Gekrompen

Ruben had die avond nog zitten blokken op zijn smalle studentenkamerbed, het raam open omdat de lente eindelijk warm genoeg was om de muffe lucht te verdrijven. Hij voelde een vreemde tinteling in zijn vingertoppen, alsof er statische elektriciteit door zijn aderen kroop. Eerst dacht hij dat het vermoeidheid was, of misschien te veel koffie. Maar toen begon de kamer langzaam te kantelen, nee, niet de muren, maar híj. Zijn benen werden korter, zijn armen dunner, zijn borst smaller. Hij keek omlaag en zag hoe zijn pyjamabroek als een parachute om zijn enkels zakte. Binnen een korte tijd lag hij naakt op een immense vlakte van verkreukeld laken, niet groter dan een flinke muis, misschien twintig centimeter lang.

Zijn hart bonsde zo hard dat hij het voelde trillen in zijn keel. Alles was te groot: het kussen een berg, de dekens een golvend landschap, het openstaande boek naast hem een verlaten kathedraal van papier. Hij ademde snel, paniek golfde door hem heen, maar tegelijkertijd was er iets anders, een absurde helderheid. Hij leefde nog. Hij kón nog bewegen.

Op de grond, vlak naast een poot van het bed, lag een klein vierkantje stof: een wit brillendoekje dat hij ooit gedachteloos had laten vallen. Met trillende handen sleepte hij het naar zich toe, wikkelde het als een sarong om zijn middel. Het voelde belachelijk, maar ook geruststellend, een mini-schild tegen de naaktheid van deze nieuwe wereld.

Hij ontdekte al snel dat zijn lichaam veranderd was op manieren die hij niet had verwacht. Zijn spieren voelden sterker, elastischer. Hij liet zich van het bed zakken en liet zonder na te denken los. Hij landde zacht en veerkrachtig. Hij besloot om hulp te zoeken.

De gang van het studentenhuis was een landschap van schaduwen. De vloerplanken glansden als donkere meren onder het zwakke licht van de trap. Hij rende, sprong over stofnesten die nu op struikgewas leken, hield zijn adem in toen een verre deur dichtsloeg. Zijn doel was duidelijk: Renée. Zij was de enige die hij durfde wakker te maken, de enige van wie hij zich kon voorstellen dat ze niet zou gillen of hem plat zou slaan uit reflex. Renée met haar rustige stem, haar lange benen die altijd over de bank hingen als ze las, haar geur van lavendel en warme huid die soms bleef hangen in de keuken als ze net gedoucht had.

Onder haar deur zat een kier. Hij wrong zich eronder door, het stof kriebelde in zijn neus. Binnen was het donkerder, warmer. De lucht rook naar haar: een zachte mix van vanillebodylotion, oud papier en die unieke, intieme geur die een slapend lichaam afgeeft als het zich overgeeft aan de nacht.

Haar bed stond als een enorm plateau in het midden van de kamer. Het dekbed was half van haar afgegleden. Hij zag haar contouren al van beneden: een golvend landschap van laken en huid. Ze lag op haar rug, één arm losjes boven haar hoofd, de andere over haar buik. Haar nachthemd, dat dunne, roomwitte kanten ding dat ze soms droeg als ze dacht dat niemand het zag, was omhoog geschoven tot halverwege haar dijen. Haar borsten rezen en daalden in een traag, diep ritme. Naast haar lag het open boek, de bladzijden als vleugels die niet meer bewogen.

Ruben begon te klimmen met armen die ineens veel sterker leken dan voorheen. Hij schrok toen hij eindelijk boven kwam. Het uitzicht benam hem de adem.

Ze was letterlijk adembenemend.

Haar huid glansde in het maanlicht dat door het gordijn sijpelde, een bleek goud, zacht, warm. Haar tepels hadden zich in de koelte van de nacht opgericht, kleine donkere roosjes onder het doorschijnende kant. Haar buik was een lichte glooiing, haar navel een kleine poel van schaduw. En overal die geur: zoet, zout, levend. Hij voelde zijn eigen lichaam reageren met een golf van hitte, een scherp verlangen dat hem bijna duizelig maakte. Niet alleen angst meer. Ook iets diepers. Iets hongerigs.

Hij liep voorzichtig over het laken, zijn blote voeten zonken weg in de zachte stof. Elke stap dichterbij voelde als het betreden van verboden terrein. Toen hij bij haar ribbenkast kwam, zag hij hoe haar ademhaling hem lichtjes optilde en weer liet zakken als een warme, levende golf. Hij legde zijn handpalm op de ronding net onder haar borst. Haar huid was zo zacht dat hij er bijna in wegzakte. Warm. Fluweel. Hij voelde haar hartslag, traag en krachtig, als een verre trommel die door zijn hele lichaam galmde.

Hij keek omhoog. Haar gezicht was vredig, lippen licht geopend, wimpers lange schaduwen op haar wangen. Een dunne zweetdruppel glinsterde in het kuiltje van haar keel. En ineens begreep hij dat hij haar niet alleen wakker wilde maken om hulp te vragen.

Hij wilde haar aanraken. Proeven. Verkennen. Alsof dit lichaam nu een heel landschap was dat alleen voor hem bestond.

Met een klein sprongetje bereikte hij de zachte helling van haar borst. Hij ging liggen, zijn wang tegen de warme huid, luisterend naar het verre ruisen van haar bloed. Zijn eigen hart bonsde tegen het hare als twee ritmes die elkaar bijna raakten.

Renée zuchtte in haar slaap, een klein, slaperig geluidje. Haar borst rees iets hoger. Ruben gleed een stukje mee omhoog, zijn lichaam nu volledig tegen haar aangedrukt. Het witte doekje om zijn middel was losgeraakt; hij voelde alleen nog maar haar warmte, haar zachtheid, de lichte trilling van haar adem.

Hij fluisterde haar naam, niet hardop, maar in zichzelf, als een gebed.

“Renée…”

Renée’s ogen bleven dicht. Haar wimpers trilden niet eens. Toch voelde Ruben dat ze ergens diep vanbinnen wél reageerde, niet met woorden, niet met bewustzijn, maar met dat zachte, onwillekeurige taal van een lichaam dat zich overgeeft aan aanraking, zelfs in de diepste slaap.

Hij bleef eerst gewoon liggen, plat op de warme glooiing van haar linkerborst, zijn wang tegen de zachte huid gedrukt, luisterend naar het trage, diepe bonzen van haar hart. Elke ademhaling tilde hem een paar centimeter op en liet hem weer zakken, als een bootje op kalme golven. Hij spreidde zijn armen, liet zijn vingertoppen over de ronding glijden. De huid was zo glad, zo warm, dat het bijna onwerkelijk voelde. Hier en daar voelde hij de allerkleinste haartjes, bijna onzichtbaar, die overeind kwamen onder zijn aanraking.

Langzaam kroop hij hoger. Hij zette zijn handen en knieën neer alsof hij over een heuvel trok, tot hij bij de top kwam, de tepel, die al lichtjes opgericht was door de koele nachtlucht die door het open raam naar binnen gleed. Hij aarzelde even. Toen boog hij zich voorover en legde beide handen eromheen, als om iets kostbaars vast te houden. Met zijn duimen streek hij heel zachtjes over de ruwere textuur van het tepelhof, kleine kringetjes makend. De tepel reageerde onmiddellijk: hij werd harder, trok zich iets samen onder zijn palmen. Ruben voelde een rilling door haar hele borst gaan.

Renée zuchtte met een lange, slaperige zucht die door haar hele lijf trok. Haar rug kromde zich een fractie, net genoeg om haar borst iets verder naar voren te duwen, recht tegen zijn lichaam aan. Ruben moest zich vastgrijpen aan de zachte huid om niet weg te glijden. Hij lachte geluidloos, opgewonden en nerveus tegelijk.

Hij liet zich voorzichtig naar beneden glijden, over de helling van haar borst naar de vallei ertussen. Daar lag hij even stil, met zijn hele lichaam tussen haar borsten gedrukt, omringd door warmte en de vage geur van haar huid, een mengsel van lavendel, zweet en die unieke, intieme vrouwengeur die hem licht in het hoofd maakte. Hij streelde met beide handen over de onderkant van haar borsten, voelde het gewicht ervan, hoe ze zwaar en zacht bewogen bij elke ademteug.

Toen gleed hij verder omlaag, over haar ribben, naar de zachte vlakte van haar buik. Hier was de huid nog gladder, nog warmer. Hij legde zich languit neer, zijn armen en benen wijd, alsof hij haar wilde omhelzen. Met zijn wang tegen haar buik gedrukt voelde hij hoe haar buikspieren heel licht samentrokken toen hij met zijn vingertoppen langzame, brede cirkels over haar onderbuik tekende, net boven de rand van het omlaag geschoven nachthemd. Renée maakte een klein geluidje, een zachte, onbewuste “mmmh” en haar heupen bewogen een heel klein beetje naar links, toen weer naar rechts, alsof ze droomde dat iemand haar vasthield.

Ruben schrok even toen haar hand plotseling bewoog. Ze legde hem loom over haar eigen borst, de vingers half gebogen, en kneep zachtjes. De beweging was zo onverwacht dat hij zich plat moest drukken tegen haar buik om niet geplet te worden tussen haar arm en haar lichaam. Hij wachtte, hart bonzend, tot ze weer ontspande.

Toen kroop hij terug. Terug omhoog, hij wilde haar tepels weer voelen. Dit keer zat hij op haar rechterborst, greep zich vast aan de zachte huid van de tepel. Hij boog zich voorover en nam de tepel tussen zijn beide handen, kneedde hem zachtjes, rolde hem tussen zijn handen, drukte er toen met zijn hele palm tegenaan en wreef in trage, stevige cirkels.

Dat was het moment waarop Renée écht reageerde.

Een lage, slaperige kreun ontsnapte aan haar lippen, diep, bijna grommend. Haar hoofd viel iets verder opzij, haar mond ging een stukje verder open. Tegelijkertijd gleed haar linkerhand omlaag over haar eigen borst, greep de andere borst beet en kneep erin, harder dan daarvoor. Haar duim en wijsvinger vonden haar eigen tepel en begonnen er onbewust mee te spelen, precies op hetzelfde ritme als Ruben aan de andere kant deed.

En toen… opende ze haar benen.

Niet wijd, niet abrupt, maar langzaam, loom, alsof haar lichaam in haar droom een uitnodiging deed. Het laken gleed af. Ruben voelde de warmte in zijn eigen lichaam trekken. Hij klom over haar lichaam naar beneden en zag hoe de stof van haar slipje strak trok over haar schaamlippen, hoe er een donkere, natte plek zichtbaar werd in het midden.

Zijn adem stokte.

Dit was het ogenblik waar hij, ergens diep vanbinnen, op had gehoopt vanaf het moment dat hij op haar bed klom. Niet alleen om gered te worden, Maar om dit te mogen meemaken: haar lichaam dat zich opende en dat reageerde op hem, hoe klein hij ook was.

Hij liet zich voorzichtig zakken. De hitte was overweldigend. Hij kon haar ruiken – zoet, zout, muskusachtig, levend. Met trillende handen raakte hij de rand van haar slipje aan, voelde de natte stof, de zachte, gezwollen lippen eronder.

Renée kreunde weer, dit keer luider. Haar heupen maakten een kleine stootbeweging omhoog, alsof ze iets zocht.

Ruben lag daar, plat op zijn buik op de warme, zachte schaamheuvel met zijn gezicht nog geen tien centimeter van de stof verwijderd die alles bedekte. Het slipje was van dun, wit katoen met een klein kantje langs de randen. Het stond strak gespannen, vochtig in het midden, en de contouren van haar schaamlippen tekenden zich er scherp doorheen af. Hij kon de lichte bolling van haar clitoris zien, de zachte, gezwollen buitenste lippen die zich lichtjes vaneen deden, het vocht dat de stof donker kleurde en bijna doorschijnend maakte.

Met beide handen legde hij zijn palmen tegen de stof, voelde de hitte die erdoorheen straalde. Hij drukte zachtjes, liet zijn handen de vorm volgen: de gleuf in het midden, de twee volle, warme lippen die zich onder de druk iets openden. Renée reageerde meteen. Haar adem stokte even, werd dieper, en toen begonnen haar handen weer te bewegen. Ze greep haar eigen borsten beet, kneedde ze stevig, duwde ze omhoog en liet ze weer los, haar tepels rood en hard tussen haar vingers. Een laag, slaperig kreunen rolde uit haar keel. Een zacht, dierlijke geluid dat door haar hele lichaam trilde en Ruben als een golfje optilde.

Hij kon niet meer stoppen.

Met één hand hield hij zich vast aan de rand van haar slipje, met de andere liet hij zijn arm voorzichtig onder de stof glijden. De hitte sloeg hem tegemoet, vochtig en overweldigend. Zijn vingertoppen raakten als eerste de zachte, gladde huid van haar schaamheuvel, toen de bovenkant van haar spleet. Hij voelde de hitte, het vocht dat al over zijn pols liep. Langzaam liet hij zijn hand verder zakken, volgde de vorm van haar binnenste lippen dat zo zacht, zo gezwollen, zo ongelooflijk gevoelig was. Hij gleed erover met zijn hand, voelde hoe ze trilden en zich weer sloten om hem heen. Renée’s heupen maakten een kleine schokbeweging omhoog, alsof haar lichaam hem dieper wilde trekken.

En toen gebeurde het.

In een plotselinge, slaperige reflex bewoog Renée haar beide handen omlaag. Ze haakte haar duimen onder de zijkanten van haar slipje en trok het in één loom gebaar omlaag. Over haar heupen, langs haar dijen, tot halverwege haar knieën. De stof schoof onder Ruben door als een golf textiel; hij verloor zijn grip, tuimelde achterover en landde op zijn rug op het laken, precies tussen haar nu wijd geopende benen.

Vanaf die plek keek hij terug.

Haar geslacht lag volledig bloot voor hem: roze, glanzend, open. De buitenste lippen waren dik en vochtig, de binnenste lippen iets lichter van kleur, glinsterend van haar eigen opwinding. Haar clitoris stak een klein beetje naar voren, rood en gezwollen. Het vocht liep in een dun straaltje over haar huid door haar bilspleet naar het laken toe.

Renée was nog steeds diep in slaap, maar haar lichaam handelde nu volledig op instinct. Haar rechterhand gleed traag omlaag, twee vingers spreidden haar lippen een beetje verder, en toen gleed haar middelvinger naar binnen. Langzaam, diep, tot aan de tweede knokkel. Ze kreunde luider dit keer, een langgerekt “mmmhhh…” dat door haar borstkas galmde. Haar heupen kwamen een stukje van het bed, maakten een kleine cirkelbeweging, en toen begon ze zichzelf te vingeren, traag, ritmisch, alsof ze in een droom een minnaar bereed die er niet was.

Ruben lag daar, op zijn rug, zijn eigen opwinding pijnlijk hard tegen zijn buik gedrukt, en keek toe. Elke beweging van haar vinger deed haar binnenste lippen meebewegen, opende en sloot ze om haar eigen vinger heen. Het natte geluid was zacht maar onmiskenbaar, een vochtig, ritmisch ploppen dat de kamer vulde. Haar andere hand kneedde nog steeds haar borst, knijpend in de tepel tot die bijna paars werd.

Hij voelde zich klein, nietig, maar ook machtig op een vreemde manier. Dit was haar lichaam dat zichzelf gaf, zonder schaamte, zonder remmingen, en hij mocht getuige zijn. Hij kroop weer dichterbij, tot hij vlak naast haar bewegende hand lag. De geur was bedwelmend, zoet, zout, puur vrouw. Hij stak zijn arm uit en raakte de basis van haar clitoris aan, precies waar haar vinger naar binnen gleed en weer naar buiten kwam. Met zijn hele handpalm wreef hij zachtjes over dat kleine, harde knopje, in hetzelfde ritme als zij zichzelf nam.

Renée’s kreunen werden dieper, onregelmatiger. Haar benen trilden. Haar vinger bewoog sneller.

Ruben keek naar hoe Renées vinger langzaam, loom naar buiten gleed. Hij keek naar hoe een glanzend, druipend, met een dun draadje vocht dat even bleef hangen voordat het brak. Haar binnenste lippen sloten zich weer half, maar bleven vochtig openstaan, trillend van de naschokken. Ze zuchtte diep, haar borstkas rees en daalde, en haar hand viel slap naast haar heup neer. Ze leek weer dieper weg te zakken in slaap.

Dit was het moment.

Met bonzend hart kroop Ruben dichterbij. Hij ging op zijn knieën zitten, richtte zich op, en toen, zonder nog na te denken, duwde hij zijn benen eerst naar voren. De hitte sloeg hem tegemoet als een oven. Haar opening was smaller dan hij had gedacht, maar glibberig genoeg. Hij voelde de zachte, gezwollen randen van haar lippen over zijn enkels glijden, toen over zijn kuiten. Warm. Nat. Omhullend. Hij duwde verder, liet zijn heupen volgen, zijn erectie, die keihard, pijnlijk en strak stond, schampte langs de binnenwand en werd meteen omsloten door die zachte, pulserende druk.

Hij kreunde zachtjes, geluidloos bijna, toen hij zich verder naar binnen wurmde. Tot aan zijn borstkas zat hij erin, zijn armen nog buiten, zijn handen op de vochtige lippen gedrukt om zichzelf in evenwicht te houden. Binnenin voelde het als een levende, warme handschoen die zich ritmisch samentrok, niet hard, maar constant, als een hartslag die hem masseerde. Elke samentrekking kneep zijn erectie fijn tegen de gladde wanden, en hij voelde hoe het vocht om hem heen liep, hoe haar spieren hem vasthielden alsof ze hem nooit meer wilden loslaten.

Met beide handen greep hij haar clitoris beet, dat harde, gezwollen knopje dat nu recht voor hem lag, rood en glanzend. Hij kneedde het, eerst zacht, toen steviger, met zijn hele handpalmen eromheen, duim en vingers knijpend en rollend. Renée maakte een laag, kreunend geluid in haar keel. Haar heupen schokten omhoog, persten hem dieper naar binnen. De druk werd ondraaglijk. Haar wanden knepen samen, lieten los, knepen weer met een constant, golvend ritme dat rechtstreeks door zijn erectie heen pulseerde.

Hij hield het niet meer.

Met een stille schreeuw kwam hij klaar. Golven van hitte schoten door hem heen, zijn zaad spoot in korte, heftige stoten tegen de binnenwand van haar vagina. De samentrekkingen werden sterker, alsof haar lichaam zijn orgasme voelde en erop reageerde. Hij begon te schoppen, niet om weg te komen, maar omdat zijn spieren zich onwillekeurig spanden, zijn benen trapten tegen de gladde wanden, zijn handen knepen haar clitoris fijn, hard, wanhopig.

Dat was genoeg.

Renée’s hele lichaam schokte. Een luide, rauwe schreeuw scheurde uit haar keel, half slaap, half extase. Haar rug kromde zich van het bed, haar benen klapten wijd open, en toen kwam ze. Hard. Spuitend. Een warme golf vocht sloeg tegen Rubens benen, borst en gezicht, doorweekte hem volledig. Haar wanden knepen zo krachtig samen dat hij met een ploppend geluid naar achteren werd geschoten, door de lucht, over het laken, tot hij een meter verderop op het dekbed landde, nat, hijgend en duizelig.

Renée schoot rechtop.

Haar ogen vlogen open, wijd en gedesoriënteerd. Haar borstkas ging snel op en neer, haar tepels nog steeds keihard, haar dijen glinsterend van haar eigen vocht. Ze keek wild om zich heen, haar hand gleed instinctief tussen haar benen, voelde de nattigheid, de naschokken. “Wat…?” mompelde ze, stem schor en verward. Ze keek naar het open boek, naar het raam, naar de lege kamer. Niets. Niemand.

Ruben lag plat op zijn buik, een paar meter verderop, half verscholen onder een plooi van het dekbed. Zijn hart bonsde zo hard dat hij dacht dat ze het zou horen. Hij zei niets. Hij bewoog niet. Hij keek alleen maar toe hoe ze langzaam weer ging liggen, haar benen nog een beetje trillend, haar hand nog steeds loom tussen haar dijen rustend. Ze zuchtte diep, een mengeling van verwondering en tevredenheid, en sloot haar ogen weer. Haar lippen krulden in een kleine, slaperige glimlach.

Ruben wachtte tot haar ademhaling weer rustig en regelmatig werd.

Toen kroop hij voorzichtig weg, over het laken, naar de rand van het bed. Een keer keek hij achterom.

Ze lag daar, ontspannen, haar nachthemd nog steeds omhoog geschoven, haar lichaam glanzend van zweet en wat ze net had meegemaakt. Ze leek alweer half in slaap, haar hand losjes op haar buik, alsof er niets gebeurd was. Alsof het een droom was geweest die ze morgenochtend niet meer zou herinneren.

Hij liet zich van het bed glijden, landde zacht op de vloer, en verdween door de kier onder de deur, terug de donkere gang in.

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!