Vakantie Frankrijk - 4

Het is veel te warm in de tent. De zon brandt al volop op het doek, en de lucht binnen voelt dik en plakkerig. Anna slaapt nog diep, haar been over het mijne, haar hand losjes op mijn buik. Ik probeer voorzichtig onder haar vandaan te glijden zonder haar wakker te maken.

Ik ga wel douchen en stokbrood halen, denk ik. Dat geeft me even ruimte om na te denken – of juist even níét na te denken.

Ik graai naar mijn tas. Waar heb ik die nouweer gelaten? Oh ja… naturistencamping. Geen kleren nodig. Ik neem Alleen mijn shampoo, conditioner, sugar scrub en bodylotion mee.

Ik haal diep adem, rits de tent open en stap naar buiten. De ochtendzon slaat meteen warm op mijn blote huid. Het is al lekker warm buiten, een stuk aangenamer dan in die broeikas van een tent. Mijn voeten voelen de harde grond en Ik loop naar de douches en probeer niet te veel te denken aan hoe mijn borsten lichtjes deinen bij elke stap, hoe de wind langs plekken glijdt waar normaal altijd stof zit.

De douche-ruimte is groot en open: een rij douches zonder deuren en een paar afgesloten hokjes aan de zijkant. De hokjes zitten helaas vol. Moeders met kleine kinderen douchen in het open deel: een jongetje van een jaar of vier speelt met een emmertje water, een meisje met vlechtjes staat gillend onder de straal terwijl haar moeder haar haar wast.

Een beetje privacy had ik wel fijn gevonden, maar oké… dit is het. Ik kies een douchekop in het midden, draai de kraan open en stap onder het warme water. Ik sluit mijn ogen en laat het over mijn gezicht, mijn schouders, mijn borsten stromen. Het voelt als een omhelzing. Mijn spieren ontspannen meteen.

Eigenlijk wil ik verder waar ik net in de tent was gebleven. Die aanraking van mezelf, die ontdekking. Ik wist niet dat het zó lekker kon voelen om daar aan mezelf te zitten

Ik laat mijn hand over mijn buik omlaag glijden, maar stop mezelf. Niet hier. Niet nu. Te veel ogen en te veel mensen.

Dan word ik ineens wakker geschud

“Sorry!” zegt een vrouw. Ik schat haar eind twintig, begin dertig. Mooi donker haar, een vriendelijke lach en een dochtertje van een jaar of twee op haar heup. Het meisje heeft natte krulletjes en kijkt me nieuwsgierig aan. De vrouw zelf ziet er eigenlijk best knap uit: slank, een paar sproetjes over haar neus, en een open, ontspannen blik.

“Sorry dat ik je stoor,” zegt ze in het Nederlands. “Mag ik jouw shampoo even lenen? Ik heb de mijne bij de tent laten staan en dit kleine monster gooit alles om.”

“Tuurlijk,” zeg ik meteen. Ik geef haar de fles. Ze zet haar dochtertje even op de grond – het meisje begint meteen met haar voetjes in het water te stampen – en sopt snel haar haar in.

We raken aan de praat onder de stralen. Het voelt gek genoeg heel normaal: twee naakte vrouwen die kletsen alsof we in een café zitten.

“Jullie zijn hier voor het eerst?” vraagt ze.

“Ja, gisteren aangekomen. We wilden eigenlijk een ‘gewone’ camping, maar dit bleek de enige plek met ruimte.”

Ze lacht. “Dat hoor ik vaker. Maar geloof me, na twee dagen wen je eraan. En de omgeving is zó mooi. Heb je al gehoord van La Couvertoirade?”

Ik schud mijn hoofd.

“Een middeleeuws tempeliersdorpje, een kwartiertje rijden. Perfect ommuurd, met torens en smalle straatjes. Het voelt alsof je in een andere eeuw stapt. En de crêperie daar… oh mijn god, de beste crêpes van de regio. Met verse aardbeien en room, of hartig met geitenkaas en honing. Je moet er echt heen.”

Ze spoelt haar haar uit en vervolgt: “En dan Carcassonne – dat kasteel is sprookjesachtig. Je kunt er uren rondwandelen over de muren, en ’s avonds lichten ze het op. Of de Grotte de Labeil, een paar kilometer verderop. Daar rijpen wijnen in de constante temperatuur van de grot. Je kunt proeven: rode, rosé, wit… en de setting is magisch, met stalactieten boven je hoofd.”

Ik glimlach. “Klinkt goed.”

“En de markt in Clermont-l’Hérault, op woensdag en zaterdag. Verse olijven, kazen, worstjes, lavendelzeep, bloemen…. Heerlijk om doorheen te slenteren met een koffie in je hand.”

Ze tilt haar dochtertje weer op "ik snap dat het niet de feestvakantie met dansen en uitgaan is die je gepland had, maar… misschien wel echter"

Ik knik langzaam. “Ja… misschien wel.”

Ze geeft me de shampoo-fles terug. “Bedankt. En succes met wennen. Je doet het prima.”

Ze loopt weg, dochtertje op haar heup, en ik blijf nog even onder de straal staan. Het water spoelt de shampoo weg, maar niet de gedachte. Misschien ís dit beter dan wat ik me had voorgesteld. Geen luidruchtige feesten, geen dronken jongens die te hard proberen om in mijn broek te komen. Wel zon, vrijheid, mooie plekjes om te ontdekken… en Anna.

Ik draai de kraan dicht, schud mijn haar uit en leen een borstel van een mevrouw bij de wastafels – ze lacht alleen maar en zegt “pak maar, meid” – en kam mijn natte haar zo goed mogelijk uit. Dan loop ik naar de kleine bakkerij bij de receptie. Ik hoef maar even in de rij te staan; er hangt al die heerlijke geur van vers gebakken brood. Ik koop vier chocolade croissantjes en twee warme stokbroden. Met alles in mijn armen loop ik terug naar de tent.

Anna zit al met warrig haar op ons luchtbed, geeuwend en zich uitrekkend. Ze kijkt op als ik binnenkom en haar gezicht klaart meteen op. “Oeh, stokbrood! En jij ruikt lekker,” zegt ze slaperig, met een scheve glimlach.

Lieke en Richard zijn buiten bezig om ons picknickkleed uit te spreiden onder het schaduwdoek. “Ja sorry,” roept Lieke als ze me ziet, “maar we gaan echt buiten eten. Ik weet dat we in de tent wilden blijven, maar daar is het niet te harden. Het is een sauna.”

“Oh ja (denk ik) we zouden maar één nachtje blijven… vind ik dat nou jammer?”

We ploffen met z’n vieren op het kleed, en eten eerst de croissantjes. Maar ik zit niet lekker en ik ga in kleermakerszit zitten om het stokbrood te snijden en te smeren met boter en jam die we nog hadden. Ja, iedereen kan zo naar binnen kijken – mijn benen gespreid, mijn lipjes en alles ertussen vol in zicht – maar het kan me niet zo veel meer schelen die penis van Richard hangt ook gewoon los en bloot tussen zijn benen. Ik wil fatsoenlijk en ontspannen zitten. Ze kijken maar als ze dat willen.

Anna en Lieke kijken me even aan met zo’n blik van “je weet dat je nu alles laat zien hè?”, maar als ik mijn schouders ophaal en gewoon door eet, ontspannen zij ook. Een voor een gaan ze ook comfortabel zitten.

Richard vind het er duidelijk leuk uitzien en begint probeert niet te kijken. “Dus…" zecht hij "wat doen we nu? Ik heb op buienradar gekeken: het is hier overal mooi weer de komende weken. Een andere camping aan een meertje zoeken betekent weer een stuk rijden, en we weten niet of er plek is. We kunnen vandaag naar Montpellier voor die kleine tent en dan naar die andere camping, maar dat is echt geen mooi plekje – vol in de zon en geen schaduw. Lieke zucht diep: “Dat wordt nog warmer dan hier. Ik dreef nu al in mijn eigen zweet de tent uit.”

Ik zie Anna bedenkelijk kijken, haar vinger spelend met een kruimel op haar dij. Ik bijt op mijn lip en zeg dan zacht: “We kunnen ook hier blijven?”

Iedereen kijkt me aan alsof ik gek ben. Richard legt voor de grap zijn hand op mijn hoofd. “Ja duidelijk, koorts. Hallucinaties.”

“Nee, serieus,” zeg ik, en ik voel mijn wangen warm worden. “Het plekje is mooi, we hebben redelijk wat schaduw als we het doek goed ophangen. Als we naar die andere camping gaan met een kleine tent, dan is het rond vijf uur al niet meer te doen – geen schaduw, volle zon. En gisteren was het toch gezellig? Bij het meer, het vuur, de mensen… ja ik voel me naakt en kwetsbaar, maar al minder als gisteren en er is niemand die vervelend doet of opdringerig is. Eigenlijk voel ik me wel veilig. En als we straks gaan zwemmen, loop ik niet een uur lang met een nat topje rond. Oh, en de camping is echt niet duur.”

Stilte. Dan knikt Lieke langzaam. “Ze heeft een punt.”

We lopen alle keuzes nog een keer na: rijden en risico op geen plek, kleine tent zonder schaduw, of hier blijven met wat we al hebben. Uiteindelijk besluiten we het. We blijven.

Lieke en ik gaan naar de receptie om te vertellen waar we staan en dat we verlengen, terwijl Anna en Richard de afwas doen.

Onderweg terug trek ik Lieke ineens mee de douches in. Er is nu wél een hokje vrij. Ik open de deur en stap met haar naar binnen.

“Hee, ik kan zelf douchen,” zegt ze lachend.

“Sssst,” fluister ik. “Ik moet met je praten.”

Ik doe het hokje dicht en draai de douche aan. Warm water klettert meteen over ons heen en regent ons nat. Het geluid overstemt alles buiten. Lieke staat tegenover me, water druppelt van haar wimpers, haar donkere haar plakt aan haar schouders. Ze kijkt me afwachtend aan.

Ik haal diep adem en begin te vertellen. Alles komt eruit, in een haastige fluisterstroom: de kus met Anna vannacht, hoe zacht haar lippen waren, hoe onze tongen elkaar vonden, hoe we elkaars borsten hebben aangeraakt. Hoe haar tepels hard werden onder mijn vingers, hoe de mijne tintelden toen zij hetzelfde deed. En dan de droom: hoe het begon met jongens, maar eindigde met Anna, hoe we elkaar streelden bij het meer, hoe veilig en goed het voelde… tot we betrapt werden en ik wakker schrok.

Lieke opent haar mond in een klein gilletje. “Ben jij samen met Anna?” roept ze enthousiast, ogen groot.

“Sssst! En nee” sis ik, en ik leg mijn vinger op haar lippen. Het water spoelt over ons heen, warm en constant.

Ze dempt haar stem meteen. “Sorry… maar wauw. En… ben je nu lesbisch? Of wat?”

“Ik weet het niet meer,” geef ik toe. Mijn stem trilt een beetje. “Ik vind jongens altijd leuk. Bas, Lars, dat soort. Maar met Anna… het voelde anders. Beter. En toen ik wakker werd en zij tegen me aan lag… ik heb mezelf voor het eerst echt aangeraakt. Beneden. Het was… ongelooflijk. Ik wist niet dat het zó lekker kon voelen.”

Lieke kijkt me met een brede glimlach aan. “Dat snap ik,” zegt ze zacht. “Toen ik voor het eerst aan mezelf zat, was ik dertien of zo. In bad, met de douchekop. Ik schrok er eerst van hoe gevoelig het was, maar daarna kon ik niet meer stoppen. Het voelde als een geheim dat alleen van mij was.”

Ze spoelt haar haar naar achteren. “En mijn eerste keer met Richard… dat was een beetje onhandig, maar fijn. Hij was zacht, geduldig. Zijn penis in mijn hand voelde warm, hard, een beetje kloppend – alsof hij leefde. In me… eerst een beetje druk, een beetje vreemd, maar toen paste het. Het was vol, dichtbij, intiem. Niet alleen lichamelijk, maar ook omdat hij naar me keek alsof ik het enige was dat telde.”

Ze slikt. “maar... Hoe voelt het… om met een meisje te kussen? Ik bedoel, echt?”
Ze bijt op haar lip en kijkt even naar de grond, waar het water in kringetjes wegloopt. Dan kijkt ze weer op.
stiekem zou ik het wel een keer willen proberen. Gewoon om te weten hoe het is.” Ze aarzelt. “Wil jij met me kussen, Laura? Ik ben zo nieuwsgierig.”

Mijn hart slaat een slag over. Het water klettert door. Ik knik langzaam. “Oké.”

We stappen dichterbij. En ze heeft me eerst een gewoon kusje, zacht en voorzichtig. Haar mond is warm van het water. Dan opent ze haar lippen een beetje. Ik doe hetzelfde. Onze tongen raken elkaar, en draaien nieuwsgierig om elkaar heen. Het is lief, zacht, en heel lekker. Haar tong glijdt langs de mijne. Mijn armen gaan om haar nek, haar handen glijden over mijn rug, omlaag naar mijn billen. Ze knijpt zachtjes, trekt me dichterbij. Onze borsten drukken stevig en warm tegen elkaar aan en ertussenin ontstaat een badje dat zich langzaam vult.

De kus wordt dieper, we proeven, voelen en ontdekken elkaar. Mijn handen glijden over haar schouders naar haar rug. Alles voelt nat, glad en warm.

Dan stop ik. Ik trek me een klein stukje terug. “Niet stiekem verliefd worden, hè? Jij hebt Richard al.”

Lieke lacht, een helder geluid dat echoot in het hokje. “We kunnen hem wel een keertje delen als je wil.”

We liggen dubbel, proestend van het lachen. Het water blijft maar stromen. We spoelen ons snel af, draaien de kraan dicht en lopen het hokje uit – druipend, blozend, maar opgelucht.

Buiten schijnt de zon fel en We lopen terug naar de tent

We besluiten vandaag naar de markt in Clermont-l’Hérault te gaan en boodschappen te doen. Het idee van verse spullen voor vanavond klinkt te goed om te laten liggen – en eerlijk? Een dagje even weg van de camping voelt ook wel fijn, even iets anders dan naakt rondlopen.

We halen de oude Volvo op van de parkeerplaats en lopen terug naar de kleedruimte bij de uitgang. Het voelt opeens raar om weer wat aan te trekken. Ik pak mijn mooiste setje: een rood doorschijnend kanten setje – het bh-tje met dunne bandjes en een bijpassende string. Erboven trek ik een wit met blauw zomerjurkje aan. Het voelt bijna als verkleedpartijtje na al die dagen bloot.

We stappen in de auto en rijden naar Clermont-l’Hérault. Het stadje is prachtig: smalle straatjes met okergele huizen, een oude kerk op een heuvel, en overal bloemen in potten en hangmanden. We parkeren en lopen eerst naar de ruïne van het oude kasteel – een paar muren en torens die uitkijken over de vallei. De wind waait door mijn jurkje, koel tegen mijn dijen, en ik voel me licht en blij.

Op een terrasje drinken we een cappuccino – met uitzicht op de markt die al volop leeft. De markt zelf is een feest: kraampjes met olijven, stapels verse kruiden, kazen en worstjes. We mogen overal proeven. We kopen tassen vol: knoflookolijven, citroenolijven, verse perziken en meloen en een kilo gemengd vlees voor de barbecue (worstjes, merguez, lamskoteletjes), wat groente (courgette, paprika, aubergine) en een flesje lokale rode wijn.

Terwijl we bij een kraampje staan, merk ik dat ik steeds meer last heb van vlinders in mijn buik als ik aan Anna denk. Ze staat tegenover me op het terras, lachend om iets wat Lieke zegt, haar haar warrig door de wind, haar lippen glanzen. Ik zit dromerig met mijn haar te spelen, draai een lok om mijn vinger, kijk naar haar mond, haar ogen, hoe haar jurkje een beetje opwaait als ze beweegt. Mijn hart slaat sneller. Is dit verliefd worden? Ik dacht altijd dat ik hetero was. Maar nu… nu weet ik het niet meer.

Terug bij de kleedruimte op de camping zijn we deze keer niet alleen. Er is een gezin met twee kinderen die zich aankleden voor een uitje, en een ouder stel dat zich omkleedt voor een etentje in de stad. Ik merk dat ik er minder moeite mee krijg. Ik trek gewoon mijn jurkje uit, laat het over mijn hoofd glijden, maak mijn bh los en stap uit mijn string. Plagerig help ik Anna: ik maak haar bh-bandjes los, laat mijn vingers even over haar rug naar haar heupen glijden en trek haar string omlaag terwijl ik zacht lach. Ze giechelt en geeft me een speelse tik op mijn bil. Richard zet de auto weg terwijl wij alvast teruglopen naar de tent – lachend, bloot en met tassen vol boodschappen in onze handen.

Onderweg spoken mijn gevoelens voor Anna door mijn hoofd. Ik denk dat ik echt verliefd aan het worden ben. Maar jongens dan? Ik dacht toch altijd dat ik hetero was. En toch… ik merk dat ik geobsedeerd raak door piemels. Ik zie ze overal: hangend bij een man die voorbijloopt, bij een ander die zijn tent afbreekt. Letterlijk overal. En ik bedenk me hoe die volgens Lieke aanvoelen – “alsof ze leven”, kloppend, warm, hard wordend in je hand. Ik weet niet goed wat ik me daarbij moet voorstellen, maar het klinkt spannend. Een beetje eng, een beetje opwindend. Alsof er nog een hele wereld is die ik niet ken.

Bij de tent maakt Richard de barbecue aan. We eten heerlijk: gegrilde aardappeltjes met tijm, merguez die sissenen lekker kruidige lamskoteletjes. Volgens mij vergeet hij bewust dat we ook groente hebben – de courgette en paprika blijven liggen terwijl hij het vlees op onze borden legt. We lachen erom, drinken de wijn en zitten met ons vieren op het kleed terwijl de zon langzaam zakt.

Anna zit naast me, onze dijen raken elkaar. Af en toe kijkt ze opzij, glimlacht, raakt mijn hand even aan. Mijn vlinders worden heviger. Ik weet niet wat vanavond brengt, maar ik weet wel: ik wil dichter bij haar zijn. Misschien een kusje stelen als Lieke en Richard even niet kijken. Misschien gewoon haar hand vasthouden terwijl we naar de sterren kijken.

En voor het eerst voel ik dat dat genoeg is. Voor nu.

Trefwoord(en): Camping, Frankrijk, Naturisme, Vakantie, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!