Ameland 2.0 - 3

Ze pakt m’n hand steviger vast als we de boot afstappen. Haar schouder tegen die van mij gedrukt. Ze kijkt me aan. Knikt. We lopen verder. Verder het verleden in. Zo ziet zij het. Ze is hier al die tijd niet geweest. Ik wel. Nog een aantal keer. Kort. Alleen. Zonder drama. In de toekomst. Een jaar na de ‘breuk’ met Eke.

Het is niet meer ons thuis. Dat was Rockanje geworden. Na wat getouwtrek was het ons gelukt het vakantiehuisje te kopen. Dat was het afgelopen jaar ons thuis geworden. Hier was ik met iemand anders begonnen. Dat zou nooit helemaal van ons worden. Maar het was nog steeds van mij. Dus ook van haar. En van al die anderen met wie ik hier zoveel herinneringen had gedeeld.

Net als eerder, en zoals altijd als ik de boot afstap, voelt het pas goed als ik het huisje binnenstap. Kamila zucht, lacht zelfs, en kijkt om zich heen.

“Ze is er niet,” fluistert ze zacht.

“Aan het werk. Zoals normale mensen doen,” zeg ik onnodig.

In de apotheek. Maar we zien dat ze er is, hier leeft. Kleine aanpassingen vallen me op en storen me geen moment. De bloemen op de keukentafel, bijvoorbeeld. Willemijn leeft hier. Blij om dat te zien. Dat was wat ik met haar had afgesproken. Of ze op het huisje wilde letten. Ze ging er wonen.

Uiteraard hadden we ons aangekondigd. Willemijn sliep beneden. Behalve als ik er was. En vanavond zal het bed weer eens gevuld zijn met drie lichamen. Ik kan het gekraak al horen. Als muziek in de oren. Dat was niet hetgeen waar Kamila tegen op had gekeken, of wat haar had tegengehouden om eerder mee te komen naar Ameland.

We leggen onze spullen neer. Kamila is stiller dan normaal.

“Toch gek,” zegt ze terwijl ze uit het raam kijkt.

“Voor jou helemaal, zeker?” Ze kijkt kort om.

Ik zeg niks. En zeg daarmee genoeg.

Ik ga achter haar staan. Ik was er ondertussen al wat aan gewend geraakt. Het is stil. Buiten wat wind. Binnen die kille stilte van de winter. En ergens stelt me dat gerust. Ik wil haar ook geruststellen. Die spanning in haar is niks. Zo ken ik haar niet. Al weet ik waar het vandaan komt en dat dit niet zomaar is opgelost.

“Hier wist je me te verleiden. En dat doe je nog steeds,” fluister ik haar zachtjes toe.

M’n kruis drukt voorzichtig tegen haar rug. De beste manier om haar te herinneren dat zij echt de enige voor me is. M’n handen over haar buik, naar haar borsten. Volle handen kneden haar rondingen. Haar hoofd gooit ze langzaam achterover.

“Dat is dus niet veranderd,” voeg ik er zachtjes aan toe.

M’n lippen bij haar hals. Ik snuif haar geur op zoals ik dat ooit op Ameland voor het eerst gedaan had. Ik kus haar. Hou haar vast. Ik koester haar. Mijn anker, terwijl alles blijft veranderen.

Want er was het afgelopen jaar veel veranderd in ons leven. We hadden stappen gezet. Samen. Maar één ding was niet veranderd: die hunkering naar elkaar. Waar we ook waren. En juist hier was dat gevoel nog sterker. Alleen in die stilte.

We liggen in het bed, dat nog steeds zo vertrouwd voelt. Ons bed. Tongend. In elkaars armen.

M’n hand glijdt langzaam over haar buik, haar broek in. Ik vinger haar. Zij trekt me af. Hijgend in elkaars mond en oren. Even een moment om te laten weten wat telt.

Meer dan handwerk wordt het niet. Een vluggertje. Meer hoeft nu niet. Meer zal nog volgen. Daar hoeven we nooit aan te twijfelen.

Ons doel op Ameland? We wilden hier echt even tot rust komen. Dat was Ameland voor ons geworden. Of moest het worden. Niet ons leven, maar een vakantiebestemming, weg van de drukte van het dagelijkse leven.

Ameland moest weer dat idyllische stukje Nederland worden dat het voor mij was voordat ik me hier had gevestigd. En dat moest het voor ons beiden gaan worden. Dat was de afspraak die we gemaakt hadden.

Dus nadat ze kronkelt van genot op mijn vingers en over m’n schoot buigt om m’n climax weg te slikken, herpakken we ons snel, maken onszelf netjes en trekken de winterjassen weer aan voor een stevige wandeling.

Langs herinneringen. Langs kansen. Maar in ieder geval samen.

Armen in elkaar gehaakt.

Een eenheid.

Het is bijna exact een jaar geleden dat ik hier kwam om te breken met Eke. Om dingen voort te zetten met Willemijn. Om mijn verleden nog te behouden, zonder dat het ons in de weg ging zitten.

Pas nu wilde Kamila mee. Niet dat ze het hier zo vreselijk vond. Integendeel. Soms was het ons drukke bestaan. Andere keren zei ze er nog niet aan toe te zijn.

Ze noemde het niet, maar dat had met Eke te maken.

Toen ik haar vertelde over het gesprek, de breuk, deed ik er luchtig over. Het was afgesloten. Het was Eke maar. En als je niet beter wist, zou je dat zo geloven.

Kamila wist wel beter.

Ze zei het niet, maar ze had me ongetwijfeld anders zien kijken de eerstvolgende keer dat ze Eke noemde. Toen we van Willemijn te horen kregen dat Eke een vriendje had.

Als ik al anders dan normaal reageerde, was het wel aan Kamila om dit als signaal te zien.

Haar viel het op.

Dus wist ze dat Eke meer voor me had betekend dan ik had toegegeven.

En dat vond ze moeilijk.

Mij delen met andere vrouwen was nooit een probleem.

Maar Eke was blijkbaar anders.

Maar nu waren we toch hier samen aangekomen. Op het koude, rustige Ameland. Waar we zelf wel voor de hitte zouden gaan zorgen.

Eke en Willemijn… die brachten altijd wat teweeg.

En snel zou blijken dat het verleden niet altijd het verleden blijft.

Zeker niet als het opgezocht wordt.

Willemijn sliep die nacht dus bij ons in bed. Slapen was iets wat we deden. We deden nog zoveel meer. Meer om later over te vertellen. Dat verdient ze.

Maar Eke was het hete hangijzer. Op de zaterdagavond kwamen we samen met het oude vriendengroepje van Eke en Willemijn. Sanne, Rens en Abdil. Over hete hangijzers gesproken... Toch altijd die herinnering met betrekking tot Abdil... De bingolijst die we nog eens moesten doen... Maar nu zeker niet. Tussen hem en mij was het vrij normaal, ondanks dat verleden. Gelukkig maar.

We hadden in een kroegje afgesproken. Iedereen was hier een jaar ouder, een jaar meer volwassen. En iedereen kwam ook. Iets later dan de rest, stapte Eke binnen. Met Bert. Haar vriendje. Knulletje met een bril. Netjes gekleed. Een echte refo-boy. Ik merk meteen dat ik hem niet serieus wil nemen. ''Dit zijn Lucas en Kamila. Niet van het eiland.'' komt Eke vrijwel meteen naar ons toe en stelt hem voor. Ze kijkt mij niet lang aan. Ik kijk haar iets te lang na. Ik voel iets. Iets wat niet klopt. Maar besluit er niks mee te doen. Ze hadden al negen maanden verkering. Het voelde toen vrij snel dat ze een vriendje had. Maar het plaatje klopt wel. Refo meisje met een refo jongen. Daar kon ze het leven mee krijgen wat ze wilde, en wat ik niet kon of wilde geven. So far, so good, toch?

Willemijn sliep die nacht dus bij ons in bed. Slapen was iets wat we deden. We deden nog zoveel meer. Meer om later over te vertellen. Dat verdient ze.

Maar Eke was het hete hangijzer. Op de zaterdagavond kwamen we samen met het oude vriendengroepje van Eke en Willemijn: Sanne, Rens en Abdil. Over hete hangijzers gesproken… Toch altijd die herinnering met betrekking tot Abdil… De bingolijst die we nog eens moesten doen… Maar nu zeker niet. Tussen hem en mij was het vrij normaal, ondanks dat verleden. Gelukkig maar. En maar zo houden, dan.

We hadden in een kroegje afgesproken. Iedereen was hier een jaar ouder, een jaar volwassener. En iedereen kwam ook. Iets later dan de rest stapte Eke binnen. Met Bert. Haar vriendje. Een knulletje met een bril. Netjes gekleed. Een echte refo-boy. Ik merk meteen dat ik hem niet serieus wil nemen. “Dit zijn Lucas en Kamila. Niet van het eiland,” zegt Eke vrijwel meteen terwijl ze naar ons toe komt en hem voorstelt. Ze kijkt mij niet lang aan. Ik kijk haar iets te lang na. Ik voel iets. Iets wat niet klopt. Maar ik besluit er niets mee te doen. Ze hadden al negen maanden verkering. Het voelde toen al vrij snel met dat ze een vriendje had. Maar het plaatje klopt wel. Refo-meisje met een refo-jongen. Daar kon ze het leven mee krijgen dat ze wilde, en dat ik niet kon of wilde geven. So far, so good, toch?

Die avond verliep vrij rustig. Ik mengde me in de gesprekken, maar nam zo nu en dan afstand om eens goed te kijken wat er nu allemaal veranderd was, zoals ik dat graag deed en goed kon.

Ik zie Bert af en toe naar Kamila gluren. Dat kan ik hem niet kwalijk nemen. Rens en Abdil doen hetzelfde. Zij spreekt op ieder moment tot de verbeelding. En alhoewel Kamila zich iets netter kleedt dan thuis, zit hier toch een extra knoopje van haar blouse los, waar de andere dames de kleding tot de hals dragen, om maar een voorbeeld te noemen. Eke en Sanne natuurlijk ook in een rok. De strakke jeans van Kamila trekken dan al snel de extra aandacht. Willemijn droeg geen rok, maar een wijde pantalon. Die zat in de tussenfase. Ook iets wat me dan opviel.

Iets anders wat me opviel, was dat Sanne veel meer naar Willemijn trok, in plaats van naar Eke. Eke stond ook echt claimend naast Bert. Hij was ouder dan haar. Iets ouder dan ik zelfs. Maar hij was zo stil en voorzichtig, dat zelfs de lolbroek Rens ouder leek. Ik lachte wel mee terwijl ik observeerde.

Sanne wilde natuurlijk een tijd niets van Willemijn weten. Maar ik had al van Willemijn begrepen dat hun vriendschap hersteld was en sterker dan ooit, dus dat was fijn. Maar ondanks dat Eke dus iemand naast zich had, zag ze er geïsoleerd uit. Dat viel mij op. Daar vond ik iets van. En dat viel Kamila dan weer op, zonder er ook maar een woord over te hoeven spreken. Daar zat dus ook die angst van Kamila: ik lette nog te veel op Eke, ook al hoefde dat niet veel te betekenen.

Die zondag, na weer een intense nacht met Willemijn en Kamila, schoof ik tussen de twee aan in de kerkbanken. We hadden immers nogal gezondigd. Ameland moest een beetje een detoxeffect krijgen. En als we er dan toch op zondag waren, dan gingen we ook zeker naar de kerk. Daar was ik nog welkom. Daar had ik weer eens een ander gesprek met hele andere mensen, zoals met de familie van Willemijn. Aardige mensen, die mij dan weer dankbaar waren dat ik Willemijn had geholpen met werk eerder en nu zelfs met onderdak. In dit soort families moeten de kinderen vaak al jong voor zichzelf gaan zorgen. Menig kind wordt hier met achttien jaar gewoon het huis uitgeschopt. Dat waren ze niet van plan met Willemijn, maar dit hielp wel.

Abdil had een rol gekregen in de kerk en hielp her en der mee in de organisatie. Rens kwam later nog achter ons zitten. Eke en Bert zaten bij haar ouders. Ik zag haar, maar besloot haar geen aandacht te geven. Kamila spetterde naast me. Ik zou wel gek zijn. En juist dan voel ik haar blik. Zie ik haar in m’n ooghoeken onze kant op kijken. Of leek dat dan maar zo?

Na de kerk maakten Kamila en ik een omweg als wandeling naar huis. Willemijn ging nog op de koffie bij haar ouders. Zo hadden wij wat tijd voor onszelf. Kamila droeg nu wel een jurk, kleuriger dan de rest, maar nog redelijk in de aardse tonen van het seizoen. Ik vond dat stiekem wel wat. Dan had ze nog meer een tradwife-vibe. Naast het mij altijd gelukkig willen maken, mij altijd willen dienen. Dat was het afgelopen jaar gelukkig niet veranderd.

En als ze me iets te lang naar haar ziet kijken terwijl ze koffiezet in de keuken, herinnert ze me er al snel aan dat ze me deze ochtend nog geen bj gegeven had. We waren wat laat, aangezien ik mijn vingers niet uit Willemijn kon halen terwijl Kamila op haar gezicht zat… Dus sta ik op. Kamila zakt af tussen mij en het keukenblad, trekt de stof over haar schouders zodat er een hemels decolleté verschijnt, en begint dan geduldig en gepassioneerd op mijn lul te kluiven zoals alleen zij dat kan…

En Eke was vergeten.

Toen Willemijn aan het einde van de middag pas terugkwam, was het allang niet meer alleen bij pijpen gebleven en hadden Kamila en ik een intense en uitputtende middag achter de rug, waarbij meerdere ruimtes van het huisje weer even goed waren ingewijd. Daar in de keuken bleef ze me pijpen tot ik weer volledig hard was; vervolgens vingerde ik haar klaar tegen het aanrecht, en op de bank in de woonkamer nam ze me weer gretig in de mond. Dat maakte ze pas af toen we in de gang waren, ik op de trap en zij iets lager. Met het idee dat Willemijn enkel aan mond- en handwerk doet, mocht ze nu binnenkomen en kon ze meedoen. Dat gebeurde dus niet. We vrijden door in bed, op de overloop en onder de douche. Het idee was nog bezig te zijn als ze zou terugkomen, maar dat duurde te lang. Zelfs voor ons. Kamila’s rode haren, waar ik nog even aan had mogen trekken tijdens de doggystyle, waren nog vochtig toen Willemijn wel acte de présence gaf. En laat ze nou net Eke bij zich hebben…

Dat was ook echt even ongemakkelijk. Niet door de seks, maar door die onuitgesproken spanning. En alhoewel Eke die spanning niet direct benoemde, voelden we allemaal dat ze wel daarom was gekomen. Willemijn had haar uitgenodigd om nog wat te drinken, meer niet. Dat moesten we geloven. Maar ik snapte al snel dat Willemijn iets aan het orkestreren was. En dat had dus helemaal niks met seks te maken.

“Ze miste dit,” zegt Willemijn me later. Eke is blijven eten. Bert is nergens te bekennen. Wij staan de afwas te doen, haar schouder bijna tegen de mijne. Het voelt zeer vertrouwd. We horen Kamila en Eke lachen vanuit de woonkamer. De haard staat aan. Was het iemand anders geweest dan Eke, dan had het een bepaalde veelbelovende avond kunnen worden. Maar dit is ook fijn.

“Gaat het goed met haar?” kan ik Willemijn vragen. Zou ik het Eke zelf vragen of later via Kamila, dan zou dat toch wat argwaan opleveren, ben ik bang voor. Nu is de afstand juist even goed. Alsof het bijna vanzelf oplost.

Even later zie ik Eke opgelucht zuchten, vlak voordat ze aankondigt weer naar huis te gaan. “Bert zal wel denken… Arme Bert. M’n ouders moeten nog aan hem wennen,” verklapt ze lachend. De opluchting vooraf komt niet omdat ze vertrekt, maar door wat hier is geklaard. En dat roept vragen bij me op. Ze past goed bij ons. Qua denken en laten, qua humor, qua geschiedenis. Maar of dat nog wat betekent? Ik weet het niet. Ik heb geen medelijden met Bert. Dat is wat ik zeker weet. Iedereen lijkt nog te moeten wennen aan Bert, inclusief Eke.

Voor nu is het goed dat Eke weer gaat. De lucht lijkt enigszins geklaard. Wat bizar blijft. Er was geen ruzie. Er waren geen eerdere gesprekken. Alleen mijn gesprek toen met Eke, nu een jaar geleden. De traditie van het niet bespreken van problemen en zorgen hielden we nog altijd trouw in stand. Vooralsnog werkte dat.

Ik denk dat ik op dit moment ook genoegen moet nemen met dit. Vriendschappelijk contact met Eke na een jaar mag ik wel als winst zien. Kamila veranderde ook. En Willemijn zou die avond nog bevestigen dat dit de juiste weg was. Eentje die we vooralsnog bewandelden zonder Eke.

Willemijn wilde nog douchen. Het was niet zo dat zij al haar barrières al had laten vallen. Maar toen ik op de deur klopte, was ik meer dan welkom. Stomende lucht. Natte, blonde haren. Een ondeugende blik die nog altijd verlegen was. Zij en ik hadden al wat nachten doorgebracht sinds dat gesprek met Eke. Nu eindelijk met Kamila erbij, die niet veel later al in bed ligt te wachten. Ik en Willemijn vrijen, waarbij ik haar gretig zoen en vinger. Zij raakt me wel aan, maar blijft onhandig. Ze puft na op bed. Kijkt dan nieuwsgierig toe hoe Kamila mij wél juist weet aan te raken. Willemijn leert.

Willemijn en Eke kunnen niet verder van elkaar afstaan. Niet zoals ze zich bewegen in ons leven. Eke keurt het af. Willemijn kijkt gebiologeerd toe hoe Kamila mij met geduld pijpt. Niet om me klaar te krijgen, maar gewoon om het genot te geven.

Willemijn had altijd één grens scherp aangegeven. Ze wist niet hoe het zou lopen, maar echte seks, penetratie, bewaarde ze voor na het huwelijk. Of dat er ooit zou komen? Geen idee. Ik wist nog altijd niet of ze zich nu meer tot mij voelde aangetrokken, of meer tot Kamila. Maar dat betekende dat we met handen en monden alles mochten. Bij haar. En zij bij ons. Heerlijk om haar te laten kronkelen. Haar dingen te leren, te laten ervaren wat haar zo lang onthouden was. Iets wat ik Eke ook graag gegeven had, natuurlijk.

Willemijn accepteerde ons wel. En wij haar. Zo is het vanaf het begin geweest, dat ze een rol begon te spelen. Daarom werkte dit wel. Daarom kon ze kijken hoe ik en Kamila seks hadden, om even later tussen ons in te liggen en te genieten van onze tongen en handen.

De maandag erop zouden we Ameland weer verlaten. Kamila en ik slapen samen uit. Weinig slaap, uiteraard. Ik voel haar hernieuwde energie. Het geeft haar zelfvertrouwen, en dat gebruikt ze maar al te graag om aan te tonen hoe tevreden ze met mij en ons leven is, als je begrijpt wat ik bedoel.

Willemijn bezoeken we nog in de apotheek. Een kort afscheid. We hadden eerder al uitgebreid afscheid genomen, als je begrijpt wat ik bedoel...

Stralend staat Kamila naast me op de veerboot naar het vasteland. Een auto kopen stond nog op de planning, maar iets aan het OV vonden we romantisch, al was het maar omdat we het zelf spannend konden maken. Ja, als je begrijpt wat ik bedoel. Het was dus nog een lange reis naar Rockanje.

Ik sta achter haar, sla mijn armen om haar heen, en lachend kijkt ze om als de zilte lucht aan boord haar rode haren in mijn gezicht laat wapperen.

"Ben blij dat ik meegegaan ben," zegt ze dan.

En dat was nog wel de grootste winst. Dat voelde als vertrouwen.

"Ja, ik ook," kan ik alleen zeggen.

Het waren intense dagen, terwijl we juist voor onze rust gekomen waren. Maar de gemoedsrust was misschien nog wel belangrijker.

Kamila en ik. Eke en Bert. Zou het dan toch met iedereen goed gaan komen? Krijgt iedereen wat die wil? Of leek dat alleen maar zo?

"Denk overigens niet dat het standhoudt," had Kamila die avond in Rockanje nog gezegd, toen ik zei dat Bert wel een aparte was. Want dat moest ik nog kwijt. Goed, de pot verwijt misschien de ketel. Maar zo luidde ons verdict.

Wisten wij veel wat ons nog allemaal te wachten stond op Ameland...

-

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!