Het Bedrog Van Wilma - 14

Beste lezers,

Het heeft wat langer geduurd dan gedacht. Al is het een oud, eerder gepubliceerd, verhaal toch kostte me het de nodige moeite de noodzakelijke correcties te verwerken. Simpel, omdat mijn laatste verhaal (Dom, dom …) mij meer gesloopt had dan ik ingeschat had..

Maar bij deze het volgende verhaal uit de serie “Het bedrog van Wilma”. Ik kan u nu al zeggen dat de vervolgverhalen (“De opoffering van Wilma” of zoals ik het ga noemen “Wilma’s opoffering” al grotendeels klaar staan.

Voor degenen die nieuw zijn , maar wellicht ook voor oudere lezers raad ik iedereen aan om toch even de eerdere verhalen uit deze serie te lezen.

Veel leesplezier.

JohanK

In deze periode was er iets, zoals men dat zo mooi in het Engels kan zeggen, geshifted bij ons in huis. Het was zeer geleidelijk gegaan, bijna onopgemerkt, ook ik was er onbewust in meegegaan. Op een avond ontvouwde het zich voor mijn ogen, viel het me op toen ik, in bed liggende, naar mijn 3 pratende vrouwen lag te kijken en luisteren. En zij, alsof ze het aanvoelden of beter gezegd roken, mij een fractie later betrokken in hun gesprek. Interesse toonden in mijn overpeinzingen, en een tel later blikten we samen terug op de afgelopen periode, op alles wat ons overkomen was.

Ik roerde het onderwerp aan, stipte daarbij Karin als voorbeeld aan. Dat zij zachter, minder hard en cynisch, geworden was, iets wat volgens mij al tijdens de laatste maanden van haar zwangerschap ingezet was. Voordat ik hier ook maar iets meer over kon zeggen nam zij het woord over van mij. Zij lag al naakt naast mij in bed, draaide zich een kwartslag om, me aandachtig aankijkend, mij wel zachtjes strelend. En bracht onverwacht die middag en avond van afgelopen oud jaar weer ter sprake, dat moment waarin ze in mijn leven stapte en alles veranderde. Vroeg of ik daar nog wel eens aan terugdacht, waarop ik bevestigend knikte. Ze zei met zachte stem: “Ik heb je toen de waarheid verteld, dat ik stiekem verliefd op je was, en dat terwijl ik je nog nooit ontmoet had. Alleen maar kende door die verhalen van je schoonmoeder en je kinderen. Jij was de soort man waar ik in mijn jeugd van gedroomd had, een soort van ridder op witte paard. Iets dat in de jaren daarna helaas vergruizeld werd door mijn, soms geweldadige, partners. Eerlijk gezegd had ik mannen al uit mijn hoofd gezet, mij min of meer neergelegd bij het gegeven om alleen te blijven, zelfs al IVF overwogen. Maar op die middag veranderde echt alles voor mij, en kijk eens waar ik nu sta en wie ik ben. Mijn grootste wens, om moeder te worden, is in vervulling gegaan en tegelijkertijd ben ik bang, doodsbang onzeker zelfs, en dat is een vreselijk gevoel. Ik ben verloren, weet niet waar ik aan toe ben met jou, met ons allen. In mijn praktijk heb ik alleen maar te maken gehad met stelletjes en echtparen die relatieproblemen hadden. Maar wat hebben wij nu precies, die vraag speelt al tijden door mijn hoofd?” Ze keek me verwachtingsvol aan, net alsof ik de wijsheid in pacht had. Op deze vraag moest ik echter passen, eerlijk bekennen dat ik er zelfs nooit bij stilgestaan had, dit in mijn ogen zeg maar spontaan ontstaan en gegroeid was. Een antwoord dat haar niet echt bevredigde, zij dit niet wilde of kon accepteren als een gril van de natuur.

Voordat ik ook maar iets meer kon zeggen, was .daar Liesbeth plotseling met een antwoord. Ze kroop in bed tegen Karin aan, nam haar in haar armen en sprak zachtjes, maar wel weer zo hard dat wij haar konden verstaan.

En wat zij zei veranderde alles, schudde ieder van ons zogezegd wakker: “Lieverd, er is niets om bang voor te zijn. Ik, en ook Tim, waren bijvoorbeeld altijd bang voor mijn ex, net zoals jij voor jouw exen. Maar dat gevoel hebben wij hier nooit gehad, eerder het tegenovergestelde. En dat geldt net zo goed voor jou. Het heeft mij in eerste instantie, net zoals bij jou, angstig gemaakt, wilde en kon dat echter niet geloven, liet dat ook niet toe. Ik was achterdochtig, zocht achter elk lief gebaar of woord van hem iets anders, een valstrik. Die er nooit was, hij was altijd 200% oprecht. Naar ieder van ons toe, en helemaal over Wilma. Zijn ‘struggle’ over hun relatie, hoe hij elke strohalm aangreep om die te redden, in het belang van hun kinderen. Nooit, echt nooit is er een reden geweest om aan hem te twijfelen. Misschien zijn wij zo een strohalm geweest, jij zeker, maar dat zijn wij nu bij lange niet meer. Niemand van ons. Tim en ik hebben ons hier teruggevonden, wij zijn gegroeid als mens, net zoals dat voor jou nu ook geldt.

Martin heeft ons nooit een reden gegeven om aan zijn goede bedoelingen te twijfelen. Wij hebben allemaal littekens, lieve schat. Ieder van ons, en niet zo maar wat littekens, nee ieder van ons, ook Martin, is zwaar beschadigd. Wij zijn nu aan het helen, en daar hebben we elkaar hard voor nodig. Dat geldt idem dito voor onze kinderen, kijk maar naar Tim, die Martin al min of meer als zijn vader geaccepteerd heeft, net zo goed als de anderen dat ook met ons gedaan hebben als zeg maar co-ouder. We vormen een familie lieverd, echter niet in de traditionele zin van het woord. Dat is het wat wij nu hebben en dat is ook wat ik wil en waar ik voor vecht. Net zoals als jij, Wilma en Martin dat op hun wijze ook doen. Wij zijn geen sekte, verre van dat, maar ook geen gewone familie.

Het maakt me ook niet uit wat de buitenwereld ervan denkt, dat wat wij hebben is authentiek, past eigenlijk veel meer in de structuur van het universum. Daar heb je miljarden zonnestelsels, met een of meerdere zonnen waar soms planeten omheen draaien. Of kijk naar een atoom, die heeft een kern met daaromheen elektronen. Dat is een standaard patroon in het universum, en wij passen daar naadloos in, beter nog dan een monogame relatie.

En voor de goede orde, ik houd van Martin, ben stapeldol op hem, geen enkele man heeft ooit zo een gevoel in mij losgemaakt. Mede door hem ben ik tot de vrouw en persoon uitgegroeid die ik nu ben, zekerder van mijzelf geworden. Heb mijn zelfrespect en vertrouwen teruggewonnen. Ben ook niet saai meer, want zo zag iedereen mij, behalve hij. Hij is echt de eerste persoon geweest die mij ‘echt’ gezien heeft, mijn ik, mijn waarde.

Ik krijg nu bijvoorbeeld vaker uitnodigingen van alleenstaande vaders voor een etentje, maar daar ben ik nooit op ingegaan. Simpel, omdat ze mij vroeger nooit zagen staan, ik zeg maar onzichtbaar was, en nu opeens niet meer. Jullie daarentegen hebben me zonder vragen geaccepteerd en gezien zoals ik was en ben. Hier voel ik me gewoon thuis net zoals dat ook voor Tim opgaat, meer verlang ik niet. ten slotte, knoop goed in jullie oren dat ik zielsveel van ieder van jullie allemaal houd, vergeet dat niet.

Dit is wat het is Karin, leg je er maar bij neer, en by the way Martin, ik wil ook een kind van jou.”

Ik was, net als Karin en Wilma, sprakeloos, en mijn gevoel zei dat ze wel eens de spijker op de kop geslagen kon hebben. Het voelde gewoon juist aan, en ik kon een glimlach niet onderdrukken bij haar astronomische en natuurkundige vergelijkingen. Waarschijnlojk had ze daar ook wel gelijk mee. Het was zoals Einstein ooit zei: Een stelling moet kort en begrijpbaar zijn en dit was iets van die aard.

En toch kwam bij mij weer dat typisch mannelijke gedrag of denken om de hoek kijken, dat verlangen om alles te begrijpen, er een logische verklaring voor te geven, onder controle te hebben. Dit i.t.t. mijn andere partners die Liesbeths uitleg al omarmd hadden, en mij vervolgens enthousiast meenamen in hun vreugde wat uitliep op een heerlijk potje seks. Met Liesbeth en ook Wilma als het centrum van dit feestje. In andere woorden: Karin nam plaats op Liesbeths mond, Wilma vond Liesbeths kutje. Ik keek naar het schouwspel en het viel me op hoe deze drie vrouwen elkaar gevonden hadden, op elkaar ingespeeld waren. Geen enkel spoor van jaloezie, verre van dat zelfs, hier was sprake van echte liefde. En met die gedachte in mijn achterhoofd voegde ik mij in hun spel, nam mijn plek achter Wilma in die haar hoofd met een lach naar mij omdraaide toe ik haar penetreerde. Maar ik mocht mijn zaad niet in haar lozen, Liesbeth smeekte daarvoor en Wilma honoreerde haar smeekbedes.

Wat mij die avond bewoog om deze woorden te zeggen weet ik niet meer, maar voor het eerst sinds hele lange tijd sprak ik een voor een tegen ieder van hun woorden uit die ik diep in mij opgeborgen had: “Ik houd onbeschrijfelijk veel van je.” Daarmee van het onuitgesprokene iets echts makend, een feit vastleggend. Voor mijzelf moest ik erkennen dat mijn leven een wending genomen had waarvan ik de consequenties nog niet kon overzien. Dat deed niets af aan hun reacties, en we beseften allemaal dat we een onbestemd pad ingeslagen waren. Ook Wilma, die het gebeuren stilzwijgend en nu met een lach in haar ogen aanschouwde. Maar ze wist dat ze mijn liefde, respect en vertrouwen nog altijdy moest verdienen.

Later die nacht lag ik wakker met mijn vrouwen om of over mij heen gedrapeerd. Liesbeths uitleg en mijn liefdesverklaringen van eerder die avond speelden door mijn hoofd, dwongen mij om terug te kijken op alles wat er gebeurd was, over wat deze laatste maanden langzaam gegroeid was. Iets waarvan ik me regelmatig had afgevraagd wat hier nu aan ten grondslag aan gelegen had.

Opeens moest ik terugdenken aan een gesprek dat ik eerder dit jaar, ergens in februari, met mijn schoonvader gehad had, toen we de tuin aan het opruimen waren. Hij had meer meegekregen dan ieder van ons gedacht had. Dat gesprek had plaatsgevonden net voordat ik met Wilma en Karin om tafel zou gaan zitten. Die middag was ik er niet helemaal met mijn gedachten bij, vroeg me eigenlijk af wat voor man ik zou zijn na die confrontatie met Wilma en Karin, hoe ik uit dat gesprek zou komen. En opeens had hij zo uit het niets gezegd: “Afgeleid of beter afwezig zijn is de wijze waarop je geest dat aan het verwerken is waar je hart nog niet klaar voor is om onder ogen te zien.” En mij met deze levenswijsheid volledig uit mijn evenwicht had gebracht, ik alleen maar instemmend geknikt had. Daar was het echter niet bijgebleven want zijn volgende 2 opmerkingen hadden mij min of meer gevloerd had, emotioneel gezien dan: “Wat het ook mag zijn, wees je altijd ervan bewust dat sterkte, kracht nooit bepaald wordt door de wijze waarop je valt, maar door hoe je opstaat, er boven uitstijgt.” . Direct gevolg door “Denk aan het wij, niet aan het ik. Breng ook in kaart wat je te bieden.”

En had mij daarna met een glimlach in zijn ogen aangekeken, mij op de rug had geklopt om mij vervolgens alleen achter te laten met mijn overpeinzingen.

En nu, zo midden in de nacht kon ik een lach niet onderdrukken, beseffend dat ik toen een knop omgedraaid had, voor mijn familie gekozen had, inclusief Wilma. Niet wetend wat me te wachten stond, niet vermoedend welke onverwachte wending mijn leven zou nemen en al helemaal niet hoe zwaar het proces van heling zou worden. Maar wel met dat besef van dat rotsvaste vertrouwen van mijn schoonvader in mij, iets wat mij altijd is bijgebleven.

Mijn gedachten dwaalden vervolgens af naar Karin en Liesbeth, niet naar Wilma. Over hoe beiden deze laatste maanden veranderd waren, Liesbeth van die onzekere en schuchtere vrouw, naar een dynamische en energieke persoonlijkheid. En Karin, die zoals zojuist al aangegeven dat cynische achter zich had gelaten, veranderd was in een zachte, warmhartige moeder en vrouw. Zij, die in het begin nog erg geëngageerd was met Wilma, had dit over de tijd verplaatst naar mij, beetje bij beetje meer aanhankelijker geworden was. Opener ook, meer gedeeld had over haar verleden, ondermeer dat ze nooit meer verwacht van een man te kunnen houden, zich er al bij neergelegd had een alleenstaande moeder te worden.

Ik, of beter, niemand van ons had de diepte van haar eenzaamheid en pijn goed aangevoeld, zelfs Wilma en haar moeder niet, en deze waren toch erg goede vriendinnen. En opeens begreep ik Wilma’s moeders woorden beter, toen ze zei dat ik erg voorzichtig met Karin moest zijn. Het kwam op mij over dat zij ruimte voor zichzelf had gecreëerd, oude balast definitief had verwijderd, om plek te maken voor nieuwe ervaringen.

Iets wat mij trouwens ook opgevallen was bij Liesbeth en in mindere mate bij Wilma, die beiden wel al voorzichtig nieuwe wegen waren ingeslagen of verkenden.

En toen viel het kwartje, dit nieuwe huis had ongemerkt bijgedragen aan die verandering in atmosfeer. Al was deze woning slechts een fractie groter als ons oude huis, deze droeg geen herinneringen met zich mee. In onze oude woning waren ze voor hun gevoel gasten geweest, terwijl dit nieuwe huis van ons allen was, wij hier onze eigen herinneringen zouden gaan maken. Het leek lichter, ruimer ook en gaf zeg maar ieder van ons een gevoel om vrij te kunnen ademen. Een vreemde gewaarwording dat zoiets, op het oog kleins, zo een impact kon hebben.

Liesbeth had het bij het rechte eind, ik herkende nu ook de contouren van een nieuwe ‘familie’ infrastructuur die langzaam vorm begon te krijgen. Dit na bijna 1 jaar of langer in overlevingsmode gestaan te hebben, zeker alle vrouwen. En nu, nu hadden we elkaar spontaan gevonden, ondersteunden we elkaar en vormden geleidelijk een familie, hoe fragiel het soms mocht aanvoelen. Vanuit mijn werk wist ik al dat Mensen niet van verandering houden, het erg veel van hun aanpassingsvermogen vroeg. Waar Karin’s vraag van vanavond, haar angsten en onzekerheid, een uitdrukking van waren geweest

Zo reflecterend over alles wat er zoal in dit huis gebeurde, overviel mij een warm gevoel, een besef van hoeveel iedereen om elkaar gaf, zichzelf wegcijferde voor de ander. En dat dit niet alleen voor ons volwassenen gold, maar dat onze kinderen dit ook hadden opgepikt, dachten aan het wij en niet aan het ikke, ikke. En dat was het waar ik zo vreselijk nieuwsgierig naar geweest was, wat me wakker gehouden had. In deze maanden was er in huis ongemerkt een sfeer ontstaan waarin iedereen elkaar inspireerde, eerlijk en open naar elkaar durfde te zijn, respectvol. En eerlijk gezegd beroerde me dat diep, het was iets prachtigs, indrukwekkends, anders kon ik het niet verwoorden.

De volgende ochtend, bij het wakker worden, stipte ik een aantal van deze overwegingen aan, zeggende dat deze m.i behoorden tot de fundering van die nieuwe familie structuur waar Liesbeth het over gehad had. Het leverde me alleen maar lachende en gelukkige gezichten op, inclusief een heerlijke beloning.

De dagen daarna keek ik met andere ogen naar mijn omgeving, naar mijn familie. Zo viel me op dat het accent van ieders handelingen en gesprekken lag op ieders goede kwaliteiten, op wat we elkaar te bieden hadden, en hoe we elkaar konden aanvullen en op deze wijze sterker maakten. Vergelijkbaar met hoe we samen muziek maakten en beleefden, wij daar ook naar iets moois toewerkten, meer was het eigenlijk niet.

Een zeer belangrijke peiler in deze bleken de uren tussen 16.30 en 19.30 te zijn, de echte familiemomenten. Iedereen, ook de kinderen, zat dan aan de keukentafel en hielp mee met het voorbereiden van de avondmaaltijd, ondertussen pratend over wat ieder deze dag zoal gedaan of meegemaakt had. Wij vaak met een glas wijn, de kinderen met water of wat fris. Iedereen deed zijn zegje, luisterde vol aandacht, en liet elkaar uitpraten. Dacht en leefde mee, gaf indien wenselijk positieve feedback, soms zelfs nieuwe suggesties en ideeën. Alleen de echt volwassen punten werden voor later op de avond bewaard.

Het was verfrissend om mee te maken, nieuwsgierig als ieder van ons was, over hoe we konden leren van elkaar. Zo zaten de vrouwen regelmatig in mijn werkkamer als ik een online meeting of workshop had. Uiteindelijk was het Corona tijd en werkten de meesten mensen van huis. Met name Karin en in mindere mate Wilma en Liesbeth zaten dan op een bank in mijn kamer. Ik had een TV geïnstalleerd zodat ze konden meekijken en -luisteren. Achteraf kwamen dan de vragen over hoe en waarom ik iets speciaals gedaan had, speelde dan soms een sessie nog eens terug, om een actie of antwoord van iemand aan te stippen en

mijn reactie toe te lichten. Met name voor Karin was dit zeer leerzaam, mede omdat zij binnenkort ook een aantal van haar patiënten op afstand wilde gaan begeleiden. Liesbeth deed ook nieuwe inzichten op, al is dat in deze context misschien een groot woord. Dan heb ik het met name om de non verbale reacties van, in haar geval, de kinderen. In een gewone klassikale omgeving had ze deze wel opgevangen, maar in deze nieuwe omgeving minder. Dus besloten we in haar ‘leslokaal’ ook een groot TV scherm te installeren, wat haar een duidelijker beeld van haar leerlingen gaf. Wilma was gewoon nieuwsgierig, wilde in eerste instantie meer weten over wat mijn werk nu precies inhield. Tegelijkertijd echter ook mogelijkheden onderzocht om nieuwe business te ontwikkelen en dit een mooi tool kon zijn voor eventuele toekomstige klantencontacten.

Later die week had ik eindelijk weer eens de tijd om rustig met Wilma te praten.

Ik had meer en meer het gevoel dat de tijd aangebroken was om e.e.a af te sluiten, vooruit te kijken. Ik kon dit niet door laten woekeren omdat we er beiden onderdoor gingen. De quantum biologie zegt dat heel duidelijk en eigenlijk hebben we daar ook een oud Nederlands spreekwoord voor: “Een mens is nooit te oud om te leren”.

De quantum biologie formuleert het zo:

De mens is in principe een lerend wezen. Iedere cel in iemands lichaam leert elke minuut van de dag, en jij als het totaal van die miljarden cellen ons je lichaam dus ook. Ieder levend wezen verwerkt (onbewust) elke minuut zoveel informatie en maakt zoveel keuzes. En zodra men dat niet meer kan of wilt, ofwel dat wezen of die cel niet meer leert, deze sterft.

Als ik dat doortrek naar deze context, kan dat onze zomaar onze relatie zijn, als we niet durven te bespreken wat er gebeurd is met ons en we daarvan samen van proberen te leren. Als die wil ontbreekt kun je beter stoppen.

Wilma had sowieso deze afgelopen maanden niet stilgezeten, verre van dat zelfs. Zo had ze ondermeer Liesbeth geholpen met zeg maar haar ‘backoffice’ activiteiten, t.w. het organiseren van al haar lesmateriaal, de bijbehorende documenten, etc etc. Ook had ze wat hand- en spandiensten geleverd voor een vriendin die een webwinkel had opgezet. En recentelijk had ze zelfs het idee opgepikt, om weer iets te gaan doen met haar kennis van beleggingen en financiële systemen, met die toevoeging dat ze dit vanuit een andere invalshoek wilde aanvliegen. Geen beleggingen meer, maar iets op het gebied van pensioenen, en was zich aan het oriënteren. Dit idee was bij haar op gekomen na de aankoop van ons nieuwe huis, en in het verlengde daarvan de verhuur van de woningen van Karin en Liesbeth. Het had een tijdje op de plank gelegen, en nu onderzocht ze voorzichtig wat de beste manier was om in deze markt in te springen, hoe en waar zij waarde kon toevoegen. Doelgroep was de gewone burger en dan met name die mensen die bezorgd waren over hun pensioen, ondermeer door het lage rendement op hun spaartegoeden. Het waren nog maar ideeën, stond allemaal nog in de kinderschoenen.

Opeens kwam dat moment voor mij en haar, wilde ik voor eens en altijd aftasten hoe zij e.e.a. ervaren had en hoe wij er nu instonden. We ‘leenden’ Boris en maakten er een lange wandeling van. Gearmd liepen we naar het bos en voordat ik ook maar een woord kon zeggen zei Wilma: “Martin, ik heb me sinds erg lange tijd niet meer zo gelukkig gevoeld als nu.” Ze bleef staan en keek me stralend aan: “Ik weet niet waaraan ik dat te danken heb, maar ben dankbaar dat je mij niet gedumpt hebt, op straat gezet hebt zogezegd.” En gaf me een dikke kus om vervolgens nog inniger met mij gearmd door te lopen.

Ik liet haar woorden bezinken voordat ik antwoordde: “Het is kantje boord geweest lieverd, in eerste instantie had ik voorrang aan onze kinderen en je vader gegeven, wilde hun dit niet aandoen. Maar met alles wat na de kerst gebeurd was had ik het wel gehad met je, en onze kinderen en je moeder trouwens ook, En toen was daar opeens Karin, en flipte alles om.”

Ik keek Wilma diep aan, liep gearmd met haar verder mijn antwoord intussen formulerend. En zei: “Voordat ik hierop verder inga wil ik toch eens graag van jou weten hoe je deze periode nu ervaren hebt? Ik kan het namelijk nog altijd geen plek geven en het heeft voor mij weinig toegevoegde waarde om in detail met jou hierop in te gaan. Als ik alles moet geloven heb je in de laatste 3 jaar met minimaal meer dan duizend man (betaalde) seks gehad. Ja dat maakt je in de ogen van velen tot hoer. Maar hoe sta je er zelf in en hoe kijk je terug op die periode van je leven?”

Wilma keek mij aandachtig aan en slikte “Ja schat, ik begrijp je wel en je hebt daar ook recht op. Het is geen periode in mijn leven waar ik achteraf met plezier op terugkijk maar ik schaam me er niet meer voor. Je hebt het er altijd over dat ieder mens zijn levenspad heeft en dat moet volgen. En dat je onderweg voor keuzes komt te staan die je moet maken en soms is dat een goede en een andere keer een minder goede, zolang je er maar van leert. Nu die periode behoort dan tot mijn levensweg en ik heb niet altijd de beste keuzes gemaakt. Misschien mede als gevolg van verkeerde informatie maar dat is achteraf praten. Ik kan er niet voor weglopen en heb het geaccepteerd als deel van mijn leven en van wie ik ben.

Ik heb dit ook met Corine besproken, die toch iets vergelijkbaars heeft meegemaakt. Enerzijds het overspel anderzijds het werken als prostitué. In haar geval waren dat beiden bewuste keuzes, ik ben er min of meer toe gedwongen. En voor ons beiden geldt dat wij, dankzij jou, deze wereld achter ons hebben gelaten. Ook nog zonder dat je ons hierop veroordeeld hebt, zoals bijna ieder ander wel doet. Ik besef terdege dat als we samen een toekomst willen hebben, iets wat ik uit het diepst van mijn hart erg graag wil met jou, dit besproken moet worden.”

We liepen verder gearmd en zij vervolgde: “Ik voelde me op dat bedrijfsfeestje geflatteerd door de aandacht van Wouter. En ik weet niet wat er gebeurde maar ik was erg geil en wilde of beter verlangde naar seks met hem. De seks die nacht was zo geweldig dat ik meer wilde. Tegelijkertijd voelde ik me beschaamd en ook schuldig naar jou toe. Toen we een paar dagen later Marcel toevallig ontmoeten, ik weer zo extreem geil was en met hun tweeën daarna zo’n overweldigend trio beleefde, voelde ik me helemaal schuldig en durfde het niet te bespreken met je. Ik had dat geile verlangen naar meer seks met hun, maar wilde jou en mijn kinderen ook niet kwijt.

Ik heb mijn verlangen niet kunnen weerstaan en de seks was iedere keer buitenaards. Ik vergezelde hun naar een seksclub en die nacht was echt geweldig en ik heb volop genoten en wilde meer en meer. Het was echt een onverzadigbaar gevoel, een soort van seksverslaving. Nu weet ik dat dat door de drugs gekomen is en voel ik me smerig en gebruikt. Op dat moment was het echt een nieuwe wereld voor me en ik genoot met volle teugen. Voelde me tegelijkertijd ook meer en meer schuldig naar jou en kon of durfde dat niet meer te bespreken. Ik was er al te ver in mee gegaan en het was niet meer iets van 1 keer vreemdgaan. Maar een affaire was het ook niet want van verliefdheid was geen sprake. Het ging puur om de seks.

Ik was bang dat jij, net zoals Bart met Corine gedaan had, mij de deur uit zou gooien, als ik het je zou vertellen en ik jou en de kinderen voor altijd kwijt zou zijn. Vervolgens kwamen Wouter en Marcel met de foto’s en video’s, begonnen me hiermee te chanteren en dwongen me voor hen te gaan werken. Voor mijn gevoel kon ik niet terug en op dat moment besloot ik om zo snel mogelijk dat geld te gaan verdienen zodat ik ervan af was. Ik schaamde me in het begin hiervoor en kon het ook niet meer bespreken met je. Het was mijn keuze om de hoer te spelen en aan de ene kant was ik er trots op aan de andere kant walgde ik van mezelf.

Ik leefde echt in 2 werelden, die van mijn werk en dan die met jou en de kinderen. Ik heb de knop moeten omdraaien want anders werd ik gek. Die ene wereld was gewoon werk, ook de seks met de klanten daar zat totaal geen gevoel bij, geloof me maar. Thuis met jou bedreef ik de liefde en dat is van een totaal andere categorie, schat. Maar ik lieg als ik zeg dat ik bij tijden niet genoten heb van de seks op mijn werk of in de seksclub. Dat waren soms dolle avonden al weet ik nu dat ik meestal gedrogeerd was maar op dat moment schat genoot ik er met volle teugen van en zo staat het ook in mijn geheugen gegrift. Toen Wouter en Marcel begonnen aan te dringen dat ik van jou moest gaan scheiden en dreigden alles te gaan vertellen werd het mij te veel. En echt lieverd, je moest eens weten hoe blij ik was toen je erachter kwam, en ik deze hel eindelijk achter me kon laten.”

Wilma stopte even met wandelen, ging voor me staan, mij nu recht in de ogen kijken terwijl ze zei:

“En even voor de duidelijkheid, ik ben niet trots op het feit dat ik een hoer gespeeld heb, maar wel omdat ik probeerde de problemen die ik zelf veroorzaakt had op te lossen. Nu besef ik dat het niet de beste keuze is geweest die ik toen gemaakt heb, maar dat is achteraf makkelijk praten. En zoals jij altijd zegt: er bestaan geen slechte keuzes alleen maar minder goede zolang je er maar van leert. En dat heb ik zeker, en ook de gesprekken met Karin en Corine hebben me de ogen geopend. Een van de belangrijkste dingen die ik geleerd heb is dat je je keuzes nooit moet maken op basis van angst. Angst is echt de slechtste leidsman die je je kunt wensen.”

Ze wandelde al pratende verder: “Corine vertelde me over haar eenzaamheid en hoe jij, onbewust wellicht, haar weer meegenomen hebt in een wereld van liefde en aandacht. Onder andere doordat je haar niet afwees of veroordeelde. Dat je zei dat zij gewoon een keuze gemaakt had die op dat moment voor haar de beste oplossing leek. Door deze woorden uit iemand anders mond te horen, was zij eindelijk in staat haar keuze en leven te accepteren zoals het was. Ik werd me door haar bewust dat ik me ook al die jaren erg eenzaam heb gevoeld. Dit omdat ik het niet kon delen met je en je buitensloot. Ik besef nu nog meer dan ooit hoeveel ik van je houd en wat je voor me betekent. Realiseer je echter ook dat het iets goeds opgeleverd heeft, als je ervan kunt genieten ten minste. Seksueel ben ik meer ervaren geworden zoals je zelf al gemerkt hebt. Dat is toch een positief leermoment, of niet lieverd?”

Ze draaide zich weer naar me om, positioneerde zich me met haar handen in haar zijde en vroeg me op een zelfverzekerde wijze: “En lieverd, ik heb je alles verteld wees jij nu eens eerlijk naar mij toe. Waarom heb je mij niet de deur uitgezet of veroordeelt? Houd je dan nog altijd zoveel van me ondanks alles wat ik je aangedaan heb?

En ik wil ook heel graag weten of jij wilt doorgaan met mij, met een vrouw die hoer geweest is? Durf jij dat aan met mij? Je weet inmiddels van Corine hoe mensen daarover denken.”

Het was een heel epistel geweest dat Wilma met me gedeeld had. Het meeste wist ik al uit eerdere gesprekken, en toch zie ik vreemd genoeg de opluchting in haar ogen, alsof ze nu ze eindelijk alles voor zichzelf heeft kunnen verwoorden en vertellen.

We liepen rustig door, terwijl ik mijn gedachten op een rijtje zette: “Weet je lieverd, jij gedijt bij chaos, daar surf je bij wijze van spreken op mee, helemaal wat betreft je seksleven. Dat was toen ik je leerde kennen al vrij turbulent, stormachtig, wild en zeer zeker wispelturig. Dat boeide me in je, die vrijheid en dat ongedwongene in je, en ik ben daar in meegegaan, maar i.t.t. jou wel wat bedachtzamer en rustiger. Toen je kinderen kreeg werd je wat rustiger, maar daarvoor in de plaats kreeg je die wereld van beleggingen en die is wellicht zelfs nog onvoorspelbaarder, hectischer en zeer zeker chaotischer. Daar was je op de juiste plek en ging je helemaal los. Realiseer je echter ook, dat ik eigenlijk al veel eerder verwacht had dat dat losbandige bij jou weer de kop op zou steken. Maar niet op de wijze zoals het uiteindelijk gebeurd is, achter mijn rug om. In andere woorden: ik was niet echt verbaasd toen ik er achter kwam, maar wel meer dan teleurgesteld in jou. Je hebt toen eigenlijk je hele familie verraden, geen respect voor ons getoond en ons vertrouwen diep geschonden.”

Ik keek haar even zijdelings aan terwijl we rustig doorliepen. Die gelukkige blik was van haar gezicht verdwenen, vervangen door iets serieuzer, triester wellicht. En vervolgde: “Er bestaat een theorie, de zgn. chaostheorie. Zeer populair in wiskundige en natuurwetenschappelijke kringen. Maar m.i. ook best wel toepasbaar op het dagelijkse leven.

Een klein beetje achtergrond over die Chaos theorie:

De groei van afwijkingen is een eigenschap van de instabiliteit van het systeem (zoals bijvoorbeeld een koninkrijk, staat, familie etc) zelf. Daar zijn zelfs wiskundige formules voor, die aangeven of systemen die bijna dezelfde begintoestand hebben in de loop van de tijd al of niet uit elkaar groeien. Chaotische systemen zijn zeer gevoelig voor een klein verschil in begintoestand. Dat leidt tot enorme verschillen later.

Kijk naar je eigen leven of dat van onze familie, er gebeurt altijd iets onvoorspelbaars waar niemand op voorbereid is, puur chaos eigenlijk. En dat geldt niet voor onze familie maar net zo goed voor ieder van ons, en eigenlijk voor iedereen op deze aardbol. Over de eeuwen heen heeft de mensheid daar afspraken/regels en structuren voor gemaakt, en worden deze met meer dan grote regelmaat weer vernietigd en vervangen door nieuwe. Of het nu een dorp, koninkrijk, familie of huwelijk is, dat maakt niets uit. En zelfs binnen die structuren is er altijd beweging, het is niet iets statisch, verre van dat. Nogmaals, kijk maar wat binnen ons huwelijk of onze familie gebeurd. Deze structuren of afspraken dienen eigenlijk niet meer als een houvast, geven een soort kader of richtlijn aan, zoals b.v. het huwelijk, de monogamie etc. Meer is het niet en mensen bewegen binnen die ruimte of sfeer. Vaak gaat dat goed, soms niet en dan heb je dat terrein daartussen waarin mensen experimenteren zoals bv partnerruil, parenclubs etc.

In mijn werk als “veranderings-/of transitiemanager” houd ik me hier ook mee bezig. Liesbeth op haar wijze als lerares ook en zeer zeker Karin als psychologe. En kijk naar jouw ideeën om iets met pensioen advisering te gaan doen. Het is allemaal een aspect van die dynamiek, dat constante meedeinen met die onverwachte veranderingen in onze samenleving en in ieders leven. Helemaal heden ten dage, omdat de wereld razendsnel veranderd, en heel veel mensen moeite hebben om aan te klampen.

Mensen, en zeker kinderen, hebben stabiliteit nodig, een soort van vastigheid, een ankerpunt. En daarvoor zijn die afspraken nodig waarop men kan voortbouwen, en de basis daarvoor ligt bij een aantal karaktereigenschappen, zoals onder meer integriteit, respect, eerlijkheid en betrouwbaarheid.

Jij hebt bijvoorbeeld ooit aangegeven dat je je ankerpunt, mij dus, kwijt was geraakt. En je begreep dat dat voortkwam doordat je jezelf, en daarmee ons, verraden had. Simpel omdat je hebt meegedeind met die ‘chaos’, en in jouw specifieke geval die behoefte aan seks buiten het huwelijk, zonder enige ruggespraak. Mede daardoor in een leegte geraakt was die je niet kon vullen, en dat hebben anderen toen voor je gedaan. Door je een nieuwe structuur aan te reiken, door je verlangens en behoeftes te structureren in de vorm van prostitutie, eerst als escort, daarna je aanwezigheid op die seksclubs, etc. En dat was nog maar een begin.

Want dat is een ander punt van die chaos theorie, t.w. het breekt structuren af maar er komen ook nieuwe vormen uit naar voren. Ofwel: het is zowel destructief als creatief.

En dat geldt ook voor ieder van ons. Hoe je het wendt of keert, je gedrag heeft ertoe geleid dat ons gezin ineengestort is. Maar tegelijkertijd is er wat anders uit naar boven gekomen. Geen familie meer in de traditionele zin van het woord, maar zoals Liesbeth eerder aangaf in een nieuwe vorm, familie versie 2 zogezegd. De bouwstenen zijn nog altijd respect, integriteit, eerlijkheid, vertrouwen en zeker liefde. En wat mij betreft gaat dat op voor iedereen in ons huis maar niet 100% voor jou. Nog niet, ten minste voor mij en onze kinderen dan, maar ik zie wel vooruitgang. En begrijp je gevoel dat je gelukkig bent meer dan goed, ben daar ook blij mee, maar het zal voor ieder van ons een lange weg worden. Eentje die niet geplaveid is, en waarop we zeker voor grote verrassingen komen te staan. Daar ben ik 200% overtuigd van, en ik hoop dat je ons niet opnieuw in de steek laat, want gemakkelijk zal het niet gaan worden.”

Ik keek haar opnieuw aan, en zag tot mijn verrassing de lach voorzichtig terugkeren op haar gezicht. We liepen stilletjes verder totdat ze opeens zei: “Je bent heel erg veranderd Martin, op een hele prettige wijze ben je aanwezig. Niet dominant, arrogant of betweterig, juist het tegenovergestelde rustig, luisterend, respectvol, mensen in hun waarde latend en nog belangrijker zeer inspirerend. En wat ik zelf heel erg bijzonder vind is hoe jij zeg maar het nut en gebruik van een PC, laptop of ander product weet over te brengen, weet te integreren in het dagelijkse leven, en daarmee de drempel voor veel mensen hebt weten te verlagen. Je begrijpt wat mensen raakt en beweegt, en vliegt het vanuit die invalshoek aan. Doordat je nadruk legt op de voordelen van andere programma’s dan alleen maar mail, whatsapp, internet, games, maar meer op programma’s zoals Photoshop, Teamviewer, Facetime/teams, tekenprogramma’s en nog zoveel meer, over hoe deze hun leven kunnen verrijken. Of zoiets als dat apparaat, waarmee men gegevens zoals muziek, foto’s, en meer kan bewaren en delen met vrienden, familie etc.”

Ik moest lachen en zei: “Dat is een Synology NAS schat, maar je hebt wel gelijk, je kunt er veel mee delen zonder het naar iedereen toe te sturen. En dat maakt het leven ook weer een stuk gemakkelijker.”

Ze was echter nog niet uitgesproken: “Kijk naar Liesbeth, naar Karin of zelfs mijn vader. Naar hoe Liesbeth gegroeid en veranderd is, wat zij nu allemaal durft te doen met die PC, kijk naar haar leerlingen en hun ouders en ook haar collega’s. Of naar Karin die ziet hoe jij je klanten op afstand begeleidt. Dat heeft haar hoop en vertrouwen gegeven, dat zij op deze manier haar klanten ook van dienst kan zijn, zeker in deze periode van Corona. Of mijn vader en zijn vrienden, hoe zij hun oude foto’s en dia’s bewerken en zelfs kleine verhalen er omheen schrijven en soms zelfs publiceren. Hoeveel plezier zij daaraan beleven.”

Dit laatste was nieuw voor mij, en ik schoot opnieuw in de lach: “Geef me niet teveel credits lieverd, daar weet ik absoluut niets van af. Ik denk eerder dat onze kinderen hier een rol in gespeeld hebben.”

Zij was echter niet te overtuigen, en zei: “Ja maar jij hebt dat zaadje geplant, hun de ogen geopend.” En zo ging ze maar door: “Ik heb je deze afgelopen maanden leren zien door de ogen van Karin en Liesbeth, misschien ook wel die van onze kinderen en zelfs die van je klanten. En heb ook nagedacht over wat jij voor mij het afgelopen jaar gedaan hebt. Jij denkt niet rechtlijnig, in oorzaak en gevolg. Jij oordeelt niet, maar beweegt mee, doet aan ‘omdenken’ en laat alternatieven zien. Mij heeft dat persoonlijk de ruimte gegeven om dingen uit te dokteren, net zoals dat ook opgaat voor Liesbeth, Karin en ik denk ook mijn vader. En indirect ook mijn moeder, want die is meer dan blij met het gegeven dat Pa een nieuwe hobby gevonden heeft, meer in het leven staat. Iedereen ziet die computer nu als een hulpmiddel, niet meer als een obstakel.”

En toen begon het opeens te gieten en niet zo een beetje ook. We repten ons naar huis, dropten onderweg Boris bij haar ouders, sloegen de uitnodiging om te blijven schuilen af. Eenmaal thuis snel een warme douche, om niet teveel af te koelen. Ik sneller dan Wilma die alle tijd nam om zich op te knappen. Daar waar ik een simpel jogging pak had aangetrokken kwam zij in een prachtige peignoir naar beneden, haren opgemaakt alsof ze niet net door een stortbui gelopen had.

In de tussentijd had ik al de open haard aangezet, een fles wijn uitgezocht en de woonkamer tot een aangename, bijna romantische, ruimte omgetoverd. Rustige jazzmuziek op de achtergrond, en trakteerde haar op een warme Bisschopswijn. Alhoewel het nog geen Sinterklaas was, was dit wel zo een zaterdagavond die daarom vroeg. We nestelden ons op een bank die tegenover de open haard stond en ik kwam terug op ons gesprek van eerder die dag. Want uiteindelijk waren we halverwege door de regen gedwongen te stoppen en had ze het gesprek in mijn ogen aardig omgeleid, waren we afgedwaald naar de wijze waarop de PC niet alleen geïntegreerd was in ieders leven, maar nu ook echte meerwaarde opleverde.

Ze glimlachte alleen maar over mijn achterdocht, reageerde door te zeggen dat zij dit slechts als voorbeeld had gebruikt, om aan te geven hoe erg ik in haar ogen veranderd was. Voegde er ten slotte zeer zachtjes aan toe: “Misschien heb ik ook wel zitten slapen deze laatste jaren, je heel erg verwaarloosd. Maar je weet nog niet wat het ergste van die hele periode was, nl. de leegte en eenzaamheid die me overviel. Ik kon of durfde dit niet met jou te bespreken, en dat vrat aan mij, meer dan je bedenken kon. Ik was doodsbang dat ik alles zou kwijtraken, helemaal alleen zou achterblijven. Die angst greep mij bij de keel”.

Ze keek me nu we zeer beschaamd en verdrietig paan, ik liet haar woorden bezinken, en draaide na een tijdje een knop in mijn hoofd om. Het werd de hoogste tijd om dit af te sluiten, niet in het verleden te blijven zitten maar om vooruit te kijken. Ging wat dichter bij haar zitten, sloeg een arm om haar heb en zei uiteindelijk: “We hebben beiden onverwerkte trauma’s uit onze jeugd meegenomen in ons huwelijk. En konden de impact hiervan op ons gedrag en op onze relatie niet inschatten. Karin heeft zowel jou als mij wakker geschut, mij zelfs op een mooie wijze geholpen met het leren omgaan en uiten van mijn boosheid en woede. Dat heb ik nooit gekund in al die jaren daarvoor. En jij bent ook erg veranderd deze laatste maanden, niet zozeer in woorden maar in daden. Jij laat ons, in ieder geval mij, ook veel meer van jezelf zien. Als ik jouw inzet en bijdrage aan onze huidige familie situatie in ogenschouw neem, dan ben ik heel vaak sprakeloos. En misschien heb ik je dat te weinig laten weten, maar je bent echt niet weg te denken in ons leven.

Ik zie dat je erg gelukkig bent en hoe iedereen, en met name onze kinderen, op je reageren. Die hebben je bij wijze van spreken alweer in de armen gesloten, koester dat. Laten we ons concentreren op wat we nu aan het bouwen zijn lieverd, en het verleden het verleden laten. Zoals ik in het begin al zei komt uit de chaos ook weer iets moois, onverwachts naar boven. En dit wat we nu aan het bouwen zijn, is zoveel mooier dan wat ik in mijn stoutste dromen verwacht had.

Die leegte die je voelde en waar je bang voor was, dat is voorbij.”

Zo praatten we nog een tijdje door, totdat de anderen druppelsgewijs thuis kwamen. Eerst onze kinderen die zich, toen ze zagen hoe innig gearmd wij op de bank zaten, ten minste onze dochters dan, tussen ons wurmden. Blij dat ze waren dat alles weer koek en ei tussen ons scheen te zijn. De lach klaterde wat later dan ook door de ruimte, die na een tijdje verstoord werd door eerst Liesbeth en Kim, en daarna Karin met Remco.

Onze dochters ontfermden zich vrijwel direct over Remco, terwijl Kaj en Tim na een paar tellen naar boven verdwenen. En ik de keuken in om wat extra Bisschopswijn op te warmen, daar de geur bij Karin en Liesbeth een verlangen naar ook zo een glaasje warme wijn opgewekt had. Ik hoorde de dames bijpraten over de dag, en het viel me op hoe opgewekt Wilma was, kon zien dat er een last van haar afgevallen was, iets dat ook werd opgepikt door de andere twee.

Op hun vragen over afgelopen middag viel Wilma voor een paar momenten stil. Ik stond in de ingang van de kamer, nieuwsgierig naar haar antwoord. En zag haar diep inademen, de gedachten en gevoelens die door haar heen raasden op een rij zettend. Opeens keek ze naar mij, en verscheen voor de zoveelste keer deze dag een lach op haar gezicht. En iets van begrip, een diepere kennis, inzicht alsof zij door mij heen keek, mij voor het eerst in haar leven echt zag, mijn essentie herkende. Om uiteindelijk antwoord op hun vraag te geven: “ik heb al die jaren zitten slapen, hem voor lief genomen, onderschat eigenlijk. Martin is zo anders geworden, gegroeid als mens, vader, echtgenoot en ik, ik heb dat nooit opgemerkt, gezien. Vanmiddag heb ik al zijn woorden opgenomen in mij, of beter opgeslurpt, zo nieuwsgierig of hongerig was ik naar wie hij nu echt was. En wat ik nu pas goed besef, maar eigenlijk al lang zou moeten weten, is dat hij niet alleen alles wat voor hem van belang is koestert en beschermd, maar iedereen ook nog eens weet te inspireren, vaak door hele kleine, simpele gebaren en opmerkingen.”

Met nu een indringende blik op mij gericht vervolgde ze: “Alles wat hij vanmiddag zei resoneerde diep in mij, alsof hij, zoals op een piano een akkoord aansloeg, eentje die een trilling in mij voortbracht die nog altijd in mij doorklinkt. Geen valse, maar een oprechte heldere toon.”

Mooier of poëtischer had het niet gezegd kunnen worden, en wat niemand van ons toen besefte was hoe deze woorden van beschermen wat van belang voor hem is haar de moed en kracht zouden geven voor de dramatische stap die ze in de nabije toekomst zou zetten. Simpel omdat zij op mij vertrouwde, in mij geloofde, ik het goede zou doen.

De drie vrouwen keken na deze woorden van Wilma vrolijk naar mij op, en Liesbeth vroeg: “Waar blijft de wijn lieverd, verwen ons, jouw harem, nu eindelijk eens.” Karin corrigeerde haar vrijwel direct: “Nee, wij zijn geen harem, wij hebben een poly-amore verhouding. We houden van elkaar schat, hebben ook seks met elkaar. Of ze dat in een harem hebben betwijfel ik ten zeerste.” En daarmee had het beestje een naam gekregen.

En opeens was daar Corine en kwam alles in een versnelling. Zij was al eerder met open armen ontvangen, en in de weken daarna was een basis gelegd voor iets wat meer dan alleen maar een leuke en hechte vriendinnenclub zou worden. Zij bloeide op, net zoals ik dat inmiddels ook van de anderen kende, en bleef al zeer snel regelmatig een nachtje over, mede omdat het in de avond niet leuk was om in je eentje terug te rijden naar Delft. Helemaal niet in het vooruitzicht om een leeg en koud huis aan te treffen. Een ander onverwacht pluspunt van dit weerzien met Corine was dat het ons seksleven nog meer kleur gaf.

Iedereen, ook Corine zo bleek later, had inmiddels Bart’s versie van hun relatie al gelezen. Inclusief dat standje waarin zijn minnares, Simone, hem door het huis heen had geleid, zittende op zijn pik. En die trap-scene maakte wat los bij hun, m.u.v. Wilma en mij. Wij twee keken elkaar alleen maar lachend aan, en het duurde even voordat bij de anderen het kwartje viel. Wilma zei met een grote smile op haar gezicht dat wij met grote regelmaat iets vergelijkbaars deden en dat het meer dan de moeite waard was. Ik zag iedereen, zeker Liesbeth, verontwaardigd kijken, kon er wel om gniffelen, en direct het weekend daarop was het al raak. Ze hadden alles zeer goed voorbereid, een deel van een middag en avond hiervoor vrijgemaakt en de kinderen bij Wilma’s grootouders ondergebracht.

Het is een van de geilste, leukste en vermoeiendste middagen en avonden van mijn leven geworden. Karin, Wilma en Liesbeth zijn echt 3 overheerlijke vrouwen met een meer dan goed figuur, allemaal tussen de 65 en 75 kilo, en alle drie gezegend met een heerlijke D- of DD cup, en ongeveer even lang. Gelukkig ben ik stevig gebouwd, beschikte ook over voldoende spiermassa en -kracht, had ook mijn rug- en beenspieren de laatste weken goed getraind. Dat was sowieso hard nodig voor dit standje, en helemaal als 3 dames bij je bedelen om dit met hen uit te voeren. Het lijkt een zware opgave deze rondgang door ons huis, hun de trappen op en neer te moeten dragen. Helemaal als je ‘verboden’ wordt klaar te komen. Maar als je het naakte lichaam van een van je geliefdes in je armen, zittende op je harde pik, haar mooie borsten tegen jouw borst voelt, verdwijnen alle bedenkingen als wolken voor de zon. Dan voel je geen vermoeidheid meer, alleen maar liefde, lust en plezier omdat je samen zo geniet.

Tenminste zo ging het mij toen af, en daar is over al de jaren heen nooit echt verandering in gekomen. Over de tijd hebben ze de beleving alleen maar nog opwindender, geiler proberen te maken door het invoeren van variatie, zoals zweepslagen op mijn rug en billen ter aanmoediging en om mijn orgasme af te zwakken tussen mijn billen op mijn ballen te slaan. Het zijn erg speelse dames en ze genieten er nog altijd volop van, hebben veel plezier en liggen geregeld dubbel van het lachen. Ze hebben zelfs ooit eens overwegen mij een soort paardenbit aan te passen, maar het is gelukkig bij een soort van gag gebleven.

Na afloop waren ze eensgezind en is dit definitief aan ons repertoire toegevoegd. En is er zelfs een klein trainingsprogramma ontwikkeld waarin ik elke dag een van hun de trap een of meer keer op en neer moest dragen. En naast dit schema was er nog een bijgekomen: 2 namiddagen per week werden vrijgemaakt voor de groepsseks. Niet dat het altijd gebeurde, maar in ieder geval waren de kinderen dan bij de grootouders zodat we ongeremd onze gang konden gaan.

En ik, ik had niets meer in te brengen haha, maar ik doe dit nog altijd met groot plezier want de seks is meer dan geweldig. Heb op een bepaald moment zelfs een aangepast dieet gekregen, dit op aandringen van Corine. In Spanje eten de mannen veel zonnebloempitten, want dat schijnt erg goed voor de prostaat te zijn. In elke supermarkt in Spanje kun je deze pitten kopen, dus had ze maar 2 dozen besteld. Niet dat ik tekortschoot maar productieverbetering is altijd een goed idee, of het nu mijn prostaat betreft of een industrieel product of proces.

De sessies werden gelukkig wat eerlijker verdeeld, in die zin dat ik niet alle vrouwen meer op 1 middag hoefde te dragen. Het schema is zodanig aangepast dat ik maximaal 2 dames per middag rond moest dragen. Wel was er sprake van meer variatie zoals tepelklemmen voor zowel mij als de dame, een prostaatplug en/of balzaksplitser met gewichten, etc. Soms moest ik een keer de trap proberen op en neer te rennen, maar dan wel langzaam. Het leek bijna op de stormbaan uit mijn diensttijd maar met een verschil. Dit was zo verdomde lekker, het enige (luxe) probleem was dat we beiden meestal ergens halverwege op een trap gillend klaarkwamen, dus waren ze gaan experimenteren met een cockring etc. Of dat een van de dames achter me aan liep met een zweep en me ophitste. Fantasie en plezier genoeg.

Op een middag halverwege november kreeg ik een blinddoek voorgedaan en werd ik zogezegd voorbereid op een rijtoer. Tepelklemmen op, prostaatplug in etc. Er werd een vrouw voor me geplaatst die ik vervolgens optilde en langzaam over mijn al hardgemaakte pik liet zakken. De blinddoek werd verwijderd en tot mijn grote verbazing was daar Corine, die tot nu toe nooit mee mocht doen omdat ik mij liever beperkte tot mijn drie vrouwen. Ze keek me guitig aan en gaf me een overheerlijke kus. De andere 3 stonden er lachend bij en begonnen me op te zwepen, van Hup paardje hup etc. Nou Corine heeft genoten en ik ook. Wat een heerlijke wilde vrouw was zij en hoe ging ze tekeer. Dat Spaanse temperament van haar kwam er echt uit. Iedere keer als ik dreigde klaar te komen waarschuwde ze de anderen en kreeg ik met de zweep 1 of meer petsen tussen mijn benen. Met haar heb ik alle trappen meerdere keren moeten oplopen en weer omlaag en op elke verdieping een rondleiding geven. Zover ik me nog kan herinneren heeft ze die middag meerdere orgasmes gehad en hing ze op een bepaald moment alleen maar in mijn nek te jubelen. Wat wil je nog meer als man?

Na afloop had ik gevraagd waarom Corine opeens van de partij was want er was toch afgesproken dat ze alleen bleef logeren, meer niet. De dames zeiden dat ze zo vaak hadden gesproken over deze seks middagen, hoe heerlijk dit standje wel niet was, en Corine er alleen maar verlekkerd, met rode wangetjes, en ook een beetje triest bij gezeten had. Ze wilden haar deze ervaring niet meer ontzeggen, vandaar. En aangezien we eerder toch ook seks met anderen gehad hadden, vonden ze dat het geen obstakel voor mij mocht zijn en wilden ze me verrassen. Daar het initiatief van alle vrouwen kwam, kon ik er wel in mee gaan en de seks met Corine was verrassend lekker. En zo had ik opeens 4 vrouwen i.p.v. 3 en Corine was vanaf nu ook welkom in ons bed, zo werd unaniem besloten. Het is ook zo zielig alleen in de logeerkamer. Iedereen blij en ik zag Corine stralen en erg gelukkig kijken. Maar daar bleef het niet bij.

Wilma had na onze lange wandeling en gesprek een ‘schwung’ aan haar carrière gegeven, alsof ze de remmen had losgelaten. Na overleg met ons was ze tijdelijk ingevallen bij een oude werkgever, waar ze voor haar MBA opleiding tijdelijk stage had gelopen. Dit zou voor een korte periode van maximaal 2 maanden zijn, tot uiterlijk half januari na de jaarafsluiting. Niet meer dan 3 dagdelen per week, afwisselend thuis en op kantoor waar ze dan, volgens zeggen, slechts met de directeur aanwezig zou zijn. Iets wat niet online afgedaan kon worden, zo beweerde ze, en wie waren wij om haar niet te geloven.

En toch waren wij er, zo bleek later, weer ingetuind.

Zij had zelfs nieuwe hardware gekocht, een kleine safe in haar werkkamer laten plaatsen waarin alles na afsluiting van de dag werd opgeborgen. Het betrof dan m.n. vertrouwelijke klantgegevens etc. Samen met Harm had ze alles verder zeer goed beveiligd. Als ik wilde had ik nog wel beperkte toegang tot haar e-mails, WhatsApp berichten, maar dat was het dan ook.

Verder had ze stappen gezet op gebied van die pensioenadvisering. Dit pakte ze echt doodserieus, erg grondig en fanatiek aan, stond zelfs ingeschreven voor een cursus. Die behalve een aantal online sessies, ook een drietal praktijkgerichte workshops omvatte. Workshops die plaats zouden vinden op een privé lokatie in de regio Oisterwijk, net boven Tilburg, en nooit langer dan 4 uur. De eerste weken van december, zo was de planning. En ze had het zodanig ingepland dat ze het andere dagdeel gebruikte voor dat werk op kantoor met haar baas. E.e.a verbaasde me wel weer, omdat in deze tijden van Corona afgeraden werd om met meer mensen in een ruimte bij elkaar te verblijven en ook de meeste hotels, congrescentra of etc. gesloten waren. Wilma was echter zeer enthousiast en dat was wat telde voor ons allemaal. Ze zei dat het slechts kleine werkgroepen betrof en dat de deelnemers (niet meer dan 4) op minimaal 3 meter van elkaar zouden zitten. Dat het onderwerpen betrof die verband hielden met haar nieuwe aandachtsgebied, over specifieke software op dit gebied die ontwikkeld was door de organisator achter deze workshops, en verder nog wat meer algemenere theoretische zaken. We hadden zelfs een beschrijving gezien van de inhoud van deze workshops.

Ik had ergens in die periode wel eens een WhatsApp gesprek met een onbekend nummer voorbij zien komen, waarin ze ondermeer aangaf: “ik heb genoten van de bijeenkomst en kijk met groot verlangen uit naar de volgende sessie en hoop dat de andere deelnemers ook genoten hebben van mijn aanwezigheid. Ik wil graag in deze wereld verder gaan maar dan wel graag met uw begeleiding.” Toendertijd leek me dat een onschuldige conversatie nu wist ik beter.

Samen met Karin, Liesbeth en haar andere vriendinnen besteedde ze soms nog wat tijd aan dat project om een betere seksuele opleiding/voorlichting aan jongens te geven. Door de pandemie was de vaart er grotendeels uit, mede omdat er vrijwel geen contact momenten meer waren. Maar gelukkig toch nog niet helemaal doodgebloed waar ik bang voor geweest was. Het zou wel een soort ‘Never Ending Story” worden, met hopelijk net zo een mooi eindresultaat. Want wat ik zoal las en inmiddels ook gehoord over vrouwenmishandeling, over hoe (jonge) mannen dachten over vrouwen, was dit wel iets wat hard nodig was. Echt een onderbelicht onderwerp, ik hoopte echt voor ieder van hun dat het zou aanslaan.

Bij de inrichting van het nieuwe huis was er op hun verzoek een zgn. SM-kamer ingericht, die slechts vanuit onze slaapkamer bereikbaar was. Achteraf gezien was het een schot in de roos gebleken. Allen waren meer dan ervaren op dit gebied. Van Wilma en Karin wist ik dat al, Liesbeth bleek een aangename openbaring, en Corine wist ook wel van aanpakken. Daar waar Wilma, net zoals Corine, meer een switch was, met een hang naar dominantie, was Liesbeth echt het prototype van een onderdanige of slavinnetje. En Karin zat daar ergens tussen in. Dominant bij vrouwen, en vreemd genoeg liever onderdanig naar mij toe, helemaal na de geboorte van Remco. We hadden het er wel eens over gehad maar echt een antwoord had ze er niet op. Meer iets in de trant van dat ze zich in balans voelde, nu beter kon geven en nemen. Zo zie je maar weer dat stille wateren diepe gronden kunnen hebben.

De vrouwen hadden een gevarieerd repertoire wat uiteindelijk leidde tot een uitgebreide en bonte verzameling aan sm-speeltjes. Puntje bij paaltje droeg het bij aan een wel erg speelse en ongedwongen omgang in ons dagelijkse leven.

Een en ander had ook tot gevolg dat ik mijn focus verlegde, uiteindelijk zelfs mijn werk anders inrichtte. Harm werd mijn compagnon, nam met name die werkzaamheden over waarvoor ik regelmatig in het buitenland verkeerde. Het gaf mij meer rust en tijd om aan mijn familie te besteden. Eindelijk kreeg ik weer eens tijd voor mezelf en pakte mede onder invloed van met name onze kinderen, mijn oude hobby op t.w. muziek maken. In mijn jeugd speelde ik verdienstelijk piano en saxofoon. Wat toch over de jaren heen wel mijn favoriete instrument was geworden.

De piano had ik opnieuw laten stemmen en na wat extra lessen ging het weer redelijk. Het leuke was dat een van dochters mijn liefde voor de saxofoon overnam, helemaal nadat ik haar wat videoclips van Candy Dulfer had laten zien. Dat werkte zeer inspirerend want hoeveel vrouwen heb je nu ooit de saxofoon zien spelen. Ik zou het niet weten.

Wilma en ik kregen tot ons geluk nog een keer de tijd voor ons alleen, met Sinterklaas. Onze kinderen gingen dit bij mijn ouders vieren, terwijl zowel Karin als Liesbeth dat weekend met hun kinderen naar hun ouders c.q. moeder zouden gaan voor. Ik bracht onze kinderen op zaterdagochtend al vroeg weg, en zou na het middageten terugrijden. Wilma ging die zaterdagochtend mee met Karin en ik zou haar dan op de terugweg oppikken op bij de ouders van Karin. Mijn ouders zouden dan zondagnamiddag onze kinderen terugbrengen en die nacht blijven logeren bij Wilma’s ouders.

Zogezegd, zo gedaan en toen we eenmaal thuisgekomen waren, verdween Wilma snel naar boven om zich wat op te frissen en wat simpelers aan te trekken. Ik zorgde ervoor dat zowel de open haard in de woonkamer als in onze slaapkamer aan stond. Boven wat minder hard maar zodanig dat de kamer later vanavond lekker verwarmd was. Ook opende ik snel een goede fles rode wijn, schonk hem over in een karaf, zodat die even kan ademen voordat we hem zouden aanspreken. Daarna snel onder de douche gestapt, waste met name mijn edele delen goed, en trok iets makkelijks aan. En hoorde de huisbel gaan, snelde naar beneden en nam het eten aan, dat we op de terugweg al besteld hadden. Zette een klein en gemakkelijk tafeltje bij de bank neer en verdeelde de tapas over meerdere borden. Het zag er meer dan gezellig uit en ik hoorde Wilma naar de trap naar beneden komen. Hoe ze het iedere weer klaarkreeg, weet ik nog altijd niet maar opnieuw beroofde ze me van de adem op het moment dat ze de woonkamer binnenstapte. Ze kon erom lachen, kwam op me af en gaf me een lange en diepe en tongzoen. En zei met een zwoele stem: “Het is na al die jaren nog steeds leuk om te zien hoe je in zwijmel voor me valt als ik binnenkom. Dat ik je nog kan verrassen en dat je me nog altijd mooi vindt.” Ik kom alleen maar zeggen: “Mooiheid heeft geen leeftijd schat, helaas ziet niet iedereen dat. En jij verblijdt mijn ogen en ziel elke minuut van mijn leven en ik hoop dat dat zo blijft zolang we leven. En ja wat kan ik anders als je zo een mooi en weinig verhullende negligé aan hebt trouwens?” Dat leverde me weer een lach en een kus op. Ik schonk de wijn in en toastte op de mooiste en liefste vrouw in mijn leven. We installeerden ons samen op de grond, met onze rug tegen de bank en deden ons tegoed aan de tapas onderwijl verder pratende over alles wat ons overkomen was. Dat ging nu vrijuit en het was een meer dan goed gesprek waarin we weer verder naar elkaar toegroeiden.

Wilma lag wat heerlijk tegen me aan terwijl we elkaar de laatste tapas voerden. Haar negligé was een beetje opengevallen en ik speelde met een van haar borsten en tepels. Ze genoot zichtbaar en lag loom tegen me aan. Zodra we de honger gestild was schoven we het tafeltje met de resten wat opzij. Wilma draaide zich naar mij toe en begon me opnieuw, maar nu gepassioneerd, te zoenen. Dit ging al snel over in een lange, erge lange tongzoen en we raakten verslingerd in elkaar. Zo waren we zeker een minuut of twintig bezig. Zeg maar dat het het aangenaamste toetje in mijn leven was. Ik legde een kussen onder mijn hoofd en trok haar boven op me. Ze lag op mijn buik en ik keek in haar stralende ogen en voelde me weer net zo verliefd zoals in het begin van onze relatie. Wat kon deze vrouw toch in mij los maken en ik vertelde haar dat dan ook. Een traan welde daarop in haar ogen en teder veegde ik deze met een vinger weg, maar het leek wel alsof ik op dat moment een kraan open had gezet. Snikkend viel ze in mijn armen en kuste me weer overal. Zo lagen we een kwartiertje bij te komen, totdat ik voelde dat Wilma zwaar op mijn buik begon te liggen, het eten toch verteerd moest worden. Ik ruimde snel de boel een beetje op, terwijl Wilma ondertussen een kopje thee zette. En zag op dat moment een tatoeage van een zwaan op haar rug, met de letters KLM. Ik was meer dan verwonderd, ging bij haar staan trok haar het negligé uit. Ze keek me aan en vroeg: “Geil lieverd”. En antwoordde: “Van jou altijd, maar nu ben ik aan het kijken naar dat kunstwerkje op je rug. Je verbaast me alweer maar waarom KLM?” “Schat, de zwaan heb ik altijd een erg mooie vogel gevonden, en die reclame van onze luchtvaartmaatschappij ook. Maar in dit geval hebben die letters een andere betekenis, een dubbele zelfs. Raad eens dit is meer persoonlijk.” Ik denk na en kom dan op de namen van onze kinderen Kay, Lilian en Manon. “Goed geraden schat en wat nog meer?” “Oh, Karin, Liesbeth en Martin natuurlijk”. “Ja he, en hoe vind je hem?” en ze draaide een rondje. Het was echt een mooie en goed gelukte tatoeage dat mag gezegd zijn en ik antwoordde dan ook: “Jou staat alles mooi of het nu over je lichaam zit of erop.”

Even later zaten we weer samen op de bank net als een stelletje verliefde pubers. Wilma met haar rug tegen me aan en ik streelde haar opnieuw een beetje, kuste haar in haar nek en schouders. Mijn beide handen hadden intussen haar prachtige borsten weer gevonden die ik dan ook heerlijk verwende, haar onderwijl nog altijd kussend. Dit ging langzaam over in een wat geiler spel, en we besloten naar onze slaapkamer te gaan. Wilma kon vanzelfsprekend de verleiding niet weerstaan om op mijn pik te gaan zitten en me te vragen haar naar boven te dragen. En eerlijk gezegd vond ik het ook heerlijk met haar in mijn armen en kon mijn geluk niet op. Daar maakte ze dan wel weer misbruik van door liefjes te vragen of ik nog een trap aankom met haar. Eenmaal op onze slaapkamer werd ik eerst met de rug tegen het bed gemanoeuvreerd om vervolgens daarop geduwd te worden. Voordat ik het in de gaten had, nam ze me als een wilde amazone die haar hengst dan wel zo goed afgericht had dat ieder opkomend orgasme in de toom gesmoord werd. Iets waar ik absoluut geen problemen mee had, omdat het iedere keer weer gewoon genieten is als ik mijn vrouw zo heerlijk voor me zie en de geilheid en uiteindelijk extase in haar gezicht. Mmmm

De volgende ochtend werden we vrij laat wakker. Mijn ouders zouden zo de kinderen komen brengen en blijven logeren bij mijn schoonouders. Vlug schoten we de douche in en ik kon het toch weer niet nalaten om Wilma te wassen en te neuken. Anaal deze keer en we genoten er beiden volop van. Het blijft een mooie manier om de dag te beginnen en we zaten even later heerlijk relaxed te ontbijten.

Terwijl ik de kamer op orde had gebracht, bereidde Wilma een heerlijk ontbijt klaar. En begon te praten over Corine, vroeg me of Corine niet definitief bij ons kon komen wonen. Ze erg eenzaam was, alleen en met deze pandemie was het helemaal verschrikkelijk voor haar. Ik mocht Corine echt heel erg graag en had daar vanzelfsprekend geen problemen mee. Ze gaf me een kus en zei dat ze het goede nieuws aan Corine zou doorgeven en voegde de daad bij het woord.

Ik stond op en ruimde alles op. Nam relaxed op de bank plaats met een kop koffie en zette wat muziek op. Wilma kwam zodra ze uitgepraat met Corine was bij me zitten en gaf me een zoen. Die kwam van Corine, zo vertelde ze, die was dolblij en ze komt straks al. “Nou” antwoordde ik “Dan heeft ze het wel heel erg gehad” , waarop Wilma knikte en toevoegde: “Ik ben erg blij met haar want ze was echt altijd een hele goede vriendin van me en het heeft me meer pijn gedaan dan ik besefte, toen we haar uit het oog verloren. En weet je” zo vervolgde ze: “Die reactie van Bart toen je hem vertelde dat je haar weer ontmoet had, en dat ze graag eens met hem wilde praten en hij weigerde, heeft haar en mij ook erg veel pijn gedaan. Ik had dat echt niet van Bart verwacht.” “Ja”, antwoordde ik: “Ik stond daar zelf ook wel versteld van. Toen ik dat verhaal over Corine op zijn verzoek schreef had ik het gevoel dat het nog een open wond was en dat een gesprek tussen hun beiden goed zou kunnen zijn. Maar blijkbaar was Bart alleen maar blij te horen dat het niet goed met haar ging, de eenzaamheid etc. En zeker toen hij hoorde dat ze escortgirl was. Een vorm van leedvermaak en zo kleinzielig. Had ik dat maar niet gezegd, daar baalde ik wel van. Maar ja zo leer je wel mensen kennen en eerlijk gezegd vind ik het heel erg voor Corine om te zien hoe mensen je afwijzen als ze horen wat voor werk je doet of gedaan hebt. Dat moet al die jaren heel erg voor haar geweest zijn en ik ben blij dat ze nu weer wat geluk vindt bij ons”. Wilma knikte en kroop tegen me aan: “Ik weet dat schat en nu ik dat zo zie bij haar realiseer ik me nog meer hoeveel geluk ik met jou heb. Dit had mij ook kunnen gebeuren en daarom wil ik er ook voor Corine zijn, want die heeft niet zoveel geluk. Weet je trouwens waarom Corine zo plotseling uit ons leven verdwenen is?” vroeg ze me vervolgens. Daar moest ik het antwoord op schuldig blijven. Ze vertelde me dat ik dit tegen niemand mocht vertellen, ook niet tegen Corine. Die had het wel met haar gedeeld, maar durfde het nog niet met mij te bespreken. Ik werd nu wel erg nieuwsgierig en beloofde het. “Corine is toen verliefd op je geworden en ze houdt nog altijd van je. Ze was bang dat ze zou gaan proberen jou te verleiden en zo ons huwelijk kapot te maken. Daarom is ze ons ontvlucht zogezegd omdat ze niet overweg kon met haar gevoelens voor jou. Weet je, jij bent de enige man geweest die haar nooit heeft veroordeeld en niet heeft laten zitten. Je hebt zo je best gedaan in die tijd om voor haar nog een vergoeding te krijgen voor het seksuele misbruik in dat bedrijf, wat je ook gelukt is. Dat allemaal heeft bij haar die gevoelens los gemaakt en ze kon er niets mee, vandaar. Ze kan het nu wel bij mij kwijt en merkt ook dat ik er niet boos om ben. En nu ze ziet hoe wij hier een poly-amore relatie hebben is ze wel verdrietig dat ze dat toen niet heeft durven te bespreken. Maar ja, dat waren andere tijden dat heb ik haar ook gezegd. Maar toch is ze verdrietig dat ze dat toen niet al besproken heeft, en al helemaal doordat ik haar vertelde dat we altijd een open relatie gehad hebben. Ze houdt nog altijd van je en dat is weer heftiger geworden doordat je haar zo spontaan uitnodigde, ook al wist je van haar beroep. En dat je er nog altijd geen woord over zegt of ernaar vraagt. Geef haar a.u.b. de tijd en wees voorzichtig met haar, ze is zo kwetsbaar?”

Net na het middaguur arriveerden mijn ouders en toevalligerwijze vrijwel gelijk ook onze andere huisgenoten. Het werd een vrolijk weerzien en zelfs nog gezelliger toen er een paar Limburgse vlaaien op tafel verschenen. Mijn dag kon niet meer stuk want dat gebak is het ergste wat ik mis in het Noorden. Toch kon ik mij nog even inhouden, nam eerst de tijd voor Liesbeth en daarna Karin.

De tafel was inmiddels gedekt voor een uitgebreide lunch toen Corine ook binnenviel. Mijn ouders waren blij verrast haar na zoveel tijd weer eens te zien en hun hartelijkheid en medeleven deed Corine zichtbaar goed. En helemaal toen Wilma even later mededeelde dat Corine bij ons definitief zou intrekken. De meisjes hingen bij het horen van deze woorden om haar nek van vreugde, Corine was meer dan geroerd door deze uiting van aanhankelijkheid en pikte wat traantjes weg. Ik wenste haar ook welkom en zei dan dat ik wel straks even met haar apart wilde praten wat Wilma weer deed fronsen.

Een dikke 2 weken later, zo een dag of 4 voor de kerst, wipte Wilma even mijn kantoor binnen. Zij was de laatste weken een stuk aanhankelijker geworden en kwam regelmatig een kus stelen of meer. Nu had ze 2 koppen koffie bij zich en gaf er 1 aan mij. Ik keek verbaasd op en vroeg: “waar heb ik de eer aan te danken, schat”. Ze lachte en zei: “Ik heb iets met je te bespreken en dat doe ik liever alleen met je.” Waarop ik vroeg: “Is het zo ernstig of belangrijk?” Ze knikte en schoot van wal: “Corine wil ook graag een kind van jou”. Ik verslikte me in mijn koffie en proestte het uit. Voordat ik van de schrik was bijgekomen ging Wilma al door: “Corine ziet hoe gelukkig Karin is met Remco en Liesbeth met haar zwangerschap, en ook hoe leuk het hier is met al die kinderen in huis. Ze geniet er echt van en het heeft bij haar ook dat moedergevoel wakker gemaakt. Ze wil liever niet naar zo een spermabank gaan. En omdat Karin en Liesbeth ook al een kind van jou hebben gekregen of krijgen hoopt ze dat jij ook haar wilt bezwangeren. Het is al besproken met Karin en Liesbeth en die staan ook achter dit idee net zoals ik. Corine heeft mij gevraagd om jou hiervoor te benaderen. Ze wil het kind zelf opvoeden en ons niet tot last zijn. Maar ze weet ook dat je zelfs in dat geval toch een goede vader zal zijn al zul je niet bij de dagelijkse opvoeding betrokken zijn. Je hoeft nu niet ja of nee te zeggen schat. Denk erover na. Ok?” Ze stond op en lieg mij verbouwereerd en in verwondering of beter verwarring achter.

Ik zat beduusd achter mijn bureau en overdacht de situatie. Als ik iemand een kind gunde was het zeker Corine. Maar kon ze dat wel aan, de opvoeding van een kind in haar eentje, ook financieel gezien. En wat als dat niet goed ging, zouden wij dan bijspringen, en konden of wilden we dat. Ik besloot dat ik hier eerst eens apart met Corine over moest praten en daarna samen met alle vrouwen. Ik liep naar de keuken en zag de dames aan tafel zitten te praten. Ze keken me verwachtingsvol aan en het besef drong tot mij door dat ze dit samen bekokstoofd hadden. Kon er wel om lachen en zei: “Tja, ik had het me wel kunnen bedenken dat dit uit jullie kokertje komt.” En vervolgens tegen Corine: “Heb je zin in een wandeling met me?”. Ze sprong direct op en zei: “Dus het is geen direct nee” waarop ik bevestigend knikte en antwoordde: “Ik wil hier met je over praten want je neemt een hele verantwoordelijkheid op je. En met kinderen speel je niet, je weet hoe ik daarover denk”. Ze knikte, gaf me een kus en snelde naar de garderobe om zich warm aan te kleden wat ik vervolgens ook deed. Intussen gaf ik een knipoog aan de andere vrouwen.

Corine en ik wandelden die namiddag dik pratend zeker 2 uur door het bos. Er kwam van alles aan bod, zoals haar werk, haar woonsituatie, de financiële kant van een kind opvoeden, wat als ze ziek zou worden en het kind naar school moest, wat ze van mij of ons verwachtte etc. Het was een zeer leuk en verhelderend gesprek en na afloop stond ik er in principe niet negatief tegenover. Corine had het allemaal goed op een rijtje, waarop ik aan haar vroeg: “Ik weet dat je ons niet wilt belasten met je kind, het eventueel alleen wilt opvoeden. Niemand zal je tegenhouden als je dat wilt, maar weet dat je echt bent, maak het nu definitief. Krijg je kind ook hier en voedt het samen met de anderen op. Lijkt je dat wat?” Ze reageerde dolenthousiast op mijn voorstel en verklapte me dat de anderen dat ook graag wilden. Ik voegde toe dat dit nog geen ja was maar mij voor het kind en haar de beste oplossing leek. En een kind meer of minder in huis is ook het grootste probleem niet. Daar bovenop was het ook financieel voor haar aantrekkelijker. Daarin kon ze in meegaan en ze was zo verheugd dat ik met haar meedacht en meevoelde, dit niet op de voorhand afwees. Thuis gekomen keek iedereen ons verwachtingsvol aan en Corine vertelde op een geanimeerde wijze wat we zoal besproken hadden. We spraken met ons allen af om er de komende dagen verder over te praten zodat iedereen, maar met name ik, het idee kon laten bezinken.

De dagen erna gebeurde dat regelmatig en iedereen zat in spanning op mijn besluit te wachten. Ik stelde dat uit tot kerstavond en de spanning was te snijden. Doordat de dames me wakker hielden en probeerden te verleiden om zo een antwoord uit me te krijgen, verhuisde ik uit liever lede naar de logeerkamer. Op kerstavond worden er altijd cadeautjes onder kerstboom gelegd en ik had een extra cadeautje voor Corine erbij gedaan. Bij het openmaken vond ze een kerstkribbe met kind erin. Ze keek ons vragend aan, en bij het zien van de brede lach op mijn gezicht viel het kwartje en sprong ze me huilend in de armen. Op dat moment daagde het ook bij de andere dames, die ook opsprongen om haar te feliciteren en mij te bedanken. En natuurlijk ook een klein verwijt waarom ik hun zo lang in spanning liet zitten. Daarop vertelden we de kinderen uit dat Tante Corine een baby ging krijgen en ook voor altijd bij ons bleef wonen. Zo werd het een hele leuke kerstavond. De volgende ochtend gingen Karin & Remco alsmede Liesbeth & Tim al vroeg op weg naar hun respectievelijke ouders om daar eerste kerstdag te vieren. Met Wilma had ik de afspraak gemaakt dat zij met de kinderen eerst naar haar ouders gingen, daar bleven eten, en dat ik en Corine rond 17.00 zouden aanschuiven.

Bij het weggaan gaf ze me een dikke kus, zeggende zorg nu maar dat die kribbe snel gevuld wordt en geniet ervan vandaag. En toen waren Corine en ik alleen thuis en zaten we samen in de woonkamer. Het was niet dat de vonken van lust ervan afsprongen en we elkaar de kleren van het lijf trokken nu we het huis voor ons alleen hadden. Eerder een beetje onwennig, dus tikte ik op de plek naast me op de bank en Corine kwam naast me zitten. Ik nam haar hand vast en vroeg: “Hoe voel je je nu lieverd in de wetenschap dat je misschien moeder gaat worden? Je weet hoe ik ertegenaan kijk. Ik vind dat een kind uit liefde voort moet komen en niet door technische seks of een inseminatie. Denk je de liefde met mij te kunnen bedrijven? “

Corine brak en liet zich gaan op mijn schouder. Ze vertelde dat wat de laatste maanden met haar leven gebeurd was, een onverwacht maar mooie wending was, iets waar ze niet meer op gerekend had. En nu helemaal doordat ze nu wellicht moeder zou worden en haar kind een warm, liefdevol huis en omgeving kon bieden, een mooie toekomst wellicht ook. Dat zoveel moois haar de laatste maanden overkomen was en ze zich hiervoor geregeld in de armen kneep om zeker te zijn dat ze niet droomde. En dat ze dat allemaal aan Wilma en mij te danken had. Dat wij zo onbaatzuchtig waren en iedereen haar hier in huis met open armen ontvangen had zonder een woord over haar verleden te spreken en haar accepteren zoals ze was.

En toen kwam het grote woord eruit. Ze bekende dat ze al jaren verliefd op me was en vreselijk veel van me hield. Ze had dat nooit tegen mij durven te zeggen omdat ze enerzijds bang was dat ik haar zou afwijzen, anderzijds wilde ze ons huwelijk niet verstoren. Ze wilde mij en Wilma niet kwijt maar wist niet wat te doen dus was ze ons gaan vermijden. Ze huilde tranen met tuiten en ik nam haar in mijn armen en kuste haar tranen weg. Beetje bij beetje kwam ze tot rust en voorzichtig vonden onze lippen en later tongen elkaar. De kus werd steeds hartstochtelijker en onze handen verkennen elkaars lichaam. Al snel hadden we onze kleren uit en nam een geil verlangen bezit van ons. Corine heeft een iets voller lichaam dan de andere dames en net als hun een heerlijke D-cup. Die ochtend mocht ik van haar vrijwel niets doen. Ze wilde mij op haar manier bedanken voor alles wat ik voor haar betekent had en zo wilde ze me dat laten zien. We verplaatsten ons naar de slaapkamer waar ik op bed ging liggen. Voor de zekerheid bond ze mijn handen vast aan de spijlen van het bed waarna ik een heerlijke body to body massage kreeg. Mijn pik en ballen werden vervolgens afgebonden en kreeg ook een prostaatplug in. Aan alles merkte ik haar jarenlange ervaring als escort op, maar dit was meer, hier nam de liefde de overhand . Niets ging op de automatische piloot of was gespeeld en ik zag de geilheid en het plezier uit het ogen stralen. Uiteindelijk, na een dikke 2 uur, maakte ze me los en zei : “maak me nu zwanger Martin. Spuit mij helemaal vol met je lekkere sperma”. Ik neem haar beide benen in mijn handen, plaats ze naast haar hoofd en duw mijn harde pik tegen haar kutje. “Kom steek hem er in” schreeuwt Corine. “Wees geen doetje en neuk me keihard.” Dat laat ik me geen twee keer zeggen en ik rag mijn pik tot aan de ballen in haar”. Ze gilt van genot en moedigt me aan “Ga door Martin, maak mij zwanger. Ik wil jouw kind”. Ik ging door en pompte mijn pik keer op keer diep in haar. En voelde na een paar minuten mijn orgasme al opkomen zetten en wilde wat inhouden. Corine sloot echter haar benen om mijn heupen en kreunde: “Ga door, ik ga zo komen en wil je zaad “. En toen explodeerden we vrijwel gelijktijdig. Ik met een erg diepe kreun en Corine het huis bij elkaar schreeuwend. Zo erg of luid heb ik nog nooit iemand horen komen. We vielen vermoeid in elkaars armen. Na een paar minuten haalde ik mijn inmiddels slappe pik uit haar kutje en wilde een handdoek halen. Dat verhinderde Corine in eerste instantie en ze nam mijn pik in haar mond en likte hem schoon, zeggende: ”ik wil het zaad van de man proeven dat me zwanger maakt” en kuste me weer hartstochtelijk. Ik proefde een cocktail van mijn eigen zaad gemixt met haar sapjes. Even later lagen we na te genieten en te praten in bed voordat we samen gingen douchen en lunchen. Later die avond deden we het samen met Wilma nog eens rustig over. Wilma wilde er zeker van zijn dat ik haar vriendin bevruchtte en koos voor een dubbele penetratie. Zij wist me zodanig op te winden en prikkelde mijn prostaat zo zeer dat ik me nog eens volledig leegspoot in Corine. Wat een geile vrouwen die 2 zeg, en hoe waren ze op elkaar ingespeeld.

Trefwoord(en): Waargebeurd, Amazone, Standje 69, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!