op en tikte de staf driemaal op de grond. Elke klap galmde als een foltering door Gari’s botten. Hij verstijfde aan het rad, spieren strak als staalkabels. “Gariy Konstantin Sergejevitsj Dikiy,” sprak ze, stem laag en onontkoombaar, “je straf wordt voltrokken. Je mannelijkheid, het wapen waarmee jij vrouwen brak, zal zelf gebroken worden.” Hij schudde wild met zijn hoofd, lippen trillend. “Nee… alsjeblieft… ik zweer… ik zal het nooit meer…” Zijn stem brak. Tranen welden op, dik en heet, nog voordat de eerste slag viel.

Victorija liet de leren tong eerst liefkozend over de strakgespannen huid van zijn ballen glijden, alsof ze een oude vijand begroette. Toen kwam de eerste tik. Niet hard, maar precies. Het leer kletste tegen het linker ei – een scherpe, droge knal die als een hete naald door zijn onderbuik schoot. Gari’s lichaam schokte, een rauwe zucht ontsnapte hem. En toch… zijn pik trok voller, de eikel zwol licht, een verraderlijke glans verscheen aan de top. Hij sloot zijn ogen, vernederd tot op het bot. Zijn eigen lichaam verloochende hem al bij de eerste aanraking. “Voel je dat, Gari?” fluisterde ze. “Dit is nog maar het begin van wat je Lívia hebt aangedaan.”

Victorija knikte kort naar Katarina. Die stond op, ogen donker van opwinding, adem snel en heet. Met kalme, bijna tedere precisie greep Katarina zijn linker bal vast. Vingers strak, maar niet knijpend. Ze trok de huid omlaag tot die strak stond. Gari jammerde, hoog en wanhopig. Elke tik landde nu harder, dieper. Het vlees kleurde roze, dan rood, dan paarsrood. Zweet druppelde van zijn borst, liep over de verse tepelringen en mengde zich met het opgedroogde bloed.

Victorija schakelde over op de paddle. Platte, brede slagen, de ronde gaatjes zoemend door de lucht. De eerste kwam neer met een dof, nat geluid. Zijn linker bal explodeerde in een vuurrode golf van pijn die recht omhoogschoot tot in zijn maag. Gari’s schreeuw was rauw, dierlijk, maar brak halverwege toen Victorija de paddle liet rusten tegen de gloeiende huid. “Zie je hoe ze zwellen?” fluisterde ze, bijna bewonderend. “Net zoals Lívia’s borsten zwollen toen jij ze kneep tot ze huilde.”

Katarina zakte door haar knieën naast het rad. Gari rook haar vrouwelijkheid onder de cape. Muskusachtig, zilt, zwaar van lust. De geur van een vrouw die zich niet inhoudt, die zich voedt aan zijn pijn. Gari’s neusvleugels trilden onwillekeurig; hij ademde het in, diep, gulzig, terwijl zijn eigen angstzweet scherp in zijn neus prikte. Ondanks alles reageerde zijn lichaam: een hete golf schoot laag door zijn buik, zijn pik trok voller, de eikel zwol licht en glansde. Hij haatte het. Haatte zichzelf. Dit mocht niet. Niet nu. Niet hier. En toch zoog hij de geur dieper zijn longen in, als een verslaafde die weet dat hij verdrinkt

Tergend pakte Katarina de verse ringen tussen haar vingers. Lichtjes bewogen ze in haar handen, schurend over de verse wonden. De tepels gespannen, de ringen stevig in haar handen. Een rauwe kreet: bij elke slag draaide Katarina de tepelringen langzaam, methodisch. Haar eigen adem stokte telkens mee. Niet van medelijden, maar van pure, hete lust. Zijn pijn voedde haar. Ze voelde het nat worden tussen haar dijen, terwijl zijn ballen pijnvol pulseerden van hitte en zwelling.

Victorija legde de paddle terzijde en nam de crop weer over. Het leer glansde nog vochtig van het zweet dat eraan kleefde. Ze liet de punt traag langs de zijkant van zijn schacht glijden, volgde de dikke, kloppende ader alsof ze een oude wond inspecteerde. “Nu je pik, Gari,” sprak ze zacht, bijna teder. “je trots die je zo vaak in vrouwen stak zonder te vragen. Je wapen dat Lívia kapot maakte. Ga ik nu breken.” Gari’s adem stokte. Hij schudde wild met zijn hoofd, tranen liepen al over zijn slapen naar beneden. “Nee… alsjeblieft… niet daar… ik smeek je…” Zijn stem was hoog, kinderlijk, gebroken.

Victorija boog zich iets voorover, keek hem dreigend in de ogen. “Je telt elke slag. Hardop. Fout tellen betekent dat we opnieuw beginnen. Begrepen?” Hij knikte snikkend, lippen trillend. De eerste slag kwam snel, onverwacht, snoeihard. Het leer beet in de linkerzijkant van zijn schacht, precies halverwege de lengte. Een felle, brandende lijn trok meteen over het vlees, paarsrood, opgezwollen, alsof het leer er een stuk uit had gescheurd. Gari’s heupen rukten zinloos tegen de leren riem om zijn middel; het rad kraakte onder de schok. “Eén!” perste hij eruit, stem rauw en schel.

Victorija glimlachte kil. Ze liet de crop rusten op de kloppende ader, drukte licht, liet hem de hitte voelen. “Harder tellen, lieverd. Lívia moest ook harder smeken toen jij haar nam.” Ze sloeg meteen weer. Dezelfde plek, maar nu van rechts. Het leer zoefde door de lucht en landde met een natte, scherpe knal. Een nieuwe striem kruiste de eerste, vormde een vurig kruis over zijn schacht. Gari’s hele lid schokte omhoog, een straaltje helder vocht spoot uit de eikel. Geen orgasme, alleen pure pijnreactie. Het droop traag over de eikel naar beneden, glinsterend in het fakkellicht. “Twee!” schreeuwde hij, stem brekend.

Katarina, nog steeds op haar knieën, reikte omhoog en greep de basis van zijn schacht vast. Haar vingers sloten zich warm, strak, bijna beschermend om hem heen. Heet, geil, pulserend van haar eigen lust. Ze trok het vlees iets naar voren, legde de ader bloot als een offer.

Gari hapte naar adem. Die warmte… die zachte, stevige greep… het voelde ineens veilig, troostend, terwijl alles om hem heen pijn schreeuwde. Hoezo kon dit? Hoe kon haar hand hem nu kalmeren, hem harder maken, terwijl hij net gemarteld werd? Zijn pik reageerde meteen: zwol dikker in haar vuist, de eikel trok strak, een verse druppel voorvocht welde op. Schaamte brandde door hem heen: zijn lichaam koos háár kant, niet de zijne.

“Zo ziet hij er mooier uit voor de crop,” fluisterde Katarina hees, kneep licht, liet hem voelen hoe kwetsbaar en verraderlijk hij was. Victorija vervolgde zonder aarzelen. Derde slag; onderkant van de schacht, precies op de frenulum. Het leer kletste scherp. Gari brulde rauw, zijn ballen trokken samen, zijn pik schokte wild in Katarina’s greep. Nog meer vocht spoot eruit, dik en helder, een pijnlijke reflex. “Drie!” hijgde hij, stem brekend.

Victorija liet de crop even rusten op de striemen, volgde de rode lijnen. “Kijk hoe je kleurt,” zei ze zacht. “Net als Lívia kleurde. Zij van schaamte. Jij van pijn én lust.” Ze sloeg door. Elke tik harder, preciezer, links-rechts afwisselend. Vier. Vijf. Zeven!

Victorija stopte. “Fout”, zei ze kalm. “Opnieuw. Vanaf één.” Elize kreunde luid, laag en rauw: “Jaah… nog een keer…” Haar cape stond wijd open, dijen gespreid op de zetel. Haar vingers bewogen diep in zichzelf, snel en gulzig, glinsterend van vocht. Elke slag die Gari trof, stuurde een hete scheut door haar onderlijf. Zijn pijn voedde haar genot, zijn gesnik maakte haar natter. Ze beet op haar lip, ogen halfgesloten, lichaam schokkend met elke tik van de crop.

Gari snikte luid, hoofd slap. “Nee… alsjeblieft… ik kan niet…” Maar ze begon al. Eén. Twee. Drie. Nu feller, op rauwe huid. Striemen werden breder, donkerpaars. Bij elke slag kneep Katarina mee, hield hem strak, liet hem voelen hoe zijn pik pulseerde in haar warme vuist. Harder, verraderlijker, ondanks alles.

Bij de achtste, nu echt de achtste,spoot een dikkere straal vocht eruit. Pijnlijk, krachteloos. Katarina lachte laag, veegde met haar vingertop het vocht op, liet het glinsteren en smeerde het op zijn lippen. “Proef jezelf,” fluisterde ze. “Proef wat je lichaam nog steeds wil.” Gari kokhalsde, slikte toch, tranen vermengd met zweet. Zijn pik klopte nog steeds keihard in haar hand, verraadde hem volledig, terwijl zijn geest schreeuwde dat het móest stoppen.

Katarina keek even schalks naar haar oudtante. Victorija knikte met een lieve, bijna moederlijke glimlach. Licht boog haar nichtje omhoog. Haar mond zocht de gepijnigde pik. Met haar hand nog om de schacht stuurde ze de gezwollen penis tussen haar lippen. Gari zag het niet, maar voelde de warmte, de vochtige lippen die over zijn eikel gleden. Hij kreunde luid, nu niet van pijn. Zijn eikel zwol, pulseerde tegen haar tong. Ze zoog hem hard, diep, gulzig. Glimlachte geil tegen het vlees: het was een heerlijke pik. Toen liet ze hem uit haar mond glijden. Nog één kusje op de eikel, nat en teder. Klaar voor de finale.

Victorija zette de croppunt precies tegen de gevoelige onderkant van zijn eikel en tikte. Eén, twee, drie. Snel achter elkaar. Elke tik was als een elektrische schok die door zijn hele geslachtsdeel vlamde. De eikel kleurde donkerpaars, zwol op tot hij glom als een rijpe vrucht. Gari’s schreeuwen werden hoger, wanhopiger, tranen liepen nu vrijuit over zijn wangen en druppelden op zijn borst. “Alsjeblieft… Victorija… ik kan niet…”

Ze hield de crop stil, liet hem alleen de lucht voelen. “Zeg het. Zeg wat je met Lívia deed. Hardop.” Hij brak. Snikkend, stem brekend: “Ik… ik heb haar verkracht… ik heb haar pijn gedaan… ik heb haar verwoest…” Victorija knikte naar Katarina. Die trok de eikel strak naar voren. De laatste vier tikken kwamen genadeloos snel. Onbedaarlijk hard en meedogenloos, recht op de gezwollen kop. Gari’s lichaam kromde zich in de boeien, een rauwe, dierlijke brul scheurde uit zijn keel, zijn ballen trokken samen, en ondanks alles spoot een dunne, krachteloze straal zaad naar buiten. Geen orgasme, alleen een pijnlijke ontlading die hem volledig leeg achterliet. Hij hing slap, huilend, zijn lichaam schokkend aan het rad.

Trefwoord(en): Bdsm, Chantage, Kasteel, Zweep, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!