Het Herstel... - 17

Eindelijk was deze vreselijke dag ten einde. Carolien was haar spullen bij elkaar aan het rapen en maakte zich klaar om huis te gaan. Naar haar gezin. Van Ruben had ze de hele dag niets meer gehoord of gezien, gelukkig maar.

Ze had zich de hele dag opgelaten gevoeld en was zoveel mogelijk op haar werkplek blijven zitten.

Haar kutje voelde schraal en pijnlijk. De paar keren dat ze er echt niet onderuit kon en naar het toilet moest, had ze het idee dat hele kantoor haar aan het aan staren was. Alsof ze wisten dat ze geen slipje meer droeg en alleen naar het toilet ging om de laatste restjes sperma van Ruben weg te halen.

Carolien stond ongeduldig te wachten voor de lift en toen de deuren open gleden, glipte ze vlug naar binnen.

“Carolien, wacht!” klonk het luid door de gang.

Ze hield de liftdeuren open en zag Femke, haar stagiaire, aan komen rennen. Ze had haar rugzak om haar schouder en was met haar andere arm aan het worstelen met de mouw van de jas om hem aan te krijgen. Hijgend sprong ze in de lift.

“Dank je!” zei ze, een beetje buiten adem.
“Geen probleem,” antwoordde Carolien en keek glimlachend naar de knappe, jonge verschijning naast haar.
“Leuk, hè, vrijdag?” riep Femke enthousiast terwijl de liftdeuren langzaam dicht gleden.
“Vrijdag?” Wat is vrijdag?”
“Het feest bij Ruben. Jij bent toch ook uitgenodigd? Je komt toch wel, anders voel ik me zo alleen. Ik ken daar verder niemand!”

Carolien schrok zich kapot van haar woorden. Godverdomme, nee, Het zal toch niet. Die klootzak.

Ze keek naar Femke en haar jeugdige onbevangenheid, haar enthousiasme. Ze deed haar sterk aan zichzelf denken, maar dan een dikke 17 of 18 jaar geleden. Lekker naïef en klaar om de wereld te bestormen. Maar om Femke dat pad te laten bewandelen, moest ze haar wel uit de klauwen van Ruben houden.

“Natuurlijk ben ik er vrijdag, meid. Ik zou het voor geen goud op wereld willen missen.”

Ze hoopte maar dat ze niet ze door zou hebben, dat ze er geen woord van meende.

“Ik ook niet! Oh, ik heb er echt zin in. Ik ben nog nooit naar zo’n sjiek feest geweest!” ratelde Femke maar door.

Juist op dat moment gingen, tot grote opluchting van Carolien, de liftdeuren weer open.
Buiten gekomen gingen ze ieder een andere kant op en had Carolien het gevoel dat ze eindelijk weer wat lucht kreeg.

“Tot morgen, Carolien!!” en weg was ze.

Een kwartiertje later was Carolien alweer thuis. Ze liep via de garage de achtertuin in en hoorde van een afstandje, de enthousiaste stemmen van Jack en Esmée. Vanwege het mooie weer stond de achterdeur open en met een glimlach op haar gezicht, sloop ze zachtjes dichterbij.

Jack en Esmée zaten aan de keukentafel een potje Wie is het? te spelen.

“Heb ik een sikje?” vroeg Jack
Esmée keek hem vragend aan, “Wat is een sikje, papa?”

Jack schoot in de lach en bedacht zich hoe hij dit nou moest gaan uitleggen.
Hij keek op en zag een stralende Carolien bij de deuropening staan. Hij knipoogde kort naar haar en keek toen weer naar de gezichten op zijn plankje.

Carolien keek genietend naar het tafereel in de keuken. Een gevoel van opperste geluk schoot door haar lichaam en een deel van de ellende van deze dag, spoelde van haar af.

“Nou,” begon Jack aarzelend, “dat is net zoiets als het plaatje van Henk, met die grote bruine baard. En daar de helft van.”
Hij hief zijn handen in de lucht, hij wist het anders ook niet.

Esmée keek even bedenkelijk en staarde naar de plaatjes op haar plankje.

“Nee, je hebt geen baard of sikje. Maar je hebt wel een bril op!” en ze keek vol trots naar Jack.
Jack proestte het uit en ook Carolien schoot in een onbedaarlijke schaterlach.

“Mama!” gilde Esmée en ze sprong van haar stoel om Carolien te begroeten.

Later die avond zaten Jack en Carolien op de bank gezellig te keuvelen.
Jack had Esmée weer naar bed gebracht, terwijl Carolien voor hen beiden een glas wijn had ingeschonken.

“We zijn voor vrijdagavond uitgenodigd voor een feestje bij Ruben,” begon Carolien.
“Oh, gezellig toch!” reageerde Jack voorzichtig. Iets in de manier waarop Carolien had gesproken vertelde hem dat ze er niet bepaald naar uit keek.

“Ja, zijn vrouw wordt 40 jaar en blijkbaar wil hij dat groots vieren.”
“Zo, heeft hij zich een jong pruimpje aan de haak geslagen. Dat doet hij goed! Ik bedoel hij is toch al op leeftijd niet?”

Carolien keek hem bedrukt aan en kon er niet om lachen.
Jack die haar signalen compleet miste, nam een slokje wijn en keek voor zich uit.

“Dat zie je toch best wel vaak,” ging hij verder, “oudere, rijke mannen die pronken met een jongere vrouw. Hoe zou de sex dan zijn?”

Bij Carolien brak het zweet uit, ze wendde haar blik af en durfde Jack niet meer aan te kijken.
Jack die nog steeds helemaal niets door had, nam nog een slokje wijn en ging onverdroten verder.

“Ik ben natuurlijk geen vrouw, maar ik kan me voorstellen dat het geen pretje is. Zo’n grijsaard met zijn oude lul, die hij nog net omhoog krijgt. Die dan zijn vrouw bestijgt, hijgend, puffend, zwetend. En zich vervolgens helemaal in je ontlaadt. Denkend dat hij nog een jonge god is. En dat allemaal voor zijn geld? Brrr, nogmaals, ik ben een man, maar ik moet er niet aan denken!”

Jack had geen idee, hoezeer hij de spijker op zijn kop sloeg. Carolien had het gevoel dat ze moest overgeven en stond resoluut op.

“Ik moet hoognodig naar het toilet,” riep ze in het weglopen, Jack verbouwereerd achterlatend.

Carolien rende naar boven en vluchtte de badkamer op. Ze gooide de deur iets te hard dicht en draaide meteen het slot om. Ze ging op de WC zitten met haar hoofd in haar handen, haar hartslag op standje knappen. Ze voelde zich diep ellendig en vroeg zich af hoe ze zo diep had kunnen zakken. In deze ellende. Hoe kon ze hier ooit nog uit geraken? Ze was ten einde raad.

Na een paar minuten stond ze op en bekeek zichzelf in de spiegel. Een 35-jarige vrouw, bloedmooi en in de kracht van haar leven. Althans zo zou het moeten zijn. In plaats daarvan was ze getrouwd met een man, die van haar vervreemd was, en het was nog maar de vraag of dat ooit nog zou veranderen. Een dochter waar ze zielsveel van hield, maar die ze op dit moment, als moeder, niet kon geven waar ze recht op had.

Ze draaide de kraan open en keek nogmaals naar haar spiegelbeeld. En ten slotte was ze een 35-jarige vrouw, die haar lichaam verkocht, voor een schamel salaris. Ze hoopte maar dat Jack snel zijn draai zou vinden en bleef werken bij Gina, want ze had geen idee, hoe ze zich anders uit deze situatie kon bevrijden.
Ze gooide een plens water over haar gezicht, maakte zich weer enigszins toonbaar en zocht verwoed naar haar pokerface. Daarna stapte ze badkamer weer uit en ging weer naar beneden.


De rest van de week verliep betrekkelijk rustig. Jack kweet zich, in de laatste week dat hij thuis was voor hij weer ging werken, uitstekend van zijn taken als huisman. Hij schoffelde in de tuin, deed de was, ondernam leuke dingen met Esmée en zorgde ervoor dat er iedere avond een heerlijk maaltijd op tafel stond. Het leek er bijna op, dat ze met zijn drieën het perfecte gezinnetje vormden. Bijna, want meer dan eens drong de harde realiteit van het leven, zich bij hem op. En vooral voor wat nog voor hem lag en wat hem nog te doen stond.

Regelmatig, als Esmée aan het spelen was aan de grote tafel, betrapte hij zich er op dat hij naar haar aan het staren was. Heel soms, meende hij trekjes van zichzelf bij haar terug te zien. Een oogopslag, het wiebelen van haar tenen, de concentratie waarmee ze bezig was, haar brede glimlach.
Vrijwel meteen verwierp hij die gedachtes weer naar het rijk der fabelen. Dat was simpelweg onmogelijk!

Ook voor Carolien was de week betrekkelijk rustig verlopen. Ze had veel tijd met Femke doorgebracht en haar wegwijs gemaakt in het reilen en zeilen van het bedrijf.
Tot haar verbazing en vooral grote opluchting, had Ruben geen “beroep” meer op haar gedaan. Hij had haar alleen lastig gevallen voor zaken die daadwerkelijk werkgerelateerd waren. Maar onderhuids borrelde het, de stress, stilte voor de storm wellicht. Hij voerde iets in zijn schild en naarmate vrijdag steeds dichterbij kwam, nam bij haar de spanning toe.

Op vrijdagochtend had ze haar zenuwen bijna niet meer onder controle, toen ze de rapportage van de afgelopen week met hem moest bespreken. Op het einde, toen ze zijn kantoor wilde verlaten, had hij alleen haar naam genoemd. Alleen haar naam, meer niet. Zijn blik was als een havik op haar billen gericht. Een stille reminder.


Vrijdagavond. Carolien zat naakt op het bed en was alleen thuis. Jack bracht Esmée weg die bleef logeren bij zijn ouders. Ze was net klaar met haar make-up. Althans als je dat opmaken kon noemen, minimaal dus. Zo vond Jack haar vroeger op zijn mooist en zij zelf eigenlijk ook wel. “Jij hebt al die troep niet nodig,” zei hij dan. Hopelijk vond hij dat nu nog steeds.

Kleren lagen op het bed. Jack ging voor een kostuum met een net hemd, zonder stropdas. Netjes, maar toch ook casual, losjes. Precies zoals hij was. Grinnikend had hij zich afgevraagd of het pak nog zou passen. Carolien dacht van wel, ook al was hij wat breder en gespierder geworden dan 6 jaar geleden.

Ze liet haar blik over haar eigen outfit voor vanavond gaan. Een simpel, maar elegant zwart jurkje met lange mouwen, dat net over de knie viel. Blote benen. Ze had zich net uitgebreid geschoren en streek met haar wijsvinger over haar welgevormde, gespierde kuit. Ze was nog steeds, best trots op haar lichaam. Haar zwarte schoenen, puntig, gesloten en met een kleine hak stonden netjes naast elkaar.

Met een diepe zucht keek ze naar haar lingerie setje. De woorden van Ruben spookten door haar hoofd. Godverdomme, man.

Eindelijk rukte ze zich los uit haar gedachten op en begon ze zich aan te kleden. Een paar minuten later maakte ze de riempjes van haar schoenen dicht en stond ze op om zichzelf in de spiegel te bekijken. Het jurkje zat haar als gegoten en benadrukte des te meer haar prachtige figuur. Het decolleté was redelijk, maar niet te ordinair. Ze bleef per slot van rekening een vrouw, een vrouw die gezien wilde worden en gezien mocht worden. Ze hoopte dat Jack zijn ogen niet van haar af kon houden als hij haar zo zou zien.

Ze liep naar haar kledingkast, trok een lade open en legde haar slipje terug op de plaats.
Ze verwachtte niet dat het Jack zou opvallen, laat staan dat hij haar ernaar zou vragen. En anders had ze daar wel een antwoord op. Ze keek nog één keer naar zichzelf en verliet toen de slaapkamer. Klaar om te gaan!

De rit naar het huis van Ruben verliep in relatieve stilte. De stemming was een beetje bedrukt.

Jack kon merken dat Carolien niet lekker in haar vel zat, maar kon er niet de vinger op leggen wat er nou precies aan de hand was. Wellicht was ze nerveus voor het feest, bedacht hij zich. Zo vaak werd je ten slotte niet uitgenodigd voor een sjieke aangelegenheid, zeker niet door je stinkend, rijke baas waar je normaal gesproken alleen maar in een werkomgeving contact mee had.

Regelmatig keek hij opzij, maar hij zag alleen de achterkant van haar hoofd, omdat ze alleen maar naar buiten aan het staren was. Had hij haar gezicht wel gezien, had hij waarschijnlijk direct rechtsomkeer gemaakt.

Één keer had hij gevraagd of alles goed was, of ze zich misschien niet lekker voelde. Haar opmerking dat er niets aan de hand was en dat hij zich beter op de weg kon concentreren, had hem de rest van de rit doen zwijgen.

Carolien had zich direct schuldig gevoeld, na haar vileine reactie. Dat had hij niet verdiend.
Jack kon er niets aan doen dat ze zich nu zo kut voelde en bang was voor de avond die voor hen lag.

Zoals verwacht had hij niet doorgehad dat ze geen slipje vroeg. Wel had ze blik in zijn ogen gezien, toen ze de huiskamer binnen liep in haar outfit. Hij had haar uitbreidt gecomplimenteerd met hoe ze er uit zag. Hij had haar nog net niet besprongen. Het had haar kortstondig een fijn gevoel gegeven, trots ook dat hij haar nog steeds een mooie vrouw vond, misschien zelfs wel begeerde.

Naarmate ze dichter en dichter bij hun bestemming kwamen, namen de zenuwen bij Carolien alleen maar meer toe. Ze keek opzij naar Jack en legde uit automatisme haar hand op zijn bovenbeen.
Zonder op te kijken, pakte Jack haar hand vast en gaf er een klein kneepje in.
Ze kon nog net een klein traantje onderdrukken. Misschien zou het vanavond toch wel meevallen. Wat kon haar overkomen met Jack aan haar zijde?

Toen het huis van Ruben eindelijk in zicht kwam, kon Jack een kreetje van waardering niet onderdrukken. Huizen verkopen was ten slotte jarenlang zijn roeping geweest.

Rustig draaide hij de lange oprijlaan op, in de richting van de imposante villa. Het was een oud, maar grondig verbouwd, herenhuis geflankeerd door meerdere bijgebouwen.
Aan het aantal auto’s te zien waren ze niet één van de eersten. Gelukkig.

Jack parkeerde de auto in een van de aangrenzende weilanden en haastte zich vervolgens om, heel galant, Carolien te helpen uitstappen. Haar dankbare glimlach sprak boekdelen.

Op het gemak slenterden ze naar het enorme landhuis. Jack had haar hand vast gepakt en kneep er zachtjes in. Kort vonden hun ogen elkaar en gaf ze hem een kusje op zijn mond.

Bij de ingang aangekomen stond een breedgeschouderde man met een tablet in zijn hand, hun op te wachten. Type uitsmijter maar met een verrassend open en sympathieke uitstraling. Nadat hun namen waren gecontroleerd, mochten ze doorlopen.

Eenmaal binnen keken ze hun ogen uit en waren ze onder de indruk van alle pracht en praal. Tijdens het rondlopen, was de ene ruimte nog fraaier en decadenter aangekleed dan de vorige. Klassieke en moderne kunst wisselden elkaar in rap tempo af, een donkerhouten wandkast met sierlijk gesneden details stond naast een strakke, minimalistische hoekbank in roomwit leer. Alhoewel het niet helemaal hun stijl was, waren ze toch overweldigd door het opzichtige vertoon van rijkdom.

De personen die hier woonden, wilden duidelijk laten zien hoe goed ze het wel niet hadden.

Ze hadden een plekje gevonden bij een klein tafeltje en lieten alle indrukken even op zich inwerken.

Het was duidelijk een feestje van zien en gezien worden. Iedereen zag er, op zijn of haar manier uit, om door een ringetje te halen. Geld en macht voerden hier duidelijk de boventoon en wat dat betreft waren Jack en Carolien een beetje de buitenbeentjes.
Mannen en vrouwen in identieke pakjes liepen af en aan, behendig goochelend met hun dienbladen, die rijkelijk gevuld waren met de meest uiteenlopende drankjes en de meest luxe versnaperingen.

Beiden hadden het gevoel alsof ze in een of andere Amerikaanse serie terecht waren gekomen. Zo onwerkelijk.

Onder het genot van een glaasje champagne, keken ze geamuseerd rond. Uiteraard kenden ze hier niemand, maar het was leuk om een keer mee te maken. Af en toe stootten ze elkaar aan, gniffelend om de zoveelste botox “beauty” of een arrogante dikkop die vergeten was, om zijn hemd een maatje groter te kopen.

Voor een korte periode waren bij Carolien, de zenuwen naar de achtergrond verdrongen. Het was weer ouderwets gezellig met Jack. Zoals vroeger. Gezellig samen, ontspannen, genieten van elkaars gezelschap.

De gastheer en gastvrouw hadden, gelukkig, nog niet hun opwachting gemaakt. Maar daar zou snel verandering in komen.

Carolien had haar razendsnel geschoten. Een beetje hulpeloos stond ze om zich heen te kijken, op zoek naar een bekend gezicht.
“Dat is Femke, mijn stagiair,” zei ze tegen Jack, “ik ga even naar haar toe en vraag of ze bij ons komt staan. Ze kent hier ook niemand!”
“Natuurlijk, ik zie je zo wel weer” antwoordde Jack begripvol.

Vlak voor Carolien wegliep, streek Jack met zijn hand over haar kont en kneep zachtjes in haar bil.
Ze draaide zich om een schonk hem een liefdevolle glimlach.

“Jij bent de enige, die dat mag,” fluisterde ze zacht.

Jack keek haar na, hoe ze heupwiegend richting Femke liep. En hij was niet de enige man in de ruimte. Haar heerlijke, lange benen, haar strakke kontje. Wat bleef ze toch een waanzinnig opwindende vrouw, bedacht hij zich zuchtend. Alleen werd het misschien langzaam tijd, dat hij er ook iets mee ging doen. De vraag was alleen, of hij daar mentaal al klaar voor was.

Jack wilde net een slokje champagne nemen, toen hij van achteren werd vastgepakt. Een hand werd in zijn nek gelegd. Een grote hand, die zich als een bankschroef om zijn hals wikkelde.

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!