Het Bruiloftsritueel Van Mijn Dochter

De uitnodiging arriveerde in een crèmekleurige envelop, zonder afzender. Mijn naam, Jantines naam, handgeschreven in een elegant handschrift dat ik niet herkende. Binnenin zat één kaartje:

U bent van harte uitgenodigd voor de bruiloft van uw dochter, Janneke Marie van Zon, met Marco Jan Wittenberg. De ceremonie vindt plaats op het Landgoed Koningstein. Dat was een uur ten noorden van hier. Wat stond er nog meer? Formele kleding gewenst. Geen cadeaus. Gelieve alleen te komen.

Dat was alles. Geen telefoonnummer. Geen website. Geen vermelding van een receptie.

Jantine trof me aan terwijl ik ernaar staarde in de keuken. "Wat is dat?"

"Janneke gaat trouwen."

Haar gezicht vertoonde in drie seconden een dozijn emoties: verbazing, vreugde, verwarring, en toen een langzaam opkomende bezorgdheid. "Wanneer hebben we haar voor het laatst gezien?"

Ik moest even nadenken. Twee jaar. Misschien tweeënhalf. Janneke was na haar studie wat afgedwaald, had zich aangesloten bij een spirituele groep en was gaan praten over "energie", "bloedlijnen" en "de wedergeboorte van de oude gebruiken". We hadden geprobeerd contact te houden, maar ze trok zich terug, haar telefoontjes werden korter, haar bezoekjes stopten helemaal.

"We zouden blij moeten zijn," zei ik, in een poging mezelf te overtuigen. "Ze heeft iemand gevonden."

Jantine nam de uitnodiging aan en las hem twee keer. "Geen cadeaus. Kom alleen. Dat is vreemd."

"Misschien willen ze iets intiems."

"Of misschien is het een sekte." Ze zei het vlak, zonder enige humor. We hadden deze discussie al eerder gehad. Ik had volgehouden dat Janneke gewoon zichzelf aan het vinden was. Jantine had volgehouden dat het een sekte was.

"We gaan," zei ik. "We zien het zelf wel. Als zij gelukkig is, zijn wij ook gelukkig."

Jantine leek niet overtuigd. Maar ze knikte.

Landgoed Koningstein lag verscholen aan het einde van een grindweg, ingeklemd tussen eeuwenoude eiken. Het gebouw was van oude steen, begroeid met klimop, met een klokkentoren die meer op een uitkijktoren leek. Er stonden een paar auto's voor de deur geparkeerd – misschien vijftien gasten in totaal. Allemaal gekleed in formeel zwart.

Marco ontmoette ons bij de deur. Lang, gladgeschoren, met kalme blauwe ogen. Hij schudde mijn hand stevig.

"Meneer en mevrouw van Zon. Bedankt voor uw komst. Janneke heeft hier zo naar uitgekeken. En ik ook. Fijn om u te ontmoeten"

"Waar is ze?" vroeg Jantine, haar stem kortaf.

"Ze is zich aan het aankleden. U ziet haar bij het altaar."

Hij leidde ons naar binnen. De grote zaal was omgebouwd tot een ceremonieruimte – rijen houten banken, overal kaarsen, en aan het uiteinde een stenen altaar gedrapeerd met witte zijde. Een man in donkere gewaden stond ernaast, met gevouwen handen.

De andere gasten namen zwijgend plaats. Geen gepraat, geen introducties. Alleen stille eerbied.

Jantine greep mijn arm. "Dit klopt niet."

"Het is gewoon anders," fluisterde ik terug. "Laten we kijken hoe het gaat."

We zaten op de eerste rij. De kaarsen flikkerden. De man in het gewaad begon te zingen in een taal die ik niet herkende – laag, keelachtig, oeroud klinkend.

Toen verscheen ze.

Janneke liep door het gangpad in een witte trouwjurk, eenvoudig maar prachtig, haar haar losjes over haar schouders vallend. Ze straalde. Gelukkig. Ze glimlachte naar ons toen ze voorbijliep, en even vergat ik mijn zorgen. Ik voelde tranen prikken. Mijn kleine meisje ging trouwen.

Ze bereikte het altaar. Marco kwam naast haar staan. De geestelijke - of wat het ook was - hief zijn armen op.

"We komen vanavond bijeen om getuige te zijn van de verbintenis van bloed en geest, van lichaam en lot. Het huwelijk van Marco en Janneke zal niet worden bezegeld met ringen, maar met de heilige riten van onze voorouders."

Jantine verstijfde naast me. Ik legde mijn hand op haar knie.

"Rituelen?" siste ze.

"Sst. Laat ze het afmaken."

De voorganger vervolgde: "Het eerste ritueel vereist dat de bruid wordt voorgesteld. De reinheid van haar lichaam moet worden erkend door allen die getuige zijn."

Janneke draaide zich met haar rug naar ons toe, met haar gezicht naar het altaar. Twee vrouwen uit de gemeente kwamen naar voren en tilden de zoom van haar jurk op. Ze bleven optillen, steeds hoger, totdat de hele rok om haar middel was samengebald.

Ze droeg geen ondergoed.

Haar billen. Haar kut. Bloot, blootgesteld aan iedereen.

"Wat de hel," ademde Jantine.

Toen vertelden ze ons de eerste stap.

De vagina van de bruid moest door alle aanwezigen schoongelikt worden. Niet alleen door de bruidegom. Iedereen.

Het werd stil in de zaal. Jantines gezicht werd bleek. Ik voelde mijn eigen maag omdraaien. Maar onze dochter, onze lieve Janneke, stond daar met serene ogen en fluisterde: "Het is traditie, mam. Pap. Alsjeblieft. Verpest dit niet voor me."

Dus dat deden we niet.

De geestelijke begeleidde Janneke naar het altaar. Ze ging liggen, benen gespreid, haar witte jurk opgetrokken rond haar middel. Haar blote kutje glinsterde in het fakkellicht. Een plukje donkere krullen erboven, roze vlees eronder.

"De bruidegom zal beginnen," zei de voorganger, "want zijn tong moet de poort kennen die hij zal betreden."

Marco zakte achter haar op zijn knieën. Hij drukte zijn gezicht tussen haar billen en ze hapte naar adem toen zijn tong haar raakte. De kamer was stil, op het natte geluid van zijn mond die haar kut bewerkte en zijn handen die haar heupen vastgrepen na. We keken toe hoe hij haar oraal bevredigde, langzaam en eerbiedig. Janneke kreunde zachtjes, haar vingers verstrengeld in zijn haar.

"Ik kan hier niet naar kijken," fluisterde Jantine.

Maar geen van ons keek weg.

Toen gebaarde de ambtenaar naar ons. "Nu de vader en de moeder."

Mijn bloed stolde. "Wat?"

"Volgens de traditie moeten de ouders het vocht van hun dochter proeven om het huwelijk te zegenen."

De gasten draaiden zich om naar ons. Janneke keek over haar schouder, haar ogen zacht en smekend.

"Papa... mama.. alsjeblieft. Het is gewoon traditie."

"Ik ben niet—" begon ik.

"Het is oké," zei ze. "Iedereen doet het hier. Het betekent niets ergs."

Jantine greep mijn hand vast. "Waag het niet."

Maar Janneke keek naar me. Mijn dochter. En ik kon geen nee tegen haar zeggen. Niet op haar trouwdag.

Ik stond op. Jantine riep mijn naam, maar ik bleef staan. Jantine stond ook op.

Jantine ging voor me uit. Ze trilde, haar lippen strak op elkaar geperst. Maar ze ging op haar knieën zitten en drukte haar mond tegen de kut van onze dochter. Ik zag haar tong naar binnen glijden, zag Jannekes heupen bewegen. Jantines ogen waren gesloten, tranen sijpelden uit haar ooghoeken – maar haar mond werkte, likte, zoog, proefde. Ze bleef langer dan nodig was.

Toen ze opstond, was haar kin glibberig. Ze keek me niet aan.

Toen was ik aan de beurt. Ik liep naar het altaar, mijn hart bonzend, mijn mond droog. Ik nam plaats voor mijn kleine meisje.

Haar kutje glinsterde, was roze en gezwollen. Ik had het gezien toen ze een baby was, toen ik haar luiers verschoonde. Nu was het een vrouwenkutje, nat en wachtend.

Ik knielde neer waar mijn vrouw had geknield. Jannekes dijen waren warm, een beetje plakkerig. Ik kon haar ruiken – die vertrouwde geur, nu vermengd met Jantines speeksel. Ik spreidde haar schaamlippen met mijn duimen en boog me voorover. Ik bewonderde haar opening, de rozigheid, ik snoof de geur nog eens op. Toen stak ik mijn tong uit.

De eerste smaak was vreemd. Zoutig. Muskusachtig. De essentie van mijn dochter.

Ik likte haar clitoris, cirkelde eromheen. Ze hapte naar adem. Ik drukte mijn tong dieper, in de spleet van haar kut, en verzamelde het vocht daar. Ze smaakte beter dan ik me ooit had kunnen voorstellen. Ik zoog aan haar clitoris, keek hoe ze haar rug kromde en hoorde haar kreunen: "Papa."

Ik stopte pas toen de ambtenaar mijn schouder aanraakte.

Andere gasten volgden. Vrienden van de sekte. Oude mannen, jonge vrouwen. Ze stonden in de rij, knielden neer en likten. Janneke onderging het allemaal, haar vagina was aan het einde roze en opgezwollen.

Ik dacht dat het voorbij was. Dat dachten we allemaal.

Maar de ambtenaar hief zijn handen op. "De tweede en laatste stap," zei hij plechtig. "De bruid moet gevuld en besproeid worden. Het lot zal bepalen wie het heilige vat opeist. Als er zaad is, moet dit op haar buik belanden."

Een kom met stenen werd naar voren gebracht. Eén wit, de andere zwart. Wie wit trok... zou Janneke neuken. Daar, op het altaar. Mannen met hun eigen pik, als er een vrouw werd verkozen dan was er een dildo beschikbaar.

Het gezicht van de bruidegom lichtte op van hoop. Hij stapte gretig naar voren.

De kom werd bedekt met een doek en doorgegeven. Elke gast pakte er een steen uit. Zwart, zwart, zwart. Jantine trok zwart. De bruidegom trok zwart. Zijn glimlach verdween.

Toen kwam de kom bij mij.

Ik reikte erin. Mijn vingers grepen een steen vast. Ik trok hem eruit.

Wit.

Het gezicht van de bruidegom betrok. Janneke staarde me aan, haar uitdrukking ondoorgrondelijk. Jantine greep mijn arm vast, haar nagels drongen in mijn huid.

"Nee," siste ze. "Absoluut niet."

"Het is het lot, Moeder van de bruid," zei de geestlijke. "Het ritueel vereist voltooiing."

Janneke keek me aan. "Papa... alsjeblieft. Het is gewoon traditie."

Ik keek naar Jantine. Haar kaken waren strak gespannen, haar ogen vurig. Maar na een lange, ijzige stilte liet ze mijn arm los. "Doe het," zei ze, haar stem nauwelijks meer dan een fluistering. "Waag het niet om ervan te genieten."

Maar ik wist al dat ik dat wel zou doen.

Ik maakte mijn riem los. Ik liet mijn broek tot mijn enkels zakken. Mijn pik was al hard – al sinds ik haar had gelikt. Er was geen ontkomen aan.

Ik klom op het altaar. Janneke spreidde haar benen wijder en reikte naar beneden om me te begeleiden. Haar vingers omklemden mijn schacht, glad van het voorvocht. Ze bewoog haar handje op en neer om mijn kloppende hardheid te voelen.

"Gaat het?" vroeg ik, mijn stem schor.

"Doe het gewoon, papa."

Ik drukte de top van mijn pik tegen haar ingang. Ze was nat, zo nat. Ik duwde.

Ze hapte naar adem toen ik in haar gleed. Haar kut klemde zich om me heen, strak en heet. Ik had Jantine duizend keer geneukt, maar dit – dit was anders. Dit was mijn dochter.

Ik begon te bewegen. Eerst langzaam, oppervlakkige stoten. Jannekes benen sloegen om mijn middel en trokken me dieper naar binnen. Haar handen klauwden in mijn rug.

Maar ik wilde meer. Ik wilde haar helemaal.

Mijn handen gingen naar het lijfje van haar trouwjurk. Wit kant, delicaat. Ik wist dat ik het niet mocht doen – het ritueel had het niet voorgeschreven – maar ik kon mezelf niet bedwingen. Ik trok de stof naar beneden en ontblootte haar borsten. Ze waren perfect, vol, met lichtroze tepels die al hard waren geworden door de nachtelijke lucht.

"Papa—" begon ze, maar ik stopte niet. Ik omklemde een van haar borsten, wreef met mijn duim over de tepel en voelde het gewicht ervan. Het was verboden, verkeerd, en dat maakte het juist opwindender. Ik liet mijn mond zakken naar haar andere borst, nam de tepel tussen mijn lippen en zoog er hard aan. Ze kreunde, boog haar rug en duwde zich nog dieper in mijn mond.

Ik bleef haar neuken, elke stoot dieper dan de vorige. Ik masseerde haar borsten, kneep en kneedde, en rolde haar tepels tussen mijn vingers. Janneke kreunde, haar handen grepen mijn haar vast, haar kut klemde zich om mijn penis. Ik voelde de hand van de geestelijke op mijn schouders. Ik overtrad het ritueel, maar ik liet mij niet stoppen. Ik nam bezit van mijn dochters lichaam en beukte nu mijn pik erin.

"Harder," ademde ze.

Ik gaf haar harder. Ik neukte haar met lange, diepe stoten, mijn ballen klapten tegen haar billen. Het altaar kraakte onder ons. Ik liet haar borsten geen moment los – ik kneep erin, trok eraan, aanbad ze met mijn mond terwijl mijn penis zich keer op keer in haar kut boorde.

De gasten keken zwijgend toe – behalve Jantine, die zich had afgewend, haar schouders trillend.

Maar ik stopte niet. Ik kon niet.

Jannekes kut was perfect. Ze klemde zich om me heen, haar heupen bewogen mee met elke stoot. Ik boog me voorover en kuste haar, onze tongen raakten verstrengeld. Ze smaakte naar zichzelf, naar de ceremonie, naar zonde.

"Ik kom bijna," kreunde ze.

"Ik ook."

Ik drong harder en sneller in haar door. Haar nagels krasten over mijn rug. Ze slaakte een kreet – een geluid dat half snikken, half schreeuwen was – en haar kut klemde zich samen, pulserend om me heen.

Dat was alles wat nodig was.

Ik drong tot de wortel in haar door en kwam klaar. Hete, dikke zaad overspoelde haar binnenkant. Ik bleef pompen, bleef mezelf leegspuiten in de kut van mijn dochter, kijkend hoe haar ogen wegdraaiden.

Maar het ritueel was nog niet voorbij.

De geestelijke stapte naar voren. "Smeer het zaad uit de heilige kut op haar buik," declameerde hij. "Laat het het vat zalven."

Ik bleef in haar, nog steeds hard, zelfs na mijn orgasme. Langzaam trok ik me net genoeg terug om mijn zaad eruit te laten lopen, maar ik trok me niet helemaal terug. Ik drukte de top van mijn penis tegen haar ingang en wreef het mengsel van onze vloeistoffen over haar schaamlippen, haar clitoris, haar hele vulva en toen over haar buik. Het zaad was warm en glad en bedekte haar roze huid. Janneke rilde, haar ogen half gesloten.

Ik wist dat ze vruchtbaar moest zijn. Haar huwelijk was getimed op de maan – de gewoonte van de sekte. Ik voelde haar warmte, de mogelijkheid van nieuw leven. En toch bleef ik, mijn penis net binnenin haar, alsof ik het lot uitdaagde.

De ambtenaar knikte. "Het ritueel is volbracht."

Eindelijk trok ik me terug, mijn sperma glinsterde over haar vagina, haar buik. Janneke lag daar, buiten adem, haar borsten nog steeds ontbloot, haar dijen wit bevlekt. Ze keek me met een verdwaasde blik aan en glimlachte.

"Dank je, pap."

Ik wist niet wat ik moest zeggen. Ik ritste mijn broek dicht. Jantine liep al naar de uitgang, haar hakken tikten op de stenen vloer. Ze keek niet om.

Maar ik wel. Ik keek naar mijn dochter, liggend op het altaar, gehuld in onze gedeelde schaamte en genot – haar borsten bloot, haar vagina gezalfd met mijn zaad.

En ik wist dat ik haar smaak nooit zou vergeten.

Trefwoord(en): Bruiloft, Dochter, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!