Door: Leen
Datum: 22-03-2026 | Cijfer: 9.3 | Gelezen: 207
Lengte: Lang | Leestijd: 15 minuten | Lezers Online: 1
Trefwoord(en): Ardennen, Verleiden,
Lengte: Lang | Leestijd: 15 minuten | Lezers Online: 1
Trefwoord(en): Ardennen, Verleiden,
Vervolg op: Weekend In De Ardennen - 14: Sandra
David
David laat zich met een trage zucht in de zachte kussens van de leren bank zakken. De woonkamer ademt eindelijk rust na de wervelwind van de afgelopen uren. Het felle licht is gedimd en de playlist met meezingers is uitgezet. Enkel het zachte knetteren van de open haard vult de ruimte.
Annelies is een minuut of tien geleden naar hun gastenkamer vertrokken. Ze mompelde iets over vermoeide benen en haar lenzen die irriteerden. David vond haar vertrek toch een tikkeltje abrupt. Tijdens het laatste halfuur van het feestgedruis was ze opvallend stil geworden. Waar ze in het begin van de avond hem nog lachend op de bank zat aan te moedigen, klemde ze zich later bijna krampachtig aan hem vast. Hij voelde de spanning in haar schouders toen ze hem een welterusten-kus gaf. Waarschijnlijk eist de stevige wandeling van vanochtend en het dansen van vanavond gewoon zijn tol, sust hij zichzelf. Zijn eigen kuiten protesteren eveneens na al dat gespring.
Aan de andere kant van de salontafel hebben Kristof en Leen zich samen in de brede fauteuil genesteld. Het is een vertrouwd beeld. Leen zit half op schoot bij haar man, haar benen opgetrokken en haar gezicht weggedoken in de donkere stof van zijn trui. Kristof heeft een beschermende arm om haar schouders geslagen. Waar dit tafereel er voorheen altijd uitzag als een plaatje van romantische geborgenheid, straalt het duo nu iets anders uit. Leen oogt ongewoon klein en teruggetrokken. Kristof staart met halfgeloken ogen in de vlammen, zijn kaken strak op elkaar geklemd. Ze sluiten zich af in hun eigen wereld en laten weinig ruimte over voor de aanwezigheid van een buitenstaander.
Kristof verbreekt de stilte. Hij reikt naar de felgele fles op tafel. "Nog een laatste bodempje voor we erin kruipen, Dave?"
Zijn stem klinkt rasperig en laag. Zonder het antwoord echt af te wachten, pakt hij het lege glas van David en schenkt er een gulle scheut limoncello in. "Dank je," zegt David. Hij neemt het glas aan en neemt een voorzichtige slok. De likeur brandt een warm spoor door zijn keel. Hij rolt zijn schouders los en glimlacht. "Gekke avond. Ik heb me in tijden niet zo geamuseerd met de hele bende samen."
Kristof zet de fles met een doffe tik terug op het hout. Hij knikt traag. "Een avond voor in de boeken, ja. Eentje om te onthouden." De reactie klinkt wat vlak. David probeert het gesprek wat meer leven in te blazen en leunt ontspannen voorover. "Man, ik wist echt niet waar ik moest kijken toen Dirk ineens begon te dansen. Die stond daar te springen alsof hij de loterij had gewonnen. Echt mooi om te zien. Meestal staat hij toch een beetje op de achtergrond de kat uit de boom te kijken. Het is hem gegund om met Sandra eens los te gaan." David meent het oprecht. Hij heeft altijd een zwak gehad voor de stille kantoorklerk van de groep. Het zien van Dirks ongeremde vreugde voelde als een kleine overwinning voor de underdog.
Kristof neemt een nipje van zijn eigen drankje. Er verschijnt een flauwe, scheve grijns op zijn gezicht, al blijven zijn ogen koud. "Een bijzondere vertoning was het zeker. Soms komt de adrenaline er op heel gekke manieren uit, David. Mensen doen vreemde dingen als ze overprikkeld raken." Leen beweegt in de schaduw van Kristofs arm. Ze wrijft langzaam met haar vingertoppen over de rand van haar lege wijnglas. David vangt haar blik en verwacht een instemmende glimlach, een gedeelde vreugde over het leuke moment van hun vrienden. Ze staart hem echter emotieloos aan. Even later draait ze haar gezicht iets omhoog naar Kristof. Ze wisselen een stille, langgerekte blik uit. David voelt zijn eigen glimlach wegebben. De ongemakkelijke stilte verwart hem. Er schuilt een donkere verstandhouding in de zwijgende uitwisseling tussen het koppel. Het is een gesloten, geheim overleg waar hij geen enkele toegang tot krijgt. Kristof legt zijn grote hand op Leens knie en geeft er een zacht, sussend kneepje in.
De vanzelfsprekende gezelligheid van daarnet is plots ver te zoeken. David probeert te begrijpen wat hij verkeerd heeft gezegd. Heeft hij een foute opmerking gemaakt over Dirk?
Hij schraapt zijn keel en probeert een ander onderwerp aan te snijden. "Toch jammer dat Els zo plotseling afhaakte daarnet. Zo'n zware migraine, dat wens je niemand toe. Gaf ze nog aan of ze iets nodig had voor ze vertrok?" De uitwerking van die onschuldige vraag mist haar doel niet. Leen krimpt fysiek een stukje ineen en sluit haar ogen. Kristof draait zijn gezicht nu volledig naar David toe. De joviale gastheer ruimt plaats voor een opvallend koele, berekenende man. "Els regeert over haar eigen drama's, Dave," zegt hij op een toon die druipt van het cynisme. "Die vrouw zorgt uitstekend voor zichzelf. Morgenochtend staat ze gewoon weer vooraan om de lakens uit te delen. Daar hoef jij je echt geen seconde zorgen over te maken."
De onverwachte kilte in die zinnen overvalt David. Hij kent Kristof als een man met een grote mond, iemand die graag plaagt en de randjes opzoekt. Zoveel openlijk dedain over een vriendin uit de groep hoort hij hem zelden uitspreken. Het past totaal niet bij het beeld van het hechte vriendenweekend dat hij de hele dag in zijn hoofd had.
Hij kijkt naar Leen en hoopt dat zij de scherpe randjes van haar man wat zal afvijlen. Ze doet dat wel vaker wanneer Kristof te ver gaat. Ze blijft echter zwijgen. Ze staart hardnekkig naar de vlammen in de haard. David slikt de rest van zijn limoncello door. De zoete smaak valt ineens vies en zwaar op zijn maag. Er klopt hier iets niet. Het is alsof er een tweede, onzichtbaar feestje heeft plaatsgevonden waar iedereen de regels van kent, behalve hij.
Hij zet zijn lege glas op tafel en schuift naar het puntje van de bank. "Ik ga maar eens slapen. Het was een lange dag."
"Slaap zacht, maat," antwoordt Kristof. Hij heft zijn glas nog een keer plichtmatig ter afscheid. Leen mompelt een zachte welterusten zonder op te kijken.
David stapt de woonkamer uit. De gang is slecht verlicht en voelt een stuk frisser aan dan de ruimte bij de haard. Terwijl hij over de donkere tegels wandelt, wrijft hij fronsend over zijn nek. Hij overdenkt het korte gesprek tot in de kleinste details. Kristofs toon was harder dan nodig. Leens ongebruikelijke stilzwijgen voelde wezenloos aan. Er hing een onmiskenbare afkeer rond de manier waarop ze over de anderen praatten. Hij stopt voor de deur van hun gastenkamer en legt zijn hand op de klink. Een onbestemd, knagend gevoel nestelt zich diep in zijn onderbuik. Hij duwt de deur langzaam open, hopend dat Annelies nog wakker is. Hij heeft ineens de dringende behoefte om haar te vragen of zij vanavond ook het gevoel had dat ze naar een slecht geregisseerd toneelstuk zaten te kijken.
David sluit de deur van de gastenkamer met een zachte klik achter zich. De slaapkamer baadt in het zwakke, warme schijnsel van de schemerlamp op het nachtkastje. De temperatuur ligt hier een flink stuk lager dan bij de open haard, een kille luchtstroom trekt langs zijn enkels. Annelies zit op de rand van het opgemaakte bed. Ze heeft haar knieën strak tegen haar borst getrokken en haar armen er stevig omheen geslagen. Haar schouders schokken in een snel, oppervlakkig ritme. Die strakke, ingedoken lichaamstaal botst hevig met de vrolijke vrouw die eerder op de avond nog lachend stond te dansen. De knagende onrust die hij al voelde sinds het vreemde gesprek met Kristof, zwelt aan tot een knoop in zijn maag. Hij laat zich voor haar op zijn knieën zakken en probeert haar gezicht te zien, dat deels verscholen zit achter haar losse haren.
Voorzichtig vouwt hij zijn grote, warme handen om haar verkrampte vingers. "Schatje, wat is er toch?" vraagt hij op een zachte, sussende toon. "Ben je ziek van het eten?"
Annelies vermijdt zijn blik hardnekkig en staart naar het bloemenpatroon van het vloerkleed. Ze slikt een keer hoorbaar. "Die limoncello en die goedkope wijn valt gewoon heel erg slecht," fluistert ze, haar stem is broos en trillend. "Mijn maag draait helemaal rond."
David kent haar al meer dan vijf jaar. Hij herkent de flikkering in haar ogen en de spanning in haar kaaklijn. Hij wrijft met zijn duimen over haar witte knokkels en wacht geduldig tot ze eindelijk naar hem opkijkt. "Lieverd, kom op, ik ben het." Er sluipt een dwingende ondertoon in zijn verder rustige stem. "Ik zat daarnet nog met Kristof en Leen bij het vuur. De sfeer was daar echt om te snijden. Jij zit hier te beven als een rietje. Er is iets gebeurd daar buiten toen je frisse lucht ging happen. Vertel het me gewoon." Die paar zachte, aandringende woorden breken haar laatste verweer. De tranen wellen op in haar ogen en stromen over haar wangen. Haar onderlip begint te beven en ze laat haar hoofd tegen zijn schouder vallen.
Tussen de verstikte snikken door komen de zinnen er haperend uit. Ze vertelt over de kille lucht op de oprit en de verpletterende stilte van de mist. Ze beschrijft het vreemde, ritselende geluid achter de grote SUV. En dan, fluisterend, vertelt ze over Dirk op zijn knieën in het scherpe grind en de meedogenloze, kille woorden van Els. David luistert in een verlammende stilte. Zijn hartslag versnelt bij elk nieuw detail. De onverklaarbare, rare reacties van de afgelopen uren vallen met een misselijkmakende precisie op hun plek. Hij denkt aan Dirks rode, bezwete gezicht toen die de woonkamer weer binnenkwam. Hij herinnert zich de kille, geringschattende opmerkingen van Kristof.
"De bewegingssensor sprong aan," snikt Annelies. "Het was zo vreselijk licht ineens. Ik dacht dat ze in paniek zouden raken. Ze schrok geeneens, David. Ze keek me aan alsof ik ongedierte was." Ze haalt hortend adem en klampt zich nog strakker aan hem vast. "Ze siste dat ze ons huwelijk kapot ging maken. Ze dreigde om jou wijs te maken dat ik met Pieter had lopen flirten, als ik ook maar één woord tegen Sandra zou durven zeggen."
Een ijzige rilling trekt langs Davids ruggengraat. De jarenlange, ongedwongen vriendschap met deze mensen voelt ineens als een lelijke, holle leugen. Zijn kaken klemmen zich op elkaar en hij trekt zijn handen terug om overeind te komen. "Dat mens is compleet gestoord," gromt hij, terwijl hij gefrustreerd met een hand door zijn haar wrijft. Hij begint te ijsberen aan het voeteneind van het bed. "Ik laat haar jou echt zo niet intimideren. Ik haal haar uit dat bed van haar en ik ga haar eens goed mijn gedacht zeggen."
Annelies veert op van de rand van het bed. Ze grijpt de zoom van zijn broek met beide handen vast en trekt hem met verrassende kracht terug. "David, doe het alsjeblieft niet," smeekt ze, haar stem slaat over van de zenuwen. "Dat heeft Kristof al gedaan. De boel is gesust. Als jij daar nu heengaat en begint te schreeuwen, ontploft alles en trekt ze ons onherroepelijk mee in die vuile ruzie. Ik wil niet betrokken raken en morgen naar huis gaan."
David staart haar langdurig aan. Met een zware zucht laat hij zijn schouders zakken en geeft hij toe. Hij trekt zijn trui over zijn hoofd en gooit die achteloos over de rugleuning van een houten stoel.Terwijl hij zich verder uitkleedt, observeert hij Annelies in het schemerlicht. De onschuld is uit haar houding verdwenen. Ze oogt fragiel, als een vogel die net ergens heel hard tegenaan is gevlogen en nu versuft probeert te begrijpen in wat voor kooi ze eigenlijk beland is.
Hij schuift het beddengoed opzij. De matras veert zachtjes wanneer hij naast haar plaatsneemt. Hij legt een hand op haar schouder. Met een zachte beweging begeleidt hij haar weerspannige lichaam naar achteren tot ze op de kussens ligt. Hij trekt de dikke dekbedden hoog over hen beiden heen.
Ze kruipt diep in de holte van zijn nek en klampt zich met beide armen aan hem vast. Hij ademt de geur van haar haren in en sluit zijn ogen. Met een vlakke hand wrijft hij trage, sussende cirkels over haar rug, hopend dat zijn lichaamswarmte de kille angst uit haar botten zal verdrijven. Zijn eigen hoofd maalt onverminderd door. De geborgenheid van hun eigen relatie voelt kwetsbaar in een huis dat blijkbaar vol zit met geheimen en bedrog.
Een dof, ritmisch gebonk doorbreekt plotseling de rust in de nacht. Een reeks luide, ongeremde kreten volgt elkaar op de voet op, dwars door het hout heen. David fronst en spitst zijn oren. Het geluid is afkomstig van de slaapcontainer van Dirk en Sandra, waar een wilde vrijpartij aan de gang is. De klanken echoën schaamteloos door de muren heen. Een bittere glimlach verschijnt op Davids lippen. De totale absurditeit van de situatie overvalt hem in al haar hevigheid. Op nog geen drie meter afstand, ligt de stille kantoorklerk van de groep wild tekeer te gaan met de vrouw die van werkelijk niets weet. Dezelfde man die amper een uur geleden nog vernederd werd door Els, zweet nu zijn verlammende doodsangst uit tussen de lakens in een wanhopige poging zijn dekmantel te redden.
David staart in de schemering van de kamer en luistert naar het aanhoudende gekreun. Terwijl Annelies langzaam een rustigere ademhaling vindt in zijn armen, trekt hij een nuchtere, harde conclusie. De vertrouwde, luidruchtige gezelligheid van dit weekend blijkt een haarfijne façade voor een hoop weggestopte, lelijke ellende. Hij kent deze mensen eigenlijk helemaal niet.
Annelies is een minuut of tien geleden naar hun gastenkamer vertrokken. Ze mompelde iets over vermoeide benen en haar lenzen die irriteerden. David vond haar vertrek toch een tikkeltje abrupt. Tijdens het laatste halfuur van het feestgedruis was ze opvallend stil geworden. Waar ze in het begin van de avond hem nog lachend op de bank zat aan te moedigen, klemde ze zich later bijna krampachtig aan hem vast. Hij voelde de spanning in haar schouders toen ze hem een welterusten-kus gaf. Waarschijnlijk eist de stevige wandeling van vanochtend en het dansen van vanavond gewoon zijn tol, sust hij zichzelf. Zijn eigen kuiten protesteren eveneens na al dat gespring.
Aan de andere kant van de salontafel hebben Kristof en Leen zich samen in de brede fauteuil genesteld. Het is een vertrouwd beeld. Leen zit half op schoot bij haar man, haar benen opgetrokken en haar gezicht weggedoken in de donkere stof van zijn trui. Kristof heeft een beschermende arm om haar schouders geslagen. Waar dit tafereel er voorheen altijd uitzag als een plaatje van romantische geborgenheid, straalt het duo nu iets anders uit. Leen oogt ongewoon klein en teruggetrokken. Kristof staart met halfgeloken ogen in de vlammen, zijn kaken strak op elkaar geklemd. Ze sluiten zich af in hun eigen wereld en laten weinig ruimte over voor de aanwezigheid van een buitenstaander.
Kristof verbreekt de stilte. Hij reikt naar de felgele fles op tafel. "Nog een laatste bodempje voor we erin kruipen, Dave?"
Zijn stem klinkt rasperig en laag. Zonder het antwoord echt af te wachten, pakt hij het lege glas van David en schenkt er een gulle scheut limoncello in. "Dank je," zegt David. Hij neemt het glas aan en neemt een voorzichtige slok. De likeur brandt een warm spoor door zijn keel. Hij rolt zijn schouders los en glimlacht. "Gekke avond. Ik heb me in tijden niet zo geamuseerd met de hele bende samen."
Kristof zet de fles met een doffe tik terug op het hout. Hij knikt traag. "Een avond voor in de boeken, ja. Eentje om te onthouden." De reactie klinkt wat vlak. David probeert het gesprek wat meer leven in te blazen en leunt ontspannen voorover. "Man, ik wist echt niet waar ik moest kijken toen Dirk ineens begon te dansen. Die stond daar te springen alsof hij de loterij had gewonnen. Echt mooi om te zien. Meestal staat hij toch een beetje op de achtergrond de kat uit de boom te kijken. Het is hem gegund om met Sandra eens los te gaan." David meent het oprecht. Hij heeft altijd een zwak gehad voor de stille kantoorklerk van de groep. Het zien van Dirks ongeremde vreugde voelde als een kleine overwinning voor de underdog.
Kristof neemt een nipje van zijn eigen drankje. Er verschijnt een flauwe, scheve grijns op zijn gezicht, al blijven zijn ogen koud. "Een bijzondere vertoning was het zeker. Soms komt de adrenaline er op heel gekke manieren uit, David. Mensen doen vreemde dingen als ze overprikkeld raken." Leen beweegt in de schaduw van Kristofs arm. Ze wrijft langzaam met haar vingertoppen over de rand van haar lege wijnglas. David vangt haar blik en verwacht een instemmende glimlach, een gedeelde vreugde over het leuke moment van hun vrienden. Ze staart hem echter emotieloos aan. Even later draait ze haar gezicht iets omhoog naar Kristof. Ze wisselen een stille, langgerekte blik uit. David voelt zijn eigen glimlach wegebben. De ongemakkelijke stilte verwart hem. Er schuilt een donkere verstandhouding in de zwijgende uitwisseling tussen het koppel. Het is een gesloten, geheim overleg waar hij geen enkele toegang tot krijgt. Kristof legt zijn grote hand op Leens knie en geeft er een zacht, sussend kneepje in.
De vanzelfsprekende gezelligheid van daarnet is plots ver te zoeken. David probeert te begrijpen wat hij verkeerd heeft gezegd. Heeft hij een foute opmerking gemaakt over Dirk?
Hij schraapt zijn keel en probeert een ander onderwerp aan te snijden. "Toch jammer dat Els zo plotseling afhaakte daarnet. Zo'n zware migraine, dat wens je niemand toe. Gaf ze nog aan of ze iets nodig had voor ze vertrok?" De uitwerking van die onschuldige vraag mist haar doel niet. Leen krimpt fysiek een stukje ineen en sluit haar ogen. Kristof draait zijn gezicht nu volledig naar David toe. De joviale gastheer ruimt plaats voor een opvallend koele, berekenende man. "Els regeert over haar eigen drama's, Dave," zegt hij op een toon die druipt van het cynisme. "Die vrouw zorgt uitstekend voor zichzelf. Morgenochtend staat ze gewoon weer vooraan om de lakens uit te delen. Daar hoef jij je echt geen seconde zorgen over te maken."
De onverwachte kilte in die zinnen overvalt David. Hij kent Kristof als een man met een grote mond, iemand die graag plaagt en de randjes opzoekt. Zoveel openlijk dedain over een vriendin uit de groep hoort hij hem zelden uitspreken. Het past totaal niet bij het beeld van het hechte vriendenweekend dat hij de hele dag in zijn hoofd had.
Hij kijkt naar Leen en hoopt dat zij de scherpe randjes van haar man wat zal afvijlen. Ze doet dat wel vaker wanneer Kristof te ver gaat. Ze blijft echter zwijgen. Ze staart hardnekkig naar de vlammen in de haard. David slikt de rest van zijn limoncello door. De zoete smaak valt ineens vies en zwaar op zijn maag. Er klopt hier iets niet. Het is alsof er een tweede, onzichtbaar feestje heeft plaatsgevonden waar iedereen de regels van kent, behalve hij.
Hij zet zijn lege glas op tafel en schuift naar het puntje van de bank. "Ik ga maar eens slapen. Het was een lange dag."
"Slaap zacht, maat," antwoordt Kristof. Hij heft zijn glas nog een keer plichtmatig ter afscheid. Leen mompelt een zachte welterusten zonder op te kijken.
David stapt de woonkamer uit. De gang is slecht verlicht en voelt een stuk frisser aan dan de ruimte bij de haard. Terwijl hij over de donkere tegels wandelt, wrijft hij fronsend over zijn nek. Hij overdenkt het korte gesprek tot in de kleinste details. Kristofs toon was harder dan nodig. Leens ongebruikelijke stilzwijgen voelde wezenloos aan. Er hing een onmiskenbare afkeer rond de manier waarop ze over de anderen praatten. Hij stopt voor de deur van hun gastenkamer en legt zijn hand op de klink. Een onbestemd, knagend gevoel nestelt zich diep in zijn onderbuik. Hij duwt de deur langzaam open, hopend dat Annelies nog wakker is. Hij heeft ineens de dringende behoefte om haar te vragen of zij vanavond ook het gevoel had dat ze naar een slecht geregisseerd toneelstuk zaten te kijken.
David sluit de deur van de gastenkamer met een zachte klik achter zich. De slaapkamer baadt in het zwakke, warme schijnsel van de schemerlamp op het nachtkastje. De temperatuur ligt hier een flink stuk lager dan bij de open haard, een kille luchtstroom trekt langs zijn enkels. Annelies zit op de rand van het opgemaakte bed. Ze heeft haar knieën strak tegen haar borst getrokken en haar armen er stevig omheen geslagen. Haar schouders schokken in een snel, oppervlakkig ritme. Die strakke, ingedoken lichaamstaal botst hevig met de vrolijke vrouw die eerder op de avond nog lachend stond te dansen. De knagende onrust die hij al voelde sinds het vreemde gesprek met Kristof, zwelt aan tot een knoop in zijn maag. Hij laat zich voor haar op zijn knieën zakken en probeert haar gezicht te zien, dat deels verscholen zit achter haar losse haren.
Voorzichtig vouwt hij zijn grote, warme handen om haar verkrampte vingers. "Schatje, wat is er toch?" vraagt hij op een zachte, sussende toon. "Ben je ziek van het eten?"
Annelies vermijdt zijn blik hardnekkig en staart naar het bloemenpatroon van het vloerkleed. Ze slikt een keer hoorbaar. "Die limoncello en die goedkope wijn valt gewoon heel erg slecht," fluistert ze, haar stem is broos en trillend. "Mijn maag draait helemaal rond."
David kent haar al meer dan vijf jaar. Hij herkent de flikkering in haar ogen en de spanning in haar kaaklijn. Hij wrijft met zijn duimen over haar witte knokkels en wacht geduldig tot ze eindelijk naar hem opkijkt. "Lieverd, kom op, ik ben het." Er sluipt een dwingende ondertoon in zijn verder rustige stem. "Ik zat daarnet nog met Kristof en Leen bij het vuur. De sfeer was daar echt om te snijden. Jij zit hier te beven als een rietje. Er is iets gebeurd daar buiten toen je frisse lucht ging happen. Vertel het me gewoon." Die paar zachte, aandringende woorden breken haar laatste verweer. De tranen wellen op in haar ogen en stromen over haar wangen. Haar onderlip begint te beven en ze laat haar hoofd tegen zijn schouder vallen.
Tussen de verstikte snikken door komen de zinnen er haperend uit. Ze vertelt over de kille lucht op de oprit en de verpletterende stilte van de mist. Ze beschrijft het vreemde, ritselende geluid achter de grote SUV. En dan, fluisterend, vertelt ze over Dirk op zijn knieën in het scherpe grind en de meedogenloze, kille woorden van Els. David luistert in een verlammende stilte. Zijn hartslag versnelt bij elk nieuw detail. De onverklaarbare, rare reacties van de afgelopen uren vallen met een misselijkmakende precisie op hun plek. Hij denkt aan Dirks rode, bezwete gezicht toen die de woonkamer weer binnenkwam. Hij herinnert zich de kille, geringschattende opmerkingen van Kristof.
"De bewegingssensor sprong aan," snikt Annelies. "Het was zo vreselijk licht ineens. Ik dacht dat ze in paniek zouden raken. Ze schrok geeneens, David. Ze keek me aan alsof ik ongedierte was." Ze haalt hortend adem en klampt zich nog strakker aan hem vast. "Ze siste dat ze ons huwelijk kapot ging maken. Ze dreigde om jou wijs te maken dat ik met Pieter had lopen flirten, als ik ook maar één woord tegen Sandra zou durven zeggen."
Een ijzige rilling trekt langs Davids ruggengraat. De jarenlange, ongedwongen vriendschap met deze mensen voelt ineens als een lelijke, holle leugen. Zijn kaken klemmen zich op elkaar en hij trekt zijn handen terug om overeind te komen. "Dat mens is compleet gestoord," gromt hij, terwijl hij gefrustreerd met een hand door zijn haar wrijft. Hij begint te ijsberen aan het voeteneind van het bed. "Ik laat haar jou echt zo niet intimideren. Ik haal haar uit dat bed van haar en ik ga haar eens goed mijn gedacht zeggen."
Annelies veert op van de rand van het bed. Ze grijpt de zoom van zijn broek met beide handen vast en trekt hem met verrassende kracht terug. "David, doe het alsjeblieft niet," smeekt ze, haar stem slaat over van de zenuwen. "Dat heeft Kristof al gedaan. De boel is gesust. Als jij daar nu heengaat en begint te schreeuwen, ontploft alles en trekt ze ons onherroepelijk mee in die vuile ruzie. Ik wil niet betrokken raken en morgen naar huis gaan."
David staart haar langdurig aan. Met een zware zucht laat hij zijn schouders zakken en geeft hij toe. Hij trekt zijn trui over zijn hoofd en gooit die achteloos over de rugleuning van een houten stoel.Terwijl hij zich verder uitkleedt, observeert hij Annelies in het schemerlicht. De onschuld is uit haar houding verdwenen. Ze oogt fragiel, als een vogel die net ergens heel hard tegenaan is gevlogen en nu versuft probeert te begrijpen in wat voor kooi ze eigenlijk beland is.
Hij schuift het beddengoed opzij. De matras veert zachtjes wanneer hij naast haar plaatsneemt. Hij legt een hand op haar schouder. Met een zachte beweging begeleidt hij haar weerspannige lichaam naar achteren tot ze op de kussens ligt. Hij trekt de dikke dekbedden hoog over hen beiden heen.
Ze kruipt diep in de holte van zijn nek en klampt zich met beide armen aan hem vast. Hij ademt de geur van haar haren in en sluit zijn ogen. Met een vlakke hand wrijft hij trage, sussende cirkels over haar rug, hopend dat zijn lichaamswarmte de kille angst uit haar botten zal verdrijven. Zijn eigen hoofd maalt onverminderd door. De geborgenheid van hun eigen relatie voelt kwetsbaar in een huis dat blijkbaar vol zit met geheimen en bedrog.
Een dof, ritmisch gebonk doorbreekt plotseling de rust in de nacht. Een reeks luide, ongeremde kreten volgt elkaar op de voet op, dwars door het hout heen. David fronst en spitst zijn oren. Het geluid is afkomstig van de slaapcontainer van Dirk en Sandra, waar een wilde vrijpartij aan de gang is. De klanken echoën schaamteloos door de muren heen. Een bittere glimlach verschijnt op Davids lippen. De totale absurditeit van de situatie overvalt hem in al haar hevigheid. Op nog geen drie meter afstand, ligt de stille kantoorklerk van de groep wild tekeer te gaan met de vrouw die van werkelijk niets weet. Dezelfde man die amper een uur geleden nog vernederd werd door Els, zweet nu zijn verlammende doodsangst uit tussen de lakens in een wanhopige poging zijn dekmantel te redden.
David staart in de schemering van de kamer en luistert naar het aanhoudende gekreun. Terwijl Annelies langzaam een rustigere ademhaling vindt in zijn armen, trekt hij een nuchtere, harde conclusie. De vertrouwde, luidruchtige gezelligheid van dit weekend blijkt een haarfijne façade voor een hoop weggestopte, lelijke ellende. Hij kent deze mensen eigenlijk helemaal niet.
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Gepke, 71 jaar. Genoot je van dit verhaal? Bezoek mijn prive pagina waar we verder kunnen praten, fantaseren en nieuwe dingen ontdekken...
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Black_girl (29)
Ojalele (62)
Juvais (28)
Nessya (30)