Een Nieuw Vuur - 5

Op een frisse zaterdagochtend in februari, toen de zon nog laag stond boven de Schelde en de Antwerpse straten nog rustig waren, kondigde Marianne aan dat ze een speciale dag hadden.

“Vandaag gaan we shoppen in Antwerpen,” zei ze terwijl ze haar koffie dronk, haar ogen twinkelen boven de rand van haar kopje. “En jij… jij mag alles zien. Maar aanraken? Nee hoor. Dat mag alleen ík.”

Erik voelde meteen de bekende tinteling in zijn onderbuik. De kooi zat al weken strak, zijn lichaam nog steeds herinnerend aan de laatste keer dat ze hem had laten wachten. Nu zou het nog erger worden.

Ze reisden met de trein – een korte rit, maar lang genoeg voor haar om te beginnen met plagen. Ze droeg een strakke zwarte jurk met een hoge split, kousen met naad en hakken die bij elke stap klikten. Onderweg in de coupé liet ze haar hand nonchalant op zijn dij rusten, haar vingertoppen cirkelend over de stof van zijn broek, net hoog genoeg om de contouren van de kooi te voelen.

“Voel je hoe hard je probeert te worden?” fluisterde ze, haar lippen vlak bij zijn oor. “Straks zie je dingen die je nog harder zullen maken… en je kunt niets doen. Arm liefje.”

In Antwerpen begon het echt. Ze trok hem mee naar de Meir, maar sloeg al snel af naar de kleine, exclusieve lingeriewinkels in de Nationalestraat en omgeving. De eerste winkel was een boetiek met gedimd licht, zachte jazzmuziek en rekken vol kant, satijn en zijde.

Marianne koos meteen drie outfits:

Een setje van zwart kant met open cups en een jarretelgordel die haar taille nog fijner maakte.

Een diep bordeauxrood body met doorschijnende zijpanelen en een string die amper iets bedekte.

Een smaragdgroen korset met bijpassende string en kousen met brede kant boven.

Ze keek hem aan met een ondeugende glimlach.

“Ga maar zitten in dat hoekje daar. En hou je handen op schoot. Ik wil dat je goed kijkt.”

Ze verdween in het pashokje. Erik zat op het fluwelen bankje, de kooi al strak trekkend bij de gedachte alleen al.

De gordijn ging open.

Eerste outfit: het zwarte open-cup setje. Haar borsten werden omhoog geduwd, haar tepels priemden vrij boven de kanten rand uit, hard en donkerroze in het zachte licht. De jarretelbandjes spanden strak over haar dijen, de kousen glansden. Ze draaide langzaam rond, haar billen licht wiegend.

“Kijk eens hoe mijn tepels voor je staan, Erik… ze smeken om je mond. Jammer hè? Die blijven vandaag alleen voor mij.”

Ze liep naar hem toe, boog zich voorover zodat haar borsten vlak voor zijn gezicht hingen. “Wil je ruiken? Kom, heel dichtbij… maar niet likken. Nee nee.”

Hij ademde haar geur in – kant, parfum, haar eigen opwinding – en voelde de kooi bijten in zijn vlees.

Tweede outfit: het bordeauxrode body. De stof was zo dun dat hij de contouren van haar tepels en haar navel kon zien. De string zat hoog op haar heupen, haar gladgeschoren vulva amper bedekt. Ze ging voor de spiegel staan, draaide zich half om en boog licht voorover.

“Zie je hoe deze string tussen mijn billen verdwijnt? Stel je voor hoe hij zou voelen als je hem opzij schoof… maar dat mag je niet. Jij mag alleen maar kijken hoe nat ik word van jouw frustratie.”

Ze liet een hand over haar eigen bil glijden, kneep zachtjes, en keek hem aan in de spiegel. “Je bent al rood in je gezicht, lieverd. Voel je hoe strak het zit? Hoe graag je in me zou willen zijn?”

Derde outfit: het smaragdgroene korset. Het duwde haar borsten omhoog tot een verleidelijk decolleté, de string was minuscule driehoekjes kant, de kousen hadden brede kanten boorden. Ze liep op hem af, haar hakken klikkend, en ging wijdbeens voor hem staan.

“Dit is mijn favoriet,” fluisterde ze. “Het voelt alsof ik een koningin ben… en jij mijn trouwe, opgesloten ridder.”

Ze boog zich voorover, haar borsten bijna uit het korset vallend, en fluisterde: “Wil je foto’s maken? Natuurlijk mag dat. Maar alleen met mijn toestemming. En alleen voor ons tweeën. Kom, pak je telefoon.”

Erik haalde zijn telefoon tevoorschijn met trillende handen. Ze poseerde: één hand op haar heup, de andere in haar nek, de sleutel bungelend. Dan draaide ze zich om, boog licht, liet de string tussen haar billen zien.

“Klik maar… goed zo. Nog één met mijn tepels net boven de rand… ja, precies zo. Kijk hoe hard ze zijn voor jou… terwijl jij daar zit en niets kunt doen.”

Elke foto voelde als een nieuwe laag kwelling: hij mocht haar vastleggen, maar niet aanraken, niet proeven, niet bezitten.

Na de derde outfit kwam ze het pashokje uit in haar gewone kleren, maar met een ondeugende grijns.

“Ik koop ze alle drie,” zei ze tegen de verkoopster, luid genoeg zodat Erik het hoorde.

Tegen hem fluisterde ze: “Vanavond trek ik er één aan… en jij mag toekijken hoe ik mezelf streel erin. Maar meer niet. Geen handen. Geen mond. Alleen je ogen… en je kooi.”

Ze pakte zijn hand, legde die op haar onderrug terwijl ze de winkel uitliepen – een onschuldig gebaar voor de buitenwereld, maar voor Erik voelde het als een brandmerk.

“Bedankt dat je zo geduldig bent, lieverd,” zei ze met een plagende kus op zijn wang. “Je maakt me zo nat als ik zie hoe wanhopig je bent. Misschien… heel misschien… mag je vanavond een klein beetje likken. Maar ik beslis.”

Ze liepen verder door Antwerpen, hand in hand, zij stralend van macht en sensualiteit, hij brandend van verlangen, de kooi een constante, kloppende herinnering aan wie de baas was. En hij hield ervan.

Na de eerste boetiek, waar Marianne al drie outfits had uitgekozen en Erik zijn zelfbeheersing tot het uiterste had getest, leidde ze hem met een plagende glimlach verder door de smalle Antwerpse straatjes. De zon stond nu hoger, maar de steegjes bleven koel en schaduwrijk. Ze stopte voor een tweede winkel, iets discreter gelegen, met alleen een klein koperen naambordje: L’Atelier Sensuel. De etalage toonde geen uitbundige displays, maar een subtiele zwarte vitrine met een enkel satijnen korset en een paar kristallen hangers die in het licht dansten.

Marianne duwde de deur open; een belletje tinkelde zacht. Binnen was het warm, intiem, met donkerpaarse muren, zachte spotjes en de geur van vanille en sandelhout. Een elegante vrouw van rond de veertig – donker haar in een chignon, een strakke zwarte blouse – begroette hen met een professionele, maar wetende glimlach.

“Marianne, welkom terug,” zei ze, haar stem laag en warm. “Ik heb alvast een paar stukken klaargelegd die perfect bij je figuur passen.”

Erik voelde zijn maag omdraaien. Ze kende haar naam. Dit was geen impulsieve stop – Marianne had dit gepland.

Ze werden naar een privé-pasruimte geleid: een ruime cabine met een groot, driedubbel spiegelwand, een fluwelen bankje en een zacht, roze licht dat elke huidtint warmer deed lijken. De verkoopster hing drie outfits op het haakje en liet hen alleen, met een knipoog naar Marianne: “Neem je tijd. Roep maar als je hulp nodig hebt.”

Marianne draaide zich naar Erik toe, haar ogen donker van anticipatie.

“Ga zitten,” zei ze zacht, wijzend naar het bankje. “En hou je handen thuis. Ik wil dat je kijkt zoals een brave jongen kijkt. Geen woord tenzij ik het vraag. Alleen… kijken.”

Erik gehoorzaamde, zijn hart bonzend, de kooi al strak trekkend bij de gedachte aan wat komen ging.

Eerste outfit: een setje van felrood satijn met transparante inzetstukken van rode tule. Het bovenstuk was een kort, glanzend satijnen hemdje met dunne spaghettibandjes, zo kort dat het amper over haar heupen viel. De stof was glad en strak, omsloot haar borsten als een tweede huid en liet haar tepels duidelijk zichtbaar prikken door het satijn – hard, donker en stijf, de contouren van haar tepels scherp afgetekend tegen de glanzende stof bij elke ademteug. Het slipje was eveneens van rood satijn, afgewerkt met een fijn vleugje zwart kant langs de randjes, maar toen ze langzaam draaide voor de spiegels, zag Erik pas de waarheid: het was een string. De achterkant verdween volledig in haar bilspleet, een smalle, glanzende lijn die haar ronde billen perfect in tweeën deelde, de satijnen stof strak gespannen en licht trekkend bij elke beweging.

Ze draaide zich traag om, liet hem kijken hoe het satijn over haar huid gleed, hoe het hemdje bij elke ademteug lichtjes op en neer bewoog, haar tepels nog harder priemend tegen de stof, twee harde knoppen die de gladde oppervlakte duidelijk vervormden. Toen ze zich half omdraaide en licht voorover boog, spande de string zich nog strakker, verdween volledig tussen haar billen, en liet slechts een glanzende rode lijn achter die haar perfecte vormen benadrukte.

“Kijk eens hoe dit satijn om me heen glijdt,” fluisterde ze, haar handen langzaam over haar heupen strelend, haar vingers glijdend langs de rand van het hemdje, waar haar tepels door de stof heen prikten. “Hoe mijn tepels hard tegen het satijn drukken… hoe ze smeken om je mond… hoe deze string zich vastklemt tussen mijn billen… en hoe nat ik al word alleen maar omdat jij daar zit, machteloos, en niets mag doen.”

Ze liep een stap dichterbij, boog zich voorover zodat haar borsten vlak voor zijn gezicht hingen, de harde tepels duidelijk afgetekend door het dunne satijn, de stof lichtjes vervormd door hun stijfheid. “Wil je ruiken? Kom… heel dichtbij… maar mond dicht. Alleen ademen.”

“Kijk eens hoe deze stof over mijn huid glijdt,” fluisterde ze, haar handen over haar eigen heupen strelend. “Stel je voor hoe het zou voelen als je vingers eroverheen gleden… maar dat mag je niet. Jij mag alleen maar voelen hoe nutteloos hard je wordt in dat ding.”

Ze liep naar hem toe, boog zich voorover zodat haar borsten vlak voor zijn gezicht hingen, tepels op een paar centimeter afstand. “Wil je ze ruiken? Kom… heel dichtbij… maar mond dicht. Alleen ademen.”

Hij ademde haar in – satijn, haar eigen warmte, een vleugje opwinding – en voelde de kooi bijten, zijn penis kloppend tegen het metaal.

Tweede outfit: een wijnrode teddy van glanzend satijn met een diepe V-hals die tot haar navel reikte, de stof zo dun dat hij de schaduw van haar navel en de contouren van haar schaamheuvel kon zien. Geen bh, alleen twee smalle bandjes die over haar schouders liepen. Ze draaide zich om, boog licht voorover, liet hem zien hoe de stof tussen haar billen verdween, hoe de jarretelbandjes strak over haar dijen spanden.

“Zie je hoe deze teddy mijn lichaam omhelst?” zei ze met een lage, plagende stem. “Hoe hij alles laat zien… en toch niets prijsgeeft? Jij mag alles zien, Erik. Maar je mag niets hebben. Hoe voelt dat? Vertel me hoe strak je kooi nu zit.”

Erik slikte. “Het… het doet pijn van hoe graag ik je wil aanraken,” mompelde hij schor.

Ze lachte zacht, sensueel. “Goed zo. Dat wil ik horen.”

Derde outfit: een setje van zwart leer en kant – een strak korset dat haar taille insnoerde tot een zandloperfiguur, met open cups die haar borsten volledig bloot lieten. De string was van fijn leer, met een smal riempje dat tussen haar billen verdween. Ze trok er een paar lange, zwarte handschoenen bij aan – tot aan de elleboog – en stapte in pumps met stilettohakken.

Ze liep langzaam op hem af, de hakken klikkend op de houten vloer van de cabine. Ze bleef voor hem staan, wijdbeens, handen in haar zij.

“Kijk naar me,” zei ze. “Kijk naar je koningin in leer. Stel je voor hoe deze handschoenen over je huid zouden glijden… hoe dit korset zou voelen als ik op je zat… maar dat gebeurt niet. Nog lang niet.”

Ze boog zich voorover, haar blote borsten vlak voor zijn gezicht, en fluisterde:

“Pak je telefoon. Maak foto’s. Elke pose die ik wil. En elke keer dat je klikt, voel je hoe nutteloos je bent. Hoe graag je me zou willen aanraken… terwijl je vastzit.”

Erik pakte zijn telefoon met trillende vingers. Ze poseerde: één hand op haar heup, de andere in haar nek, de sleutel bungelend. Dan draaide ze zich om, boog diep voorover, liet de leren string tussen haar billen zien.

“Klik. Goed zo. Nu eentje met mijn tepels recht voor de lens… ja, precies zo. Kijk hoe hard ze zijn. Voor jou. Maar niet van jou.”

Na elke foto keek ze hem aan, haar ogen vol macht en tederheid tegelijk.

“Je doet het zo goed,” prees ze. “Zo geduldig. Zo wanhopig. Ik word er zelf nat van.”

Uiteindelijk trok ze haar gewone kleren weer aan, maar hield de leren handschoenen aan – een subtiel detail dat alleen hij opmerkte. Bij de kassa kocht ze alle drie de setjes, betaalde met een glimlach, en draaide zich naar hem om.

“Vanavond trek ik misschien het leren setje aan,” fluisterde ze terwijl ze de winkel uitliepen, haar hand in de zijne. “En jij… jij mag toekijken hoe ik mezelf streel. Maar meer niet. Geen handen. Geen mond. Alleen je ogen… en je kooi.”

Ze liepen verder door Antwerpen, hand in hand, zij stralend van zelfvertrouwen en sensualiteit, hij brandend van verlangen, de kooi een constante, kloppende herinnering aan wie de baas was. En diep vanbinnen hield hij van elke seconde van deze zoete marteling.

Na de opwindende middag in Antwerpen, waar Marianne Erik had gekweld met haar sensuele poses en outfits in de twee boetieks, voelde ze een nieuwe golf van macht door zich heen stromen. De foto's op zijn telefoon, de manier waarop hij had gekeken terwijl ze zich omkleedde – het had haar nat gemaakt, haar tepels hard onder haar jurk. Ze wist dat hij al de hele dag op het randje balanceerde, zijn kooi strak en pijnlijk van de constante opwinding. Nu, terwijl ze hand in hand door de drukke straten liepen, besloot ze een stapje hoger te zetten. Waarom het bij kijken houden? Ze wilde hem dwingen om haar aanwezigheid fysiek te voelen, zelfs in het openbaar, op een manier die hem zou doen blozen en smachten. Een gezellig restaurantje zou perfect zijn – intiem genoeg voor discretie, publiek genoeg voor de spanning.

Ze kozen een klein, knus bistro in een zijstraatje van de Groenplaats, met gedimd licht, kaarsen op de tafeltjes en zachte jazzmuziek op de achtergrond. De geur van vers gebakken knoflook en rode wijn hing in de lucht, vermengd met de warmte van de open haard. Ze kregen een tafeltje in een hoekje, half verscholen achter een houten scherm, maar met uitzicht op de andere gasten – een perfecte balans tussen privacy en blootstelling. Marianne droeg nog steeds haar strakke zwarte jurk met de hoge split, die bij elke beweging een glimp van haar kousen toonde. Onder de jurk droeg ze haar nieuwe rode satijnen slipje – glad en glanzend, met een dun kanten randje dat zacht tegen haar gladgeschoren huid wreef. Erik, in zijn casual overhemd en broek, kon zijn ogen nauwelijks van haar afhouden; zijn blik gleed steeds naar de sleutel om haar nek, naar de manier waarop de stof van haar jurk over haar borsten spande.

Ze bestelden een voorgerecht – oesters met citroen en een frisse salade – en praatten luchtig over de dag. Maar Marianne's toon was plagend, haar voet gleed onder de tafel langs zijn kuit, haar nagels licht krassend door zijn broek. "Je hebt je goed gedragen vandaag," fluisterde ze, haar hazelnootbruine ogen donker van belofte. "Maar de dag is nog niet voorbij." Erik glimlachte nerveus, voelend hoe de kooi reageerde op haar aanraking – een lichte zwelling, een kloppende druk die hem herinnerde aan zijn gevangenschap.

Na het voorgerecht – de oesters waren zilt en sensueel, glijdend over hun tongen als een voorbode van meer – stond Marianne op. Ze leunde over de tafel heen, haar decolleté dieper wordend, de sleutel bungelend als een lokmiddel. "Ik ga even naar het toilet," zei ze zacht, haar lippen gekruld in een geheimzinnige glimlach. Ze draaide zich om en liep weg, haar heupen wiegend in de jurk, de split opkruipend en een flits van haar dij tonend – gehuld in de zwarte kousen met hun fijne kanten boord. Erik keek haar na, zijn adem stokend; hij kon de contouren van haar billen zien door de stof, de manier waarop de jurk elke curve volgde. De andere gasten merkten het nauwelijks, maar voor hem was het een visueel feestmaal dat zijn kooi nog strakker maakte.

Ze was een paar minuten weg – lang genoeg om hem te laten zitten met zijn gedachten, zijn penis licht kloppend tegen het metaal, zijn ballen zwaar van de opgebouwde frustratie. Toen ze terugkwam, liep ze langzaam, haar stappen berekend, haar jurk ruisend bij elke beweging. Ze ging zitten, leunde naar hem toe alsof ze iets intiems wilde delen, en drukte discreet iets in zijn hand onder de tafel. Erik voelde de zachte, gladde stof – warm, nog vochtig van haar lichaam. Hij keek omlaag, verborgen door het tafelkleed, en zag het: haar rood satijnen slipje, glanzend en delicaat, met dat dunne kanten randje dat hij zich herinnerde van de winkel. Het was nog warm van haar huid, een lichte muskusachtige geur steeg op – haar opwinding, haar essentie.

Erik reageerde aangenaam verrast; zijn ogen werden groot, een blos kroop over zijn wangen, zijn mond viel licht open in een mengeling van schok en opwinding. "Marianne..." fluisterde hij, zijn stem hees, terwijl hij het slipje in zijn vuist klemde, voelend hoe de satijnen stof glad tussen zijn vingers gleed, nog vochtig van waar het tegen haar intieme plek had gezeten. Hij stelde zich voor hoe ze het in het toilet had uitgetrokken – staand in het hokje, de jurk omhoog schuivend, haar vingers haakend in de bandjes, het langzaam omlaag trekkend langs haar gladgeschoren dijen, haar vulva nu bloot onder de jurk, kwetsbaar en opwindend in het openbaar. Zijn penis reageerde meteen, zwellend tegen de kooi, de druk intensiverend tot een zoete pijn. Hij wilde het slipje in zijn broekzak stoppen, het veilig opbergen als een trofee, maar Marianne schudde bijna onzichtbaar haar hoofd – een subtiele beweging, haar hazelnootbruine ogen strak op de zijne, een lichte knik van nee die alleen hij opmerkte. Haar lippen krulden in een duivelse glimlach, haar voet onder de tafel weer plagend langs zijn been strijkend.

"Nee," fluisterde ze, haar stem laag en bevelend, terwijl ze zich vooroverboog, haar borsten drukend tegen de tafelrand, de sleutel glinsterend in het kaarslicht. "Dat ga je niet doen. Ik heb iets beters in gedachten." Ze pauzeerde, liet de spanning opbouwen, haar nagels licht trommelend op het tafelblad. "Ga naar het toilet. Trek je boxer uit. En trek míjn slipje aan." Haar woorden hingen in de lucht, sensueel en schokkend, haar toon plagend maar onverbiddelijk – een bevel vermomd als spel.

Erik's reactie was een storm van emoties: ongeloof overspoelde hem eerst, zijn ogen knipperden snel, zijn mond opende zich in verbijstering. "Wat?" stamelde hij zacht, zijn wangen rood wordend, zijn hart bonsend in zijn borst. Hij staarde naar het slipje in zijn hand – rood satijn, glanzend en delicaat, ontworpen voor haar vrouwelijke curves, niet voor hem. Verrast en verbijsterd voelde hij een golf van schaamte en opwinding door zich heen gaan; zijn penis klopte harder in de kooi, de druk nu bijna ondraaglijk, zijn ballen zwaar tintelend. Hoe zou het voelen? Dat zachte satijn tegen zijn huid, de string tussen zijn billen, de stof rekkend over zijn gevangen lengte? Het was vernederend, intiem, verboden – en precies daarom zo opwindend. Hij keek haar aan, zoekend naar een teken dat ze een grapje maakte, maar haar ogen waren serieus, donker van lust en macht, haar lippen gekruld in die duivelse glimlach die hij had leren vrezen en liefhebben.

"Marianne... serieus?" fluisterde hij, zijn stem trillend, zijn handen zwetend rond het slipje. Hij stelde zich voor hoe hij het zou doen – in dat kleine toilet, de deur op slot, zijn broek omlaag, zijn boxer uit, en dan dat rode satijn omhoog trekkend langs zijn benen, de stof strak spannend over zijn kooi, de string nestelend tussen zijn billen. De gedachte maakte hem duizelig; zijn ademhaling werd sneller, zijn wangen brandden rood. Maar diep vanbinnen voelde hij de aantrekkingskracht – de overgave, de ultieme daad van onderwerping aan haar wil.

Ze knikte traag, haar voet nu hoger glijdend onder de tafel, zacht drukkend tegen zijn kruis, voelend hoe hij reageerde. "Ja, serieus," zei ze, haar stem laag en verleidelijk, haar hazelnootbruine ogen vast in de zijne. "Doe het voor mij. Laat zien hoe graag je me wilt pleasen. Trek je boxer uit, en trek dit aan. Voel hoe mijn satijn tegen je huid wrijft... hoe het je herinnert aan mij, de hele avond lang." Ze leunde terug, haar borsten op en neer gaand met haar ademhaling, de sleutel bungelend als een belofte.

Erik aarzelde nog even, zijn gedachten racend – ongeloof vermengd met een groeiende opwinding, verbijstering die omsloeg in acceptatie. Hij keek om zich heen; de andere gasten aten rustig door, onwetend van het drama aan hun tafeltje. Uiteindelijk knikte hij, stond op met trillende benen, het slipje verborgen in zijn vuist, en liep naar het toilet. Zijn hart bonsde in zijn keel, zijn penis klopte pijnlijk in de kooi, de anticipatie een zoete kwelling.

In het kleine, gedimde toilet – met zijn witte tegels, spiegel boven de wastafel en lichte geur van citroenzeep – deed hij de deur op slot. Hij staarde naar het slipje in zijn hand: rood satijn, glanzend en zacht, nog warm van haar lichaam, met dat dunne kanten randje dat haar intieme plek had omhuld. Hij trok zijn broek omlaag, zijn boxer volgde – de kooi zichtbaar, zijn penis rood en gezwollen erachter. Met trillende handen stapte hij in het slipje, trok het omhoog langs zijn benen. De satijnen stof voelde zijdezacht tegen zijn huid, de string nestelde zich tussen zijn billen – strak, intiem, vreemd maar opwindend. Het voorstuk spande over de kooi, de stof rekkend over zijn gevangen lengte, elke beweging een herinnering aan haar. Hij keek in de spiegel: zijn wangen rood, zijn ogen wijd van verbijstering, maar ook een duistere opwinding. Het voelde vernederend, vrouwelijk, verboden – en precies daarom zo intens.

Hij trok zijn broek weer aan, voelde hoe het satijn wreef bij elke stap, een constante sensatie die hem zou plagen de rest van de avond. Terug aan tafel, ging hij zitten, zijn gezicht nog rood, zijn ademhaling onregelmatig. Marianne keek hem aan, haar glimlach triomfantelijk, haar voet weer plagend tegen zijn kruis drukkend, voelend hoe het satijn nu tussen hen zat. "Goed gedaan," fluisterde ze, haar stem vol lof en lust. "Voel je me nu? Elke beweging... ik ben bij je." De rest van de maaltijd at hij in een waas, de druk in de kooi ondraaglijk, maar zijn liefde voor haar – en haar vernuftige spel – dieper dan ooit.

Het voorgerecht was nog maar net weggehaald – de lege oesterschelpen glinsterend als parels in het kaarslicht, hun zilte nasmaak nog op hun tongen – toen de ober het hoofdgerecht bracht. Twee borden met perfect gegaarde entrecote, het vlees rood en glanzend, doorsneden met dunne vetadertjes die smolten bij de minste aanraking van het mes. De truffeljus lag dik en glanzend als gesmolten amber rond het vlees, de krieltjes goudbruin en knapperig, en een klein boeketje gestoomde groenten voegde een frisse, groene toets toe. Maar voor Erik was het eten bijzaak. Zijn aandacht lag volledig bij Marianne, die tegenover hem zat met een serene, bijna heilige glimlach, haar rode satijnen slipje nu strak om zijn kooi gespannen, warm en nog vochtig van haar eigen opwinding.

Ze leunde achterover in haar stoel, haar rug licht gebogen zodat haar borsten iets naar voren kwamen, de stof van haar jurk strak trekkend over haar harde tepels. Ze nam haar mes en vork, sneed een klein stukje van haar eigen steak af – traag, met een bijna ceremoniële precisie – en bracht het naar haar lippen. Haar tong gleed eerst over het vlees, likkend aan de druppel jus die aan de rand hing, voordat ze het in haar mond liet glijden. Ze kauwde langzaam, haar ogen halfgesloten, een zacht, laag kreuntje ontsnappend aan haar lippen alsof het vlees zelf haar genot schonk.

“Mmm… zo zacht,” mompelde ze, haar stem een fluwelen streling die over de tafel gleed en recht in zijn onderbuik belandde. “Zo sappig… net als ik daarnet in het toilet was toen ik dit slipje uittrok. Voel je het nog? Hoe mijn sappen nu tegen je kooi drukken… hoe het satijn nat en warm om je heen kleeft, elke beweging een herinnering aan mijn lipjes die het net nog droegen.”

Erik slikte moeilijk, zijn keel droog ondanks de wijn. Hij probeerde een hap te nemen, maar zijn hand trilde. Elke verschuiving van zijn heupen deed het satijn wrijven – glad en zijdezacht tegen zijn gevoelige eikel, de string diep tussen zijn billen genesteld, knijpend bij elke ademteug. De stof rekte licht over de kooi, wreef over zijn opgezwollen aderen, een constante, zachte kwelling die zijn ballen zwaar en pijnlijk liet tintelen. Hij voelde haar geur nog vaag opstijgen – muskusachtig, zoet, intiem – en het maakte hem duizelig.

Marianne sneed nog een stukje vlees af, bracht het naar haar mond en beet er langzaam in, haar tanden glanzend in het kaarslicht. Een druppel jus gleed langs haar kin, traag en glinsterend als een traan van goud. Ze ving hem op met haar duim, bracht hem naar haar lippen en likte hem af – haar tong cirkelend rond haar duim, langzaam, sensueel, alsof ze iets veel intiemers proefde.

“Als je lief bent,” zei ze hees, haar voet onder de tafel weer omhoog glijdend, haar tenen – nog in de pump – vonden het satijn dat nu zijn kooi bedekte. Ze drukte zachtjes, wreef traag in kleine, plagende cirkels, voelend hoe de stof over zijn eikel schoof, hoe hij probeerde te groeien maar gevangen bleef. “Voel je hoe het satijn schuift? Hoe het natte plekje tegen je huid plakt… hoe het wrijft over je eikel, precies zoals mijn vingers dat deden toen ik mezelf aanraakte in het toilet, denkend aan jou?”

Haar voet bewoog ritmisch, harder nu, de pump licht tegen zijn ballen drukkend terwijl haar tenen de stof over zijn kooi lieten glijden. Erik hapte naar adem, zijn vork kletterde zacht tegen het bord.

“Stel je voor,” fluisterde ze verder, haar stem laag en hypnotiserend, “hoe nat ik nog ben onder deze jurk… hoe mijn sappen nu langs mijn binnenste dijen lopen, zonder slipje om ze op te vangen. En jij… jij draagt het. Voel je mijn warmte? Mijn geilheid? Elke keer dat je ademt, elke keer dat je beweegt… ik ben in je, Erik. Strak om je heen. Plagend. Bezittend.”

Ze nam een slok wijn, liet de vloeistof langzaam over haar tong rollen, haar lippen glanzend rood. Een druppel wijn gleed langs de rand van het glas; ze ving hem op met haar wijsvinger, bracht hem naar haar lippen en likte hem af, haar tong traag cirkelend rond haar vingertop.

“Als je het goed doet,” zei ze, haar voet nu stil maar drukkend, “mag je vanavond misschien ruiken hoe nat ik ben als ik dit jurkje uittrek. Misschien mag je zelfs likken… maar alleen als je mijn slipje draagt. Zodat je elke seconde voelt wat je mist. Zodat je proeft hoe dichtbij ik ben… en hoe ver weg.”

Erik’s adem stokte. Hij probeerde te eten, maar elke hap voelde als een strijd tegen de golf van lust die door hem heen raasde. Het satijn wreef bij elke beweging, een constante, zachte kwelling die zijn penis rood en kloppend hield in de kooi, zijn ballen zwaar en tintelend van onvervulde behoefte. Hij keek haar aan – haar lippen glanzend van jus en wijn, haar ogen donker van lust en macht, haar voet nog steeds plagend tegen zijn kruis – en voelde hoe hij volledig van haar was.

Marianne sneed nog een laatste stukje vlees af, bracht het naar haar mond en beet er langzaam in, haar tanden glanzend, haar tong likkend over haar lippen.

“Eet maar op,” fluisterde ze, haar stem een bevel vermomd als tederheid. “Je hebt je krachten nodig… want vanavond trek ik dit rode satijn weer aan. En jij… jij blijft erin. De hele nacht. Voelend hoe mijn sappen nu tegen je kooi drukken. Voelend hoe dichtbij ik ben… en hoe ver weg.”

Ze nam nog een slok wijn, likte langzaam over de rand van het glas, en glimlachte – triomfantelijk, teder, duivels.

“En weet je wat het mooiste is?” fluisterde ze, haar voet nu stil maar drukkend. “Je houdt ervan. Je houdt ervan dat ik je zo plaag. Dat ik je zo bezit. Dat je nu mijn slipje draagt, nat van mij, terwijl iedereen om ons heen denkt dat we een gewoon koppel zijn.”

Erik knikte, zijn stem amper hoorbaar boven het zachte geroezemoes van het restaurant.

“Ja… ik hou ervan.”

Ze lachte zacht, sensueel, en nam nog een hap van haar steak, terwijl hij daar zat – het rode satijn strak om zijn kooi, zijn lichaam brandend, zijn hart vol van haar. Het hoofdgerecht was heerlijk, maar de echte maaltijd was de manier waarop ze hem langzaam, genadeloos, verteerde – hap voor hap, beweging voor beweging, tot hij alleen nog maar van haar kon zijn.

Na het hoofdgerecht – de laatste restjes truffeljus nog glinsterend op hun borden, de wijn nog warm in hun aderen – betaalden ze de rekening en stonden op. Marianne leunde tegen Erik aan terwijl ze het restaurant verlieten, haar arm door de zijne gehaakt, haar lichaam zacht en warm tegen hem aan. De avondlucht in Antwerpen was fris, met een lichte nevel die de lantaarns deed schijnen als diffuse halo's, de straten gevuld met het zachte geroezemoes van voorbijgangers en het verre geronk van trams. Ze besloten te wandelen naar het Centraal Station – een ontspannen route langs de Groenplaats en door de Meir, waar de etalages van winkels nog verlicht waren met hun verleidelijke displays van lingerie en jurken, een stille herinnering aan de middag.

Marianne liep met een deliberatieve sway in haar heupen, haar zwarte jurk ruisend bij elke stap, de split opkruipend en een flits van haar dij tonend – gehuld in de zwarte kousen die hij maar al te goed kende. Ze drukte zich dichter tegen hem aan, haar borst licht borstelend tegen zijn arm, haar jasmijnparfum vermengend met de koele avondlucht. "Voel je het slipje nog?" fluisterde ze hees in zijn oor, haar lippen vlak langs zijn lel strijkend, warm en vochtig. "Hoe het satijn tegen je kooi wrijft... hoe mijn sappen nog steeds aan je kleven, elke stap die je zet een herinnering aan hoe nat ik was toen ik het uittrok?" Erik knikte, zijn adem stokend; bij elke voetstap voelde hij het rode satijn schuiven – glad en zacht over zijn gevoelige eikel, de string diep tussen zijn billen nestelend, knijpend en plagend met elke beweging. Het was een constante, intieme kwelling, zijn penis kloppend tegen het metaal, zijn ballen zwaar tintelend van de opgebouwde druk.

Ze wandelden langzaam, haar hand gleed omlaag naar zijn onderrug, haar vingers licht cirkelend over de stof van zijn broek, precies waar de string zat. "Stel je voor dat iemand het zou weten," mompelde ze, haar stem laag en verleidelijk, terwijl ze langs een groepje lachende toeristen liepen. "Dat jij, mijn sterke man, nu mijn rode satijnen slipje draagt... nat van mij, strak om je kooi... terwijl ik hier loop zonder iets onder mijn jurk. Voel je de wind? Hoe hij onder mijn split kruipt, over mijn blote lipjes strijkt... nat en gevoelig, alleen voor jou om aan te denken." Ze leunde dichterbij, haar borst drukte steviger tegen zijn arm, haar tepel hard voelbaar door de dunne stof van haar jurk. Erik's wangen bloosden; hij voelde de druk in de kooi intensiveren, elke stap een wrijving van satijn tegen huid, een herinnering aan haar bevel, haar geur nog vaag opstijgend bij elke beweging.

Op de Meir, te midden van de etalages vol glanzende outfits, stopte ze even voor een winkel met lingerie in de vitrine – rode setjes, zwart kant, satijn dat leek op wat hij nu droeg. Ze draaide zich naar hem toe, haar handen op zijn borst, haar nagels licht krassend over zijn overhemd. "Kijk daar," fluisterde ze, haar lippen vlak bij zijn mond. "Zie je dat rode setje? Net als wat jij nu aanhebt... stel je voor hoe het zou voelen als ik het droeg, nat en strak... maar in plaats daarvan draag jij het. Voel je hoe het trekt bij elke stap? Hoe de string tussen je billen wrijft, je plaagt... terwijl mijn vulva bloot is, pulserend van de kou en de opwinding." Ze kuste hem zacht op de wang, haar tong even likkend over zijn huid, voordat ze verder liepen. Erik's ademhaling was onregelmatig; het satijn voelde nu als een tweede huid, warm en plakkerig van zijn eigen voorvocht vermengd met haar sappen, elke wrijving een elektrische schok door zijn lendenen.

Ze bereikten het Centraal Station, een majestueus gebouw met zijn hoge koepel en marmeren hallen, nu gevuld met het geroezemoes van reizigers. Marianne kocht de tickets met een glimlach, haar hand nog steeds in de zijne, haar duim cirkelend over zijn palm – een subtiele, intieme streling die hem deed sidderen. Ze vonden een rustige plek op het perron, wachtend op de trein naar Gent. Daar, leunend tegen een pilaar, drukte ze zich tegen hem aan, haar dij tussen de zijne schuivend, haar jurk opkruipend zodat hij de warmte van haar blote huid voelde tegen zijn broek. "Voel je me?" fluisterde ze, haar lippen borstelend tegen zijn oor. "Hoe nat ik ben zonder slipje... hoe mijn lipjes glanzen in de wind... terwijl jij mijn satijn draagt, strak en nat om je kooi. Elke trein die voorbijrijdt, elke trilling... het zal je plagen, lieverd."

De trein arriveerde, een moderne intercity met zachte stoelen en gedimd licht in de coupé. Ze kozen een rustige wagon, bijna leeg op een paar vermoeide reizigers na die verderop zaten. Ze gingen naast elkaar zitten, Marianne bij het raam, haar been over het zijne leggend, haar dij warm en zacht tegen hem aan. De trein zette zich in beweging, het ritmische gedreun van de rails vibreerde door hun lichamen. Ze leunde tegen zijn schouder, haar hand glijdend naar zijn dij, haar vingers traag cirkelend over de stof, vlak boven de kooi. "Voel je de trillingen?" mompelde ze, haar adem warm tegen zijn nek. "Hoe ze door je heen gaan... hoe het satijn meebeweegt, wrijft over je eikel... terwijl ik hier zit, bloot en nat onder mijn jurk." Ze spreidde haar benen licht, de split van haar jurk openvallend, een glimp tonend van haar blote dij – glad en glanzend in het voorbijflitsende licht van de stations.

Haar hand gleed hoger, knijpend in zijn binnenste dij, haar nagels licht krassend door de broek heen. "Stel je voor dat ik je nu bevrijd," fluisterde ze, haar lippen likkend over zijn oorlel. "Hier, in de trein... maar dat doe ik niet. In plaats daarvan draag jij mijn slipje, voel je hoe het stringetje knijpt tussen je billen... hoe het satijn plakkerig is van ons beiden." Ze drukte haar dij steviger tegen hem aan, wrijvend in een traag ritme dat synchroon liep met de treinbewegingen. Erik kreunde zacht, zijn handen balden zich tot vuisten op zijn schoot; het satijn voelde nu als een levend ding – warm, glad, wrijvend bij elke hobbel, zijn penis rood en kloppend in de kooi, zijn ballen zwaar en tintelend van de constante stimulatie.

Ze fluisterde door, haar stem een sensuele melodie: "Ik ben zo nat nu... voel je het? Hoe mijn sappen langs mijn dijen lopen... hoe graag ik je tong daar zou willen... maar jij draagt mijn slipje, gevangen en geplaagd." Haar hand gleed naar zijn kruis, drukte zachtjes op de kooi door de broek heen, voelend hoe hij pulseerde. "Shh," zei ze, haar lippen op zijn wang. "Niet te hard kreunen... de anderen mogen het niet weten." Ze kuste hem diep, haar tong dansend met de zijne, haar hand nog steeds plagend wrijvend, terwijl de trein door de nacht raasde.

De rit duurde een halfuur, maar voelde als een eeuwigheid van sensuele kwelling – haar voet over zijn enkel strelend, haar dij tegen de zijne drukkend, haar gefluisterde woorden als hete adem in zijn oor. Bij elk station dat voorbijflitste, voelde hij het satijn verschuiven, een constante herinnering aan haar macht.

Eindelijk arriveerden ze in Gent, stapten uit in de koele nachtlucht. Tijdens de korte wandeling naar huis drukte ze zich weer tegen hem aan, haar arm door de zijne, haar borst borstelend tegen zijn arm. "Vanavond," fluisterde ze, "mag je het slipje uittrekken... maar alleen als ik het zeg. En dan... dan mag je me likken, met mijn smaak nog op je lippen." Ze kuste hem op straat, diep en hongerig, voordat ze de deur openden – hun huis wachtend, vol belofte van meer vuur.

De trein arriveerde laat in Gent, de nacht al diep en donker, met een lichte motregen die de straten deed glanzen als zwart glas. Marianne en Erik stapten uit op het perron, de koele lucht een scherp contrast met de warmte van hun lichamen. Ze liepen hand in hand naar huis, de wandeling door de stille straten een laatste verlenging van de spanning die de hele dag had opgebouwd. Marianne's jurk kleefde licht aan haar huid van de vochtige lucht, de split opkruipend bij elke stap, een herinnering aan haar naaktheid eronder. Ze voelde zich opgewonden, haar vulva nat en pulserend van de hele avond zonder slipje – de wind die af en toe onder haar jurk kroop, de wrijving van haar dijen tegen elkaar, de constante bewustwording van haar blootgestelde intimiteit had haar kern vochtig gemaakt, haar lipjes gezwollen en gevoelig. Elke stap deed haar sappen licht langs haar binnenste dijen druipen, een geheime sensatie die haar tepels hard hield onder de stof.

Erik voelde het rode satijnen slipje nog steeds strak om zijn kooi gespannen, de stof nu plakkerig van zijn eigen voorvocht vermengd met haar eerdere opwinding. Bij elke stap wreef het satijn over zijn eikel, de string diep tussen zijn billen knijpend, een constante, intieme kwelling die zijn ballen zwaar en tintelend maakte. Hij keek naar haar – haar haren licht vochtig van de regen, haar lippen nog rood van de wijn, haar ogen donker van lust – en voelde een golf van verlangen door zich heen gaan.

Ze bereikten hun herenhuis, de deur kraakte zacht toen ze hem openduwden. Binnen was het warm en uitnodigend, de geur van hun huis – een mengeling van hout, lavendel en hun eigen intimiteit – omhulde hen. Marianne draaide zich om in de hal, duwde Erik zachtjes tegen de muur en kuste hem diep, haar tong dansend met de zijne, haar lichaam tegen hem aan gedrukt. Ze proefde de wijn op zijn lippen, voelde zijn hartslag tegen haar borst. "Welkom thuis," fluisterde ze hees, haar hand glijdend over zijn borst. "Maar we zijn nog niet klaar."

Ze leidde hem naar de woonkamer, waar ze een paar kaarsen aanstak – het flakkerende licht danste over de muren, wierp zachte schaduwen op haar jurk. Ze draaide zich naar hem toe, haar handen op zijn schouders. "Uitkleden," beval ze zacht, haar stem een mengeling van tederheid en autoriteit. "Langzaam. Laat me kijken."

Erik gehoorzaamde, zijn vingers trillend toen hij zijn overhemd losknoopte. Knop voor knop, de stof gleed open, onthulde zijn borst – licht behaard, zijn tepels hard van de opwinding. Marianne keek toe, haar lippen licht geopend, haar ademhaling dieper wordend. Ze voelde haar eigen opwinding groeien – de hele avond zonder slipje had haar nat gemaakt, haar vulva nu glibberig en warm, haar dijen plakkerig van haar sappen. Ze liet een hand afwezig over haar eigen dij glijden, onder de jurk, voelend hoe vochtig ze was.

Erik liet zijn overhemd op de grond vallen, maakte zijn broek los. Hij trok hem omlaag, stapte eruit, en stond daar in alleen zijn boxer – nee, wacht, het rode satijnen slipje dat hij droeg. De stof glansde in het kaarslicht, strak gespannen over zijn kooi, de string zichtbaar tussen zijn billen. Hij aarzelde even, maar Marianne schudde haar hoofd. "Tot op het slipje en de kooi na," zei ze, haar stem laag en verleidelijk. "Laat me zien hoe je het draagt... hoe mijn satijn om je heen kleeft."

Hij trok zijn sokken uit, stond nu naakt op het slipje na – rood satijn dat vreemd en opwindend om zijn mannelijke vormen zat, de kooi zichtbaar eronder, zijn penis rood en kloppend ertegenaan gedrukt. Marianne liep langzaam om hem heen, haar hakken tikkend op de vloer, haar vingers licht over zijn rug strelend, omlaag naar zijn billen, waar ze de string voelde. "Mooi," fluisterde ze. "Je draagt het perfect... voel je hoe het wrijft? Hoe mijn sappen nog tegen je huid plakken?"

Ze duwde hem zacht naar de sofa, liet hem zitten, en ging voor hem staan. Langzaam ritste ze haar jurk open – de stof gleed van haar schouders, viel als een poeltje aan haar voeten. Daaronder droeg ze alleen de zwarte kousen en de jarretelgordel – geen bh, geen slipje. Haar borsten waren vrij, tepels hard en donker in het kaarslicht, haar vulva glanzend van vocht, haar lipjes gezwollen en roze van de hele avond blootgesteld te zijn. Ze voelde zich opgewonden, nat – de wind tijdens de wandeling, de trillingen van de trein, de constante wrijving van haar dijen hadden haar kern doordrenkt, haar sappen nu zichtbaar glinsterend langs haar binnenste dijen.

Ze ging op zijn schoot zitten, haar natte vulva drukte direct tegen het rode satijnen slipje dat hij nog droeg. Haar gezwollen lipjes spreidden zich langzaam over de gladde, warme stof, haar sappen sijpelden onmiddellijk door het satijn heen – dik, heet en overvloedig na de hele avond zonder slipje te hebben gelopen. Het vocht drong door de stof, maakte het donkerder rood, plakkerig en glanzend tegen zijn kooi eronder. Ze kreunde diep bij de aanraking, haar heupen licht cirkelend, wrijvend over hem heen in een traag, sensueel ritme.

“Voel je me?” hijgde ze, haar stem trillend van lust. “Hoe nat ik ben… hoe mijn sappen nu door dit slipje heen dringen… hoe ik je kooi helemaal doorweekt maak met mijn geilheid… terwijl jij vastzit, hard en nutteloos.” Haar lipjes gleden over de contouren van de kooi, haar clitoris wreef tegen het satijn, elke beweging een golf van genot door haar lichaam. Het vocht stroomde rijkelijk, het satijn werd doorweekt, kleefde strak tegen zijn eikel, wrijvend bij elke cirkel van haar heupen. Erik kreunde luid, zijn handen grepen haar heupen vast, voelde hoe glibberig en heet ze was, hoe haar sappen nu over zijn ballen dropen, het slipje een natte, glanzende tweede huid makend.

Haar handen gleden over zijn borst, haar nagels licht krassend, terwijl ze hem kuste – diep, hongerig, haar tong dominant in zijn mond. Ze proefde zichzelf op zijn lippen van eerder, en dat maakte haar nog wilder. Ze bleef rijden, harder nu, haar vulva open en bloot tegen het satijn, haar sappen druipend langs zijn kooi, over zijn dijen. “Kijk hoe ik je markeer,” hijgde ze tegen zijn mond. “Hoe mijn kut dit slipje helemaal doorweekt… hoe jij het draagt, nat van mij… hoe je voelt hoe ik klaarkom… zonder dat jij mag.”

Ze bereed hem met haar vulva alleen, zonder penetratie, haar clitoris wrijvend over de harde contouren van de kooi, het satijn glibberig en heet tussen hen in. Haar borsten deinden bij elke beweging, haar tepels hard priemend tegen zijn borst. Het eerste orgasme kwam snel: haar lichaam spande zich, haar dijen knepen samen rond zijn heupen, een diepe, trillende kreet ontsnapte aan haar lippen terwijl ze schokte. Haar sappen stroomden rijkelijk over het slipje, maakten het volledig doorweekt, plakkerig en glanzend, een warme golf die over zijn kooi en ballen liep.

Nahijgend kuste ze hem, haar tong dansend met de zijne, maar ze was nog niet klaar. Ze duwde hem achterover op de sofa, ging schrijlings op zijn gezicht zitten – haar druipende vulva vlak boven zijn mond. “Lik me,” beval ze hijgend, haar handen in zijn haar grijpend. Erik gehoorzaamde, zijn tong likkend over haar gezwollen lipjes – traag, diep, proevend haar zoete, muskusachtige sappen die nu overvloedig stroomden. Hij cirkelde rond haar clitoris, zoog zacht, zijn handen knedend aan haar billen, voelend hoe haar dijen trilden. Het satijn slipje dat hij droeg wreef bij elke beweging, kletsnat en plakkerig, zijn kooi nu volledig doorweekt van haar climax. Marianne kronkelde, haar borsten op en neer gaand, haar tepels hard priemend in de lucht. Het tweede orgasme bouwde sneller op: haar heupen stotend tegen zijn mond, haar kreunen luider, haar sappen over zijn lippen en kin druipend, een nieuwe golf die zijn mond en gezicht nog natter maakte.

Nahijgend liet ze zich naast hem vallen, haar lichaam glanzend van zweet, haar tepels nog hard, haar vulva rood en nat. Ze kuste hem diep, proevend zichzelf op zijn lippen, terwijl haar hand over het kletsnatte satijn slipje streelde dat hij nog steeds droeg. “Je bent perfect,” fluisterde ze, haar stem schor van genot. “En nu… blijf je zo. In mijn slipje. Kletsnat van mij. Tot ik zeg dat je mag klaarkomen.”

Ze lachten samen, verstrengeld in elkaars armen, hun lichamen nog trillend van extase, het satijn plakkerig en warm tegen zijn kooi – een levende herinnering aan haar macht, haar lust, en de eindeloze, sensuele band die ze hadden gesmeed. De nacht was nog jong, en het vuur tussen hen brandde heter dan ooit.

Marianne draaide zich langzaam om naar Erik, haar naakte lichaam glanzend in het flakkerende kaarslicht, haar huid nog warm en vochtig van haar dubbele climax. Ze voelde zich empowered, haar vulva pulserend van naschokken, haar tepels hard en tintelend in de koele lucht van de woonkamer. Ze keek hem aan met een duivelse, liefdevolle glimlach, haar hazelnootbruine ogen twinkelen van anticipatie. Erik zat nog op de sofa, zijn borst op en neer gaand, zijn blik vol verlangen en overgave, het rode satijnen slipje dat hij droeg nu doordrenkt van haar sappen en zijn eigen opwinding.

"Sta op, lieverd," fluisterde ze hees, haar stem als een zachte streling. Erik stond op, zijn benen licht trillend, zijn kooi zichtbaar door het doorzichtige satijn. Marianne kwam dichterbij, haar borsten borstelend tegen zijn borst, haar tepels licht schurend over zijn huid. Ze liet haar handen over zijn heupen glijden, haar nagels zacht krassend over de stof van het slipje. "Tijd om dit uit te trekken," mompelde ze, haar lippen vlak bij zijn oor, haar adem warm en plagend. Ze haakte haar vingers in de bandjes, trok het satijn langzaam omlaag – centimeter voor centimeter – langs zijn dijen. De stof gleed glad over zijn huid, kleefde even vast aan zijn kooi door de vochtigheid, en viel toen als een rood poeltje aan zijn voeten. Erik kreunde zacht bij de bevrijding van de string uit zijn billen, maar de kooi bleef strak, zijn penis rood en kloppend ertegenaan gedrukt, glinsterend van de vermengde sappen.

Marianne stapte terug, bewonderde hem even – naakt, kwetsbaar, gevangen – en boog zich toen voorover. Haar borsten hingen licht naar voren, haar tepels priemend in de lucht, terwijl ze de sleutel van het kettinkje om haar nek nam. Het zilveren metaal glansde, nog warm van haar huid, en ze liet het bungelen vlak voor zijn ogen voordat ze zich verder boog. Haar rug kromde zich sensueel, haar billen licht naar achteren stekend, haar vulva nog nat en glinsterend zichtbaar tussen haar dijen. Met een zachte, definitieve klik draaide ze de sleutel in het ingebouwde slotje van de kooi. De ring om zijn basis bleef zitten, maar ze verwijderde de kooibuis langzaam, haar vingers borstelend over zijn lengte terwijl ze hem bevrijdde. Zijn penis sprong vrij, hard en kloppend na weken van opsluiting, de eikel rood en glanzend van voorvocht, zijn aderen opgezwollen van verlangen.

Ze ging rechtop staan, haar lichaam nu vlak tegen het zijne, en begon hem langzaam te strelen. Haar hand omsloot zijn schacht – zacht, plagend, haar vingers glijdend van de basis naar de eikel in een traag ritme. Ze voelde hem groeien onder haar aanraking, harder worden, pulseren in haar palm. Haar duim cirkelde rond de eikel, smeerde het voorvocht uit, terwijl haar andere hand over zijn ballen streelde – knedend, masserend, voelend hoe zwaar en vol ze waren na weken van ontzegging. "Voel je hoe hard je bent voor mij?" fluisterde ze, haar lippen borstelend over zijn hals, haar tong likkend over zijn adamsappel. Ze pompte hem langzaam, op en neer, haar grip strak maar teder, terwijl haar borsten tegen zijn borst drukten, haar tepels hard schurend over zijn huid.

Erik kreunde diep, zijn handen grepen haar heupen vast, zijn lichaam sidderend van genot. Hij was volledig stijf nu, zijn penis kloppend in haar hand, de aderen dik en zichtbaar, de eikel gezwollen en glanzend. Marianne keek hem aan, haar ogen twinkelen van ondeugd. "Hoelang zit je nu al opgesloten zonder orgasme, lieverd?" vroeg ze hees, haar hand nog steeds strelend, sneller nu, haar duim druk uitoefenend op de gevoelige onderkant.

Erik kon met moeite antwoorden, zijn stem schor en trillend. "Zes... zes weken," bracht hij uit, zijn adem stokend bij elke beweging van haar hand.

Ze glimlachte duivels, haar strelingen werden intenser – op en neer, draaiend rond de eikel, haar vingers knijpend aan de basis. Ze voelde hem naderen, zijn penis harder worden, zijn ballen samentrekken. "Arme schat," plaagde ze, haar lippen vlak bij zijn oor. "Zes weken... en nu voel je het komen, hè? Die ontlading die je zo graag wilt..."

Erik kreunde luider, zijn heupen stotend in haar hand, zijn climax opbouwend als een golf. Maar opeens stopte ze – haar hand liet los, haar vingers gleden weg, lieten hem kloppend en wanhopig achter. Ze keek hem aan met twinkende ogen, haar borst op en neer gaand van haar eigen opwinding. "Niet zo snel," fluisterde ze. "Ik geef je een keuze. Ofwel mag je nu klaarkomen... maar dan doe je het zelf. Met je eigen hand, terwijl ik toekijk. Ofwel... wacht je nog zes weken extra, en dan bezorg ík je dat orgasme. En misschien, heel misschien... zou je dan terug in mijn mond mogen komen, zoals die ene keer."

Erik kreunde van frustratie, zijn penis kloppend in de lucht, rood en glanzend, zijn ballen pijnlijk vol. Hij voelde een storm van tegenstrijdige gevoelens: de onmiddellijke behoefte aan ontlading was overweldigend – na zes weken opsluiting, na de hele dag plagen, na het dragen van haar slipje, voelde elke cel in zijn lichaam de drang om te exploderen. Zijn hand jeukte om zichzelf aan te raken, om die golf van genot te laten komen, om eindelijk verlossing te vinden. Maar tegelijkertijd was er die diepere hunkering – de overgave aan haar, de spanning die hun liefde zo intens maakte, de belofte van haar aanraking, haar mond, na nog zes weken wachten. Het was martelend: de frustratie maakte hem gek, zijn lichaam schreeuwde om nu, maar zijn hart, zijn verlangen naar haar controle, fluisterde om te wachten. Hij voelde zich verscheurd – opgewonden door de keuze zelf, vernederd door de macht die ze over hem had, maar ook geliefd, begeerd, in een manier die hij nooit had gekend. De gedachte aan nog zes weken – dagen van teasing, nachten van dromen, constante druk in de kooi – was pijnlijk, maar de beloning... haar mond, haar warmte, haar volledige bezit... dat was onweerstaanbaar.

Uiteindelijk, na een lange, trillende pauze, keek hij haar aan, zijn stem schor van verlangen. "Ik... ik wacht," bracht hij uit. "Nog zes weken. Voor jou."

Marianne's ogen lichtten op, haar glimlach triomfantelijk en teder. "Goede keuze," fluisterde ze, kussend op zijn lippen. Maar ze wist dat hij nu te opgewonden was om de kooi terug te zetten. Ze stond op, haar naakte lichaam glanzend, en liep naar de badkamer. Ze vulde een washandje met ijskoud water uit de kraan, wrong het uit tot het druppelde, en kwam terug. "Ga liggen," beval ze zacht. Erik ging op de sofa liggen, zijn penis nog hard en kloppend. Ze knielde naast hem, legde het koude washandje zacht over zijn lengte – de schok van het ijs koud tegen zijn hete huid deed hem happen naar adem. Ze wreef zachtjes, cirkelend, het koude water druipend over zijn ballen, langs zijn dijen. Langzaam voelde hij zijn erectie krimpen – de kou beet in zijn vlees, trok de hitte weg, zijn penis werd kleiner, slapper, tot hij weer in de kooi paste. Marianne keek toe met een mix van zorg en macht, haar tepels hard van de koele lucht, haar vulva nog nat tintelend.

Toen hij klein genoeg was, nam ze de kooibuis, schoof hem voorzichtig over zijn penis – het metaal koud en strak – en draaide het slotje dicht met een definitieve klik. Ze hing de sleutel terug om haar nek, leunde over hem heen en kuste hem diep. "Zes weken," fluisterde ze. "En dan... ben je van mij." Ze nestelde zich tegen hem aan, hun lichamen verstrengeld, de nacht vol beloften van meer vuur.

De ochtend na die intense nacht brak aan met een zachte, grijze gloed die door de gordijnen van hun slaapkamer in Gent sijpelde. De regen van de vorige avond had plaatsgemaakt voor een stille, vochtige stilte. Erik werd wakker met het gevoel dat zijn lichaam nog steeds nazinderde: de herinnering aan Marianne’s dubbele climaxen, de smaak van haar op zijn tong, het rode satijnen slipje dat hij uiteindelijk had uitgetrokken vlak voordat hij in slaap viel. De kooi zat weer strak om hem heen, het ingebouwde slotje een koele, vertrouwde druk tegen zijn huid.

Marianne lag nog naast hem, haar rug naar hem toe gedraaid, haar haren als een donkere waaier over het kussen. Ze ademde rustig, haar schouder bloot boven het laken. Erik keek even naar haar, voelde een golf van tederheid en verlangen tegelijk. Hun relatie was onherroepelijk veranderd. Wat ooit een stille, vertrouwde routine was geweest, had nu een nieuwe taal gekregen: overgave, controle, spanning, en een diepe, bijna verslavende intimiteit. Hij hield van haar zoals hij nooit eerder had gedaan – niet ondanks de kooi, maar juist daardoor. Ze had hem geleerd om te wachten, om te smachten, om haar te aanbidden op een manier die hun liefde intenser en rauwer maakte.

Hij stond zachtjes op, liep naar de badkamer, waste zich snel en trok toen zijn kleren aan voor de dag. In de kledingkast pakte hij automatisch een boxer uit de stapel – maar zijn vingers stuitten op iets anders. Bovenaan de stapel lag een rood satijnen slipje. Niet het exemplaar van de vorige avond, maar een nieuw, nog netjes gestreken, glanzend en verleidelijk. Marianne moest het er vannacht stilletjes neergelegd hebben, terwijl hij sliep. Een klein, bijna onzichtbaar gebaar – en toch voelde het als een bevel, een herinnering, een liefdesverklaring in satijn.

Erik’s adem stokte. Hij pakte het slipje op, liet de gladde stof door zijn vingers glijden. Het was hetzelfde rood als het vorige, met dezelfde dunne kanten boordjes. Hij wist wat ze wilde. Zonder aarzeling – bijna automatisch – stapte hij in het satijn. De stof gleed koel en zacht langs zijn benen, nestelde zich strak om zijn kooi. De string trok licht tussen zijn billen, het voorstuk spande over het metaal, wreef onmiddellijk over zijn eikel bij elke beweging. Hij voelde zich bloot, kwetsbaar, maar ook… compleet. Het was haar teken. Hij was van haar, zelfs op een doodgewone donderdagmorgen.

Toen hij de slaapkamer weer binnenkwam, zat Marianne rechtop in bed, het laken om haar borsten geslagen, haar haren los over haar schouders. Ze keek hem aan, haar ogen twinkelen van stille triomf.

“Goedemorgen,” zei ze zacht, haar stem nog hees van de slaap. “Zie ik dat goed?”

Erik liep naar haar toe, liet haar zien – het rode satijn glanzend tegen zijn huid, de kooi duidelijk zichtbaar eronder.

“Ja,” zei hij, zijn stem laag. “Ik draag het.”

Ze glimlachte – een glimlach die zowel teder als bezitterig was – en trok hem naar zich toe. Ze kuste hem langzaam, diep, haar handen over zijn rug glijdend, omlaag naar zijn billen, waar ze de string voelde en zachtjes trok.

“Goed zo,” fluisterde ze tegen zijn lippen. “Je bent zo mooi als je je overgeeft.”

Ze bleven even zo staan, voorhoofden tegen elkaar, adem vermengd, lichamen dichtbij. De kooi, het slipje, de sleutel om haar nek – het waren geen speeltjes meer. Het waren symbolen geworden van iets diepers: een liefde die zich had verdiept door overgave, door spanning, door het durven uitspreken van verlangens die ze vroeger nooit hadden uitgesproken.

Marianne liet haar hand over zijn borst glijden, voelde zijn hartslag.

“We hebben een nieuwe weg ingeslagen,” zei ze zacht. “En ik weet niet hoe ver hij ons zal brengen… maar ik weet wel dat ik hem met jou wil lopen.”

Erik knikte, zijn ogen vochtig van emotie en opwinding.

“Tot het einde,” fluisterde hij. “En verder.”

Ze kusten elkaar nog een keer – langzaam, lang, alsof ze de wereld even stil konden zetten.

Buiten begon de dag: werk, afspraken, alledaagse dingen. Maar onder zijn kleren droeg Erik haar slipje. In haar decolleté hing de sleutel. En ergens in de toekomst – zes weken verder, of misschien langer – wachtte een nieuw orgasme, een nieuwe overgave, een nieuwe laag in hun verhaal.

Het vuur brandde nog. En het zou blijven branden.

Voor altijd.

Of in elk geval… voor de volgende zes weken.

-einde-

Trefwoord(en): 50 Plus, Chastity, Verlangen, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!