Hucow Sophie

De gure herfstwind snijdt door de winkelstraat en blaast de laatste restjes van Sophies zorgvuldig gestylede kapsel in de war. Ze trekt haar beige trenchcoat strakker om haar middel en duwt met haar schouder de zware glazen deur van ‘The Roasted Bean’ open. Een golf van warme lucht, geurend naar gebrande bonen en zoete havermelk, slaat haar tegemoet.

Sophie is een zakenvrouw, haar leven wordt gedomineerd door structuur en strakke deadlines. Ze is dertig jaar, marketingmanager, en altijd in controle. Haar witte blouse zit smetteloos onder haar jas, haar kokerrok is strak maar professioneel. Ze kijkt op haar horloge. Nog twintig minuten voor de kwartaalvergadering begint. Ze heeft cafeïne nodig, en snel. "Eén Skinny Latte, extra shot espresso," bestelt ze routinematig terwijl ze alweer op haar telefoon scrolt.

De barista is een jonge, slungelige jongen die eruitziet alsof hij nog geen twee uur in dienst is. Het zweet parelt op zijn voorhoofd. Hij kijkt zenuwachtig om zich heen naar de rij wachtende klanten. In zijn haast grijpt hij mis bij de reguliere melkpakken. Hij bukt zich en rommelt wat op de onderste plank, achterin onder de toonbank. Zijn hand sluit zich om een zware, glazen fles. Er zit geen etiket op. De inhoud is een dikke, crèmekleurige vloeistof die traag tegen het glas klotst. Zonder erbij na te denken, of misschien in de veronderstelling dat dit een exclusieve ambachtelijke room is, draait hij de dop eraf. Hij schuimt de dikke substantie op – het schuimt opvallend snel en stevig – en giet het bij de donkere espresso. "Alstublieft," mompelt hij, terwijl hij de beker over de toonbank schuift.

Sophie knikt kort, pakt de beker aan en loopt direct weer naar buiten, de kou in. Ze neemt een eerste, grote slok. Ze fronst even. De smaak is... apart. Het wijkt af van de lichte melksmaak die ze gewend is. Het is zwaar, aards en mierzoet. Het heeft een textuur als gesmolten roomijs met een vreemde, bijna grassige nasmaak die achter in haar keel blijft hangen. Zeker een nieuwe biologische sojavariant, denkt ze vluchtig. Ze haalt haar schouders op. Cafeïne is cafeïne. Terwijl ze zich door de dichte menigte op de stoep wurmt, drinkt ze de beker in drie gulzige teugen leeg en gooit hem in een prullenbak.

Het begint bij het volgende stoplicht. Eerst is er de hitte. Een plotselinge, koortsachtige golf explodeert vanuit haar maag en straalt naar haar borstkas. Sophie hapt naar adem. Het voelt alsof ze zojuist een shot pure alcohol heeft gedronken, maar dan tien keer sterker. Ze maakt de bovenste knoop van haar trenchcoat los, en daarna direct de tweede. Het zweet breekt haar uit, klam en plakkerig op haar rug. ‘Wat zat er in die koffie?’ Denkt ze, terwijl haar hand trillend naar haar voorhoofd gaat. ‘Ben ik allergisch?’

Dan begint de jeuk. Een ondraaglijk, tintelend gevoel diep in het weefsel van haar borsten, alsof duizenden microscopische belletjes onder haar huid bruisen. Ze probeert onopvallend met haar bovenarm over haar borst te wrijven, maar stopt abrupt wanneer ze de hardheid voelt. Haar bescheiden B-cup is veranderd. Het weefsel is gespannen, keihard en pijnlijk gevoelig, als een ballon die tot het uiterste is opgeblazen. Elke stap die ze zet, zendt een pijnscheut door haar bovenlichaam. De stof van haar bh, die vanochtend nog perfect zat, begint te snijden. De beugels graven zich in haar ribbenkast. Het is een beklemmend, claustrofobisch gevoel.

Krr-tsjik. Het geluid is zacht, nauwelijks hoorbaar boven het straatrumoer, maar voor Sophie klinkt het als een zweepslag. De sluiting van haar bh begeeft het. De bandjes knappen los en kletteren nutteloos tegen haar rug. Midden op het zebrapad blijft ze staan. Mensen botsen geërgerd tegen haar op, mompelen verontschuldigingen of verwensingen, maar Sophie is verlamd. Ze kijkt naar beneden. Tot haar absolute afgrijzen ziet ze hoe de stof van haar witte blouse begint te bollen. Het is werkelijkheid. Ze ziet de welvingen fysiek omhoogkomen, schokkend en pulserend, alsof er iets levends onder haar huid zit dat wanhopig naar buiten wil. "Nee," fluistert ze. Haar stem klinkt hees, vreemd diep en trillend.

Binnen luttele seconden groeien haar borsten van een B naar een D. De pijn verandert in een strakke, brandende sensatie. Haar huid staat zo strak dat ze bang is dat die zal scheuren. Maar het stopt niet. D wordt E. E wordt F.

Pats. Het eerste parelmoeren knoopje van haar blouse, ter hoogte van haar borstbeen, schiet los met de snelheid van een kogel. Het klettert ergens op de straatstenen. Een seconde later volgt de tweede. Pats. Sophie slaat haar handen voor haar borst in een wanhopige poging de massa te bedekken en tegen te houden, maar haar handen zijn nu lachwekkend klein in vergelijking met de enorme, deinende vormen die zich een weg naar buiten banen. Ze zijn zwaar, onnatuurlijk zwaar, en gloeiend heet tegen haar handpalmen.

De pijn van de groei vervaagt langzaam en wordt vervangen door een ander gevoel: druk. Een onmetelijke, volle druk diep vanbinnen, in de melkklieren die zich met een angstaanjagende snelheid ontwikkelen en vullen. Twee donkere, natte plekken verschijnen op de witte stof van haar blouse, precies waar haar tepels zich door de dunne kant van haar kapotte bh boren. De plekken verspreiden zich razendsnel. Het stroomt eruit. "Mevrouw? Gaat het wel goed met u?" vraagt een oudere dame die naast haar staat. Ze kijkt met grote ogen naar de natte plekken op Sophies borst.

Sophie wil antwoorden. Ze wil zeggen: ‘Bel een ambulance, er is iets mis met me.’ Ze opent haar mond, maar haar tong voelt dik en log. Haar gedachten, normaal zo scherp en analytisch, worden wazig. De logica van de marketingmanager verdampt als mist in de zon. "Mmmmeuhh..." Wat er uit haar keel komt, is een diep, trillend gekreun. Een geluid van pure noodzaak, van een dier dat verlichting zoekt.

De geur raakt haar neusgaten. Het is walmend. Zoet. Romig. Bedwelmend. Het is de geur van haar eigen melk, geladen met feromonen die zo krachtig zijn dat ze haar eigen hersenchemie herschrijven. De paniek over de vergadering verdwijnt. De schaamte over de openbare vernedering vervaagt. Er blijft maar één allesoverheersend gevoel over: een diep, bonzend instinct in haar onderbuik en die ondraaglijke spanning in haar uiers.

Haar benen trillen en geven mee onder het nieuwe, enorme gewicht. Ze zakt door haar knieën op de koude stoeprand. Haar trenchcoat valt open. Haar blouse hangt nu volledig open. Haar borsten, nu van een monsterlijk formaat en met aderen die als blauwe rivieren over de bleke huid lopen, hangen zwaar en vol tegen haar buik. Dikke stralen witte melk spuiten ritmisch uit haar gezwollen tepels, weken de stof van haar rok en vormen een plasje tussen haar knieën. Ze schaamt zich niet meer. Ze voelt zich alleen maar... vol. Pijnlijk vol. Ze wiegt haar heupen heen en weer. Ze heeft geen arts nodig. Ze heeft een stier nodig. Nu.

De sfeer op straat verandert. De mannen die voorbijlopen, vertragen hun pas. Ze stoppen. Ze staren met een glazige, gefixeerde blik. Hun neusvleugels trillen. De feromonen die Sophie uitstoot, activeren iets primairs in hen, iets dat de beschaafde laag van de samenleving wegschraapt.

Eén man stapt uit de menigte naar voren. Hij is lang, draagt een donkere wollen jas en heeft een brede, hoekige kaaklijn. Terwijl anderen nog aarzelen, handelt hij. Hij ziet een Hucow die gemolken moet worden. Het is een biologisch feit. Hij komt voor haar staan, zijn schaduw valt over haar heen. Hij zegt niets. Hij kijkt alleen neer op de enorme, lekkende massa die uit haar open blouse puilt.

Sophie kijkt hem aan met grote, vochtige ogen. Haar pupillen zijn zo wijd dat er nauwelijks nog kleur te zien is. "Mmmmeuhh..." loeit ze zachtjes, smekend. Ze duwt haar lichaam instinctief naar voren, tegen zijn benen aan. Ze ruikt zijn mannelijkheid, zijn zweet, zijn dominantie. Stier. De man bukt zich en pakt haar ruw bij haar bovenarm. Hij trekt haar overeind. Sophie wankelt, haar evenwicht is volledig verstoord door haar nieuwe zwaartepunt. Hij slaat zijn jas om haar heen om haar te bedekken. Hij duwt haar dwingend voor zich uit. "Lopen," gromt hij zacht in haar oor. Sophie gehoorzaamt onmiddellijk. Haar wil is niet meer van haarzelf. Haar hakken klikken onregelmatig op de tegels terwijl ze, half struikelend en zwaar ademend, met hem meeloopt naar een appartementsgebouw om de hoek. Elke stap laat haar borsten pijnlijk deinen, en ze voelt de melk langs haar ribben lopen, warm en kleverig.

Zodra de zware deur van zijn appartement achter hen in het slot valt, verandert de atmosfeer compleet. Het lawaai van de straat is weg, vervangen door een oorverdovende stilte die alleen verbroken wordt door Sophies hijgende ademhaling. De ruimte is groot, industrieel, met hoge plafonds en kale bakstenen muren. De geur hier is intens mannelijk – een bedwelmende mix van oud leer, sandelhout en een scherpe ondertoon van musk die direct op Sophies primitieve hersenen inwerkt.

De man draait zich naar haar om. Zijn ogen zijn donker, berekenend, zonder enig spoor van medelijden. Voor hem is ze vee. En dat is precies wat Sophie op dit moment wil zijn. "Uit," beveelt hij kort. Sophies handen trillen te erg om de rits van haar rok te vinden. Ze jammert zachtjes van frustratie, een laag, vibrerend geluid in haar keel. De man heeft geen geduld. Hij stapt naar voren, rukt de trenchcoat van haar schouders en gooit deze achteloos op de grond. Met een enkele, vloeiende beweging scheurt hij de restanten van haar doorweekte blouse open. De knoopjes tikken als hagelstenen op de houten vloer.

Wanneer haar enorme, gezwollen borsten volledig vrijkomen, zwellen ze visueel nog verder op, alsof ze dankbaar zijn voor de ruimte. Ze zijn roodgloeiend, doortrokken met blauwe aderen die pompen van activiteit. De melk stroomt onophoudelijk, dik en romig, en drupt in een gestaag ritme op haar buik en schoenen. De geur in de kamer wordt onmiddellijk zoeter, zwaarder.

De man duwt haar achteruit op de brede, Chesterfield bank. Het koude leer voelt schokkend tegen haar oververhitte huid, maar de sensatie vervaagt snel bij de overweldigende druk in haar uiers. Ze is zo vol dat het pijn doet. Elke hartslag voelt als een hamerslag in haar tepels. Hij gaat niet meteen over tot actie. Eerst kijkt hij. Hij loopt om de bank heen, inspecteert haar als een keurmeester. Sophie volgt hem met haar ogen, haar mond halfopen, kwijlend van anticipatie en noodzaak. Ze spreidt haar benen instinctief, haar rok kruipt omhoog tot aan haar heupen.

"Mmmm... eu...hhh" kreunt ze. De man knielt eindelijk tussen haar benen. Hij legt zijn grote, ruwe handen om de basis van haar borsten. Zijn duimen drukken diep in het zachte, gespannen vlees. Sophie slaakt een gil van puur genot. De tegendruk is precies wat ze nodig heeft. Hij begint te kneden, langzaam en methodisch, alsof hij deeg bewerkt. Met elke kneep spuit de melk krachtiger naar buiten, in bogen over zijn handen en polsen. Dan buigt hij voorover en sluit zijn mond om haar rechtertepel. Hij drinkt met de gulzigheid van een roofdier. Sophies rug trekt krom. Haar vingers klauwen in zijn haren en trekken zijn hoofd dichterbij, harder tegen zich aan. "Ja... ja..." loeit ze.

Hij drinkt haar leeg, wisselt van kant, en drinkt opnieuw. Sophie voelt de pijnlijke spanning langzaam wegvloeien, vervangen door een lome, zoemende extase. Maar naarmate de druk in haar borsten afneemt, neemt de druk elders toe. De leegte in haar baarmoeder wordt een fysiek, gapend gat dat schreeuwt om gevuld te worden. De hormonen gieren door haar lijf en eisen de volgende stap van het proces. Melken alleen volstaat niet. Ze moet gedekt worden. Ze wordt onrustig onder zijn handen. Ze begint te duwen, haar heupen zoeken wanhopig naar contact. Ze wrijft haar dijen tegen zijn schouders aan, haar geurklieren in overdrive. De man voelt de verandering. Hij veegt de melk van zijn mond, zijn ogen glinsteren van lust. Hij begrijpt de signalen van zijn koe.

Ruwweg draait hij haar om. Zijn handen zijn groot en dwingend op haar heupen wanneer hij haar in positie manoeuvreert. Hij drukt haar bovenlichaam naar beneden en trekt haar heupen omhoog, zodat ze op handen en knieën op de bank belandt. Sophie laat haar hoofd hangen. Haar haar valt als een gordijn voor haar gezicht, haar zicht is beperkt tot het donkere leer onder haar handen. Ze voelt hoe zwaar haar borsten zijn nu ze voorover hangt; ze wiegen traag en log heen en weer bij elke ademhaling, de tepels schuren over het leer en laten natte sporen van melk achter. Ze maakt haar rug zo hol mogelijk, ze kantelt haar bekken in een oeroud, instinctief gebaar van overgave. Ze presenteert zichzelf. Als een willig vat dat wacht op haar functie. "Goed zo," gromt hij achter haar. Het geluid van een riemgesp die losgemaakt wordt, snijdt door de stilte. Sophies hart bonst in haar keel door de allesoverheersende verwachting.

Wanneer hij haar neemt, is er enkel vastberadenheid. Hij pakt haar heupen met een ijzeren greep vast, zijn vingers drukken diep in haar zachte vlees, en hij stoot in één keer diep bij haar naar binnen. Sophie gooit haar hoofd achterover en loeit luidkeels, een rauw, trillend geluid dat uit haar tenen lijkt te komen. Het gevoel van zijn pik in haar, zo groot en vullend, is overweldigend. Het voelt alsof hij elke leegte in haar opvult, haar markeert van binnenuit, haar hele wezen rekt en vult.

Het ritme dat volgt is meedogenloos en primair. Hij beweegt zich met de krachtige, onverbiddelijke stoten van een stier die zijn taak uitvoert. Er is alleen de rauwe wrijving van huid op huid en het kletsende geluid van hun lichamen die tegen elkaar botsen. Bij elke stoot worden Sophies enorme borsten naar voren en naar achteren geslingerd. De melk spuit bij elke beweging uit haar tepels, spettert tegen de rugleuning van de bank, tegen haar eigen armen, en maakt het leer onder haar glibberig en nat. De lucht vult zich nog verder met die zware, zoete geur van opwinding en zuivel.

Sophie verliest zichzelf volledig in de sensatie. De marketingmanager, de deadlines, de stad... het bestaat niet meer. Er is alleen dit moment, deze paring, louter functioneel. Ze duwt haar heupen naar achteren, jaagt hem op, hongerig naar meer, dieper, harder. Ze voelt zich gereduceerd tot haar essentie: vlees, melk en vruchtbaarheid. En in die totale degradatie vindt ze een extase die ze nooit voor mogelijk had gehouden. Ze voelt zich juist. Alsof dit het enige is waarvoor ze ooit gemaakt is.

De man gromt, zijn ademhaling klinkt zwaar en rauw in haar nek. Hij trekt aan haar haren, dwingt haar hoofd omhoog terwijl hij het tempo opvoert. "Goeie koe," fluistert hij ruw. "Je bent gemaakt om gefokt te worden." De woorden werken als een katalysator op Sophies oververhitte brein. Ze bibbert en kreunt instemmend, haar lichaam reageert met een nieuwe golf van vocht en melk.

Maar hij laat haar niet zomaar komen. Telkens als ze tegen het randje aan zit, vertraagt hij, of stopt hij even om met zijn hand ruw in een van haar borsten te knijpen, terwijl de melk over zijn vingers loopt. Het is een cyclus van plagen en bezitten. Hij gebruikt haar eigen melk als glijmiddel, waardoor de daad nog intiemer, nog 'viezer' voelt. Sophie is één groot, lekkend, pulserend zenuwuiteinde geworden.

Uiteindelijk, na wat uren lijkt te duren, verandert zijn ritme. Zijn greep op haar heupen wordt pijnlijk strak. Hij verliest zijn controle. Met een reeks snelle, harde stoten die haar hele lichaam doen schudden, zet hij zich schrap. "Neem het," gromt hij. Sophie voelt de warme vloed diep in zich, een definitieve claim die haar hele wezen lijkt te overspoelen. Ze schreeuwt het uit, een langgerekt loeien dat nagalmt in de hoge ruimte, terwijl ze zelf samentrekt in een verblindend orgasme dat haar benen doet verslappen.

Ze zakt door haar armen, haar voorhoofd rust op het natte, melkachtige leer, terwijl ze nahijgt en trilt. Ze is volledig leeggemolken, maar paradoxaal genoeg voller dan ooit. Toch is het niet voorbij. De man trekt zich niet terug. Hij blijft even rusten en leunt zwaar op haar rug. Zijn handen zoeken haar borsten weer. Het kneden begint opnieuw. De stimulatie activeert haar klieren direct weer, en ondanks haar uitputting voelt Sophie de drang weer opkomen. Zolang ze melk geeft, is ze niet klaar. En zolang ze niet klaar is, is hij dat ook niet. Het wordt een wazige cyclus van lust en biologie. Pauzeren om te drinken, doorgaan om te dekken. De middag glijdt over in de avond, en Sophie is zich van geen tijd meer bewust. Ze wordt gemolken, gebruikt, en gevuld, keer op keer, totdat ze uiteindelijk, volledig uitgeput en overvoerd met sensaties, in een diepe, bewusteloze slaap zakt op de bank.

Stilte. Sophie opent haar ogen. Het appartement is donker, verlicht door het straatlicht dat door de lamellen valt. Ze ligt op de bank, bedekt met een zwaar wollen deken. Haar hoofd bonkt alsof ze een kater heeft. Ze gaat langzaam rechtop zitten en grijpt instinctief naar haar borsten. Ze zijn pijnlijk en beurs, de huid voelt gevoelig, maar... ze zijn weer normaal. Misschien iets voller dan vanochtend, en haar tepels zijn nog steeds hard, maar ze hebben weer menselijke proporties. De mist in haar hoofd trekt op. De herinneringen slaan in als een bom. De straat. De fonteinen van melk. Het loeien. De totale onderwerping.

Ze kijkt naar de slaapkamerdeur, die op een kier staat. Ze hoort het zware, rustige ademen van de man die daar slaapt. Paniek grijpt haar naar de keel. Een ijskoude angst spoelt over haar heen. Wat heb ik gedaan? Ben ik gek geworden? Was dit echt? Ze graait haar kapotte kleding bijeen, maar beseft dat ze die niet meer kan dragen. Ze vindt een groot T-shirt van de man op de vloer en trekt het over haar hoofd. Ze vindt haar jas, grijpt haar tas en vlucht het appartement uit. Ze rent de trap af, de koude nacht in, alsof de duivel haar op de hielen zit. Ze stopt niet totdat ze in een taxi zit, trillend en huilend, terug naar haar veilige, geordende leven.

Negen Maanden Later

Het ziekenhuisbed is wit en steriel. De piepjes van de monitor zijn ritmisch en rustgevend. Sophie ligt uitgeput tegen de kussens. De bevalling is verbazingwekkend makkelijk en snel gegaan, alsof haar heupen en lichaam precies wisten wat ze moesten doen, beter dan de artsen die haar begeleidden.

"Het is een meisje," glimlacht de verpleegster. Ze wikkelt de baby in een roze doek en legt de bundel voorzichtig in Sophies armen. Sophie kijkt naar het kleine gezichtje. Het kind is prachtig. Gezond, met een bos donker haar en een sterke grip. Maar wanneer de baby haar ogen opent, stopt Sophie even met ademen. De ogen zijn donker, intens en dwingend. Het zijn zijn ogen. De ogen van de man uit het appartement. De Stier.

De baby begint te huilen, een hongerig, dwingend geluidje. Sophie legt haar dochter instinctief aan. Op het moment dat de kleine mond haar tepel raakt, voelt Sophie die bekende tinteling weer. Deze keer is het onmiskenbaar krachtig. Ze voelt hoe haar klieren reageren met een intensiteit die ver boven het normale uitstijgt. Een overvloedige stroom melk komt op gang, veel meer dan normaal zou moeten zijn voor een kersverse moeder.

Terwijl haar dochter gulzig drinkt, voelt Sophie een vreemde, diepe rust over zich heen komen. De angst is weg. Ze strijkt over het zachte wangetje van haar kind. Ze zal haar geheim nooit aan iemand kunnen vertellen. Ze zal weer de strakke zakenvrouw spelen. Maar terwijl ze daar ligt, voelt ze zich completer dan ze zich ooit in een vergaderzaal heeft gevoeld. Ze is een moeder. En diep vanbinnen, in de donkerste hoekjes van haar instinct, weet ze dat ze altijd een klein beetje Hucow zal blijven.

- - -

Dit verhaal is onderdeel van een reeks kortverhalen. Check mijn profielpagina voor een overzicht. Daar vind je ook hoe je je kan inschrijven op de nieuwsbrief.

Trefwoord(en): Grote Borsten, Hucow, Neuken, Submission, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!