Lord Bluebeard - 1

.
Sprookje 21


Het is druk vanavond. Ik loop her en der een praatje makend door de centrale lounge, waar de sfeer er al goed in zit. De meest opvallende groep is die rond Lady Salisbury. Zij is het middelpunt van een toenemend aantal nogal opgewonden heren, die haar luidkeels aanmoedigen een volgend kledingstuk te verwijderen. De lady is daar niet te beroerd voor, haar kennende zal zij er al gauw zo uitzien als op de dag waarop zij geboren werd, zonder enige vezel textiel op haar lichaam.


Ik wil dat zo meteen ook gaan meebeleven, want zij is beslist een schoonheid, maar eerst maak ik nog snel mijn ronde af. Diverse van de kleine salons elders in het gebouw zijn al bezet en als ik door het kijkgaatje van een willekeurige deur check wat er gaande is, wordt daar een aan de muur vastgebonden naakte heer afgeranseld door een van mijn dames. ‘De therapieën’ zijn alweer in volle gang…

Maar laat ik me nu eerst aan u voorstellen. Aangenaam, mijn naam is lord James Fitzgerald Blueridge, twaalfde graaf van Pembroke, Jimmy voor vrienden. In mijn eentje vorm ik mijn gehele familie. Mijn moeder stierf helaas direct na de geboorte van mij, haar eerste kind. En daar inmiddels ook mijn vader mij ontviel ben ik inmiddels moederziel alleen op deze aarde. Niet dat me dat erg bezighoudt, want het geeft me ook ongekende vrijheden.

In bepaalde kringen sta ik inmiddels bekend als ‘Lord Bluebeard’, Blauwbaard, wat natuurlijk met zowel het eerste deel van mijn achternaam als met het feit te maken heeft dat ik een baard draag. Aan een sabelgevecht met een beledigde edelman hield ik een lelijk litteken over, dat ik aldus maskeer. In het begin vond ik het niet zo flatterend, om vergeleken te worden met die gemene kerel uit dat sprookje. Maar sinds een van mijn beste relaties me eens vertelde dat ik onder mijn clientèle de naam vooral te danken heb aan de toestroom van de vele mooie dames die maar wat graag voor soms langere tijd in mijn club verdwijnen, kan ik er prima mee leven. Sindsdien maak ik van de nood een deugd en kleur ik mijn baard zelfs blauw, bij zaken is een passend imago immers het halve werk, nietwaar?

Mijn verdienmodel

Het is 1881 en ruim tien jaar geleden, in 1870, overleed mijn vader, de elfde graaf van Pembroke en erfde ik het gelijknamige landgoed. Het huis, Pembroke-Castle, een onmogelijk grote kast met de meest vreemde uitbouwsels die er in de loop van de eeuwen tegenaan geplakt werden, was totaal verwaarloosd. Daarnaast was er geen penny meer te vinden in de nalatenschap, en waren er in feite alleen maar schulden. En niet alleen Pembroke-Castle had last van achterstallig onderhoud, het héle landgoed leed onder de penibele financiën. Alles stond er beroerd bij, de bijgebouwen van het Castle, de dorpen en de vele boerderijen, niets was nog op orde. Goede raad was toen duur.

Tot dat moment had ik een leven als een losbol geleid, me totaal niet bewust van de benarde financiële situatie van mijn familie. Ik braste er lustig op los en gaf geld uit alsof het water was. Achteraf beschouwd werd ik vreemd genoeg nooit tot de orde geroepen en toen ik dus ineens deze verantwoording kreeg landde ik in éen grote klap in de verwarrende wereld die ‘werken om aan geld te komen’ heet. Goede raad was duur. Ik onderzocht diverse verdienmodellen, maar allen waren die gebaseerd op het gegeven dat je al geld had en dat vermeerderde. Maar als je helemaal niets hebt…

Uiteindelijk bleef er maar éen mogelijkheid over, en dat was geld verdienen aan iets waar ik al heel goed in was: de lichamelijke liefde. We leefden en leven nog steeds in de hoogtijdagen van Queen Victoria. Op zich een voortreffelijk vorstin, voor zover als ik dat kan beoordelen, maar in haar eeuwige rouw om haar te jong overleden gemaal Prins Albert heeft zij in de loop der jaren wel een deken van benauwdheid over het land gelegd. Daaronder broeit en stinkt het echter. De ‘beau monde’, de adel van Londen grijpt daarom in die verstikkende sfeer van alles aan om haar gerief te komen.

En daar lag dus mijn kans. Ik leende zoveel mogelijk geld bij wie me waar wílde lenen, vaak tegen woekerrentes, en verbouwde Pembroke-Hall tot een schitterend verblijf. De Eastwing is privé gebleven, en liet ik verbouwen tot een luxueus onderkomen voor mij en mijn eventuele toekomstige familieleden. Het grote centrale deel van het Castle zonderde ik volledig daarvan af en liet ik verbouwen tot speelplaats voor de rijken. Daarbij ging het niet zomaar om de ‘alledaagse’ seksuele genoegens. Wie bekend is met het gedachtengoed van de Franse Markies de Sade weet dat er mensen zijn die complexere wensen hebben. Dat zij hun lichamelijke genoegens halen uit hun eigen pijn of die van een ander. En precies daarin zag ik mijn bron van inkomsten. Tot slot liet ik de Westwing verbouwen tot een exclusief verblijfsoord, waar men tegen riante betaling kan verblijven in verfijnde suites.

In mijn vorig leven heb ik meer dan genoeg mensen leren kennen die op die manier de lichamelijke liefde beleefden en hen bood ik in mijn centrum de uitweg om in gegarandeerde afzondering en met de best mogelijk privacy met anderen hun speciale genoegens te kunnen beleven. En zo geschiedde en inmiddels staat mijn landgoed in de high society bekend als hét oord waar je voor bepaalde genoegens moet zijn, en kan ik de verzoeken om te worden toegelaten te worden tot het lidmaatschap allang niet meer allemaal honoreren. Zij die goed bij kas zitten zijn welkom, anderen moet ik helaas weigeren. De kachel moet ten slotte branden, en liefs weelderig. Inmiddels kan ik dan ook stellen dat ik volledig uit de zorgen ben en mezelf een welgesteld man mag noemen.

Aanzoek

Er zijn dagen dat ikzelf met plezier een van de ‘behandelingen’ op mij neem, zeker als het een mooie dame betreft die graag voor wat slaag vastgebonden wil worden. En niet alleen ikzelf ben daarvoor beschikbaar, het is mijn inzet om mensen met uiteenlopende wensen samen te brengen. Een heer die bijvoorbeeld graag wordt afgeranseld breng ik onder de hoede van een andere cliënt, zodat er tegelijk twee belangen gediend worden. En ga zo maar door. U zult dus begrijpen dat op het gebied van bijzondere liefdeswensen mijn clientèle weinig geheimen meer voor mij heeft, maar wat er ook gebeurt, altijd kunnen ze rekenen op mijn uiterste discretie.

Vandaag zit het er echter niet in om tot laat in de club te blijven. Morgenvroeg vertrek ik naar het Noorden, om in het huwelijk te treden. Het is namelijk hoog tijd voor deel twee van mijn masterplan. Het eerste is gerealiseerd nu mijn huis en financiën weer grotendeels op orde, dus is het tijd om te gaan voorzien in de komst van een of meerdere nakomelingen. Ik ben inmiddels vijfendertig en het is de hoogste tijd om daarvoor te gaan zorgen. De maanden heb ik door een hoogstaande dame discreet wat onderzoek laten doen. Als eerste uitgangspunt kreeg zij mee dat het om een mooi wicht moet gaan, dat goed is voor mijn decorum, uit een gezond geslacht komt zodat ze me met spoed van het gewenste nageslacht kan voorzien én tot slot mijn activiteiten hier niet ter discussie zal stellen. Ook is het voorwaardelijk dat ze van onbesproken gedrag is en niet uit de beau monde van Londen mag komen, met als gevolg waarvan ik het onderzoek van de dame zich liet beperken tot het Noorden van Engeland.

En zij vond haar, niet ver woonachtig van de grens met Schotland. ‘De gelukkige’ is Margareth, de jongste dochter van Squire Alnwick, een verarmde jonker op het platteland van North-Humberland. We werden het al spoedig eens en hij staat haar graag af in ruil voor de riante bruidsschat die ik hem zal betalen, wat ongetwijfeld een welkome aanvulling is voor zijn penibele financiële positie. Overmorgen zal ik haar in Alnwick Castle voor het eerst ontmoeten en daags daarna al met haar in het huwelijk treden. Nog weer een dag later zullen we terugreizen naar Pembroke-Castle, waarna het de bedoeling is dat we gezwind gaan ‘samenwerken’ om mij te voorzien van de zo gewenste nakomelingen.

Maar zover is het nog niet. Nadat ik alle behandelsalons heb gecheckt en via de verdekt aangebrachte kijkgaatjes heb kunnen vaststellen dat de gasten het prima naar hun zin hebben, keer ik terug naar de centrale Lounge, waar lady Salisbury inmiddels toe is aan haar elegante korset, dat ze zich ongetwijfeld voor deze gelegenheid speciaal heeft aangeschaft. De kring heren en ook een enkele dame is inmiddels aanzienlijk uitgedijd, en zelf voeg ik me ook bij het de vrijgevochten lady aanmoedigende gezelschap. Het is weinigen bekend dat zij tot mijn entourage van ‘actrices’ hoort en regelmatig deze rol op zich neemt. Ze is een onversneden exhibitioniste en kan zich op deze wijze onbekommerd daarin uitleven, waarbij voor haar gelet op de riante donaties van de toekijkende heren het mes aan twee zijden snijdt.

Een van die heren is met duidelijk plezier doende om aan de achterzijde van haar lichaam haar korset los te rijgen, een opdracht die hij tot groot genoegen van het gezelschap op zich heeft genomen en zo langzaam mogelijk uitvoert, om de spanning op te voeren. Ondertussen kronkelt lady Salisbury zich in tal van bochten, zogenaamd om de koude handen van de heer op haar blote huid te ontwijken, maar toch vooral om de aandacht te vestigen op haar fraaie lichaam. Vorig jaar kwam zij voor het eerst met haar echtgenoot Lord Salisbury mee en bloeide ze hier helemaal op. Sindsdien is ze hier regelmatig langdurig te gast, met als enige tegenprestatie dat ze met haar show helpt om onze gasten mee in de sfeer te brengen.

Ik heb dit al vele keren mogen aanschouwen, en toch raak ik iedere keer opnieuw onder de indruk van de vermogens van deze jonge dame om de heren het hoofd op hol te brengen. Ze is gelijk een engel, of misschien moet ik zeggen nimf. Haar blonde haren draagt zij los, die in een waterval van krullen reiken tot haar taille. Haar helderblauwe ogen zien ondertussen alles, werkelijk íedere heer krijgt zijn portie van haar opwindende aandacht.

En dan haar lichaam. Ik weet hoe zij er voor zorg draagt dat het in een goede conditie blijft en het resultaat is er dan ook naar. Als zij zich uiteindelijk volledig heeft onthuld en naakt haar slotdansje doet kan het niet anders dan dat zij ieder die toekijkt betovert. Ze is rank, soepel en slank en draagt haar kleine ronde borsten met de delicate roze tepels op haar lichaam als waren ze gelijk aan de kostbare vorstelijke appel in de Engelse kroonjuwelen. Er gaat dan ook een zucht van teleurstelling door de gelederen als zij uiteindelijk een ruime mantel omslaat en de lounge verlaat, op haar hielen gevolgd door een van de vele beeldschone meisjes die hier inmiddels werken. Zij vergaarde haar kledingstukken en draagt ze de lady nu na.

In het huwelijk

Na de act van Lady Salisbury trok ik me terug voor de nacht en liet ik de verdere leiding van de avond over aan Lord Richard Croydon, vriend en vertrouweling van het eerste uur en sinds kort bedrijfsleider. Inmiddels ben ik onderweg en Ik prijs me gelukkig dat ik nog niet lang geleden een luxe Berline met vierspan heb aangeschaft. Het rijtuig is voorzien van een rijk gecapitonneerd interieur, met voor iedere ingezetene een ingebouwde stoofkist tegen koude voeten. En dat blijkt geen overbodige luxe, want hoe noordelijker we komen hoe kouder het wordt.

Het vierspan werkt flink door, maar toch ontkomen we er niet aan om in de buurt van York in een als zeer goed bekendstaande herberg te overnachten. Gelukkig is er een suite beschikbaar in het voor de adel gereserveerde deel en na een uitstekende maaltijd geniet ik van een goede nachtrust. Heel even overwoog ik om gebruik te maken van de diensten van een van de jongedames die hier werken, maar uiteindelijk leek het me beter om mijn krachten te sparen voor de komende huwelijksnacht.

De aankomst is ronduit vorstelijk, Lord Alnwick, de vader van de bruid heeft tot mijn genoegen alles uit de kast gehaald om het mij naar de zin te maken. Alnwick is eerder een versterkte burcht dan een kasteel, maar desondanks is het interieur aangenaam comfortabel. Ik twijfel er niet aan dat dat te danken is aan de inzichten van Lady Alnwick, de moeder van mijn aanstaande echtgenote. Ze komt naast de stevige en gezette Lord Alnwick over als een frèle dame, maar het mij wordt al gauw duidelijk dat er met haar niet valt te sollen.

Spoedig na mijn aankomst neemt ze me apart, om me aan een kruisverhoor te onderwerpen en zich zo ervan te overtuigen dat ik het beste voor heb met haar dochter. Wat uiteraard ook zo is, er daarbij wél vanuit gaande dat het wicht zich zal voegen naar mijn wensen. Die avond ontmoet ik haar voor het eerst bij het avonddiner, en ik kan niet anders zeggen dat ik aangenaam verrast ben. Ik ontving uiteraard een portretje van haar, om niet helemaal in den blinde een arrangement aan te gaan, maar in werkelijkheid is ze aanzienlijk mooier.

Margareth is een donkerharige schone met een paar bruine kijkers die me vanaf de eerste seconde frank en vrij aankijken. Sterker nog, er is helemaal niets te bekennen van de vaak zo kenmerkende bedeesdheid van de adellijke debutanten-meisjes. Tijdens het diner fluistert ze me zelfs in het oor dat ze zo blij is dat ze ‘…dit doodse gat’ mag verlaten.
‘Bent u dan niet bezorgd dat u dit saaie bestaan inruilt voor een even saai bestaan aan mijn zijde?’ vraag ik haar met enige spot.
‘Niets kan saaier zijn dan mijn leven tot nu toe, Mylord, dus ik vertrouw erop dat het alleen maar beter wordt.’ ‘Bovendien’, gaat ze dan verder, ‘uw reputatie is tot hier doorgedrongen. Denkt u vooral niet dat we hier verstoken zijn van het nieuws uit de hoofdstad.’ Oké, een pittige dame is, prima, dan valt er ten minste wat te temmen.

De volgende dag vindt het huwelijk plaats, in het kerkje van het gelijknamige bij Alnwick-Castle behorende dorpje. Het zit propvol met gegoede burgers en landadel uit de verre omgeving, ik vermoed inmiddels dankzij Margareths informatie omdat men blij is dat er ook eens wat gebeurt. En dan is het moment daar. Vanaf de voorzijde van de kerk zie ik mijn bruid binnenkomen, aan de hand van haar vader, en ik kan niet anders zeggen dan dat zij béeldschoon is. Tijdens de daaropvolgende plechtigheid kijk ik haar herhaaldelijk aan en ik moet bekennen dat ik mij inmiddels zeer verheug op de aanstaande huwelijksnacht.

Het huwelijk geconsummeerd

De feestelijkheden worden voortgezet tot diep in de nacht, het is wel duidelijk dat de goegemeente hier zat te wachten op een goede party. Ook Margareth geniet er met volle teugen van, samen staan we menig keer op de dansvloer en met genoegen constateer ik dat ze een leuk meisje is, dat open staat voor plezier maken. Rond middernacht vind ik echter dat het hoog tijd is geworden om ons huwelijk te consummeren en trek ik mij terug, uiteraard met mijn kersverse echtgenote aan de arm. De gasten zijn echter nog lang niet van plan om op huis aan te gaan. Margareth en ik worden met de nodige begeleidende teksten uitgezwaaid, waarna men het direct weer op een drinken en dansen zet. Het is wat boertig allemaal, maar wel heel amusant en het is overduidelijk dat die North-Humberlanders wel van een goed feest houden.

Ik ga Margareth voor naar mijn kamer, die is voorzien van een ruim hemelbed. Er staan enkele grote bossen bloemen, de verwerving daarvan was ongetwijfeld een hele prestatie in dit koude jaargetij. Al met al is de kamer heel sfeervol gemaakt voor deze eerste nacht gezamenlijk en dat is Margareth ook wel duidelijk, gezien de blosjes op haar wangen. Terwijl zij door haar dienstmeisje wordt geholpen om zich voor de nacht gereed te maken, trek ik mij met een hoofdknikje terug in de kleine naastgelegen zitkamer, om haar wat privacy te gunnen, maar ook om nog even in mijn eentje te genieten van een goed glas cognac en een welriekende sigaar.


Na een bescheiden klop op de deur deelt het dienstmeisje mee dat ‘Mylady gereed is voor de nacht’ en wordt het tijd mij te melden. En inderdaad, Margareth ligt in een hooggesloten nachtgewaad al zedig klaar en pal voor haar ogen kleed ik me uit. Ik zie hoe haar ogen steeds groter worden naarmate de kledingstukken verdwijnen en als ik uiteindelijk naakt voor haar sta is zelfs haar mond lichtelijk geopend. Daar kan ik me ook wel wat bij voorstellen, want mij is verzekerd dat ze nog nooit gemeenschap had met een heer. Om er dan voor het eerst een naakt te zien zal wel een opwindende belevenis zijn, temeer omdat mijn ‘mast’ al op weg is naar zijn hoogste punt, gereed om de banier in top te hijsen.


Liefs,
Zazie

Trefwoord(en): Bdsm, Bondage, Engeland, Erotisch, Fantasy, Sprookje, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!