In De Val

Elfduizend meren is Michigan rijk. Je zou denken dat het geen probleem moet zijn er lekker te zwemmen. Maar nee hoor, al die meren zijn geheel omringd door 'private property' met villa's, en dus alleen toegankelijk voor de bewoners van die villa's. Vanaf de weg had ik vastgesteld dat één zijde van Lake Murphy geheel bebost was, maar toen ik ging kijken, bleken ook daar verscholen tussen de bomen huizen te staan.

Een van die huizen zag er wat verwaarloosd uit. De gordijnen waren grotendeels gesloten en de obligate auto's op het erf ontbraken ook. Niet bewoond, was mijn conclusie. Ik sloop er heen en wat ik door openingen in de gordijnen zag bevestigde mijn indruk. Schaarse en oude meubels en geen tekenen van bewoning zoals rondslingerende boeken, tijdschriften of glazen. Omdat ik al de hele middag en avond naar een plekje om te zwemmen had gezocht, besloot ik het er hier maar op te wagen. Er liep een smal pad de helling af naar het water. Ik kleedde me tussen de bomen uit en waadde naakt het water in.

Hoewel de huizen aan de overzijde ver weg waren en in de buurt geen huizen in het zicht stonden, was dat toch wel spannend. Ik bleef zo'n drie kwartier rondspartelen. Het schemerde al toen ik uit het water kwam.

Op de terugweg keek ik nog eens bij het huis, nu ook aan de achterzijde. Ik draaide even aan de knop van de keukendeur, en, warempel, die deur ging open. Ik aarzelde nog even, maar toen ik voorzichtig in de keuken keek, werd mijn indruk opnieuw bevestigd: zowel te opgeruimd als te bestofd om bewoond te kunnen zijn. Ik sloop naar binnen en sloot de deur achter me. Het hart klopte me in de keel.

Verdere inspectie van de keuken leerde me dat de koelkast en de diepvries leeg waren, maar dat de kasten behalve de gebruikelijke keukeninventaris wel blikken en potten met onbederfelijke levensmiddelen bevatten. Het huis was dus niet ontruimd. Dat bleek ook bij mijn verdere tocht door het huis. Zo was er ook kleding aanwezig, overigens alleen vrouwenkleding. In de badkamer bevonden zich nog niet aangebroken flacons badschuim en shampoo. Maar er was toch zeker in weken, misschien wel in maanden niemand hier geweest.

Het idee moet al bij me opgekomen zijn toen de keukendeur openging, maar ik werd me er nu pas ten volle van bewust: hier zou ik overnachten. Rianter, spannender en goedkoper dan de zoveelste motelkamer. Om te beginnen trok ik een sherryfles open. Met de sherry in de hand sloot ik mijn onderzoek af in de studeerkamer, een donkere kamer met een groot eikenhouten bureau, de wanden geheel bedekt met boekenkasten. De boeken bleken grotendeels een medisch karakter te hebben. Interessant was echter de ontdekking van een plank met oude erotica, geleerde verhandelingen over fetisjisme en masochisme, Freud, Kraft-Ebbing en Havelock Ellis, en vergeelde boeken met stoute zwart/wit foto's, ook voornamelijk over dezelfde onderwerpen. Veel meisjes die op hun blote billen krijgen. Hoewel dat natuurlijk extra gevaarlijk was, deed ik het licht aan om de boeken te kunnen blijven bekijken. De studeerkamer lag aan de voorkant van het huis, de kant van het meer dus, dat moest kunnen. Fascinerende lectuur, de sherryfles was al bijna leeg toen ik de studie staakte.

Ik trok een blik erwten en een blik tomatensoep open en deed daar mijn avondmaal mee. Daarna maakte ik een overvloedig met badschuim gevuld bad klaar waarin ik, voorzien van een glas rode wijn, een aangenaam half uur doorbracht. Vanuit het bad liep ik terug naar de slaapkamer met de klerenkasten. Ik had daar al een paar planken met lingerie ontdekt. In het verleden heb ik wel eens damesondergoed aangetrokken, maar in de periode dat ik getrouwd was, liet ik het na omdat mijn vrouw er een hekel aan had. Maar nu was eindelijk de scheiding een feit, deze vakantie diende juist om mijn herwonnen vrijheid te beleven. Dat ging ik nu ook op dit punt doen, die boeken in de studeerkamer hadden het verlangen natuurlijk alleen maar aangewakkerd. Ik trok alle kleren die mij wat leken achtereenvolgens aan, mijzelf daarbij in een grote spiegel bekijkend. Zoals te verwachten viel, was het meeste goed mij enige maten te klein, maar ik vind het juist prima als het erg strak zit. Tussen allerlei niemendalletjes bevond zich ook dure, gedeeltelijk ouderwetse lingerie: gaînes en korsetten. Het mooist vond ik een wit corselet waarbij ik zwarte kousen aantrok.

Zo gekleed keerde ik terug naar de studeerkamer. In het bureau vond ik nu ook erotica van een ander soort: beduimelde sex- en nudistenblaadjes uit de jaren '50 en '60. Zittend in de bureaustoel keek ik die door, al gauw daarbij masturberend. Maar het lukte me niet om klaar te komen. De drank natuurlijk, ik had inmiddels ook de fles rode wijn geheel soldaat gemaakt. Maar ik realiseerde me ook dat ik me de hele avond toch nog niet echt op mijn gemak had gevoeld. Dat donkere huis, de ruisende bomen, en de overigens bijna volledige stilte…Ik moest er letterlijk en figuurlijk hard aan trekken voor ik mijn kwakje kwijt was.

Het was al over enen en ik besloot te gaan slapen. Ik trok het corselet uit en haalde lakens uit een van de kasten om mijn bed op te maken. Maar zoals ik al gevreesd had, had ik moeite om de slaap te vatten. Kennelijk kon ik mijn waakzaamheidsinstinct niet voldoende uitschakelen. Uiteindelijk viel ik toch even in slaap, maar om vijf uur was ik alweer wakker en daarna lukte het helemaal niet meer. Toen het omstreeks zes uur licht begon te worden, gaf ik het maar op. Ik liep rechtstreeks uit het bed naakt door de voordeur naar buiten, de helling af naar het water. Met het idee dat iedereen rondom nog sliep was het zwemmen nu een puur genot. Ik vond het wrak van een kano, eigenlijk niet meer dan de bodem, en probeerde daarop te klimmen. Dat was niet zo moeilijk, maar te blijven zitten des te meer. Toen de opkomende zon boven de bomen uitkwam, ging ik op mijn buik op een ondiepe plek liggen waar de zon op mijn rug en billen scheen. Ik kwam helemaal bij van de doorwaakte nacht.

Het moet al half acht geweest zijn toen ik weer naar boven klom. Onderweg kreeg ik een erectie. Ditmaal liep ik om het huis heen. Naakt en nat en met een slingerende lul stapte ik de keuken binnen. Daar wachtte mij een grote schok.

Op een stoel die tegen de andere keukendeur aan de overzijde van de keuken was opgesteld, zat, kaarsrecht, een vrouw. Een al wat oudere vrouw, begin zestig misschien, een rijzige figuur in een zwart mantelpak, met een zeer beslist, zelfs streng gezicht en hoog opgestoken haar. Zwarte laarsjes, zwarte handschoenen. De hele figuur had iets imponerends.

Mijn eerste reactie was mijn handen voor mijn piemel te slaan, en mijn tweede mij om te draaien en weg te lopen. Ik rende terug om het huis heen, maar moest vaststellen dat de voordeur nu op slot zat. Terugkeren naar mijn auto langs de weg was niet mogelijk: mijn autosleuteltje en mijn portefeuille bevonden zich in het huis. Ik had dus geen enkele andere mogelijkheid dan terug te keren. En zo kwam ik opnieuw binnen, mijn handen voor mijn onderbuik. De vrouw zat er nog net zo. Ze zei geen woord, bekeek me alleen maar, en ik wist al helemaal niets te zeggen. Zinnen die de situatie moesten verklaren schoten me te binnen, maar de ene zin klonk nog belachelijker dan de andere. Ik heb nog nooit in zo'n penibele situatie verkeerd.

Pijnlijke seconden verstreken. Eindelijk zei de vrouw iets.

"Nice body. Beetje sexy zelfs met al die welvingen en rondingen. Laat me ook maar eens zien wat je onderaan je buik hebt. Zo preuts ben je anders ook niet, je holt al uren stark naked rond"

Mijn houding was inderdaad volkomen ridicuul. Ik sloeg mijn armen voor mijn borst om ze toch ergens te laten. Ik vroeg me af hoe ik door die deur zou kunnen komen.

"Niet veel mannelijkheid meer over", commentarieerde de vrouw. "Ik betwijfel of je sterker bent dan ik."

Alsof een erectie duidde op fysieke kracht. Alles wat ze zei klonk doelbewust vernederend, zelfs uitdagend. Ik deed een paar stappen naar voren. De vrouw stond kordaat op, zette de stoel terzijde en stelde zich voor de keukendeur op met haar handen achter op haar heupen, haar borsten uitdagend naar voren gestoken.

"Probeer maar eens voorbij me te komen. Als dat lukt, schiet je daar trouwens nog niets mee op. Ik heb je kleren in een gesloten kast gestopt en het sleuteltje verborgen op een plaats die je nooit kunt vinden." Later bleek dat helemaal niet zo te zijn, de kleren lagen gewoon onder het bed op de slaapkamer.

Tot op dat ogenblik was ik helemaal gepreoccupeerd geweest door het feit van mijn naaktheid. Nu begon het eindelijk tot mij door te dringen dat ik misschien ook andere en grotere problemen had. Dat bracht mij zover dat ik eindelijk iets uit kon brengen.

"OK. Ik zal u niet aanvallen als het niet nodig is. Wat wilt u van me?"

"Look here, boy. Jij loopt naakt het meer in vanaf mijn oever voor het oog van mijn buren, je breekt in mijn huis in, drinkt mijn wijn op, neemt een bad zonder het bad schoon te maken, slaapt naakt tussen mijn lakens, trekt mijn ondergoed aan en spuit je sperma op de vloer van mijn studeerkamer. Dat is misschien allemaal normaal waar jij vandaan komt, niet iedereen op deze aardbol is even geciviliseerd, maar hier zijn dat stuk voor stuk misdaden waarvoor je maanden of jaren naar het gevang gaat. Ik zou je kunnen aangeven als ik dat zou willen, ik heb het nummer van je auto genoteerd. Maar ik geef er de voorkeur aan zelf met je af te rekenen."

"Wat bedoelt u daar precies mee?"

"Dat zul je wel merken. Ga op je knieën zitten. OK. Rechtop, bovenbenen gestrekt, zodat ik dat minuscule piemeltje ten minste nog kan zien. Leg je linkerhand op je billen, en steek twee vingers van je rechterhand omhoog. Zeg mij na:

'Ik zweer dat ik van nu af mevrouw Florence -dat ben ik- zal gehoorzamen en alles zal doen wat ze mij opdraagt, stipt en zonder tegenspraak. So help me God.'"

Ik zei haar na, hoe absurd het ook klonk. Het leek me verstandig me voorlopig maar zo coöperatief mogelijk te gedragen.

"OK. Ga nu voor het aanrecht staan. Voeten spreiden. Verder uiteen. Leg je ellebogen op het blad van het aanrecht. Voeten naar achteren. Verder, tot je rug helemaal vlak is. Good."

Met een paar stevige stappen kwam ze vlak achter me staan. Er ging een schok door me heen toen ze me aanraakte: een warme hand op mijn koude billen.

"Nice bottom you have. En zoveel. Van achteren lijk je bijna een negervrouw."

Ze streelde er liefkozend over. Ik rilde. Vervolgens opende ze een la van het aanrecht om daar iets uit te pakken. Ik kon niet zien wat het was, maar al gauw kon ik het heel goed voelen: een flink eind hout. Waarom heeft iemand zoiets in haar keuken, schoot het nog even door me heen toen de eerste klap viel. Maar zulke gedachten vervluchtigden snel, want mijn bewustzijn was al gauw geheel gevuld met wat dat eindje hout op mijn billen aanrichtte. Vlammen! Mevrouw Florence was inderdaad een potige tante en ze sloeg blijkbaar met volle kracht. Enkele malen onderbrak ze de klappenreeks om mij weer in de juiste houding te dwingen. Ondanks de pijn was ik me nog steeds zeer bewust van de aanraking van haar handen op mijn buik en dijen, zeker toen ze haar volle hand op mijn geslacht legde om mijn lendenen wat verder naar achteren en omhoog te duwen. Maar de pijn overheerste. Op een gegeven ogenblik werd het mij te machtig. Ik dook onder haar arm door en schoot de keuken in, met mijn handen op mijn geteisterde billen.

"Zo is het genoeg. You are killing me."

"O nee, maak je geen zorgen, dit is nog maar het begin. KOM HIER!"

Ik luisterde niet. Niets kon mij terug met mijn buik op dat aanrecht krijgen.

"You are violating your oath."

Wat een Amerikaanse opmerking. Alsof mij dat iets kon schelen.

"OK. Kom dan maar eens mee. Je vraagt er om."

Ze liep voor me de keuken uit en de gang op naar een deur die gisteren nog op slot had gezeten. Ik overwoog om naar boven te rennen, naar de slaapkamer: als ik mijn eigen kleren niet vond, zou ik in elk geval kleren van haar aan kunnen trekken. Maar daarmee had ik mijn autosleuteltje en mijn portefeuille nog niet terug. En ze kende ook nog mijn autonummer. (Ook dat bleek later overigens bluf te zijn.) Dus liep ik gedwee achter haar aan, een nauw muf trapje af, tot in een grote kelder die onder het hele huis door leek te lopen. De kelder werd door een rij pijlers in tweeën verdeeld. Twee pijlers waren verbonden door een zware ijzeren stang op borsthoogte. Mevrouw Florence beval me omhoog te springen en mezelf op te duwen tot ik met gestrekte armen op de stang steunde. Toen ik me eenmaal in die houding bevond, begon ze me opnieuw op mijn billen en dijen te slaan, nog steeds met datzelfde eindje hout, zij het wat minder hard dan eerst. Ik liet me naar voren glijden tot ik met mijn buik over de stang hing. Plotseling hield ze op te slaan. Ze gooide het stuk hout weg en holde bijna de kelder uit. Ik sprong naar beneden maar was pas onderaan de trap aangekomen toen de deur naar de gang al op slot werd gedraaid.

Het was een moment van de grootste paniek. Ik vervloekte mezelf dat ik dit had laten gebeuren. Nu zat ik naakt in een kelder gevangen. Ze kon nu op haar gemak de politie of de buren gaan waarschuwen. Straks kregen we nog een volksgericht van fundamentalistische dorpelingen op het erf. Ze kon me hier ook eindeloos gevangen houden als ze dat wilde, misschien bedoelde ze dat met "afrekenen". Of, nog erger, ze kon gewoon weggaan en me aan mijn lot overlaten. Niemand die ooit mijn wegen tot op hier zou traceren, in een paar dagen zou ik omkomen van de dorst. Na enige tijd bedaarde de acute paniek, maar ik bleef in de grootst mogelijke staat van onrust verkeren, het werden de onaangenaamste uren van mijn leven. Het was trouwens ook nog koud in die kelder, en er was niets waar ik op kon zitten. Als ik al had kunnen zitten!

In een hoek vond ik een verweerd stuk spiegelglas waarin ik kon zien hoe bont en blauw ze mijn bips had geslagen. En er ontstond ook een flinke bloeduitstorting op mijn buik waar ik bovenop die ijzeren stang had gehangen. Ik liep maar wat te ijsberen, tussendoor ging ik een tijdje op de plavuizen vloer liggen waardoor ik het nog kouder kreeg. Opeens ging ook het licht nog uit, blijkbaar had ze boven een stop uitgedraaid. Ik bevond me nu in een volstrekte duisternis waarin ik me alleen nog maar op de tast kon bewegen. Opnieuw enkele minuten van heftige paniek. Daarna zocht ik langzaam mijn weg naar de stenen trap, waar ik een eindeloos schijnende periode doorbracht, in werkelijkheid misschien nog geen uur, meestal geknield, soms even zittend. Opeens floepte het licht weer aan. Nog een eeuwigheid later hoorde ik een sleutel in het slot omdraaien. Ik rende naar boven en, inderdaad, de deur was geopend. (Later vertelde ze mij dat het slot helemaal niet functioneerde: ik had al die tijd gewoon weg kunnen lopen.)

Mevrouw Florence stond aan het andere einde van de gang, tot mijn grote verrassing gekleed in het witte corselet met de zwarte kousen, overigens ook met een zwarte slip aan die de rest van haar buik bedekte.

"Dit gebeurt er met ongehoorzame jongetjes" was haar commentaar. "Ik zou nu verder maar precies doen wat ik zeg. Pak een keukenmesje uit de keuken en ga in het bos een aantal flinke takken afsnijden. Berketakken, je weet toch wel hoe een berk er uit ziet? Iedere tak moet ongeveer een meter lang zijn, haal de bladen en de zijtakjes er af. Ik heb er een stuk of twintig nodig."

Waarvoor, dat kon ik wel raden. Maar ik was dolblij naar buiten te kunnen. Eenmaal buiten aan het werk vroeg ik me af of ik haar niet met dat keukenmesje kon bedreigen om haar te dwingen mij mijn kleren terug te geven. Maar hoeveel gevangenisstraf zou daar weer op staan? Ze had mijn gevangenschap niet gebruikt om buren of de politie in te schakelen, en zou dat waarschijnlijk verder ook niet doen als ik haar niet provoceerde. Ik kon dus maar het beste aan haar grillen blijven voldoen. Dat ze zich zo gekleed had, was bovendien absoluut een goed teken: blijkbaar had ze nog andere motieven dan alleen wraakzucht, en was haar morele veroordeling van mijn naaktheid gespeeld. Ze zag er eigenlijk fantastisch uit, als ze iets met mij wilde, had ik daar volstrekt geen bezwaar tegen. Wel nam ik me voor me nooit meer in die kelder te laten lokken.

Toen ik met de takken terugkeerde, wierp mevrouw Florence, zelf nog steeds in dat adembenemende corselet gekleed, me een wit hemdje toe dat ik aan moest trekken, alsmede een zwart schortje. Zo uitgedost troonde ze me mee naar de badkamer. Daar stonden twee emmers, een met schoon water en een met zeepsop. Ze droeg me op om het bad schoon te schrobben en de badkamervloer te dweilen.

Na een paar minuten kwam ze kijken naar mijn vorderingen die natuurlijk onvoldoende waren. Ik was op mijn knieën in de weer met de dweil. Inmiddels had ze de berkentakken met ijzerdraadjes aan elkaar verbonden tot een roede, zodat ze haar ongenoegen op een voor de hand liggende manier kon uiten. Zo'n roede veroorzaakt een heel andere maar geen geringere pijn dan een massief stuk hout. Vooral de twijgjes die om je flanken heen in je heupen bijten zijn uiterst onaangenaam, om maar te zwijgen van twijgjes die tussen je benen doorgaan en je ballen raken. Ik kneep mijn bovenbenen zo stijf mogelijk tegen elkaar. Omdat ik volgens mevrouw Florence niet genoeg water gebruikte, gooide ze de emmer met water over me heen, het water was ijskoud, het hemdje plakte aan mijn lijf. Ik roste de vloer dat het een lieve lust was. En toen, geheel onverwachts, voelde ik dat ik een erectie begon te krijgen, en realiseerde ik me dat de hele situatie, eerst zo uiterst bedreigend en onaangenaam, na mijn vrijlating uit de kelder fundamenteel van karakter was veranderd. Die vrijlating zelf, haar kledij. Het bedreigende was spannend en het onaangename daardoor opwindend geworden.

Mevrouw Florence had het ook gezien en nam meteen haar maatregelen: onder de koude douche met zo'n ventje, en hem afrossen met een ruige borstel, dan gaan de onreine gedachten vanzelf weg. Daarna moest ik, nu weer naakt, naar de studeerkamer om daar het vloertapijt te reinigen van mijn sperma. Ze ging opnieuw mee om mij met de roede aan te moedigen. Toen ook die klus eindelijk naar tevredenheid was geklaard en mijn billen opnieuw in brand stonden, nam ze mij mee naar haar slaapkamer. Daar moest ik opnieuw lingerie passen! Ze beoordeelde steeds hoe het me stond, en liet zich daarbij steeds weer ironisch vleiend uit over mijn lichamelijke kwaliteiten: mijn borstgroei -"misschien wel een cupje B"-, mijn vetkussentjes, en vooral de welving van mijn billen en heupen. ten slotte besloot ze dat een rode bh, inderdaad cup B, met rode kousen mij het best stond.

Mevrouw Florence ging op het bed zitten en vroeg me naakt over haar schoot te komen liggen. Ik dacht dat ik nog meer klappen zou krijgen maar in plaats daarvan begon ze mijn billen in te smeren met een verzachtende zalf. In naakte overgave aan haar helende handen lag ik daar allerzaligst. Intussen vertelde ze mij het een en ander over zichzelf.

Ze was weduwe, zoals ik al dacht. Haar man, vijftien jaar ouder, was geneesheer-directeur van een ziekenhuis geweest. Ja, hij was geïnteresseerd in sadomasochisme. In feite was het zijn hobby geweest om leerling-verpleegkundigen, zogenaamd bij wijze van straf voor tekortkomingen in hun werkopvatting, op hun billen te slaan, hij had daartoe een grote voorraad van plakken, roeden en stokken in zijn bureau opgeslagen. Zeker, als hij de kans kreeg neukte hij ze ook, veel van die meisjes hoopten zo aan meer slaag te ontkomen. Het was twintig jaar lang goed gegaan, maar uiteindelijk, de tijden veranderden, had een meisje hem aangeklaagd, andere schapen waren toen ook over de dam gekomen, hij was ontslagen en mocht nog van geluk spreken dat hij niet strafrechtelijk werd aangepakt. Dat had veel geld gekost. Hij had zich hier teruggetrokken en was binnen een jaar overleden.

Sloeg hij haar ook? Wat een impertinente vraag. (Klapje) In het begin wel, eerlijk gezegd was zij een van die verpleegkundigen geweest. Maar toen ze eenmaal getrouwd waren, had ze daar resoluut een eind aan gemaakt. Vanaf dat moment was zij het geweest die sloeg.

Ik dacht het mijne van haar verhaal. Was zij misschien die verpleegkundige die was gaan praten? Had ze zich laten afkopen met het huwelijk? Was hij misschien doodgegaan aan de effecten, in elk geval de psychische effecten, van haar regiem?

Volgens mevrouw Florence vond de geneesheer-directeur het lekker om hard op zijn billen geslagen, onder de koude douche gezet, naakt aan een boom gebonden of in de kelder opgesloten te worden. Maar ze gaf toe dat ze het allemaal ook deed omdat ze hem om zijn hobby benijdde. Al voordat hij dood was, had ze zich afgevraagd hoe ze voortaan mannen, liefst jonge mannen, kon vangen om die op hun billen te slaan. Nee, ik was zeker niet de eerste die in de val was gelopen, die val werkte prima. Het dichtstbijzijnde huis was namelijk ook van haar, een alarminstallatie waarschuwde haar als er iemand in de buurt van die keukendeur kwam en met een telescoop kon ze dan volgen wat de bewuste persoon verder uitspookte. Zeker tien mannen had ze op die manier binnenshuis gesnapt en ook een paar meisjes. Maar gisteren was ze niet thuis geweest, ze had pas vanmorgen gemerkt dat iemand de gordijnen had verschoven. Anders gaf ze insluipers niet de kans zich een hele nacht op haar kosten te amuseren. (Klapje).

Ja, twee keer was het slachtoffer gewelddadig geworden. In beide gevallen had ze die persoon er ten slotte toch van overtuigd dat dat heel onverstandig was, en dat hij er beter aan deed om, zoals ze het uitdrukte, boete te doen. Ik kon me wel ongeveer voorstellen wat dat inhield, vooral toen ze aantekende dat ze er in andere gevallen altijd voor zorgde dat er geen bloed vloeide.

Nee, ik was de eerste man die ze lingerie aantrok, ik had daar wel een lichaam voor. Die meisjes had ze trouwens ook alleen maar naakt laten lopen. En wat mijn plannen dan wel waren? De komende drie weken geen? Dat kwam goed uit, ze had wel voor drie weken werk voor een dienstmeisje, zowel in huis als in de tuin. Hopelijk had ik geen zittend beroep, want na die drie weken zou ik dat niet meteen kunnen uitoefenen. Eén absoluut verbod gold voor de volle periode: een broek of zelfs maar een slipje te dragen. Een rokje nu en dan mocht wel, dat kon je zo omhoogslaan. Verder dacht ze in principe aan die rode bh en kousen en een wit schortje. Maar een korsetje zou nu en dan ook goede diensten kunnen bewijzen, vooral bij het insnoeren van mijn buik. Misschien moest ze me maar op water en brood zetten, al dat vet nam een groot deel van het effect van billenkoek weg.

Was ik goed in cunnilingus? Beffen dus?

Dan moest ik nu maar eens even haar bad vol laten lopen. Natuurlijk zou ik haar mogen wassen, ook haar kutje, preuts was ze nooit geweest. Daarna zou ze me naakt meenemen naar een rustig plekje in het bos waar ik mijn bekwaamheden met tong en lippen zou kunnen bewijzen. Dat zou wel weer tegenvallen, dus zou ze ook alvast een paar boeien meenemen om mij aan een boom te binden, alsmede een zweepje om andermaal duidelijk te maken dat wij niet voor ons plezier op aarde zijn.

Een grote vrede daalde over mij neer.

In de val

F/M*

Corry Hartong

Elfduizend meren is Michigan rijk. Je zou denken dat het geen probleem moet zijn er lekker te zwemmen. Maar nee hoor, al die meren zijn geheel omringd door 'private property' met villa's, en dus alleen toegankelijk voor de bewoners van die villa's. Vanaf de weg had ik vastgesteld dat één zijde van Lake Murphy geheel bebost was, maar toen ik ging kijken, bleken ook daar verscholen tussen de bomen huizen te staan.

Een van die huizen zag er wat verwaarloosd uit. De gordijnen waren grotendeels gesloten en de obligate auto's op het erf ontbraken ook. Niet bewoond, was mijn conclusie. Ik sloop er heen en wat ik door openingen in de gordijnen zag bevestigde mijn indruk. Schaarse en oude meubels en geen tekenen van bewoning zoals rondslingerende boeken, tijdschriften of glazen. Omdat ik al de hele middag en avond naar een plekje om te zwemmen had gezocht, besloot ik het er hier maar op te wagen. Er liep een smal pad de helling af naar het water. Ik kleedde me tussen de bomen uit en waadde naakt het water in.

Hoewel de huizen aan de overzijde ver weg waren en in de buurt geen huizen in het zicht stonden, was dat toch wel spannend. Ik bleef zo'n drie kwartier rondspartelen. Het schemerde al toen ik uit het water kwam.

Op de terugweg keek ik nog eens bij het huis, nu ook aan de achterzijde. Ik draaide even aan de knop van de keukendeur, en, warempel, die deur ging open. Ik aarzelde nog even, maar toen ik voorzichtig in de keuken keek, werd mijn indruk opnieuw bevestigd: zowel te opgeruimd als te bestofd om bewoond te kunnen zijn. Ik sloop naar binnen en sloot de deur achter me. Het hart klopte me in de keel.

Verdere inspectie van de keuken leerde me dat de koelkast en de diepvries leeg waren, maar dat de kasten behalve de gebruikelijke keukeninventaris wel blikken en potten met onbederfelijke levensmiddelen bevatten. Het huis was dus niet ontruimd. Dat bleek ook bij mijn verdere tocht door het huis. Zo was er ook kleding aanwezig, overigens alleen vrouwenkleding. In de badkamer bevonden zich nog niet aangebroken flacons badschuim en shampoo. Maar er was toch zeker in weken, misschien wel in maanden niemand hier geweest.

Het idee moet al bij me opgekomen zijn toen de keukendeur openging, maar ik werd me er nu pas ten volle van bewust: hier zou ik overnachten. Rianter, spannender en goedkoper dan de zoveelste motelkamer. Om te beginnen trok ik een sherryfles open. Met de sherry in de hand sloot ik mijn onderzoek af in de studeerkamer, een donkere kamer met een groot eikenhouten bureau, de wanden geheel bedekt met boekenkasten. De boeken bleken grotendeels een medisch karakter te hebben. Interessant was echter de ontdekking van een plank met oude erotica, geleerde verhandelingen over fetisjisme en masochisme, Freud, Kraft-Ebbing en Havelock Ellis, en vergeelde boeken met stoute zwart/wit foto's, ook voornamelijk over dezelfde onderwerpen. Veel meisjes die op hun blote billen krijgen. Hoewel dat natuurlijk extra gevaarlijk was, deed ik het licht aan om de boeken te kunnen blijven bekijken. De studeerkamer lag aan de voorkant van het huis, de kant van het meer dus, dat moest kunnen. Fascinerende lectuur, de sherryfles was al bijna leeg toen ik de studie staakte.

Ik trok een blik erwten en een blik tomatensoep open en deed daar mijn avondmaal mee. Daarna maakte ik een overvloedig met badschuim gevuld bad klaar waarin ik, voorzien van een glas rode wijn, een aangenaam half uur doorbracht. Vanuit het bad liep ik terug naar de slaapkamer met de klerenkasten. Ik had daar al een paar planken met lingerie ontdekt. In het verleden heb ik wel eens damesondergoed aangetrokken, maar in de periode dat ik getrouwd was, liet ik het na omdat mijn vrouw er een hekel aan had. Maar nu was eindelijk de scheiding een feit, deze vakantie diende juist om mijn herwonnen vrijheid te beleven. Dat ging ik nu ook op dit punt doen, die boeken in de studeerkamer hadden het verlangen natuurlijk alleen maar aangewakkerd. Ik trok alle kleren die mij wat leken achtereenvolgens aan, mijzelf daarbij in een grote spiegel bekijkend. Zoals te verwachten viel, was het meeste goed mij enige maten te klein, maar ik vind het juist prima als het erg strak zit. Tussen allerlei niemendalletjes bevond zich ook dure, gedeeltelijk ouderwetse lingerie: gaînes en korsetten. Het mooist vond ik een wit corselet waarbij ik zwarte kousen aantrok.

Zo gekleed keerde ik terug naar de studeerkamer. In het bureau vond ik nu ook erotica van een ander soort: beduimelde sex- en nudistenblaadjes uit de jaren '50 en '60. Zittend in de bureaustoel keek ik die door, al gauw daarbij masturberend. Maar het lukte me niet om klaar te komen. De drank natuurlijk, ik had inmiddels ook de fles rode wijn geheel soldaat gemaakt. Maar ik realiseerde me ook dat ik me de hele avond toch nog niet echt op mijn gemak had gevoeld. Dat donkere huis, de ruisende bomen, en de overigens bijna volledige stilte…Ik moest er letterlijk en figuurlijk hard aan trekken voor ik mijn kwakje kwijt was.

Het was al over enen en ik besloot te gaan slapen. Ik trok het corselet uit en haalde lakens uit een van de kasten om mijn bed op te maken. Maar zoals ik al gevreesd had, had ik moeite om de slaap te vatten. Kennelijk kon ik mijn waakzaamheidsinstinct niet voldoende uitschakelen. Uiteindelijk viel ik toch even in slaap, maar om vijf uur was ik alweer wakker en daarna lukte het helemaal niet meer. Toen het omstreeks zes uur licht begon te worden, gaf ik het maar op. Ik liep rechtstreeks uit het bed naakt door de voordeur naar buiten, de helling af naar het water. Met het idee dat iedereen rondom nog sliep was het zwemmen nu een puur genot. Ik vond het wrak van een kano, eigenlijk niet meer dan de bodem, en probeerde daarop te klimmen. Dat was niet zo moeilijk, maar te blijven zitten des te meer. Toen de opkomende zon boven de bomen uitkwam, ging ik op mijn buik op een ondiepe plek liggen waar de zon op mijn rug en billen scheen. Ik kwam helemaal bij van de doorwaakte nacht.

Het moet al half acht geweest zijn toen ik weer naar boven klom. Onderweg kreeg ik een erectie. Ditmaal liep ik om het huis heen. Naakt en nat en met een slingerende lul stapte ik de keuken binnen. Daar wachtte mij een grote schok.

Op een stoel die tegen de andere keukendeur aan de overzijde van de keuken was opgesteld, zat, kaarsrecht, een vrouw. Een al wat oudere vrouw, begin zestig misschien, een rijzige figuur in een zwart mantelpak, met een zeer beslist, zelfs streng gezicht en hoog opgestoken haar. Zwarte laarsjes, zwarte handschoenen. De hele figuur had iets imponerends.

Mijn eerste reactie was mijn handen voor mijn piemel te slaan, en mijn tweede mij om te draaien en weg te lopen. Ik rende terug om het huis heen, maar moest vaststellen dat de voordeur nu op slot zat. Terugkeren naar mijn auto langs de weg was niet mogelijk: mijn autosleuteltje en mijn portefeuille bevonden zich in het huis. Ik had dus geen enkele andere mogelijkheid dan terug te keren. En zo kwam ik opnieuw binnen, mijn handen voor mijn onderbuik. De vrouw zat er nog net zo. Ze zei geen woord, bekeek me alleen maar, en ik wist al helemaal niets te zeggen. Zinnen die de situatie moesten verklaren schoten me te binnen, maar de ene zin klonk nog belachelijker dan de andere. Ik heb nog nooit in zo'n penibele situatie verkeerd.

Pijnlijke seconden verstreken. Eindelijk zei de vrouw iets.

"Nice body. Beetje sexy zelfs met al die welvingen en rondingen. Laat me ook maar eens zien wat je onderaan je buik hebt. Zo preuts ben je anders ook niet, je holt al uren stark naked rond"

Mijn houding was inderdaad volkomen ridicuul. Ik sloeg mijn armen voor mijn borst om ze toch ergens te laten. Ik vroeg me af hoe ik door die deur zou kunnen komen.

"Niet veel mannelijkheid meer over", commentarieerde de vrouw. "Ik betwijfel of je sterker bent dan ik."

Alsof een erectie duidde op fysieke kracht. Alles wat ze zei klonk doelbewust vernederend, zelfs uitdagend. Ik deed een paar stappen naar voren. De vrouw stond kordaat op, zette de stoel terzijde en stelde zich voor de keukendeur op met haar handen achter op haar heupen, haar borsten uitdagend naar voren gestoken.

"Probeer maar eens voorbij me te komen. Als dat lukt, schiet je daar trouwens nog niets mee op. Ik heb je kleren in een gesloten kast gestopt en het sleuteltje verborgen op een plaats die je nooit kunt vinden." Later bleek dat helemaal niet zo te zijn, de kleren lagen gewoon onder het bed op de slaapkamer.

Tot op dat ogenblik was ik helemaal gepreoccupeerd geweest door het feit van mijn naaktheid. Nu begon het eindelijk tot mij door te dringen dat ik misschien ook andere en grotere problemen had. Dat bracht mij zover dat ik eindelijk iets uit kon brengen.

"OK. Ik zal u niet aanvallen als het niet nodig is. Wat wilt u van me?"

"Look here, boy. Jij loopt naakt het meer in vanaf mijn oever voor het oog van mijn buren, je breekt in mijn huis in, drinkt mijn wijn op, neemt een bad zonder het bad schoon te maken, slaapt naakt tussen mijn lakens, trekt mijn ondergoed aan en spuit je sperma op de vloer van mijn studeerkamer. Dat is misschien allemaal normaal waar jij vandaan komt, niet iedereen op deze aardbol is even geciviliseerd, maar hier zijn dat stuk voor stuk misdaden waarvoor je maanden of jaren naar het gevang gaat. Ik zou je kunnen aangeven als ik dat zou willen, ik heb het nummer van je auto genoteerd. Maar ik geef er de voorkeur aan zelf met je af te rekenen."

"Wat bedoelt u daar precies mee?"

"Dat zul je wel merken. Ga op je knieën zitten. OK. Rechtop, bovenbenen gestrekt, zodat ik dat minuscule piemeltje ten minste nog kan zien. Leg je linkerhand op je billen, en steek twee vingers van je rechterhand omhoog. Zeg mij na:

'Ik zweer dat ik van nu af mevrouw Florence -dat ben ik- zal gehoorzamen en alles zal doen wat ze mij opdraagt, stipt en zonder tegenspraak. So help me God.'"

Ik zei haar na, hoe absurd het ook klonk. Het leek me verstandig me voorlopig maar zo coöperatief mogelijk te gedragen.

"OK. Ga nu voor het aanrecht staan. Voeten spreiden. Verder uiteen. Leg je ellebogen op het blad van het aanrecht. Voeten naar achteren. Verder, tot je rug helemaal vlak is. Good."

Met een paar stevige stappen kwam ze vlak achter me staan. Er ging een schok door me heen toen ze me aanraakte: een warme hand op mijn koude billen.

"Nice bottom you have. En zoveel. Van achteren lijk je bijna een negervrouw."

Ze streelde er liefkozend over. Ik rilde. Vervolgens opende ze een la van het aanrecht om daar iets uit te pakken. Ik kon niet zien wat het was, maar al gauw kon ik het heel goed voelen: een flink eind hout. Waarom heeft iemand zoiets in haar keuken, schoot het nog even door me heen toen de eerste klap viel. Maar zulke gedachten vervluchtigden snel, want mijn bewustzijn was al gauw geheel gevuld met wat dat eindje hout op mijn billen aanrichtte. Vlammen! Mevrouw Florence was inderdaad een potige tante en ze sloeg blijkbaar met volle kracht. Enkele malen onderbrak ze de klappenreeks om mij weer in de juiste houding te dwingen. Ondanks de pijn was ik me nog steeds zeer bewust van de aanraking van haar handen op mijn buik en dijen, zeker toen ze haar volle hand op mijn geslacht legde om mijn lendenen wat verder naar achteren en omhoog te duwen. Maar de pijn overheerste. Op een gegeven ogenblik werd het mij te machtig. Ik dook onder haar arm door en schoot de keuken in, met mijn handen op mijn geteisterde billen.

"Zo is het genoeg. You are killing me."

"O nee, maak je geen zorgen, dit is nog maar het begin. KOM HIER!"

Ik luisterde niet. Niets kon mij terug met mijn buik op dat aanrecht krijgen.

"You are violating your oath."

Wat een Amerikaanse opmerking. Alsof mij dat iets kon schelen.

"OK. Kom dan maar eens mee. Je vraagt er om."

Ze liep voor me de keuken uit en de gang op naar een deur die gisteren nog op slot had gezeten. Ik overwoog om naar boven te rennen, naar de slaapkamer: als ik mijn eigen kleren niet vond, zou ik in elk geval kleren van haar aan kunnen trekken. Maar daarmee had ik mijn autosleuteltje en mijn portefeuille nog niet terug. En ze kende ook nog mijn autonummer. (Ook dat bleek later overigens bluf te zijn.) Dus liep ik gedwee achter haar aan, een nauw muf trapje af, tot in een grote kelder die onder het hele huis door leek te lopen. De kelder werd door een rij pijlers in tweeën verdeeld. Twee pijlers waren verbonden door een zware ijzeren stang op borsthoogte. Mevrouw Florence beval me omhoog te springen en mezelf op te duwen tot ik met gestrekte armen op de stang steunde. Toen ik me eenmaal in die houding bevond, begon ze me opnieuw op mijn billen en dijen te slaan, nog steeds met datzelfde eindje hout, zij het wat minder hard dan eerst. Ik liet me naar voren glijden tot ik met mijn buik over de stang hing. Plotseling hield ze op te slaan. Ze gooide het stuk hout weg en holde bijna de kelder uit. Ik sprong naar beneden maar was pas onderaan de trap aangekomen toen de deur naar de gang al op slot werd gedraaid.

Het was een moment van de grootste paniek. Ik vervloekte mezelf dat ik dit had laten gebeuren. Nu zat ik naakt in een kelder gevangen. Ze kon nu op haar gemak de politie of de buren gaan waarschuwen. Straks kregen we nog een volksgericht van fundamentalistische dorpelingen op het erf. Ze kon me hier ook eindeloos gevangen houden als ze dat wilde, misschien bedoelde ze dat met "afrekenen". Of, nog erger, ze kon gewoon weggaan en me aan mijn lot overlaten. Niemand die ooit mijn wegen tot op hier zou traceren, in een paar dagen zou ik omkomen van de dorst. Na enige tijd bedaarde de acute paniek, maar ik bleef in de grootst mogelijke staat van onrust verkeren, het werden de onaangenaamste uren van mijn leven. Het was trouwens ook nog koud in die kelder, en er was niets waar ik op kon zitten. Als ik al had kunnen zitten!

In een hoek vond ik een verweerd stuk spiegelglas waarin ik kon zien hoe bont en blauw ze mijn bips had geslagen. En er ontstond ook een flinke bloeduitstorting op mijn buik waar ik bovenop die ijzeren stang had gehangen. Ik liep maar wat te ijsberen, tussendoor ging ik een tijdje op de plavuizen vloer liggen waardoor ik het nog kouder kreeg. Opeens ging ook het licht nog uit, blijkbaar had ze boven een stop uitgedraaid. Ik bevond me nu in een volstrekte duisternis waarin ik me alleen nog maar op de tast kon bewegen. Opnieuw enkele minuten van heftige paniek. Daarna zocht ik langzaam mijn weg naar de stenen trap, waar ik een eindeloos schijnende periode doorbracht, in werkelijkheid misschien nog geen uur, meestal geknield, soms even zittend. Opeens floepte het licht weer aan. Nog een eeuwigheid later hoorde ik een sleutel in het slot omdraaien. Ik rende naar boven en, inderdaad, de deur was geopend. (Later vertelde ze mij dat het slot helemaal niet functioneerde: ik had al die tijd gewoon weg kunnen lopen.)

Mevrouw Florence stond aan het andere einde van de gang, tot mijn grote verrassing gekleed in het witte corselet met de zwarte kousen, overigens ook met een zwarte slip aan die de rest van haar buik bedekte.

"Dit gebeurt er met ongehoorzame jongetjes" was haar commentaar. "Ik zou nu verder maar precies doen wat ik zeg. Pak een keukenmesje uit de keuken en ga in het bos een aantal flinke takken afsnijden. Berketakken, je weet toch wel hoe een berk er uit ziet? Iedere tak moet ongeveer een meter lang zijn, haal de bladen en de zijtakjes er af. Ik heb er een stuk of twintig nodig."

Waarvoor, dat kon ik wel raden. Maar ik was dolblij naar buiten te kunnen. Eenmaal buiten aan het werk vroeg ik me af of ik haar niet met dat keukenmesje kon bedreigen om haar te dwingen mij mijn kleren terug te geven. Maar hoeveel gevangenisstraf zou daar weer op staan? Ze had mijn gevangenschap niet gebruikt om buren of de politie in te schakelen, en zou dat waarschijnlijk verder ook niet doen als ik haar niet provoceerde. Ik kon dus maar het beste aan haar grillen blijven voldoen. Dat ze zich zo gekleed had, was bovendien absoluut een goed teken: blijkbaar had ze nog andere motieven dan alleen wraakzucht, en was haar morele veroordeling van mijn naaktheid gespeeld. Ze zag er eigenlijk fantastisch uit, als ze iets met mij wilde, had ik daar volstrekt geen bezwaar tegen. Wel nam ik me voor me nooit meer in die kelder te laten lokken.

Toen ik met de takken terugkeerde, wierp mevrouw Florence, zelf nog steeds in dat adembenemende corselet gekleed, me een wit hemdje toe dat ik aan moest trekken, alsmede een zwart schortje. Zo uitgedost troonde ze me mee naar de badkamer. Daar stonden twee emmers, een met schoon water en een met zeepsop. Ze droeg me op om het bad schoon te schrobben en de badkamervloer te dweilen.

Na een paar minuten kwam ze kijken naar mijn vorderingen die natuurlijk onvoldoende waren. Ik was op mijn knieën in de weer met de dweil. Inmiddels had ze de berkentakken met ijzerdraadjes aan elkaar verbonden tot een roede, zodat ze haar ongenoegen op een voor de hand liggende manier kon uiten. Zo'n roede veroorzaakt een heel andere maar geen geringere pijn dan een massief stuk hout. Vooral de twijgjes die om je flanken heen in je heupen bijten zijn uiterst onaangenaam, om maar te zwijgen van twijgjes die tussen je benen doorgaan en je ballen raken. Ik kneep mijn bovenbenen zo stijf mogelijk tegen elkaar. Omdat ik volgens mevrouw Florence niet genoeg water gebruikte, gooide ze de emmer met water over me heen, het water was ijskoud, het hemdje plakte aan mijn lijf. Ik roste de vloer dat het een lieve lust was. En toen, geheel onverwachts, voelde ik dat ik een erectie begon te krijgen, en realiseerde ik me dat de hele situatie, eerst zo uiterst bedreigend en onaangenaam, na mijn vrijlating uit de kelder fundamenteel van karakter was veranderd. Die vrijlating zelf, haar kledij. Het bedreigende was spannend en het onaangename daardoor opwindend geworden.

Mevrouw Florence had het ook gezien en nam meteen haar maatregelen: onder de koude douche met zo'n ventje, en hem afrossen met een ruige borstel, dan gaan de onreine gedachten vanzelf weg. Daarna moest ik, nu weer naakt, naar de studeerkamer om daar het vloertapijt te reinigen van mijn sperma. Ze ging opnieuw mee om mij met de roede aan te moedigen. Toen ook die klus eindelijk naar tevredenheid was geklaard en mijn billen opnieuw in brand stonden, nam ze mij mee naar haar slaapkamer. Daar moest ik opnieuw lingerie passen! Ze beoordeelde steeds hoe het me stond, en liet zich daarbij steeds weer ironisch vleiend uit over mijn lichamelijke kwaliteiten: mijn borstgroei -"misschien wel een cupje B"-, mijn vetkussentjes, en vooral de welving van mijn billen en heupen. ten slotte besloot ze dat een rode bh, inderdaad cup B, met rode kousen mij het best stond.

Mevrouw Florence ging op het bed zitten en vroeg me naakt over haar schoot te komen liggen. Ik dacht dat ik nog meer klappen zou krijgen maar in plaats daarvan begon ze mijn billen in te smeren met een verzachtende zalf. In naakte overgave aan haar helende handen lag ik daar allerzaligst. Intussen vertelde ze mij het een en ander over zichzelf.

Ze was weduwe, zoals ik al dacht. Haar man, vijftien jaar ouder, was geneesheer-directeur van een ziekenhuis geweest. Ja, hij was geïnteresseerd in sadomasochisme. In feite was het zijn hobby geweest om leerling-verpleegkundigen, zogenaamd bij wijze van straf voor tekortkomingen in hun werkopvatting, op hun billen te slaan, hij had daartoe een grote voorraad van plakken, roeden en stokken in zijn bureau opgeslagen. Zeker, als hij de kans kreeg neukte hij ze ook, veel van die meisjes hoopten zo aan meer slaag te ontkomen. Het was twintig jaar lang goed gegaan, maar uiteindelijk, de tijden veranderden, had een meisje hem aangeklaagd, andere schapen waren toen ook over de dam gekomen, hij was ontslagen en mocht nog van geluk spreken dat hij niet strafrechtelijk werd aangepakt. Dat had veel geld gekost. Hij had zich hier teruggetrokken en was binnen een jaar overleden.

Sloeg hij haar ook? Wat een impertinente vraag. (Klapje) In het begin wel, eerlijk gezegd was zij een van die verpleegkundigen geweest. Maar toen ze eenmaal getrouwd waren, had ze daar resoluut een eind aan gemaakt. Vanaf dat moment was zij het geweest die sloeg.

Ik dacht het mijne van haar verhaal. Was zij misschien die verpleegkundige die was gaan praten? Had ze zich laten afkopen met het huwelijk? Was hij misschien doodgegaan aan de effecten, in elk geval de psychische effecten, van haar regiem?

Volgens mevrouw Florence vond de geneesheer-directeur het lekker om hard op zijn billen geslagen, onder de koude douche gezet, naakt aan een boom gebonden of in de kelder opgesloten te worden. Maar ze gaf toe dat ze het allemaal ook deed omdat ze hem om zijn hobby benijdde. Al voordat hij dood was, had ze zich afgevraagd hoe ze voortaan mannen, liefst jonge mannen, kon vangen om die op hun billen te slaan. Nee, ik was zeker niet de eerste die in de val was gelopen, die val werkte prima. Het dichtstbijzijnde huis was namelijk ook van haar, een alarminstallatie waarschuwde haar als er iemand in de buurt van die keukendeur kwam en met een telescoop kon ze dan volgen wat de bewuste persoon verder uitspookte. Zeker tien mannen had ze op die manier binnenshuis gesnapt en ook een paar meisjes. Maar gisteren was ze niet thuis geweest, ze had pas vanmorgen gemerkt dat iemand de gordijnen had verschoven. Anders gaf ze insluipers niet de kans zich een hele nacht op haar kosten te amuseren. (Klapje).

Ja, twee keer was het slachtoffer gewelddadig geworden. In beide gevallen had ze die persoon er ten slotte toch van overtuigd dat dat heel onverstandig was, en dat hij er beter aan deed om, zoals ze het uitdrukte, boete te doen. Ik kon me wel ongeveer voorstellen wat dat inhield, vooral toen ze aantekende dat ze er in andere gevallen altijd voor zorgde dat er geen bloed vloeide.

Nee, ik was de eerste man die ze lingerie aantrok, ik had daar wel een lichaam voor. Die meisjes had ze trouwens ook alleen maar naakt laten lopen. En wat mijn plannen dan wel waren? De komende drie weken geen? Dat kwam goed uit, ze had wel voor drie weken werk voor een dienstmeisje, zowel in huis als in de tuin. Hopelijk had ik geen zittend beroep, want na die drie weken zou ik dat niet meteen kunnen uitoefenen. Eén absoluut verbod gold voor de volle periode: een broek of zelfs maar een slipje te dragen. Een rokje nu en dan mocht wel, dat kon je zo omhoogslaan. Verder dacht ze in principe aan die rode bh en kousen en een wit schortje. Maar een korsetje zou nu en dan ook goede diensten kunnen bewijzen, vooral bij het insnoeren van mijn buik. Misschien moest ze me maar op water en brood zetten, al dat vet nam een groot deel van het effect van billenkoek weg.

Was ik goed in cunnilingus? Beffen dus?

Dan moest ik nu maar eens even haar bad vol laten lopen. Natuurlijk zou ik haar mogen wassen, ook haar kutje, preuts was ze nooit geweest. Daarna zou ze me naakt meenemen naar een rustig plekje in het bos waar ik mijn bekwaamheden met tong en lippen zou kunnen bewijzen. Dat zou wel weer tegenvallen, dus zou ze ook alvast een paar boeien meenemen om mij aan een boom te binden, alsmede een zweepje om andermaal duidelijk te maken dat wij niet voor ons plezier op aarde zijn.

Een grote vrede daalde over mij neer.

In de val

F/M*

Corry Hartong

Elfduizend meren is Michigan rijk. Je zou denken dat het geen probleem moet zijn er lekker te zwemmen. Maar nee hoor, al die meren zijn geheel omringd door 'private property' met villa's, en dus alleen toegankelijk voor de bewoners van die villa's. Vanaf de weg had ik vastgesteld dat één zijde van Lake Murphy geheel bebost was, maar toen ik ging kijken, bleken ook daar verscholen tussen de bomen huizen te staan.

Een van die huizen zag er wat verwaarloosd uit. De gordijnen waren grotendeels gesloten en de obligate auto's op het erf ontbraken ook. Niet bewoond, was mijn conclusie. Ik sloop er heen en wat ik door openingen in de gordijnen zag bevestigde mijn indruk. Schaarse en oude meubels en geen tekenen van bewoning zoals rondslingerende boeken, tijdschriften of glazen. Omdat ik al de hele middag en avond naar een plekje om te zwemmen had gezocht, besloot ik het er hier maar op te wagen. Er liep een smal pad de helling af naar het water. Ik kleedde me tussen de bomen uit en waadde naakt het water in.

Hoewel de huizen aan de overzijde ver weg waren en in de buurt geen huizen in het zicht stonden, was dat toch wel spannend. Ik bleef zo'n drie kwartier rondspartelen. Het schemerde al toen ik uit het water kwam.

Op de terugweg keek ik nog eens bij het huis, nu ook aan de achterzijde. Ik draaide even aan de knop van de keukendeur, en, warempel, die deur ging open. Ik aarzelde nog even, maar toen ik voorzichtig in de keuken keek, werd mijn indruk opnieuw bevestigd: zowel te opgeruimd als te bestofd om bewoond te kunnen zijn. Ik sloop naar binnen en sloot de deur achter me. Het hart klopte me in de keel.

Verdere inspectie van de keuken leerde me dat de koelkast en de diepvries leeg waren, maar dat de kasten behalve de gebruikelijke keukeninventaris wel blikken en potten met onbederfelijke levensmiddelen bevatten. Het huis was dus niet ontruimd. Dat bleek ook bij mijn verdere tocht door het huis. Zo was er ook kleding aanwezig, overigens alleen vrouwenkleding. In de badkamer bevonden zich nog niet aangebroken flacons badschuim en shampoo. Maar er was toch zeker in weken, misschien wel in maanden niemand hier geweest.

Het idee moet al bij me opgekomen zijn toen de keukendeur openging, maar ik werd me er nu pas ten volle van bewust: hier zou ik overnachten. Rianter, spannender en goedkoper dan de zoveelste motelkamer. Om te beginnen trok ik een sherryfles open. Met de sherry in de hand sloot ik mijn onderzoek af in de studeerkamer, een donkere kamer met een groot eikenhouten bureau, de wanden geheel bedekt met boekenkasten. De boeken bleken grotendeels een medisch karakter te hebben. Interessant was echter de ontdekking van een plank met oude erotica, geleerde verhandelingen over fetisjisme en masochisme, Freud, Kraft-Ebbing en Havelock Ellis, en vergeelde boeken met stoute zwart/wit foto's, ook voornamelijk over dezelfde onderwerpen. Veel meisjes die op hun blote billen krijgen. Hoewel dat natuurlijk extra gevaarlijk was, deed ik het licht aan om de boeken te kunnen blijven bekijken. De studeerkamer lag aan de voorkant van het huis, de kant van het meer dus, dat moest kunnen. Fascinerende lectuur, de sherryfles was al bijna leeg toen ik de studie staakte.

Ik trok een blik erwten en een blik tomatensoep open en deed daar mijn avondmaal mee. Daarna maakte ik een overvloedig met badschuim gevuld bad klaar waarin ik, voorzien van een glas rode wijn, een aangenaam half uur doorbracht. Vanuit het bad liep ik terug naar de slaapkamer met de klerenkasten. Ik had daar al een paar planken met lingerie ontdekt. In het verleden heb ik wel eens damesondergoed aangetrokken, maar in de periode dat ik getrouwd was, liet ik het na omdat mijn vrouw er een hekel aan had. Maar nu was eindelijk de scheiding een feit, deze vakantie diende juist om mijn herwonnen vrijheid te beleven. Dat ging ik nu ook op dit punt doen, die boeken in de studeerkamer hadden het verlangen natuurlijk alleen maar aangewakkerd. Ik trok alle kleren die mij wat leken achtereenvolgens aan, mijzelf daarbij in een grote spiegel bekijkend. Zoals te verwachten viel, was het meeste goed mij enige maten te klein, maar ik vind het juist prima als het erg strak zit. Tussen allerlei niemendalletjes bevond zich ook dure, gedeeltelijk ouderwetse lingerie: gaînes en korsetten. Het mooist vond ik een wit corselet waarbij ik zwarte kousen aantrok.

Zo gekleed keerde ik terug naar de studeerkamer. In het bureau vond ik nu ook erotica van een ander soort: beduimelde sex- en nudistenblaadjes uit de jaren '50 en '60. Zittend in de bureaustoel keek ik die door, al gauw daarbij masturberend. Maar het lukte me niet om klaar te komen. De drank natuurlijk, ik had inmiddels ook de fles rode wijn geheel soldaat gemaakt. Maar ik realiseerde me ook dat ik me de hele avond toch nog niet echt op mijn gemak had gevoeld. Dat donkere huis, de ruisende bomen, en de overigens bijna volledige stilte…Ik moest er letterlijk en figuurlijk hard aan trekken voor ik mijn kwakje kwijt was.

Het was al over enen en ik besloot te gaan slapen. Ik trok het corselet uit en haalde lakens uit een van de kasten om mijn bed op te maken. Maar zoals ik al gevreesd had, had ik moeite om de slaap te vatten. Kennelijk kon ik mijn waakzaamheidsinstinct niet voldoende uitschakelen. Uiteindelijk viel ik toch even in slaap, maar om vijf uur was ik alweer wakker en daarna lukte het helemaal niet meer. Toen het omstreeks zes uur licht begon te worden, gaf ik het maar op. Ik liep rechtstreeks uit het bed naakt door de voordeur naar buiten, de helling af naar het water. Met het idee dat iedereen rondom nog sliep was het zwemmen nu een puur genot. Ik vond het wrak van een kano, eigenlijk niet meer dan de bodem, en probeerde daarop te klimmen. Dat was niet zo moeilijk, maar te blijven zitten des te meer. Toen de opkomende zon boven de bomen uitkwam, ging ik op mijn buik op een ondiepe plek liggen waar de zon op mijn rug en billen scheen. Ik kwam helemaal bij van de doorwaakte nacht.

Het moet al half acht geweest zijn toen ik weer naar boven klom. Onderweg kreeg ik een erectie. Ditmaal liep ik om het huis heen. Naakt en nat en met een slingerende lul stapte ik de keuken binnen. Daar wachtte mij een grote schok.

Op een stoel die tegen de andere keukendeur aan de overzijde van de keuken was opgesteld, zat, kaarsrecht, een vrouw. Een al wat oudere vrouw, begin zestig misschien, een rijzige figuur in een zwart mantelpak, met een zeer beslist, zelfs streng gezicht en hoog opgestoken haar. Zwarte laarsjes, zwarte handschoenen. De hele figuur had iets imponerends.

Mijn eerste reactie was mijn handen voor mijn piemel te slaan, en mijn tweede mij om te draaien en weg te lopen. Ik rende terug om het huis heen, maar moest vaststellen dat de voordeur nu op slot zat. Terugkeren naar mijn auto langs de weg was niet mogelijk: mijn autosleuteltje en mijn portefeuille bevonden zich in het huis. Ik had dus geen enkele andere mogelijkheid dan terug te keren. En zo kwam ik opnieuw binnen, mijn handen voor mijn onderbuik. De vrouw zat er nog net zo. Ze zei geen woord, bekeek me alleen maar, en ik wist al helemaal niets te zeggen. Zinnen die de situatie moesten verklaren schoten me te binnen, maar de ene zin klonk nog belachelijker dan de andere. Ik heb nog nooit in zo'n penibele situatie verkeerd.

Pijnlijke seconden verstreken. Eindelijk zei de vrouw iets.

"Nice body. Beetje sexy zelfs met al die welvingen en rondingen. Laat me ook maar eens zien wat je onderaan je buik hebt. Zo preuts ben je anders ook niet, je holt al uren stark naked rond"

Mijn houding was inderdaad volkomen ridicuul. Ik sloeg mijn armen voor mijn borst om ze toch ergens te laten. Ik vroeg me af hoe ik door die deur zou kunnen komen.

"Niet veel mannelijkheid meer over", commentarieerde de vrouw. "Ik betwijfel of je sterker bent dan ik."

Alsof een erectie duidde op fysieke kracht. Alles wat ze zei klonk doelbewust vernederend, zelfs uitdagend. Ik deed een paar stappen naar voren. De vrouw stond kordaat op, zette de stoel terzijde en stelde zich voor de keukendeur op met haar handen achter op haar heupen, haar borsten uitdagend naar voren gestoken.

"Probeer maar eens voorbij me te komen. Als dat lukt, schiet je daar trouwens nog niets mee op. Ik heb je kleren in een gesloten kast gestopt en het sleuteltje verborgen op een plaats die je nooit kunt vinden." Later bleek dat helemaal niet zo te zijn, de kleren lagen gewoon onder het bed op de slaapkamer.

Tot op dat ogenblik was ik helemaal gepreoccupeerd geweest door het feit van mijn naaktheid. Nu begon het eindelijk tot mij door te dringen dat ik misschien ook andere en grotere problemen had. Dat bracht mij zover dat ik eindelijk iets uit kon brengen.

"OK. Ik zal u niet aanvallen als het niet nodig is. Wat wilt u van me?"

"Look here, boy. Jij loopt naakt het meer in vanaf mijn oever voor het oog van mijn buren, je breekt in mijn huis in, drinkt mijn wijn op, neemt een bad zonder het bad schoon te maken, slaapt naakt tussen mijn lakens, trekt mijn ondergoed aan en spuit je sperma op de vloer van mijn studeerkamer. Dat is misschien allemaal normaal waar jij vandaan komt, niet iedereen op deze aardbol is even geciviliseerd, maar hier zijn dat stuk voor stuk misdaden waarvoor je maanden of jaren naar het gevang gaat. Ik zou je kunnen aangeven als ik dat zou willen, ik heb het nummer van je auto genoteerd. Maar ik geef er de voorkeur aan zelf met je af te rekenen."

"Wat bedoelt u daar precies mee?"

"Dat zul je wel merken. Ga op je knieën zitten. OK. Rechtop, bovenbenen gestrekt, zodat ik dat minuscule piemeltje ten minste nog kan zien. Leg je linkerhand op je billen, en steek twee vingers van je rechterhand omhoog. Zeg mij na:

'Ik zweer dat ik van nu af mevrouw Florence -dat ben ik- zal gehoorzamen en alles zal doen wat ze mij opdraagt, stipt en zonder tegenspraak. So help me God.'"

Ik zei haar na, hoe absurd het ook klonk. Het leek me verstandig me voorlopig maar zo coöperatief mogelijk te gedragen.

"OK. Ga nu voor het aanrecht staan. Voeten spreiden. Verder uiteen. Leg je ellebogen op het blad van het aanrecht. Voeten naar achteren. Verder, tot je rug helemaal vlak is. Good."

Met een paar stevige stappen kwam ze vlak achter me staan. Er ging een schok door me heen toen ze me aanraakte: een warme hand op mijn koude billen.

"Nice bottom you have. En zoveel. Van achteren lijk je bijna een negervrouw."

Ze streelde er liefkozend over. Ik rilde. Vervolgens opende ze een la van het aanrecht om daar iets uit te pakken. Ik kon niet zien wat het was, maar al gauw kon ik het heel goed voelen: een flink eind hout. Waarom heeft iemand zoiets in haar keuken, schoot het nog even door me heen toen de eerste klap viel. Maar zulke gedachten vervluchtigden snel, want mijn bewustzijn was al gauw geheel gevuld met wat dat eindje hout op mijn billen aanrichtte. Vlammen! Mevrouw Florence was inderdaad een potige tante en ze sloeg blijkbaar met volle kracht. Enkele malen onderbrak ze de klappenreeks om mij weer in de juiste houding te dwingen. Ondanks de pijn was ik me nog steeds zeer bewust van de aanraking van haar handen op mijn buik en dijen, zeker toen ze haar volle hand op mijn geslacht legde om mijn lendenen wat verder naar achteren en omhoog te duwen. Maar de pijn overheerste. Op een gegeven ogenblik werd het mij te machtig. Ik dook onder haar arm door en schoot de keuken in, met mijn handen op mijn geteisterde billen.

"Zo is het genoeg. You are killing me."

"O nee, maak je geen zorgen, dit is nog maar het begin. KOM HIER!"

Ik luisterde niet. Niets kon mij terug met mijn buik op dat aanrecht krijgen.

"You are violating your oath."

Wat een Amerikaanse opmerking. Alsof mij dat iets kon schelen.

"OK. Kom dan maar eens mee. Je vraagt er om."

Ze liep voor me de keuken uit en de gang op naar een deur die gisteren nog op slot had gezeten. Ik overwoog om naar boven te rennen, naar de slaapkamer: als ik mijn eigen kleren niet vond, zou ik in elk geval kleren van haar aan kunnen trekken. Maar daarmee had ik mijn autosleuteltje en mijn portefeuille nog niet terug. En ze kende ook nog mijn autonummer. (Ook dat bleek later overigens bluf te zijn.) Dus liep ik gedwee achter haar aan, een nauw muf trapje af, tot in een grote kelder die onder het hele huis door leek te lopen. De kelder werd door een rij pijlers in tweeën verdeeld. Twee pijlers waren verbonden door een zware ijzeren stang op borsthoogte. Mevrouw Florence beval me omhoog te springen en mezelf op te duwen tot ik met gestrekte armen op de stang steunde. Toen ik me eenmaal in die houding bevond, begon ze me opnieuw op mijn billen en dijen te slaan, nog steeds met datzelfde eindje hout, zij het wat minder hard dan eerst. Ik liet me naar voren glijden tot ik met mijn buik over de stang hing. Plotseling hield ze op te slaan. Ze gooide het stuk hout weg en holde bijna de kelder uit. Ik sprong naar beneden maar was pas onderaan de trap aangekomen toen de deur naar de gang al op slot werd gedraaid.

Het was een moment van de grootste paniek. Ik vervloekte mezelf dat ik dit had laten gebeuren. Nu zat ik naakt in een kelder gevangen. Ze kon nu op haar gemak de politie of de buren gaan waarschuwen. Straks kregen we nog een volksgericht van fundamentalistische dorpelingen op het erf. Ze kon me hier ook eindeloos gevangen houden als ze dat wilde, misschien bedoelde ze dat met "afrekenen". Of, nog erger, ze kon gewoon weggaan en me aan mijn lot overlaten. Niemand die ooit mijn wegen tot op hier zou traceren, in een paar dagen zou ik omkomen van de dorst. Na enige tijd bedaarde de acute paniek, maar ik bleef in de grootst mogelijke staat van onrust verkeren, het werden de onaangenaamste uren van mijn leven. Het was trouwens ook nog koud in die kelder, en er was niets waar ik op kon zitten. Als ik al had kunnen zitten!

In een hoek vond ik een verweerd stuk spiegelglas waarin ik kon zien hoe bont en blauw ze mijn bips had geslagen. En er ontstond ook een flinke bloeduitstorting op mijn buik waar ik bovenop die ijzeren stang had gehangen. Ik liep maar wat te ijsberen, tussendoor ging ik een tijdje op de plavuizen vloer liggen waardoor ik het nog kouder kreeg. Opeens ging ook het licht nog uit, blijkbaar had ze boven een stop uitgedraaid. Ik bevond me nu in een volstrekte duisternis waarin ik me alleen nog maar op de tast kon bewegen. Opnieuw enkele minuten van heftige paniek. Daarna zocht ik langzaam mijn weg naar de stenen trap, waar ik een eindeloos schijnende periode doorbracht, in werkelijkheid misschien nog geen uur, meestal geknield, soms even zittend. Opeens floepte het licht weer aan. Nog een eeuwigheid later hoorde ik een sleutel in het slot omdraaien. Ik rende naar boven en, inderdaad, de deur was geopend. (Later vertelde ze mij dat het slot helemaal niet functioneerde: ik had al die tijd gewoon weg kunnen lopen.)

Mevrouw Florence stond aan het andere einde van de gang, tot mijn grote verrassing gekleed in het witte corselet met de zwarte kousen, overigens ook met een zwarte slip aan die de rest van haar buik bedekte.

"Dit gebeurt er met ongehoorzame jongetjes" was haar commentaar. "Ik zou nu verder maar precies doen wat ik zeg. Pak een keukenmesje uit de keuken en ga in het bos een aantal flinke takken afsnijden. Berketakken, je weet toch wel hoe een berk er uit ziet? Iedere tak moet ongeveer een meter lang zijn, haal de bladen en de zijtakjes er af. Ik heb er een stuk of twintig nodig."

Waarvoor, dat kon ik wel raden. Maar ik was dolblij naar buiten te kunnen. Eenmaal buiten aan het werk vroeg ik me af of ik haar niet met dat keukenmesje kon bedreigen om haar te dwingen mij mijn kleren terug te geven. Maar hoeveel gevangenisstraf zou daar weer op staan? Ze had mijn gevangenschap niet gebruikt om buren of de politie in te schakelen, en zou dat waarschijnlijk verder ook niet doen als ik haar niet provoceerde. Ik kon dus maar het beste aan haar grillen blijven voldoen. Dat ze zich zo gekleed had, was bovendien absoluut een goed teken: blijkbaar had ze nog andere motieven dan alleen wraakzucht, en was haar morele veroordeling van mijn naaktheid gespeeld. Ze zag er eigenlijk fantastisch uit, als ze iets met mij wilde, had ik daar volstrekt geen bezwaar tegen. Wel nam ik me voor me nooit meer in die kelder te laten lokken.

Toen ik met de takken terugkeerde, wierp mevrouw Florence, zelf nog steeds in dat adembenemende corselet gekleed, me een wit hemdje toe dat ik aan moest trekken, alsmede een zwart schortje. Zo uitgedost troonde ze me mee naar de badkamer. Daar stonden twee emmers, een met schoon water en een met zeepsop. Ze droeg me op om het bad schoon te schrobben en de badkamervloer te dweilen.

Na een paar minuten kwam ze kijken naar mijn vorderingen die natuurlijk onvoldoende waren. Ik was op mijn knieën in de weer met de dweil. Inmiddels had ze de berkentakken met ijzerdraadjes aan elkaar verbonden tot een roede, zodat ze haar ongenoegen op een voor de hand liggende manier kon uiten. Zo'n roede veroorzaakt een heel andere maar geen geringere pijn dan een massief stuk hout. Vooral de twijgjes die om je flanken heen in je heupen bijten zijn uiterst onaangenaam, om maar te zwijgen van twijgjes die tussen je benen doorgaan en je ballen raken. Ik kneep mijn bovenbenen zo stijf mogelijk tegen elkaar. Omdat ik volgens mevrouw Florence niet genoeg water gebruikte, gooide ze de emmer met water over me heen, het water was ijskoud, het hemdje plakte aan mijn lijf. Ik roste de vloer dat het een lieve lust was. En toen, geheel onverwachts, voelde ik dat ik een erectie begon te krijgen, en realiseerde ik me dat de hele situatie, eerst zo uiterst bedreigend en onaangenaam, na mijn vrijlating uit de kelder fundamenteel van karakter was veranderd. Die vrijlating zelf, haar kledij. Het bedreigende was spannend en het onaangename daardoor opwindend geworden.

Mevrouw Florence had het ook gezien en nam meteen haar maatregelen: onder de koude douche met zo'n ventje, en hem afrossen met een ruige borstel, dan gaan de onreine gedachten vanzelf weg. Daarna moest ik, nu weer naakt, naar de studeerkamer om daar het vloertapijt te reinigen van mijn sperma. Ze ging opnieuw mee om mij met de roede aan te moedigen. Toen ook die klus eindelijk naar tevredenheid was geklaard en mijn billen opnieuw in brand stonden, nam ze mij mee naar haar slaapkamer. Daar moest ik opnieuw lingerie passen! Ze beoordeelde steeds hoe het me stond, en liet zich daarbij steeds weer ironisch vleiend uit over mijn lichamelijke kwaliteiten: mijn borstgroei -"misschien wel een cupje B"-, mijn vetkussentjes, en vooral de welving van mijn billen en heupen. ten slotte besloot ze dat een rode bh, inderdaad cup B, met rode kousen mij het best stond.

Mevrouw Florence ging op het bed zitten en vroeg me naakt over haar schoot te komen liggen. Ik dacht dat ik nog meer klappen zou krijgen maar in plaats daarvan begon ze mijn billen in te smeren met een verzachtende zalf. In naakte overgave aan haar helende handen lag ik daar allerzaligst. Intussen vertelde ze mij het een en ander over zichzelf.

Ze was weduwe, zoals ik al dacht. Haar man, vijftien jaar ouder, was geneesheer-directeur van een ziekenhuis geweest. Ja, hij was geïnteresseerd in sadomasochisme. In feite was het zijn hobby geweest om leerling-verpleegkundigen, zogenaamd bij wijze van straf voor tekortkomingen in hun werkopvatting, op hun billen te slaan, hij had daartoe een grote voorraad van plakken, roeden en stokken in zijn bureau opgeslagen. Zeker, als hij de kans kreeg neukte hij ze ook, veel van die meisjes hoopten zo aan meer slaag te ontkomen. Het was twintig jaar lang goed gegaan, maar uiteindelijk, de tijden veranderden, had een meisje hem aangeklaagd, andere schapen waren toen ook over de dam gekomen, hij was ontslagen en mocht nog van geluk spreken dat hij niet strafrechtelijk werd aangepakt. Dat had veel geld gekost. Hij had zich hier teruggetrokken en was binnen een jaar overleden.

Sloeg hij haar ook? Wat een impertinente vraag. (Klapje) In het begin wel, eerlijk gezegd was zij een van die verpleegkundigen geweest. Maar toen ze eenmaal getrouwd waren, had ze daar resoluut een eind aan gemaakt. Vanaf dat moment was zij het geweest die sloeg.

Ik dacht het mijne van haar verhaal. Was zij misschien die verpleegkundige die was gaan praten? Had ze zich laten afkopen met het huwelijk? Was hij misschien doodgegaan aan de effecten, in elk geval de psychische effecten, van haar regiem?

Volgens mevrouw Florence vond de geneesheer-directeur het lekker om hard op zijn billen geslagen, onder de koude douche gezet, naakt aan een boom gebonden of in de kelder opgesloten te worden. Maar ze gaf toe dat ze het allemaal ook deed omdat ze hem om zijn hobby benijdde. Al voordat hij dood was, had ze zich afgevraagd hoe ze voortaan mannen, liefst jonge mannen, kon vangen om die op hun billen te slaan. Nee, ik was zeker niet de eerste die in de val was gelopen, die val werkte prima. Het dichtstbijzijnde huis was namelijk ook van haar, een alarminstallatie waarschuwde haar als er iemand in de buurt van die keukendeur kwam en met een telescoop kon ze dan volgen wat de bewuste persoon verder uitspookte. Zeker tien mannen had ze op die manier binnenshuis gesnapt en ook een paar meisjes. Maar gisteren was ze niet thuis geweest, ze had pas vanmorgen gemerkt dat iemand de gordijnen had verschoven. Anders gaf ze insluipers niet de kans zich een hele nacht op haar kosten te amuseren. (Klapje).

Ja, twee keer was het slachtoffer gewelddadig geworden. In beide gevallen had ze die persoon er ten slotte toch van overtuigd dat dat heel onverstandig was, en dat hij er beter aan deed om, zoals ze het uitdrukte, boete te doen. Ik kon me wel ongeveer voorstellen wat dat inhield, vooral toen ze aantekende dat ze er in andere gevallen altijd voor zorgde dat er geen bloed vloeide.

Nee, ik was de eerste man die ze lingerie aantrok, ik had daar wel een lichaam voor. Die meisjes had ze trouwens ook alleen maar naakt laten lopen. En wat mijn plannen dan wel waren? De komende drie weken geen? Dat kwam goed uit, ze had wel voor drie weken werk voor een dienstmeisje, zowel in huis als in de tuin. Hopelijk had ik geen zittend beroep, want na die drie weken zou ik dat niet meteen kunnen uitoefenen. Eén absoluut verbod gold voor de volle periode: een broek of zelfs maar een slipje te dragen. Een rokje nu en dan mocht wel, dat kon je zo omhoogslaan. Verder dacht ze in principe aan die rode bh en kousen en een wit schortje. Maar een korsetje zou nu en dan ook goede diensten kunnen bewijzen, vooral bij het insnoeren van mijn buik. Misschien moest ze me maar op water en brood zetten, al dat vet nam een groot deel van het effect van billenkoek weg.

Was ik goed in cunnilingus? Beffen dus?

Dan moest ik nu maar eens even haar bad vol laten lopen. Natuurlijk zou ik haar mogen wassen, ook haar kutje, preuts was ze nooit geweest. Daarna zou ze me naakt meenemen naar een rustig plekje in het bos waar ik mijn bekwaamheden met tong en lippen zou kunnen bewijzen. Dat zou wel weer tegenvallen, dus zou ze ook alvast een paar boeien meenemen om mij aan een boom te binden, alsmede een zweepje om andermaal duidelijk te maken dat wij niet voor ons plezier op aarde zijn.

Een grote vrede daalde over mij neer.

In de val

F/M*

Corry Hartong

Elfduizend meren is Michigan rijk. Je zou denken dat het geen probleem moet zijn er lekker te zwemmen. Maar nee hoor, al die meren zijn geheel omringd door 'private property' met villa's, en dus alleen toegankelijk voor de bewoners van die villa's. Vanaf de weg had ik vastgesteld dat één zijde van Lake Murphy geheel bebost was, maar toen ik ging kijken, bleken ook daar verscholen tussen de bomen huizen te staan.

Een van die huizen zag er wat verwaarloosd uit. De gordijnen waren grotendeels gesloten en de obligate auto's op het erf ontbraken ook. Niet bewoond, was mijn conclusie. Ik sloop er heen en wat ik door openingen in de gordijnen zag bevestigde mijn indruk. Schaarse en oude meubels en geen tekenen van bewoning zoals rondslingerende boeken, tijdschriften of glazen. Omdat ik al de hele middag en avond naar een plekje om te zwemmen had gezocht, besloot ik het er hier maar op te wagen. Er liep een smal pad de helling af naar het water. Ik kleedde me tussen de bomen uit en waadde naakt het water in.

Hoewel de huizen aan de overzijde ver weg waren en in de buurt geen huizen in het zicht stonden, was dat toch wel spannend. Ik bleef zo'n drie kwartier rondspartelen. Het schemerde al toen ik uit het water kwam.

Op de terugweg keek ik nog eens bij het huis, nu ook aan de achterzijde. Ik draaide even aan de knop van de keukendeur, en, warempel, die deur ging open. Ik aarzelde nog even, maar toen ik voorzichtig in de keuken keek, werd mijn indruk opnieuw bevestigd: zowel te opgeruimd als te bestofd om bewoond te kunnen zijn. Ik sloop naar binnen en sloot de deur achter me. Het hart klopte me in de keel.

Verdere inspectie van de keuken leerde me dat de koelkast en de diepvries leeg waren, maar dat de kasten behalve de gebruikelijke keukeninventaris wel blikken en potten met onbederfelijke levensmiddelen bevatten. Het huis was dus niet ontruimd. Dat bleek ook bij mijn verdere tocht door het huis. Zo was er ook kleding aanwezig, overigens alleen vrouwenkleding. In de badkamer bevonden zich nog niet aangebroken flacons badschuim en shampoo. Maar er was toch zeker in weken, misschien wel in maanden niemand hier geweest.

Het idee moet al bij me opgekomen zijn toen de keukendeur openging, maar ik werd me er nu pas ten volle van bewust: hier zou ik overnachten. Rianter, spannender en goedkoper dan de zoveelste motelkamer. Om te beginnen trok ik een sherryfles open. Met de sherry in de hand sloot ik mijn onderzoek af in de studeerkamer, een donkere kamer met een groot eikenhouten bureau, de wanden geheel bedekt met boekenkasten. De boeken bleken grotendeels een medisch karakter te hebben. Interessant was echter de ontdekking van een plank met oude erotica, geleerde verhandelingen over fetisjisme en masochisme, Freud, Kraft-Ebbing en Havelock Ellis, en vergeelde boeken met stoute zwart/wit foto's, ook voornamelijk over dezelfde onderwerpen. Veel meisjes die op hun blote billen krijgen. Hoewel dat natuurlijk extra gevaarlijk was, deed ik het licht aan om de boeken te kunnen blijven bekijken. De studeerkamer lag aan de voorkant van het huis, de kant van het meer dus, dat moest kunnen. Fascinerende lectuur, de sherryfles was al bijna leeg toen ik de studie staakte.

Ik trok een blik erwten en een blik tomatensoep open en deed daar mijn avondmaal mee. Daarna maakte ik een overvloedig met badschuim gevuld bad klaar waarin ik, voorzien van een glas rode wijn, een aangenaam half uur doorbracht. Vanuit het bad liep ik terug naar de slaapkamer met de klerenkasten. Ik had daar al een paar planken met lingerie ontdekt. In het verleden heb ik wel eens damesondergoed aangetrokken, maar in de periode dat ik getrouwd was, liet ik het na omdat mijn vrouw er een hekel aan had. Maar nu was eindelijk de scheiding een feit, deze vakantie diende juist om mijn herwonnen vrijheid te beleven. Dat ging ik nu ook op dit punt doen, die boeken in de studeerkamer hadden het verlangen natuurlijk alleen maar aangewakkerd. Ik trok alle kleren die mij wat leken achtereenvolgens aan, mijzelf daarbij in een grote spiegel bekijkend. Zoals te verwachten viel, was het meeste goed mij enige maten te klein, maar ik vind het juist prima als het erg strak zit. Tussen allerlei niemendalletjes bevond zich ook dure, gedeeltelijk ouderwetse lingerie: gaînes en korsetten. Het mooist vond ik een wit corselet waarbij ik zwarte kousen aantrok.

Zo gekleed keerde ik terug naar de studeerkamer. In het bureau vond ik nu ook erotica van een ander soort: beduimelde sex- en nudistenblaadjes uit de jaren '50 en '60. Zittend in de bureaustoel keek ik die door, al gauw daarbij masturberend. Maar het lukte me niet om klaar te komen. De drank natuurlijk, ik had inmiddels ook de fles rode wijn geheel soldaat gemaakt. Maar ik realiseerde me ook dat ik me de hele avond toch nog niet echt op mijn gemak had gevoeld. Dat donkere huis, de ruisende bomen, en de overigens bijna volledige stilte…Ik moest er letterlijk en figuurlijk hard aan trekken voor ik mijn kwakje kwijt was.

Het was al over enen en ik besloot te gaan slapen. Ik trok het corselet uit en haalde lakens uit een van de kasten om mijn bed op te maken. Maar zoals ik al gevreesd had, had ik moeite om de slaap te vatten. Kennelijk kon ik mijn waakzaamheidsinstinct niet voldoende uitschakelen. Uiteindelijk viel ik toch even in slaap, maar om vijf uur was ik alweer wakker en daarna lukte het helemaal niet meer. Toen het omstreeks zes uur licht begon te worden, gaf ik het maar op. Ik liep rechtstreeks uit het bed naakt door de voordeur naar buiten, de helling af naar het water. Met het idee dat iedereen rondom nog sliep was het zwemmen nu een puur genot. Ik vond het wrak van een kano, eigenlijk niet meer dan de bodem, en probeerde daarop te klimmen. Dat was niet zo moeilijk, maar te blijven zitten des te meer. Toen de opkomende zon boven de bomen uitkwam, ging ik op mijn buik op een ondiepe plek liggen waar de zon op mijn rug en billen scheen. Ik kwam helemaal bij van de doorwaakte nacht.

Het moet al half acht geweest zijn toen ik weer naar boven klom. Onderweg kreeg ik een erectie. Ditmaal liep ik om het huis heen. Naakt en nat en met een slingerende lul stapte ik de keuken binnen. Daar wachtte mij een grote schok.

Op een stoel die tegen de andere keukendeur aan de overzijde van de keuken was opgesteld, zat, kaarsrecht, een vrouw. Een al wat oudere vrouw, begin zestig misschien, een rijzige figuur in een zwart mantelpak, met een zeer beslist, zelfs streng gezicht en hoog opgestoken haar. Zwarte laarsjes, zwarte handschoenen. De hele figuur had iets imponerends.

Mijn eerste reactie was mijn handen voor mijn piemel te slaan, en mijn tweede mij om te draaien en weg te lopen. Ik rende terug om het huis heen, maar moest vaststellen dat de voordeur nu op slot zat. Terugkeren naar mijn auto langs de weg was niet mogelijk: mijn autosleuteltje en mijn portefeuille bevonden zich in het huis. Ik had dus geen enkele andere mogelijkheid dan terug te keren. En zo kwam ik opnieuw binnen, mijn handen voor mijn onderbuik. De vrouw zat er nog net zo. Ze zei geen woord, bekeek me alleen maar, en ik wist al helemaal niets te zeggen. Zinnen die de situatie moesten verklaren schoten me te binnen, maar de ene zin klonk nog belachelijker dan de andere. Ik heb nog nooit in zo'n penibele situatie verkeerd.

Pijnlijke seconden verstreken. Eindelijk zei de vrouw iets.

"Nice body. Beetje sexy zelfs met al die welvingen en rondingen. Laat me ook maar eens zien wat je onderaan je buik hebt. Zo preuts ben je anders ook niet, je holt al uren stark naked rond"

Mijn houding was inderdaad volkomen ridicuul. Ik sloeg mijn armen voor mijn borst om ze toch ergens te laten. Ik vroeg me af hoe ik door die deur zou kunnen komen.

"Niet veel mannelijkheid meer over", commentarieerde de vrouw. "Ik betwijfel of je sterker bent dan ik."

Alsof een erectie duidde op fysieke kracht. Alles wat ze zei klonk doelbewust vernederend, zelfs uitdagend. Ik deed een paar stappen naar voren. De vrouw stond kordaat op, zette de stoel terzijde en stelde zich voor de keukendeur op met haar handen achter op haar heupen, haar borsten uitdagend naar voren gestoken.

"Probeer maar eens voorbij me te komen. Als dat lukt, schiet je daar trouwens nog niets mee op. Ik heb je kleren in een gesloten kast gestopt en het sleuteltje verborgen op een plaats die je nooit kunt vinden." Later bleek dat helemaal niet zo te zijn, de kleren lagen gewoon onder het bed op de slaapkamer.

Tot op dat ogenblik was ik helemaal gepreoccupeerd geweest door het feit van mijn naaktheid. Nu begon het eindelijk tot mij door te dringen dat ik misschien ook andere en grotere problemen had. Dat bracht mij zover dat ik eindelijk iets uit kon brengen.

"OK. Ik zal u niet aanvallen als het niet nodig is. Wat wilt u van me?"

"Look here, boy. Jij loopt naakt het meer in vanaf mijn oever voor het oog van mijn buren, je breekt in mijn huis in, drinkt mijn wijn op, neemt een bad zonder het bad schoon te maken, slaapt naakt tussen mijn lakens, trekt mijn ondergoed aan en spuit je sperma op de vloer van mijn studeerkamer. Dat is misschien allemaal normaal waar jij vandaan komt, niet iedereen op deze aardbol is even geciviliseerd, maar hier zijn dat stuk voor stuk misdaden waarvoor je maanden of jaren naar het gevang gaat. Ik zou je kunnen aangeven als ik dat zou willen, ik heb het nummer van je auto genoteerd. Maar ik geef er de voorkeur aan zelf met je af te rekenen."

"Wat bedoelt u daar precies mee?"

"Dat zul je wel merken. Ga op je knieën zitten. OK. Rechtop, bovenbenen gestrekt, zodat ik dat minuscule piemeltje ten minste nog kan zien. Leg je linkerhand op je billen, en steek twee vingers van je rechterhand omhoog. Zeg mij na:

'Ik zweer dat ik van nu af mevrouw Florence -dat ben ik- zal gehoorzamen en alles zal doen wat ze mij opdraagt, stipt en zonder tegenspraak. So help me God.'"

Ik zei haar na, hoe absurd het ook klonk. Het leek me verstandig me voorlopig maar zo coöperatief mogelijk te gedragen.

"OK. Ga nu voor het aanrecht staan. Voeten spreiden. Verder uiteen. Leg je ellebogen op het blad van het aanrecht. Voeten naar achteren. Verder, tot je rug helemaal vlak is. Good."

Met een paar stevige stappen kwam ze vlak achter me staan. Er ging een schok door me heen toen ze me aanraakte: een warme hand op mijn koude billen.

"Nice bottom you have. En zoveel. Van achteren lijk je bijna een negervrouw."

Ze streelde er liefkozend over. Ik rilde. Vervolgens opende ze een la van het aanrecht om daar iets uit te pakken. Ik kon niet zien wat het was, maar al gauw kon ik het heel goed voelen: een flink eind hout. Waarom heeft iemand zoiets in haar keuken, schoot het nog even door me heen toen de eerste klap viel. Maar zulke gedachten vervluchtigden snel, want mijn bewustzijn was al gauw geheel gevuld met wat dat eindje hout op mijn billen aanrichtte. Vlammen! Mevrouw Florence was inderdaad een potige tante en ze sloeg blijkbaar met volle kracht. Enkele malen onderbrak ze de klappenreeks om mij weer in de juiste houding te dwingen. Ondanks de pijn was ik me nog steeds zeer bewust van de aanraking van haar handen op mijn buik en dijen, zeker toen ze haar volle hand op mijn geslacht legde om mijn lendenen wat verder naar achteren en omhoog te duwen. Maar de pijn overheerste. Op een gegeven ogenblik werd het mij te machtig. Ik dook onder haar arm door en schoot de keuken in, met mijn handen op mijn geteisterde billen.

"Zo is het genoeg. You are killing me."

"O nee, maak je geen zorgen, dit is nog maar het begin. KOM HIER!"

Ik luisterde niet. Niets kon mij terug met mijn buik op dat aanrecht krijgen.

"You are violating your oath."

Wat een Amerikaanse opmerking. Alsof mij dat iets kon schelen.

"OK. Kom dan maar eens mee. Je vraagt er om."

Ze liep voor me de keuken uit en de gang op naar een deur die gisteren nog op slot had gezeten. Ik overwoog om naar boven te rennen, naar de slaapkamer: als ik mijn eigen kleren niet vond, zou ik in elk geval kleren van haar aan kunnen trekken. Maar daarmee had ik mijn autosleuteltje en mijn portefeuille nog niet terug. En ze kende ook nog mijn autonummer. (Ook dat bleek later overigens bluf te zijn.) Dus liep ik gedwee achter haar aan, een nauw muf trapje af, tot in een grote kelder die onder het hele huis door leek te lopen. De kelder werd door een rij pijlers in tweeën verdeeld. Twee pijlers waren verbonden door een zware ijzeren stang op borsthoogte. Mevrouw Florence beval me omhoog te springen en mezelf op te duwen tot ik met gestrekte armen op de stang steunde. Toen ik me eenmaal in die houding bevond, begon ze me opnieuw op mijn billen en dijen te slaan, nog steeds met datzelfde eindje hout, zij het wat minder hard dan eerst. Ik liet me naar voren glijden tot ik met mijn buik over de stang hing. Plotseling hield ze op te slaan. Ze gooide het stuk hout weg en holde bijna de kelder uit. Ik sprong naar beneden maar was pas onderaan de trap aangekomen toen de deur naar de gang al op slot werd gedraaid.

Het was een moment van de grootste paniek. Ik vervloekte mezelf dat ik dit had laten gebeuren. Nu zat ik naakt in een kelder gevangen. Ze kon nu op haar gemak de politie of de buren gaan waarschuwen. Straks kregen we nog een volksgericht van fundamentalistische dorpelingen op het erf. Ze kon me hier ook eindeloos gevangen houden als ze dat wilde, misschien bedoelde ze dat met "afrekenen". Of, nog erger, ze kon gewoon weggaan en me aan mijn lot overlaten. Niemand die ooit mijn wegen tot op hier zou traceren, in een paar dagen zou ik omkomen van de dorst. Na enige tijd bedaarde de acute paniek, maar ik bleef in de grootst mogelijke staat van onrust verkeren, het werden de onaangenaamste uren van mijn leven. Het was trouwens ook nog koud in die kelder, en er was niets waar ik op kon zitten. Als ik al had kunnen zitten!

In een hoek vond ik een verweerd stuk spiegelglas waarin ik kon zien hoe bont en blauw ze mijn bips had geslagen. En er ontstond ook een flinke bloeduitstorting op mijn buik waar ik bovenop die ijzeren stang had gehangen. Ik liep maar wat te ijsberen, tussendoor ging ik een tijdje op de plavuizen vloer liggen waardoor ik het nog kouder kreeg. Opeens ging ook het licht nog uit, blijkbaar had ze boven een stop uitgedraaid. Ik bevond me nu in een volstrekte duisternis waarin ik me alleen nog maar op de tast kon bewegen. Opnieuw enkele minuten van heftige paniek. Daarna zocht ik langzaam mijn weg naar de stenen trap, waar ik een eindeloos schijnende periode doorbracht, in werkelijkheid misschien nog geen uur, meestal geknield, soms even zittend. Opeens floepte het licht weer aan. Nog een eeuwigheid later hoorde ik een sleutel in het slot omdraaien. Ik rende naar boven en, inderdaad, de deur was geopend. (Later vertelde ze mij dat het slot helemaal niet functioneerde: ik had al die tijd gewoon weg kunnen lopen.)

Mevrouw Florence stond aan het andere einde van de gang, tot mijn grote verrassing gekleed in het witte corselet met de zwarte kousen, overigens ook met een zwarte slip aan die de rest van haar buik bedekte.

"Dit gebeurt er met ongehoorzame jongetjes" was haar commentaar. "Ik zou nu verder maar precies doen wat ik zeg. Pak een keukenmesje uit de keuken en ga in het bos een aantal flinke takken afsnijden. Berketakken, je weet toch wel hoe een berk er uit ziet? Iedere tak moet ongeveer een meter lang zijn, haal de bladen en de zijtakjes er af. Ik heb er een stuk of twintig nodig."

Waarvoor, dat kon ik wel raden. Maar ik was dolblij naar buiten te kunnen. Eenmaal buiten aan het werk vroeg ik me af of ik haar niet met dat keukenmesje kon bedreigen om haar te dwingen mij mijn kleren terug te geven. Maar hoeveel gevangenisstraf zou daar weer op staan? Ze had mijn gevangenschap niet gebruikt om buren of de politie in te schakelen, en zou dat waarschijnlijk verder ook niet doen als ik haar niet provoceerde. Ik kon dus maar het beste aan haar grillen blijven voldoen. Dat ze zich zo gekleed had, was bovendien absoluut een goed teken: blijkbaar had ze nog andere motieven dan alleen wraakzucht, en was haar morele veroordeling van mijn naaktheid gespeeld. Ze zag er eigenlijk fantastisch uit, als ze iets met mij wilde, had ik daar volstrekt geen bezwaar tegen. Wel nam ik me voor me nooit meer in die kelder te laten lokken.

Toen ik met de takken terugkeerde, wierp mevrouw Florence, zelf nog steeds in dat adembenemende corselet gekleed, me een wit hemdje toe dat ik aan moest trekken, alsmede een zwart schortje. Zo uitgedost troonde ze me mee naar de badkamer. Daar stonden twee emmers, een met schoon water en een met zeepsop. Ze droeg me op om het bad schoon te schrobben en de badkamervloer te dweilen.

Na een paar minuten kwam ze kijken naar mijn vorderingen die natuurlijk onvoldoende waren. Ik was op mijn knieën in de weer met de dweil. Inmiddels had ze de berkentakken met ijzerdraadjes aan elkaar verbonden tot een roede, zodat ze haar ongenoegen op een voor de hand liggende manier kon uiten. Zo'n roede veroorzaakt een heel andere maar geen geringere pijn dan een massief stuk hout. Vooral de twijgjes die om je flanken heen in je heupen bijten zijn uiterst onaangenaam, om maar te zwijgen van twijgjes die tussen je benen doorgaan en je ballen raken. Ik kneep mijn bovenbenen zo stijf mogelijk tegen elkaar. Omdat ik volgens mevrouw Florence niet genoeg water gebruikte, gooide ze de emmer met water over me heen, het water was ijskoud, het hemdje plakte aan mijn lijf. Ik roste de vloer dat het een lieve lust was. En toen, geheel onverwachts, voelde ik dat ik een erectie begon te krijgen, en realiseerde ik me dat de hele situatie, eerst zo uiterst bedreigend en onaangenaam, na mijn vrijlating uit de kelder fundamenteel van karakter was veranderd. Die vrijlating zelf, haar kledij. Het bedreigende was spannend en het onaangename daardoor opwindend geworden.

Mevrouw Florence had het ook gezien en nam meteen haar maatregelen: onder de koude douche met zo'n ventje, en hem afrossen met een ruige borstel, dan gaan de onreine gedachten vanzelf weg. Daarna moest ik, nu weer naakt, naar de studeerkamer om daar het vloertapijt te reinigen van mijn sperma. Ze ging opnieuw mee om mij met de roede aan te moedigen. Toen ook die klus eindelijk naar tevredenheid was geklaard en mijn billen opnieuw in brand stonden, nam ze mij mee naar haar slaapkamer. Daar moest ik opnieuw lingerie passen! Ze beoordeelde steeds hoe het me stond, en liet zich daarbij steeds weer ironisch vleiend uit over mijn lichamelijke kwaliteiten: mijn borstgroei -"misschien wel een cupje B"-, mijn vetkussentjes, en vooral de welving van mijn billen en heupen. ten slotte besloot ze dat een rode bh, inderdaad cup B, met rode kousen mij het best stond.

Mevrouw Florence ging op het bed zitten en vroeg me naakt over haar schoot te komen liggen. Ik dacht dat ik nog meer klappen zou krijgen maar in plaats daarvan begon ze mijn billen in te smeren met een verzachtende zalf. In naakte overgave aan haar helende handen lag ik daar allerzaligst. Intussen vertelde ze mij het een en ander over zichzelf.

Ze was weduwe, zoals ik al dacht. Haar man, vijftien jaar ouder, was geneesheer-directeur van een ziekenhuis geweest. Ja, hij was geïnteresseerd in sadomasochisme. In feite was het zijn hobby geweest om leerling-verpleegkundigen, zogenaamd bij wijze van straf voor tekortkomingen in hun werkopvatting, op hun billen te slaan, hij had daartoe een grote voorraad van plakken, roeden en stokken in zijn bureau opgeslagen. Zeker, als hij de kans kreeg neukte hij ze ook, veel van die meisjes hoopten zo aan meer slaag te ontkomen. Het was twintig jaar lang goed gegaan, maar uiteindelijk, de tijden veranderden, had een meisje hem aangeklaagd, andere schapen waren toen ook over de dam gekomen, hij was ontslagen en mocht nog van geluk spreken dat hij niet strafrechtelijk werd aangepakt. Dat had veel geld gekost. Hij had zich hier teruggetrokken en was binnen een jaar overleden.

Sloeg hij haar ook? Wat een impertinente vraag. (Klapje) In het begin wel, eerlijk gezegd was zij een van die verpleegkundigen geweest. Maar toen ze eenmaal getrouwd waren, had ze daar resoluut een eind aan gemaakt. Vanaf dat moment was zij het geweest die sloeg.

Ik dacht het mijne van haar verhaal. Was zij misschien die verpleegkundige die was gaan praten? Had ze zich laten afkopen met het huwelijk? Was hij misschien doodgegaan aan de effecten, in elk geval de psychische effecten, van haar regiem?

Volgens mevrouw Florence vond de geneesheer-directeur het lekker om hard op zijn billen geslagen, onder de koude douche gezet, naakt aan een boom gebonden of in de kelder opgesloten te worden. Maar ze gaf toe dat ze het allemaal ook deed omdat ze hem om zijn hobby benijdde. Al voordat hij dood was, had ze zich afgevraagd hoe ze voortaan mannen, liefst jonge mannen, kon vangen om die op hun billen te slaan. Nee, ik was zeker niet de eerste die in de val was gelopen, die val werkte prima. Het dichtstbijzijnde huis was namelijk ook van haar, een alarminstallatie waarschuwde haar als er iemand in de buurt van die keukendeur kwam en met een telescoop kon ze dan volgen wat de bewuste persoon verder uitspookte. Zeker tien mannen had ze op die manier binnenshuis gesnapt en ook een paar meisjes. Maar gisteren was ze niet thuis geweest, ze had pas vanmorgen gemerkt dat iemand de gordijnen had verschoven. Anders gaf ze insluipers niet de kans zich een hele nacht op haar kosten te amuseren. (Klapje).

Ja, twee keer was het slachtoffer gewelddadig geworden. In beide gevallen had ze die persoon er ten slotte toch van overtuigd dat dat heel onverstandig was, en dat hij er beter aan deed om, zoals ze het uitdrukte, boete te doen. Ik kon me wel ongeveer voorstellen wat dat inhield, vooral toen ze aantekende dat ze er in andere gevallen altijd voor zorgde dat er geen bloed vloeide.

Nee, ik was de eerste man die ze lingerie aantrok, ik had daar wel een lichaam voor. Die meisjes had ze trouwens ook alleen maar naakt laten lopen. En wat mijn plannen dan wel waren? De komende drie weken geen? Dat kwam goed uit, ze had wel voor drie weken werk voor een dienstmeisje, zowel in huis als in de tuin. Hopelijk had ik geen zittend beroep, want na die drie weken zou ik dat niet meteen kunnen uitoefenen. Eén absoluut verbod gold voor de volle periode: een broek of zelfs maar een slipje te dragen. Een rokje nu en dan mocht wel, dat kon je zo omhoogslaan. Verder dacht ze in principe aan die rode bh en kousen en een wit schortje. Maar een korsetje zou nu en dan ook goede diensten kunnen bewijzen, vooral bij het insnoeren van mijn buik. Misschien moest ze me maar op water en brood zetten, al dat vet nam een groot deel van het effect van billenkoek weg.

Was ik goed in cunnilingus? Beffen dus?

Dan moest ik nu maar eens even haar bad vol laten lopen. Natuurlijk zou ik haar mogen wassen, ook haar kutje, preuts was ze nooit geweest. Daarna zou ze me naakt meenemen naar een rustig plekje in het bos waar ik mijn bekwaamheden met tong en lippen zou kunnen bewijzen. Dat zou wel weer tegenvallen, dus zou ze ook alvast een paar boeien meenemen om mij aan een boom te binden, alsmede een zweepje om andermaal duidelijk te maken dat wij niet voor ons plezier op aarde zijn.

Een grote vrede daalde over mij neer.

In de Val

F*/M

Corry Hartong

e val

F/M*

Corry Hartong

Elfduizend meren is Michigan rijk. Je zou denken dat het geen probleem moet zijn er lekker te zwemmen. Maar nee hoor, al die meren zijn geheel omringd door 'private property' met villa's, en dus alleen toegankelijk voor de bewoners van die villa's. Vanaf de weg had ik vastgesteld dat één zijde van Lake Murphy geheel bebost was, maar toen ik ging kijken, bleken ook daar verscholen tussen de bomen huizen te staan.

Een van die huizen zag er wat verwaarloosd uit. De gordijnen waren grotendeels gesloten en de obligate auto's op het erf ontbraken ook. Niet bewoond, was mijn conclusie. Ik sloop er heen en wat ik door openingen in de gordijnen zag bevestigde mijn indruk. Schaarse en oude meubels en geen tekenen van bewoning zoals rondslingerende boeken, tijdschriften of glazen. Omdat ik al de hele middag en avond naar een plekje om te zwemmen had gezocht, besloot ik het er hier maar op te wagen. Er liep een smal pad de helling af naar het water. Ik kleedde me tussen de bomen uit en waadde naakt het water in.

Hoewel de huizen aan de overzijde ver weg waren en in de buurt geen huizen in het zicht stonden, was dat toch wel spannend. Ik bleef zo'n drie kwartier rondspartelen. Het schemerde al toen ik uit het water kwam.

Op de terugweg keek ik nog eens bij het huis, nu ook aan de achterzijde. Ik draaide even aan de knop van de keukendeur, en, warempel, die deur ging open. Ik aarzelde nog even, maar toen ik voorzichtig in de keuken keek, werd mijn indruk opnieuw bevestigd: zowel te opgeruimd als te bestofd om bewoond te kunnen zijn. Ik sloop naar binnen en sloot de deur achter me. Het hart klopte me in de keel.

Verdere inspectie van de keuken leerde me dat de koelkast en de diepvries leeg waren, maar dat de kasten behalve de gebruikelijke keukeninventaris wel blikken en potten met onbederfelijke levensmiddelen bevatten. Het huis was dus niet ontruimd. Dat bleek ook bij mijn verdere tocht door het huis. Zo was er ook kleding aanwezig, overigens alleen vrouwenkleding. In de badkamer bevonden zich nog niet aangebroken flacons badschuim en shampoo. Maar er was toch zeker in weken, misschien wel in maanden niemand hier geweest.

Het idee moet al bij me opgekomen zijn toen de keukendeur openging, maar ik werd me er nu pas ten volle van bewust: hier zou ik overnachten. Rianter, spannender en goedkoper dan de zoveelste motelkamer. Om te beginnen trok ik een sherryfles open. Met de sherry in de hand sloot ik mijn onderzoek af in de studeerkamer, een donkere kamer met een groot eikenhouten bureau, de wanden geheel bedekt met boekenkasten. De boeken bleken grotendeels een medisch karakter te hebben. Interessant was echter de ontdekking van een plank met oude erotica, geleerde verhandelingen over fetisjisme en masochisme, Freud, Kraft-Ebbing en Havelock Ellis, en vergeelde boeken met stoute zwart/wit foto's, ook voornamelijk over dezelfde onderwerpen. Veel meisjes die op hun blote billen krijgen. Hoewel dat natuurlijk extra gevaarlijk was, deed ik het licht aan om de boeken te kunnen blijven bekijken. De studeerkamer lag aan de voorkant van het huis, de kant van het meer dus, dat moest kunnen. Fascinerende lectuur, de sherryfles was al bijna leeg toen ik de studie staakte.

Ik trok een blik erwten en een blik tomatensoep open en deed daar mijn avondmaal mee. Daarna maakte ik een overvloedig met badschuim gevuld bad klaar waarin ik, voorzien van een glas rode wijn, een aangenaam half uur doorbracht. Vanuit het bad liep ik terug naar de slaapkamer met de klerenkasten. Ik had daar al een paar planken met lingerie ontdekt. In het verleden heb ik wel eens damesondergoed aangetrokken, maar in de periode dat ik getrouwd was, liet ik het na omdat mijn vrouw er een hekel aan had. Maar nu was eindelijk de scheiding een feit, deze vakantie diende juist om mijn herwonnen vrijheid te beleven. Dat ging ik nu ook op dit punt doen, die boeken in de studeerkamer hadden het verlangen natuurlijk alleen maar aangewakkerd. Ik trok alle kleren die mij wat leken achtereenvolgens aan, mijzelf daarbij in een grote spiegel bekijkend. Zoals te verwachten viel, was het meeste goed mij enige maten te klein, maar ik vind het juist prima als het erg strak zit. Tussen allerlei niemendalletjes bevond zich ook dure, gedeeltelijk ouderwetse lingerie: gaînes en korsetten. Het mooist vond ik een wit corselet waarbij ik zwarte kousen aantrok.

Zo gekleed keerde ik terug naar de studeerkamer. In het bureau vond ik nu ook erotica van een ander soort: beduimelde sex- en nudistenblaadjes uit de jaren '50 en '60. Zittend in de bureaustoel keek ik die door, al gauw daarbij masturberend. Maar het lukte me niet om klaar te komen. De drank natuurlijk, ik had inmiddels ook de fles rode wijn geheel soldaat gemaakt. Maar ik realiseerde me ook dat ik me de hele avond toch nog niet echt op mijn gemak had gevoeld. Dat donkere huis, de ruisende bomen, en de overigens bijna volledige stilte…Ik moest er letterlijk en figuurlijk hard aan trekken voor ik mijn kwakje kwijt was.

Het was al over enen en ik besloot te gaan slapen. Ik trok het corselet uit en haalde lakens uit een van de kasten om mijn bed op te maken. Maar zoals ik al gevreesd had, had ik moeite om de slaap te vatten. Kennelijk kon ik mijn waakzaamheidsinstinct niet voldoende uitschakelen. Uiteindelijk viel ik toch even in slaap, maar om vijf uur was ik alweer wakker en daarna lukte het helemaal niet meer. Toen het omstreeks zes uur licht begon te worden, gaf ik het maar op. Ik liep rechtstreeks uit het bed naakt door de voordeur naar buiten, de helling af naar het water. Met het idee dat iedereen rondom nog sliep was het zwemmen nu een puur genot. Ik vond het wrak van een kano, eigenlijk niet meer dan de bodem, en probeerde daarop te klimmen. Dat was niet zo moeilijk, maar te blijven zitten des te meer. Toen de opkomende zon boven de bomen uitkwam, ging ik op mijn buik op een ondiepe plek liggen waar de zon op mijn rug en billen scheen. Ik kwam helemaal bij van de doorwaakte nacht.

Het moet al half acht geweest zijn toen ik weer naar boven klom. Onderweg kreeg ik een erectie. Ditmaal liep ik om het huis heen. Naakt en nat en met een slingerende lul stapte ik de keuken binnen. Daar wachtte mij een grote schok.

Op een stoel die tegen de andere keukendeur aan de overzijde van de keuken was opgesteld, zat, kaarsrecht, een vrouw. Een al wat oudere vrouw, begin zestig misschien, een rijzige figuur in een zwart mantelpak, met een zeer beslist, zelfs streng gezicht en hoog opgestoken haar. Zwarte laarsjes, zwarte handschoenen. De hele figuur had iets imponerends.

Mijn eerste reactie was mijn handen voor mijn piemel te slaan, en mijn tweede mij om te draaien en weg te lopen. Ik rende terug om het huis heen, maar moest vaststellen dat de voordeur nu op slot zat. Terugkeren naar mijn auto langs de weg was niet mogelijk: mijn autosleuteltje en mijn portefeuille bevonden zich in het huis. Ik had dus geen enkele andere mogelijkheid dan terug te keren. En zo kwam ik opnieuw binnen, mijn handen voor mijn onderbuik. De vrouw zat er nog net zo. Ze zei geen woord, bekeek me alleen maar, en ik wist al helemaal niets te zeggen. Zinnen die de situatie moesten verklaren schoten me te binnen, maar de ene zin klonk nog belachelijker dan de andere. Ik heb nog nooit in zo'n penibele situatie verkeerd.

Pijnlijke seconden verstreken. Eindelijk zei de vrouw iets.

"Nice body. Beetje sexy zelfs met al die welvingen en rondingen. Laat me ook maar eens zien wat je onderaan je buik hebt. Zo preuts ben je anders ook niet, je holt al uren stark naked rond"

Mijn houding was inderdaad volkomen ridicuul. Ik sloeg mijn armen voor mijn borst om ze toch ergens te laten. Ik vroeg me af hoe ik door die deur zou kunnen komen.

"Niet veel mannelijkheid meer over", commentarieerde de vrouw. "Ik betwijfel of je sterker bent dan ik."

Alsof een erectie duidde op fysieke kracht. Alles wat ze zei klonk doelbewust vernederend, zelfs uitdagend. Ik deed een paar stappen naar voren. De vrouw stond kordaat op, zette de stoel terzijde en stelde zich voor de keukendeur op met haar handen achter op haar heupen, haar borsten uitdagend naar voren gestoken.

"Probeer maar eens voorbij me te komen. Als dat lukt, schiet je daar trouwens nog niets mee op. Ik heb je kleren in een gesloten kast gestopt en het sleuteltje verborgen op een plaats die je nooit kunt vinden." Later bleek dat helemaal niet zo te zijn, de kleren lagen gewoon onder het bed op de slaapkamer.

Tot op dat ogenblik was ik helemaal gepreoccupeerd geweest door het feit van mijn naaktheid. Nu begon het eindelijk tot mij door te dringen dat ik misschien ook andere en grotere problemen had. Dat bracht mij zover dat ik eindelijk iets uit kon brengen.

"OK. Ik zal u niet aanvallen als het niet nodig is. Wat wilt u van me?"

"Look here, boy. Jij loopt naakt het meer in vanaf mijn oever voor het oog van mijn buren, je breekt in mijn huis in, drinkt mijn wijn op, neemt een bad zonder het bad schoon te maken, slaapt naakt tussen mijn lakens, trekt mijn ondergoed aan en spuit je sperma op de vloer van mijn studeerkamer. Dat is misschien allemaal normaal waar jij vandaan komt, niet iedereen op deze aardbol is even geciviliseerd, maar hier zijn dat stuk voor stuk misdaden waarvoor je maanden of jaren naar het gevang gaat. Ik zou je kunnen aangeven als ik dat zou willen, ik heb het nummer van je auto genoteerd. Maar ik geef er de voorkeur aan zelf met je af te rekenen."

"Wat bedoelt u daar precies mee?"

"Dat zul je wel merken. Ga op je knieën zitten. OK. Rechtop, bovenbenen gestrekt, zodat ik dat minuscule piemeltje ten minste nog kan zien. Leg je linkerhand op je billen, en steek twee vingers van je rechterhand omhoog. Zeg mij na:

'Ik zweer dat ik van nu af mevrouw Florence -dat ben ik- zal gehoorzamen en alles zal doen wat ze mij opdraagt, stipt en zonder tegenspraak. So help me God.'"

Ik zei haar na, hoe absurd het ook klonk. Het leek me verstandig me voorlopig maar zo coöperatief mogelijk te gedragen.

"OK. Ga nu voor het aanrecht staan. Voeten spreiden. Verder uiteen. Leg je ellebogen op het blad van het aanrecht. Voeten naar achteren. Verder, tot je rug helemaal vlak is. Good."

Met een paar stevige stappen kwam ze vlak achter me staan. Er ging een schok door me heen toen ze me aanraakte: een warme hand op mijn koude billen.

"Nice bottom you have. En zoveel. Van achteren lijk je bijna een negervrouw."

Ze streelde er liefkozend over. Ik rilde. Vervolgens opende ze een la van het aanrecht om daar iets uit te pakken. Ik kon niet zien wat het was, maar al gauw kon ik het heel goed voelen: een flink eind hout. Waarom heeft iemand zoiets in haar keuken, schoot het nog even door me heen toen de eerste klap viel. Maar zulke gedachten vervluchtigden snel, want mijn bewustzijn was al gauw geheel gevuld met wat dat eindje hout op mijn billen aanrichtte. Vlammen! Mevrouw Florence was inderdaad een potige tante en ze sloeg blijkbaar met volle kracht. Enkele malen onderbrak ze de klappenreeks om mij weer in de juiste houding te dwingen. Ondanks de pijn was ik me nog steeds zeer bewust van de aanraking van haar handen op mijn buik en dijen, zeker toen ze haar volle hand op mijn geslacht legde om mijn lendenen wat verder naar achteren en omhoog te duwen. Maar de pijn overheerste. Op een gegeven ogenblik werd het mij te machtig. Ik dook onder haar arm door en schoot de keuken in, met mijn handen op mijn geteisterde billen.

"Zo is het genoeg. You are killing me."

"O nee, maak je geen zorgen, dit is nog maar het begin. KOM HIER!"

Ik luisterde niet. Niets kon mij terug met mijn buik op dat aanrecht krijgen.

"You are violating your oath."

Wat een Amerikaanse opmerking. Alsof mij dat iets kon schelen.

"OK. Kom dan maar eens mee. Je vraagt er om."

Ze liep voor me de keuken uit en de gang op naar een deur die gisteren nog op slot had gezeten. Ik overwoog om naar boven te rennen, naar de slaapkamer: als ik mijn eigen kleren niet vond, zou ik in elk geval kleren van haar aan kunnen trekken. Maar daarmee had ik mijn autosleuteltje en mijn portefeuille nog niet terug. En ze kende ook nog mijn autonummer. (Ook dat bleek later overigens bluf te zijn.) Dus liep ik gedwee achter haar aan, een nauw muf trapje af, tot in een grote kelder die onder het hele huis door leek te lopen. De kelder werd door een rij pijlers in tweeën verdeeld. Twee pijlers waren verbonden door een zware ijzeren stang op borsthoogte. Mevrouw Florence beval me omhoog te springen en mezelf op te duwen tot ik met gestrekte armen op de stang steunde. Toen ik me eenmaal in die houding bevond, begon ze me opnieuw op mijn billen en dijen te slaan, nog steeds met datzelfde eindje hout, zij het wat minder hard dan eerst. Ik liet me naar voren glijden tot ik met mijn buik over de stang hing. Plotseling hield ze op te slaan. Ze gooide het stuk hout weg en holde bijna de kelder uit. Ik sprong naar beneden maar was pas onderaan de trap aangekomen toen de deur naar de gang al op slot werd gedraaid.

Het was een moment van de grootste paniek. Ik vervloekte mezelf dat ik dit had laten gebeuren. Nu zat ik naakt in een kelder gevangen. Ze kon nu op haar gemak de politie of de buren gaan waarschuwen. Straks kregen we nog een volksgericht van fundamentalistische dorpelingen op het erf. Ze kon me hier ook eindeloos gevangen houden als ze dat wilde, misschien bedoelde ze dat met "afrekenen". Of, nog erger, ze kon gewoon weggaan en me aan mijn lot overlaten. Niemand die ooit mijn wegen tot op hier zou traceren, in een paar dagen zou ik omkomen van de dorst. Na enige tijd bedaarde de acute paniek, maar ik bleef in de grootst mogelijke staat van onrust verkeren, het werden de onaangenaamste uren van mijn leven. Het was trouwens ook nog koud in die kelder, en er was niets waar ik op kon zitten. Als ik al had kunnen zitten!

In een hoek vond ik een verweerd stuk spiegelglas waarin ik kon zien hoe bont en blauw ze mijn bips had geslagen. En er ontstond ook een flinke bloeduitstorting op mijn buik waar ik bovenop die ijzeren stang had gehangen. Ik liep maar wat te ijsberen, tussendoor ging ik een tijdje op de plavuizen vloer liggen waardoor ik het nog kouder kreeg. Opeens ging ook het licht nog uit, blijkbaar had ze boven een stop uitgedraaid. Ik bevond me nu in een volstrekte duisternis waarin ik me alleen nog maar op de tast kon bewegen. Opnieuw enkele minuten van heftige paniek. Daarna zocht ik langzaam mijn weg naar de stenen trap, waar ik een eindeloos schijnende periode doorbracht, in werkelijkheid misschien nog geen uur, meestal geknield, soms even zittend. Opeens floepte het licht weer aan. Nog een eeuwigheid later hoorde ik een sleutel in het slot omdraaien. Ik rende naar boven en, inderdaad, de deur was geopend. (Later vertelde ze mij dat het slot helemaal niet functioneerde: ik had al die tijd gewoon weg kunnen lopen.)

Mevrouw Florence stond aan het andere einde van de gang, tot mijn grote verrassing gekleed in het witte corselet met de zwarte kousen, overigens ook met een zwarte slip aan die de rest van haar buik bedekte.

"Dit gebeurt er met ongehoorzame jongetjes" was haar commentaar. "Ik zou nu verder maar precies doen wat ik zeg. Pak een keukenmesje uit de keuken en ga in het bos een aantal flinke takken afsnijden. Berketakken, je weet toch wel hoe een berk er uit ziet? Iedere tak moet ongeveer een meter lang zijn, haal de bladen en de zijtakjes er af. Ik heb er een stuk of twintig nodig."

Waarvoor, dat kon ik wel raden. Maar ik was dolblij naar buiten te kunnen. Eenmaal buiten aan het werk vroeg ik me af of ik haar niet met dat keukenmesje kon bedreigen om haar te dwingen mij mijn kleren terug te geven. Maar hoeveel gevangenisstraf zou daar weer op staan? Ze had mijn gevangenschap niet gebruikt om buren of de politie in te schakelen, en zou dat waarschijnlijk verder ook niet doen als ik haar niet provoceerde. Ik kon dus maar het beste aan haar grillen blijven voldoen. Dat ze zich zo gekleed had, was bovendien absoluut een goed teken: blijkbaar had ze nog andere motieven dan alleen wraakzucht, en was haar morele veroordeling van mijn naaktheid gespeeld. Ze zag er eigenlijk fantastisch uit, als ze iets met mij wilde, had ik daar volstrekt geen bezwaar tegen. Wel nam ik me voor me nooit meer in die kelder te laten lokken.

Toen ik met de takken terugkeerde, wierp mevrouw Florence, zelf nog steeds in dat adembenemende corselet gekleed, me een wit hemdje toe dat ik aan moest trekken, alsmede een zwart schortje. Zo uitgedost troonde ze me mee naar de badkamer. Daar stonden twee emmers, een met schoon water en een met zeepsop. Ze droeg me op om het bad schoon te schrobben en de badkamervloer te dweilen.

Na een paar minuten kwam ze kijken naar mijn vorderingen die natuurlijk onvoldoende waren. Ik was op mijn knieën in de weer met de dweil. Inmiddels had ze de berkentakken met ijzerdraadjes aan elkaar verbonden tot een roede, zodat ze haar ongenoegen op een voor de hand liggende manier kon uiten. Zo'n roede veroorzaakt een heel andere maar geen geringere pijn dan een massief stuk hout. Vooral de twijgjes die om je flanken heen in je heupen bijten zijn uiterst onaangenaam, om maar te zwijgen van twijgjes die tussen je benen doorgaan en je ballen raken. Ik kneep mijn bovenbenen zo stijf mogelijk tegen elkaar. Omdat ik volgens mevrouw Florence niet genoeg water gebruikte, gooide ze de emmer met water over me heen, het water was ijskoud, het hemdje plakte aan mijn lijf. Ik roste de vloer dat het een lieve lust was. En toen, geheel onverwachts, voelde ik dat ik een erectie begon te krijgen, en realiseerde ik me dat de hele situatie, eerst zo uiterst bedreigend en onaangenaam, na mijn vrijlating uit de kelder fundamenteel van karakter was veranderd. Die vrijlating zelf, haar kledij. Het bedreigende was spannend en het onaangename daardoor opwindend geworden.

Mevrouw Florence had het ook gezien en nam meteen haar maatregelen: onder de koude douche met zo'n ventje, en hem afrossen met een ruige borstel, dan gaan de onreine gedachten vanzelf weg. Daarna moest ik, nu weer naakt, naar de studeerkamer om daar het vloertapijt te reinigen van mijn sperma. Ze ging opnieuw mee om mij met de roede aan te moedigen. Toen ook die klus eindelijk naar tevredenheid was geklaard en mijn billen opnieuw in brand stonden, nam ze mij mee naar haar slaapkamer. Daar moest ik opnieuw lingerie passen! Ze beoordeelde steeds hoe het me stond, en liet zich daarbij steeds weer ironisch vleiend uit over mijn lichamelijke kwaliteiten: mijn borstgroei -"misschien wel een cupje B"-, mijn vetkussentjes, en vooral de welving van mijn billen en heupen. ten slotte besloot ze dat een rode bh, inderdaad cup B, met rode kousen mij het best stond.

Mevrouw Florence ging op het bed zitten en vroeg me naakt over haar schoot te komen liggen. Ik dacht dat ik nog meer klappen zou krijgen maar in plaats daarvan begon ze mijn billen in te smeren met een verzachtende zalf. In naakte overgave aan haar helende handen lag ik daar allerzaligst. Intussen vertelde ze mij het een en ander over zichzelf.

Ze was weduwe, zoals ik al dacht. Haar man, vijftien jaar ouder, was geneesheer-directeur van een ziekenhuis geweest. Ja, hij was geïnteresseerd in sadomasochisme. In feite was het zijn hobby geweest om leerling-verpleegkundigen, zogenaamd bij wijze van straf voor tekortkomingen in hun werkopvatting, op hun billen te slaan, hij had daartoe een grote voorraad van plakken, roeden en stokken in zijn bureau opgeslagen. Zeker, als hij de kans kreeg neukte hij ze ook, veel van die meisjes hoopten zo aan meer slaag te ontkomen. Het was twintig jaar lang goed gegaan, maar uiteindelijk, de tijden veranderden, had een meisje hem aangeklaagd, andere schapen waren toen ook over de dam gekomen, hij was ontslagen en mocht nog van geluk spreken dat hij niet strafrechtelijk werd aangepakt. Dat had veel geld gekost. Hij had zich hier teruggetrokken en was binnen een jaar overleden.

Sloeg hij haar ook? Wat een impertinente vraag. (Klapje) In het begin wel, eerlijk gezegd was zij een van die verpleegkundigen geweest. Maar toen ze eenmaal getrouwd waren, had ze daar resoluut een eind aan gemaakt. Vanaf dat moment was zij het geweest die sloeg.

Ik dacht het mijne van haar verhaal. Was zij misschien die verpleegkundige die was gaan praten? Had ze zich laten afkopen met het huwelijk? Was hij misschien doodgegaan aan de effecten, in elk geval de psychische effecten, van haar regiem?

Volgens mevrouw Florence vond de geneesheer-directeur het lekker om hard op zijn billen geslagen, onder de koude douche gezet, naakt aan een boom gebonden of in de kelder opgesloten te worden. Maar ze gaf toe dat ze het allemaal ook deed omdat ze hem om zijn hobby benijdde. Al voordat hij dood was, had ze zich afgevraagd hoe ze voortaan mannen, liefst jonge mannen, kon vangen om die op hun billen te slaan. Nee, ik was zeker niet de eerste die in de val was gelopen, die val werkte prima. Het dichtstbijzijnde huis was namelijk ook van haar, een alarminstallatie waarschuwde haar als er iemand in de buurt van die keukendeur kwam en met een telescoop kon ze dan volgen wat de bewuste persoon verder uitspookte. Zeker tien mannen had ze op die manier binnenshuis gesnapt en ook een paar meisjes. Maar gisteren was ze niet thuis geweest, ze had pas vanmorgen gemerkt dat iemand de gordijnen had verschoven. Anders gaf ze insluipers niet de kans zich een hele nacht op haar kosten te amuseren. (Klapje).

Ja, twee keer was het slachtoffer gewelddadig geworden. In beide gevallen had ze die persoon er ten slotte toch van overtuigd dat dat heel onverstandig was, en dat hij er beter aan deed om, zoals ze het uitdrukte, boete te doen. Ik kon me wel ongeveer voorstellen wat dat inhield, vooral toen ze aantekende dat ze er in andere gevallen altijd voor zorgde dat er geen bloed vloeide.

Nee, ik was de eerste man die ze lingerie aantrok, ik had daar wel een lichaam voor. Die meisjes had ze trouwens ook alleen maar naakt laten lopen. En wat mijn plannen dan wel waren? De komende drie weken geen? Dat kwam goed uit, ze had wel voor drie weken werk voor een dienstmeisje, zowel in huis als in de tuin. Hopelijk had ik geen zittend beroep, want na die drie weken zou ik dat niet meteen kunnen uitoefenen. Eén absoluut verbod gold voor de volle periode: een broek of zelfs maar een slipje te dragen. Een rokje nu en dan mocht wel, dat kon je zo omhoogslaan. Verder dacht ze in principe aan die rode bh en kousen en een wit schortje. Maar een korsetje zou nu en dan ook goede diensten kunnen bewijzen, vooral bij het insnoeren van mijn buik. Misschien moest ze me maar op water en brood zetten, al dat vet nam een groot deel van het effect van billenkoek weg.

Was ik goed in cunnilingus? Beffen dus?

Dan moest ik nu maar eens even haar bad vol laten lopen. Natuurlijk zou ik haar mogen wassen, ook haar kutje, preuts was ze nooit geweest. Daarna zou ze me naakt meenemen naar een rustig plekje in het bos waar ik mijn bekwaamheden met tong en lippen zou kunnen bewijzen. Dat zou wel weer tegenvallen, dus zou ze ook alvast een paar boeien meenemen om mij aan een boom te binden, alsmede een zweepje om andermaal duidelijk te maken dat wij niet voor ons plezier op aarde zijn.

Een grote vrede daalde over mij neer.

Trefwoord(en): Beffen, Dienstmeisje, Naakt, Sissy, Vernederen, Zwemmen, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!