Tess In De Schulden - 3

Een week later zat Tess op haar bank, benen opgetrokken, laptop op schoot. De envelop met het contante geld lag nog steeds op de salontafel, open en inmiddels halfleeg. Ze had de schulden in één keer weggehaald: roodstand nul, creditcards betaald, incassobureau gebeld met de mededeling dat ze niet meer hoefden te bellen. De opluchting was als een fysieke last die van haar schouders gleed. Ze had gehuild in de tram naar huis, stilletjes, achter haar zonnebril.

Daarna had ze zichzelf getrakteerd.

Een nieuwe zwarte Balenciaga-tas, oversized, precies wat Floor vorige maand had gepost. De beige Louboutins die ze al maanden in haar hoofd had. Een setje van Agent Provocateur dat ze nooit zou dragen maar waar ze zich machtig in voelde als ze het aantrok. En nog wat kleinigheden: een nieuwe parfum, een paar jurkjes, een set nagels die ze liet doen in die dure salon op de Witte de Withstraat. Elke aankoop voelde als een overwinning. Elke like op haar stories zoals van Floor, van Saar, van random volgers, het voelde als bevestiging dat ze weer mee kon doen.

Er was nog een leuk bedrag over. Lang niet genoeg voor een huis, maar genoeg om adem te halen. Genoeg om na te denken over wat ze écht wilde.

Ze opende de site van een reisbureau. Bali. Ubud, misschien Seminyak. All-inclusive resort, vijf sterren, infinity pool met uitzicht op rijstvelden of zee. Ze scrolde door de foto’s: witte lakens, cocktails met parapluutjes, ontbijt aan het zwembad, massages op het strand. Geen zorgen over eten, drinken, fooien. Gewoon aankomen en alles is geregeld.

Haar vinger bleef hangen boven de boekknop.

Ze dacht aan hoe snel het geld weer op kon zijn. Achtduizend en beetje meer was veel geld, maar Bali was niet goedkoop. Vliegticket, resort, excursies, shopping daar… Ze zou weer blut kunnen zijn binnen een maand. Terug bij af. Terug bij de schulden, de jaloezie, de lege verhalen op Instagram.

Maar toen dacht ze aan hoe ze zich voelde in die kelder. Aan hoe ze had gesmeekt, geschreeuwd, losgelaten. Aan hoe ze daarna had gelegen, uitgeput maar voldaan. Alsof ze eindelijk had gedaan wat zíj wilde en niet wat anderen verwachtten.

Ze klikte.

Boeking bevestigd.

Vertrek over drie weken. All-inclusive. Zeven nachten. Ze voelde een golf van opwinding en lichte paniek tegelijk. Ze sloot de laptop, leunde achterover en staarde naar het plafond.

Haar telefoon plingde. Een DM van Floor: “Die nieuwe tas is insaneee! Waar gekocht? 🔥”

Tess glimlachte. Ze typte terug: “Bedankt babe! Binnenkort vertel ik je alles. Ik ga even weg trouwens… Bali. 😏”

Ze legde de telefoon weg. Voor het eerst in maanden voelde het niet alsof ze moest bewijzen dat ze erbij hoorde.

Ze had het geld verdiend en nu had ze het uitgegeven.

Tess ging liggen op haar bed, benen opgetrokken onder het dekbed, telefoon op haar borst. Het scherm van de laptop was nog open met de bevestigingsmail: Bali, all-inclusive, vertrek over drie weken. Ze staarde naar de foto van het resort: turquoise zwembad dat overliep in de oceaan, palmbomen, een ligbed met uitzicht op de zonsondergang, en voelde een warme gloed door zich heen trekken. Eindelijk. Eindelijk kon ze opscheppen. Eindelijk kon zíj de jaloersmakende foto’s maken. Geen fake poses meer, geen filters om de schulden te verbergen. Ze zag het al voor zich: reels met cocktails in haar hand, stories met “paradise found ✨”, Floor en Saar die zouden reageren met vuur-emoji’s en “neem me mee!!!”. Ze zou terugkomen met een glow die niemand kon faken.

Ze legde de telefoon weg, draaide zich op haar zij en trok het dekbed hoger. Haar lichaam was nog een beetje gevoelig van de afgelopen week. Kleine blauwe plekjes op haar polsen die al vervaagden, een lichte spierpijn in haar dijen, maar het voelde niet als pijn. Het voelde als een herinnering. Aan wat ze had gedaan. Aan wat ze had verdiend. Ze deed haar ogen dicht en probeerde te slapen.

Toen plingde haar telefoon.

Een zacht, vertrouwd geluidje.

Ze pakte hem op en het scherm verlichtte haar gezicht in het donker.

Tom.

Ze opende de chat.

“Film is klaar en overhandigd aan Alexander. Hij was meer dan tevreden. Echt. Zei dat het een van zijn beste tot nu toe was.”

Tess voelde haar maag even samentrekken. Niet van schaamte. Meer van… iets ertussenin. Ze typte snel terug: “Oké. Goed om te horen.”

Drie puntjes. Toen verscheen zijn volgende bericht.

“Hij vroeg of je interesse hebt om de film met de zakenpartners te bekijken. Privé screening, volgende maand. Alleen kijken, niks meer. Ze betalen goed als je erbij bent.”

Tess staarde naar de woorden. Haar duim zweefde boven het toetsenbord. Ze zag het al voor zich: een kamer vol mannen in pakken, champagne, een groot scherm met haar erop, vastgebonden, smekend, gillend van genot. Naakt. Open. Bekeken.

Ze voelde een tinteling laag in haar buik. Niet alleen afkeer. Ook iets anders. Iets warms. Iets dat ze niet wilde benoemen.

Ze typte: “Nee. Geen interesse.”

Verzenden.

Tom reageerde bijna meteen.

“Oké. Geef ik door. Slaap lekker, Tess.”

Geen kusje. Geen emoji. Gewoon dat.

Ze legde de telefoon op haar nachtkastje, scherm naar beneden. Staarde naar het plafond.

De reis naar Bali voelde ineens kleiner. Alsof het geld, de foto’s, de likes… niet genoeg meer waren om het gat te vullen dat daarbinnen zat. Ze draaide zich om, trok haar knieën op, en probeerde te slapen.

Maar de beelden bleven komen: touw om haar polsen, de camera, Toms ogen achter de lens, de donkere man die haar vulde, Alexander die glimlachte.

Ze dacht weer aan de nee die ze veel te snel had getypt.

Tess viel in slaap met het scherm van haar telefoon nog aan, de bevestiging van de Bali-boeking als laatste lichtpuntje in het donker. Haar ademhaling werd langzaam dieper, haar lichaam ontspande zich eindelijk in het matras.

De droom kwam meteen, wild en onscherp, alsof haar onderbewuste geen tijd had om filters aan te zetten.

Ze stond weer in de kelder, maar de muren waren verdwenen. In plaats daarvan een grote, schemerige ruimte met leren banken in een halve cirkel. Mannen in donkere pakken zaten daar, champagneglazen in hun handen, ogen op haar gericht. Alexander zat in het midden, glimlachend, een trofeeënplank achter hem. En daarop stond zij naakt, vastgebonden met haar polsen hoog boven haar hoofd, benen gespreid aan een spreidstang, lichaam glanzend van olie en zweet. Ze was geen persoon meer in de droom, nee ze was de film. De beste opname. De trofee die Alexander aan zijn zakenpartners liet zien.

Ze voelde hun blikken als aanrakingen. Geen woorden, alleen ogen die over haar gleden: haar borsten met de klemmen er aan, haar buik nog nat van de vorige lading, haar dijen trillend. Alexander stond op, liep naar haar toe, pakte een afstandsbediening en drukte op play. Op een enorm scherm achter haar begon de film te draaien. Ze hoorde haar eigen kreunen de ruimte vullen, haar gesmeek, haar geschreeuw toen ze kwam. De mannen lachten zacht, klonken met hun glazen, alsof ze proostten op haar overgave.

In de droom stapte ze uit zichzelf. Ze liep tussen hen door, nog steeds vastgebonden aan onzichtbare touwen die haar polsen en enkels vasthielden. Ze voelde handen over haar huid glijden. Vingers die langs haar borsten streken, een duim die over haar onderbuik naar beneden wreef, een andere hand die lichtjes over haar rug draaide. Ze kreunde in de droom, precies zoals in het echt, maar nu was er geen camera. Geen Tom die wegkeek. Alleen maar ogen en handen en de wetenschap dat ze begeerd werd, getoond, gevierd.

Ze werd vastgebonden tussen twee mannen, rug tegen borst, stevig tegen haar aan gedrukt. Een van hen tilde haar been op, spreidde haar verder, en toen voelde ze het een nieuwe sensatie, langzaam, diep, terwijl een andere hand haar gevoeligste deel bleef plagen. Ze schreeuwde het uit, maar het geluid werd gesmoord door lippen op de hare. Ze kwam in de droom, schokkend klaar, terwijl Alexander toekeek en applaudisseerde.

Tess schrok wakker.

Het was ochtend. Grijs licht viel door de luxaflex. Haar hart bonsde als een hamer. Ze lag op haar rug, dekbed half van haar afgeschoven, benen licht gespreid. Ze voelde het meteen: klam zweet op haar rug en buik, haar slipje nat en warm tussen haar dijen, tepels hard en pijnlijk gevoelig tegen het laken. Haar ademhaling was snel en oppervlakkig. Ze was heet, niet alleen warm, maar gloeiend, alsof de droom nog in haar huid zat.

Ze bleef even liggen, staarde naar het plafond, probeerde haar hartslag omlaag te krijgen. Maar elke keer als ze haar ogen dichtdeed, zag ze weer die halve cirkel mannen, hoorde ze haar eigen kreunen op het scherm, voelde ze die handen.

Ze gooide het dekbed van zich af en stond op. Haar benen trilden licht. Ze liep naar de badkamer, trok haar slipje uit, nat, plakkerig, en stapte onder de douche.

Het water was koud en ze liet het over haar gezicht stromen, over haar borsten, tussen haar benen. Ze waste zichzelf grondig, zeepte haar huid in tot het schuimde, probeerde de hitte weg te spoelen, de droom weg te boenen. Maar terwijl het water warmer werd, voelde ze haar vingers even langer blijven hangen tussen haar plooien, voelde ze hoe gevoelig ze nog was, hoe nat ze nog steeds was.

Ze draaide de kraan weer kouder, beet op haar lip en spoelde door tot ze rilde.

Uit de douche stapte ze, droogde zich af, trok een schone slip aan en een oversized T-shirt. Ze keek in de spiegel. Haar wangen waren nog rood, haar ogen glanzend.

Ze dacht aan Bali. Aan de foto’s die ze zou maken. Aan hoe ze zou glimlachen op het strand, cocktail in haar hand, alsof er niets aan de hand was. Ze zette koffie en voelde zich licht. Alsof ze eindelijk weer de regie had. De wind in haar rug. Ook op het werk zat alles mee en liep alles op rolletjes. Ze was scherp in meetings, lachte mee met de flauwe grappen van Sanne, stuurde proactief mails die normaal bleven liggen. Collega’s keken haar na toen ze langs liep: “Je straalt vandaag, zeg” en ze haalde alleen maar haar schouders op met een knipoog. Voor het eerst in maanden voelde het niet als een moeten. Het was fijn.

Tegen halfzes, toen ze haar tas inpakte en al naar de lift liep, ging haar telefoon. Anoniem nummer. Ze keek er even naar, fronste, en klikte weg. Spam, waarschijnlijk.

Twee seconden later weer. Anoniem. Weer weg.

Derde keer. Ze zuchtte geïrriteerd, drukte op weigeren.

Vierde keer. Nu nam ze op, stem scherp: “Wat?”

Stilte aan de andere kant. Toen die bekende, lage stem.

“Tess. Alexander.”

Haar hart sloeg een slag over. Ze bleef staan in de gang, rug tegen de muur, hand om de telefoon geklemd. “Wat wil je?”

“Ik wil je uitnodigen. Vanavond. Bij mij thuis.”

Ze lachte kort, bitter. “Nee. Absoluut niet. Ik heb geen zin om naar mezelf te kijken. Helemaal niet. Dat was één keer. Klaar.”

Alexander humde begripvol, geen spoor van teleurstelling in zijn toon. “Dat snap ik. Helemaal. Je hoeft niet te kijken. Je hoeft niks te zien. Alleen… aanwezig zijn.”

Ze fronste. “Wat bedoel je?”

“Vanavond komen een paar van de zakenpartners. Niet voor de film. Ze komen voor een borrel. Eten, drinken, praten. Ik zoek iemand die hen bedient. Alleen dat. Eten en drinken brengen, glimlachen, charmant zijn. Niets meer. Vijfduizend euro. Cash. Voor een paar uur.”

Tess zweeg. Ze hoorde de liftdeur opengaan, voetstappen in de gang, maar ze bleef staan. Vijfduizend. Ideaal voor Bali om er een groot feest van te maken.

“Alleen bedienen?” vroeg ze zacht, bijna fluisterend.

“Alleen bedienen,” bevestigde hij. “Je blijft aangekleed. Je praat niet over wat er gebeurd is. Je bent gewoon… Tess. Mooi, attent, professioneel. Meer niet.”

Ze beet op haar lip. De gedachte aan die mannen, aan de blikken die ze in haar droom had gevoeld, het stuurde een rilling over haar rug. Maar het was geen afkeer. Het was iets anders. Iets dat haar tepels hard maakte onder haar blouse.

“Oké,” zei ze uiteindelijk. “Alleen bedienen. Vijfduizend. Wanneer?”

“Vanavond. Zeven uur. Zelfde adres. Trek iets elegants aan. Iets dat je zelf mooi vindt. Ik zie je.”

Hij hing op.

Tess stond nog even in de gang, telefoon tegen haar borst gedrukt. Haar hart bonsde, maar niet van angst. Van anticipatie.

Ze liep naar de lift, drukte op de knop, en glimlachte in zichzelf.

Vijfduizend euro.

Alleen bedienen.

Toen kwam het besef, zeven uur! Dat is bijna!

Tess vloog door de stad, taxi naar huis, sleutels rammelend in haar hand terwijl ze de trap op rende. De klok tikte genadeloos: 18:12. Nog geen uur tot ze daar moest zijn. Ze rukte haar werkkleren uit, gooide ze op een hoop, trok het zwarte jurkje aan dat ze normaal bewaarde voor dates die ze nooit had: strak, mouwloos, zoom net boven de knie, rug laag genoeg om te hinten zonder alles te geven. Snel foundation, mascara, rode lippenstift, haar los over één schouder. Geen tijd voor eten; haar maag rommelde even, maar ze negeerde het. Vijfduizend euro. Alleen bedienen. Dat kon ze.

Onderweg voelde ze de blikken. Mannen in de bus die net iets te lang naar haar benen keken toen ze instapte, een oudere man in pak die haar van opzij aankeek terwijl ze uitstapte. Fuck hen. Ze rechtte haar rug, kin omhoog, hakken klikkend op het trottoir. Laat ze kijken. Ze wist precies wat ze waard was.

Voor de poort stond ze. 18:58. Nog voor haar vinger de bel raakte, gleed het hek al open, geruisloos, alsof het haar verwacht had. Ze liep het grindpad op. Elke stap knerpte, net als de vorige keer. Ze dacht aan hoe haar benen toen trilden, hoe haar hart in haar keel bonsde, hoe ze naakt en vastgebonden was geëindigd. Nu liep ze aangekleed, zelfverzekerd, maar de herinnering maakte haar huid warm. Haar tepels werden hard tegen de stof van het jurkje.

Bij de deur stond Alexander al te wachten.

Hij droeg een donker overhemd, mouwen opgerold, kraag open. Zijn glimlach was kalm, warm, en weer viel het haar op: hoe knap hij was. Niet op een schreeuwerige manier, maar met dat rustige charisma dat de ruimte vulde zodra hij erin stond. Donkere ogen die je vasthielden zonder te knipperen, lichte stoppels, brede schouders. Hij keek haar aan alsof ze het enige was dat ertoe deed.

“Goed dat je er bent,” zei hij, stem laag en tevreden. “Welkom. Ik neem je mee naar de keuken. We verwachten vanavond vijf man. Je zult het niet zo druk hebben.”

Ze stapte naar binnen. De hal rook weer naar leer en hout. De schilderijen hingen er nog, naakte vrouwen in allerlei poses, mooi kwetsbaar, machtig en overgeleverd. Ze voelde haar wangen warm worden. Ze dacht aan hoe ze er zelf bij had gestaan: polsen vast, benen wijd, smekend. Het beeld was zo scherp dat ze even moest slikken.

Toen viel haar oog op een nieuw schilderij.

Rechts van de trap, groter dan de rest, in een zware zwarte lijst. Een olieverfschilderij, nog nat in de hoeken, alsof het pas af was. En daar stond zij.

Zijzelf.

Groot, imposant, kwetsbaar.

Ze herkende de pose meteen: op het plateau, rug tegen de houten muur, polsen in de beugels, benen hoog vastgebonden, hoofd achterover, mond open in een stille schreeuw van genot. Haar huid glansde, alles was vastgelegd. De kunstenaar had elk detail gevangen: de zweetdruppels op haar buik, de striemen van de touwen op haar polsen, de manier waarop haar ogen half dicht waren van pure overgave.

De grond zakte onder haar weg.

Ze bleef stokstijf staan, adem stokte in haar keel.

Alexander kwam naast haar staan, handen in zijn zakken, en grinnikte zacht.

“Mooi hè?” zei hij, bijna teder. “Daar sta je. Precies zoals ik je wilde hebben. Mijn favoriete stuk tot nu toe.”

Tess kon geen woord uitbrengen. Ze staarde naar zichzelf op het doek, naakt, vast, gebroken en prachtig tegelijk. Het voelde als een klap in haar gezicht en een streling tegelijk. Ze voelde haar dijen aanspannen, een warme gloed laag in haar buik.

Alexander legde een hand licht op haar onderrug, niet dwingend, alleen sturend.

“Kom,” zei hij. “De keuken is deze kant op. De gasten komen zo. Jij hoeft alleen maar te serveren. Glimlachen. En mooi te zijn.”

Tess liet zich meetronen, benen slap, ogen nog steeds op het schilderij gericht tot het uit beeld verdween.

Ze wist niet of ze boos was, bang, of… opgewonden.

Alexander liep verder en leidde haar door de hal naar de keuken, een ruime, moderne ruimte met zwart graniet aanrechtbladen, een enorm kookeiland en verborgen verlichting die alles een zachte, warme gloed gaf. Het rook er naar verse kruiden en citroen; iemand had al voorbereid.

Hij gebaarde naar de koelkast en de wijnkoeler. “Hier staat alles. Witte en rode wijnen in de koeler: de flessen met het zwarte etiket zijn de voorkeur vanavond, maar schenk rustig door als ze iets anders vragen. Bier en sterke drank in de bar daarachter. Hapjes zijn al voorbereid: oesters, kleine canapés met foie gras, garnalen, wat groente- en kaasplateaus. Je hoeft alleen maar uit te serveren op de zwarte schalen daar, en af en toe bij te vullen als het opraakt.”

Tess knikte, ogen snel over de opstellingen glijdend. Ze pakte haar telefoon, opende de notities-app en tikte snel een paar woorden: witte wijn eerst, zwarte etiketten, oesters op ijs, canapés niet laten opdrogen.

“Het wordt geen wilde avond,” vervolgde Alexander, leunend tegen het eiland. “Ze praten zaken, lachen wat, drinken. Rond middernacht lopen de meesten weg, sommigen blijven misschien langer, maar dan ben jij vrij. Vijfduizend cash voor je in je tas als je weggaat.”

“Begrepen,” zei Tess. Haar stem klonk vast. Ze voelde zich vreemd kalm, alsof dit gewoon een cateringklus was en niet de nasleep van iets veel intiemers.

Alexander keek haar even aan, onderzoekend maar niet dwingend. “Nog vragen?”

“Nee. Ik snap het.”

Hij glimlachte kort. “Mooi.”

Toen klonk de bel, een zachte, discrete toon die door de hele villa galmde.

“De gasten,” zei hij. “Ik ga ze halen. Nog één keer: alles ok?”

Tess keek hem recht aan. Ze dacht aan het schilderij in de hal, aan hoe ze zichzelf daar had gezien, kwetsbaar, maar ook machtig. Ze knikte resoluut.

“Zeker.”

Alexander draaide zich om en liep de hal in. Tess bleef alleen achter in de keuken. Ze ademde diep in, pakte een shaker en begon de eerste drankjes klaar te maken: twee gin-tonics met extra limoen, een whisky on the rocks, een glas champagne voor wie dat wilde. Haar handen bewogen automatisch, efficiënt. Ze hoorde stemmen in de hal, laag, mannelijk, lachend, en het geluid van jassen die werden aangenomen.

Ze plaatste de glazen op een zwart dienblad, rechtte haar rug, trok de zoom van haar jurkje iets omlaag en liep de keuken uit.

Tess danste bijna de woonkamer in met het dienblad in haar handen, hakken klikkend op de marmeren vloer. Het zelfvertrouwen dat ze in de keuken had opgeroepen voelde nog echt, schouders recht, kin omhoog, lippen in een lichte, professionele glimlach. Maar zodra ze de drempel over stapte, veranderde de lucht.

Vijf mannen, allemaal in donkere pakken, zaten verspreid over de leren banken en fauteuils. Alexander stond in het midden, glas in de hand. Alle gesprekken stopten abrupt. Hoofden draaiden. Ogen gleden over haar heen: langzaam, taxerend, van haar enkels omhoog langs haar benen, over haar heupen, langs de lage rug van haar jurkje, tot haar gezicht.

Alexander glimlachte breed, trots, bijna bezitterig.

“Heren,” zei hij, stem warm en vol, “dit is Tess.”

De mannen reageerden niet met woorden. Alleen met blikken. Een van hen met grijs haar, gouden manchetknopen, liet zijn ogen het langst hangen op haar borst, een andere man, jonger, scherp geschoren, grijnsde traag terwijl hij haar billen volgde toen ze een stap dichterbij zette. Ze voelde het als aanrakingen, als vingers die over haar huid gleden zonder dat iemand haar raakte.

Het was ongemakkelijk. Een koude rilling trok over haar rug, maar ze rechtte haar schouders nog verder, kin iets hoger. Ze was hier niet naakt. Ze was aangekleed. Ze had controle. Vijfduizend euro.

Ze liep langs de kring, gaf iedereen zijn glas: gin-tonic, whisky, champagne. Haar hand trilde niet. Ze glimlachte beleefd bij elke overhandiging.

“Op Tess,” zei Alexander zacht, en hij hief zijn glas.

De anderen volgden meteen. Glazen tikten. “Op Tess,” mompelden ze, stemmen laag, geamuseerd, hongerig.

Ze hield haar glimlach vast, draaide zich om en liep terug naar de keuken. Ze voelde hun ogen branden in haar rug. Op haar rug. Op haar billen. Het jurkje voelde ineens te kort, te strak. Ze hoorde zacht gelach achter zich, niet spottend, maar tevreden, als mannen die wisten wat ze hadden gezien op dat schilderij in de hal.

In de keuken ademde ze even diep in. Ze pakte de schalen met hapjes: oesters op ijs, kleine spiesjes met garnalen, canapés met foie gras. Ze rangschikte ze netjes, veegde een verdwaalde kruimel weg. Haar hart bonsde, maar ze dwong zichzelf kalm te blijven.

Met het dienblad liep ze terug.

Het gesprek viel stil zodra ze binnenkwam. Oorverdovend stil. Vijf paar ogen richtten zich weer op haar. Geen woord. Alleen kijken.

Ze liep de kring rond, bood de hapjes aan. “Oester? Garnalen? Foie gras?”

Ze namen er een, soms twee, vingers die even langs de hare streken – per ongeluk, of niet. Ze voelde hun warmte, hun blikken die over haar decolleté gleden, over haar dijen toen ze zich vooroverboog. Ze slikte even, keel droog.

Toen sprak Alexander, kalm, alsof het een normaal gespreksonderwerp was.

“Zeg Tess… wil je misschien wat meer verdienen?”

Ze verstarde halverwege een beweging, dienblad nog in haar handen. Ze keek hem aan, vragend, wenkbrauwen licht opgetrokken.

“Meer?” herhaalde ze zacht.

Alexander leunde achterover in zijn stoel, glas in de hand, ogen op haar gericht.

“Ja. Veel meer. Als je wilt.”

De stilte in de kamer werd zwaarder. Vijf mannen keken naar haar. Wachtend. Glimlachend.

Tess voelde haar hartslag in haar oren. Ze wist wat hij bedoelde. Ze wist het meteen.

Maar ze zei nog niets.

Ze stond daar alleen maar, dienblad in haar handen, jurkje strak om haar lichaam, en voelde hoe de lucht ineens weer dikker werd.

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!