Hoe Ouder, Hoe Gekker... - 5

Bijna 24 uur later, loop ik lusteloos mijn trolley achter me aan sleurend, door de terminal. Op zoek naar gate 8, bestemming Bari, Italië. Normaal zou ik dit tripje samen met Zoë gemaakt hebben. Nu even niet.

De terugweg vanuit België naar huis was een hel. Doodse stilte. Zoë heeft alleen maar uit het raam zitten staren en ik ondernam ook geen pogingen meer om te achterhalen wat ze nog meer heeft uitgespookt of verzwegen.

Thuis aangekomen hebben we de spullen uitgepakt en zijn we ieder ons eigen ding gaan doen. Gepraat hebben we niet meer. Zoë is vertrokken naar een vriendin en ik ben maar weer gaan inpakken voor de Italië trip.

Ook de kinderen hebben door dat er iets aan de hand is. De spanningen in huis zijn hun dus niet ontgaan. Julia vraagt me zelfs wat er aan de hand is en of we grote ruzie hebben.

“Groot is misschien wat overdreven”, antwoord ik haar.

“We hebben wat onenigheid. Maar dat komt in elk gezin of huwelijk voor. Het komt wel weer goed, we moeten elkaar alleen eventjes met rust laten.”

Bedenkelijk kijkt ze me aan.

“Nou, mama was vanmorgen toen jullie net terug waren, toch behoorlijk aan het huilen op jullie slaapkamer.” Ik kijk haar even aan en trek haar dan naar me toe voor een omhelzing.

“Het komt wel weer goed, schatje. Maak je maar geen zorgen!”

Dan schiet me echter iets te binnen.

“Wat was er trouwens zo belangrijk dat je de hele inbox van mama volspamde met Whatsappjes?” vraag ik Julia vervolgens. Vragend kijkt ze me aan.

“Dat was ik niet. Ik heb mama al 3 dagen geen berichtjes meer gestuurd.”

Verbaasd kijk ik haar weer aan. “Hmm, dan zal het Sam zijn geweest. Ik zal hem dat straks wel even vragen als hij thuis is.”

“Nee hoor, Sam was het ook niet. Die was zijn telefoon vergeten. Die ligt al dagen, leeg, op de eetkamertafel”, zegt ze dan.

Ik schiet direct in standje argwaan. Met wie was Zoë dan zo fanatiek aan het chatten? En waarom mocht ik dat niet zien?

De rest van de dag verliep rustig, met dien verstande, dat ondanks de hoge buiten temperaturen, het koud en kil was in huis.

Op het einde van de dag heb ik nog wel contact opgenomen met Mark. Ik heb hem aangegeven dat ik graag even met hem wil praten. Goede vriend als hij is, begon hij natuurlijk direct allerlei vragen te stellen. Later, heb ik gezegd, als ik terug ben van Puglia. Ik moest eerst zaken voor mezelf op een rijtje zetten. Maar dat ik mijn ei kwijt moest, was hem wel duidelijk.

Eindelijk ben ik bij de gate aangekomen. Ik pak een kop koffie en plof neer op een van de bankjes in de buurt van de gate. Rustig kijk ik een beetje om me heen. Verstand op nul. Ik moet nog een dik uur zien te overbruggen. Maar mensen, aapjes, kijken blijft altijd leuk. Aan de drukte te zien, zal het vliegtuig behoorlijk vol zitten.

Toch gaan mijn gedachten weer terug naar het gesprek met Julia, over mama, haar verdriet en de Whatsapp berichten. Ik heb mijn laatste appje, het filmpje, nog niet bekeken. Nog niet!

De filmpjes van Ricardo heb ik uit mijn telefoon verwijdert en ik heb hem ook maar meteen geblokkeerd. Dus die filmpjes zijn weg. Maar goed ook, denk ik.

Opeens beginnen alle mensen om mij heen op te staan, hun spullen te verzamelen en in een rot gang zich te begeven naar de gate. Een blik op de borden leert mij dat het boarden over 10 minuten al zal beginnen. Rustig blijf ik zitten. Ik begrijp dit gedrag nooit zo goed. Iedereen heeft vaste plaatsen in het vliegtuig, dus of je nou als eerste of als laatste instapt. Je hebt altijd dezelfde, vooraf aangewezen, stoel. Het zal wel. Ik ga proberen om mij de komende dagen nergens druk om te maken.

2,5 uur later zetten we de landing alweer in. Ik heb lichtjes kunnen slapen en door het drukverschil van de afdaling word ik langzaam wakker. Ik doe mijn riem weer om en tuur door het raampje naar buiten. Eindelijk staan we stil en de meeste mensen staan al op om hun bagage te pakken. Als de deuren open gaan, stroomt de warme lucht de cabine in. Heerlijk. De zilte zeelucht geeft me het gevoel van thuis komen.

Als de meeste mensen al bijna uit het vliegtuig zijn, sta ik ook op om mijn koffertje te pakken. Ik wens de stewardessen een goede dag en begeef me op weg naar de terminal. Na de gebruikelijke plichtplegingen, loop ik rustig door de aankomst hal. Alles voelt zo vertrouwd.

Ik loop het eerste de beste koffiebarretje binnen en bestel een espresso doppio. Goddelijk. Gewoontedier als ik ben, is dit het eerste wat ik doe als ik in Italië ben. Staand aan de balie, nip ik van mijn koffie en kijk rustig rond. Het is een drukte van belang, veel geluid en heel veel gebaren in de gesprekken zoals alleen Italianen dat kunnen.

10 minuten later ben ik alweer op weg naar de andere kant van de hal. Ik meld me netjes aan de balie van Herz om mijn huurauto op te halen. Terwijl de man de formulieren in orde maakt, check ik even snel mijn telefoon. Geen berichtjes. Niks.

Met de raampjes omlaag, geen airco voor mij, en het volume wat harder, toer ik op mijn gemak door het schitterende Italiaanse landschap. Heel langzaam kom ik tot rust en lijkt mijn lichaam eindelijk wat ontspanning te krijgen. Ik heb nog zo’n 150 km voor de boeg, maar dat is op deze manier geen straf. Op de radio draait een of andere obscure zender het liedje Volare. Waarschijnlijk een ode aan de onlangs overleden zanger van het nummer. Ik zet het volume nog wat harder en brul luidkeels mee.

Een dikke 2 uur later, draai ik een enorm erf op. Ik parkeer mijn auto en stap rustig uit om alles in me op te nemen. Geen kip te zien. Serene rust en het lijkt alsof de tijd hier stil gestaan heeft.

Alles lijkt nog hetzelfde als een paar jaar geleden. Links en recht liggen wat werktuigen, er staat een verdwaalde tractor en iets verder op staan een paar pallets met lege flessen. Klaar om af te vullen met hun heerlijke wijnen. Herinneringen komen naar boven en met weemoed denk ik terug aan al die keren dat ik hier met Zoë stond. Op exact dezelfde plek.

Ik word opgeschrikt door een deur die open gaat. En daar komt ze aangelopen. Patrizia. Mijn god, mijn mond valt open. Letterlijk.

“Luca, Luca!, Finalmente. Come stai?”

Even moet ik schakelen, want het is een tijdje geleden dat ik Italiaans sprak.

“Bene, bene, grazie!” antwoord ik snel.

Ik ben zwaar onder de indruk van het prachtige schepsel wat om me komt toegesneld. Als een zoutzak blijf ik staan.

Als ik mijn hand wil uitsteken, pakt ze me vast en geeft me een stevige omhelzing. Ik voel haar stevige borsten tegen mijn borstkas aan drukken. Een beetje onbeholpen, sla ik ook maar mijn armen om haar heen en druk haar nog iets steviger tegen me aan. Na een paar seconden laten we elkaar los. Ze komt dichterbij een geeft me eerst links en daarna rechts twee kussen op de wang. Naar goed Italiaans gebruik. Nog steeds lichtelijk uit het lood geslagen, kan ik haar alleen maar aan staren. Sta ik hier met een domme grijns op mijn kop en mijn bek vol tanden. Dit gebeurt me niet zo vaak.

De laatste keer dat ik haar zag was ze een jonge, zeer knappe vrouw die net het familiebedrijf had overgenomen. Geheel tegen de heersende tradities in. Hoe oud zou ze nu zijn? 31, 32 jaar. Zoiets.

Maar verdomme, wat een vrouw. Voor Italiaanse maatstaven is ze niet klein. Niet zo lang als Zoë, maar ik schat 1,70 mtr. Strak in haar vel. Gitzwart haar, losjes in een paardenstaart gebonden. Heldere, lichtblauwe ogen, mooie volle borsten en een plat, strak buikje. Ze draagt een strak topje, een afgeknipte spijkerbroek en aan het einde van haar slanke, zongebruinde benen bevonden zich 2 van de meest lelijke werkschoenen die ik ooit heb gezien. Maar ze kan het hebben. Ik denk dat zij alles kan hebben.

Ze kijkt me aan en lacht haar witte tanden bloot. Ik kan alleen maar schaapachtig grijzen.

Ze heeft natuurlijk allang door dat ik alleen maar kan staren. Waarschijnlijk heeft ze dit effect op alle mannen in dit deel van de wereld. Ik weet eigenlijk niet of ze getrouwd is. Waarschijnlijk wel. En misschien heeft ze ook al een paar mini me’s op de wereld gezet. ten minste als ik haar vent was, had ik in ieder geval heel veel pogingen gedaan om te proberen voor nageslacht te zorgen. Ik bedoel, oefening baart kunst.

“Kom,” zegt ze. “Dan laat ik je het appartement zien. Dan kun je, je een beetje opfrissen en kletsen we straks uitgebreid verder. Trouwens Nonna kookt vanavond. Dus zorg maar dat je trek hebt!”

Terwijl ik achter haar aan sjok, valt mijn oog op haar gespierde kuiten. Natuurlijk door het harde werken in de wijngaarden. Onder aan op haar linkerkuit, bevindt zich een kleine tattoo. Ik kan helaas alleen niet zien wat het is.

Bij het appartement aangekomen, maakt ze de kleine deur voor me open en blijft dan half gedraaid op de drempel staan. Met één hand, houd ze deur open en knikt dan naar me ten teken dat ik naar binnen kan. Waar ik verwacht dat ze me voor gaat, blijft ze echter staan en moet ik me met mijn koffer langs haar wurmen om binnen te komen.

Opnieuw is er veel fysiek contact en voel ik haar borsten langs mijn arm schuren. Doet ze dat nu bewust? Ik moet zo echt even gaan afkoelen.

Ik zet mijn koffer in het appartement en kijk even rustig rond. Wat een verschil met de vorige keren.

Al het hout en die aftandse schrootjes zijn verwijdert. De muren zijn gestuct en voorzien van een moderner kleurtje en er hangt nu zelfs een airco. Er is een open badkamer met een mooie inloop douche. Ik fluit zachtjes.

“Nice, dit ziet er een stuk beter uit dan de laatste keer dat ik hier was. Mijn complimenten, echt heel mooi!”

“Dank je, de zaken gaan goed. En soms houden we wat geld over om weer te investeren in het bedrijf. En nu ik laat je nu even met rust. Maar Luca, ik ben echt heel, heel blij dat je er weer bent. Alleen jammer dat Zoë niet kon meekomen.” zegt ze dan.

Even kijken we elkaar recht in de ogen aan. Heel lichtjes bijt ze op haar lip, draait zich dan om, sluit de deur en loopt weg.

Godverdomme, denk ik bij mezelf. Wat is dit? Was ze nu met aan het flirten? En waarom reageer ik zo heftig op haar. Ik moet nu echt even afkoelen. Ik zet de airco aan en pak dan mijn koffer uit.

Ik spring onder de douche en 5 minuten later, plof ik naakt op mijn bed. Ik pak mijn telefoon en zie dat deze leeg is. Die laad ik straks wel weer op. Ik doe mijn ogen dicht en al snel ben ik diep in slaap.

Opeens schrik ik wakker van een of ander geluid. Gedesoriënteerd kijk ik om heen en besef me dan weer waar ik ben. Ik zou durven zweren dat er iemand in mijn kamer was. Ik lig nog steeds naakt op bed en omdat het toch wel wat frisjes begint te worden, zet ik de airco uit en kruip dan weer onder een laken in bed. Al snel ben ik alweer vertrokken naar dromenland.

Langzaam open ik mijn ogen. Voor mijn gevoel heb ik een hele dag geslapen. Ik voel me heerlijk, fris, ontspannen en eindelijk uitgerust. Een gevoel wat ik al lange tijd niet meer heb mogen ervaren.

Ik heb geen idee qua tijd, maar door de kleine gordijntjes zie ik dat de zon nog steeds volop schijnt. Ik rek mij even overdreven uit en sta dan op om mijn oplader in de telefoon te steken.

In het badkamertje fris ik me even op en kleed me dan rustig aan. Een korte broek, T-shirtje en mijn slippers zijn voldoende met deze temperaturen. Ik ontgrendel mijn telefoon en zie dat het pas 16.00 uur is. Omdat we waarschijnlijk vrij laat gaan eten, besluit ik om een rondje over het terrein te maken en om te zien of ik de andere familieleden alvast goedendag kan gaan zeggen.

Terwijl ik naar de deur loop, maakt mijn telefoon een piepje ten teken dat er een berichtje binnen komt. Ik pak mijn telefoon om te zien wie het is. Een appje. Zoë. Ik mis je. Meer niet.

Even twijfel ik wat ik moet doen. Moet ik reageren? Ze heeft toch al gezien dat ik het berichtje heb gelezen. Maar ik weet ook niet goed wat ik terug moet schrijven. Vee gedachten, teveel, schieten direct weer door mijn hoofd. Hier heb ik eigenlijk nu geen zin in en ik loop weer naar de deur.

Ik wil snel weer terug naar die ontspanning.

Zodra ik de deur open trek, slaat de hitte me direct in het gezicht. Oef, ook dit is Zuid Italië.

Ik loop een stukje het erf op en kijk eens rustig om me heen. Er is echt heel weinig verandert.

Ja, de olijfbomen zijn wat gegroeid, de werktuigen zijn misschien iets moderner en de schuurtjes zijn afgebroken en vervangen door grotere loodsen.

In een van de loodsen zie ik Patrizia staan. Druk discussiërend met haar vader, Mateo. Nou ja, discussie waarschijnlijk zijn ze gewoon een gesprek aan het voeren. Mateo zal inmiddels in de 60 zijn, schat ik. Een Italiaanse wijnboer, pezig, zongebruind, gepassioneerd en met een charisma waar je u tegen zegt. Maar vooral ook nog steeds een harde werker. Een man die zijn vrouw en dochters, eigenlijk de hele familie, op handen draagt. Goudeerlijk ook. In de loop der jaren heb ik ontzettend veel van hem geleerd op het gebied van wijn. Over het wijn maken zelf, het proeven, de nuances tussen de verschillende druiven soorten maar ook om er vooral van te genieten.

Ze hebben nog niet opgemerkt dat ik op het erf staan. Druk gebarend proberen ze elkaar ergens van te overtuigen. Althans zo lijkt het. Ik laat ze dan ook met rust. Zij zijn nog gewoon aan het werk en daarbij ga ik ze nu niet storen om een praatje te maken.

Ik loop vervolgens het grote woonhuis binnen waar het opmerkelijk rustig is. Niemand te zien of te horen. Blijkbaar is iedereen aan het werk. Dan hoor ik toch een schrapend geluid uit de keuken komen. Ik besluit om een kijkje nemen. En terwijl ik de royale keuken inloop, komen de heerlijke geuren me al tegemoet. Nonna staat achter het fornuis en is in een gigantische pan aan het roeren.

Als ze me opmerkt, verschijnt er een grote glimlach op haar gezicht.

“Luca, mijn jongen, wat is het goed om jouw te zien. Veel te lang geleden.”

Rustig lopen we op elkaar af en omhelzen we elkaar kort. Ze is klein, tenger en ik ben bang dat ik iets breek als ik haar te stevig vast pak. Een kleine 5 minuutjes praten we met elkaar terwijl ze in de pan blijft roeren. Ook zij geeft aan dat het jammer is dat Zoë niet is meegekomen. Maar ze vraagt niet door. Ik geef aan dat ik nog een rondje ga maken over het terrein. En terwijl ik op sta, wil ik even in de pan gluren. Ze gaat echter voor me staan en prikt me met haar pezige vinger op de borst.

“Nee, nee, nee mannetje. Strakjes, geduld. En omdat jullie Ollanders altijd zo vroeg willen eten, passen we ons voor 1 keer aan. 20.00 uur aan tafel! ”

Glimlachend, doe ik een stapje naar achteren. Ik heb allang geroken wat de pot vanavond schaft.

Ik loop weer buiten, ga naar links en loop het hele erf af. Vervolgens ga ik weer 2x links en na een paar minuutjes sta ik aan de achterkant van hun gigantische pand.

Ik sta ook meteen midden tussen de wijngaarden. De “prive” wijngaarden dan wel te verstaan.

Op het perceel van ongeveer 2 ha staan alleen inheemse, oeroude druivenrassen aangeplant.

Hier wordt mee geëxperimenteerd. Wat werkt wel en wat niet. Trial and error. (Nog) niet commercieel. Jaren van proberen, mengen, combineren en vooral heel veel proeven. Als het Mateo en vooral Patrizia behaagt wordt er opgeschaald naar een van hun vele andere wijngaarden. En ook dan duurt het nog jaren voor dat de wijn ook daadwerkelijk op de markt wordt gebracht.

Ik loop een stukje de wijngaard in en kom dan uit op een kleine, open plaats met een paar stoeltjes.

Omdat de grond licht hellend naar beneden loopt, heb ik een prachtig uitzicht over de wijnranken.

Ik ga zitten op een stoel en neem het tafereel rustig in me op.

Opnieuw komen herinneringen van jaren geleden direct weer naar boven. Fantastische proeverijen, zeg maar zuipfestijnen, met wild op de BBQ, met zijn allen rond een kampvuur. Om daarna heerlijke, lome sex te hebben met Zoë.

Man, wat is er allemaal verandert de afgelopen dagen? Waar zijn we mee bezig? Waar staan we in de relatie?

Geritsel tussen de bladeren, doet me opschrikken uit mijn gedachten. Waar ik Patrizia verwacht staat opeens, haar moeder Elena voor mijn neus.

“Hallo Luca.”

Waar mijn kaak opnieuw de neiging heeft om naar beneden te klappen, kan ik me nog net inhouden.

“Elena!”, roep ik enthousiast en ik sta op om haar te begroeten.

Ook zij pakt me stevig vast en geeft me 2 kussen op de wang. Voor mij staat Patrizia, maar dan een dikke dertig jaar ouder. Lang, zwart haar met al behoorlijk wat grijze lokken, dezelfde oogopslag met die heldere blauwe ogen. Hetzelfde perfecte figuur, met dien verstande dat haar rondingen wat voller zijn dan haar dochter.

Lachend kijkt ze me aan. “Ik heb wat lekkers meegenomen,” zegt ze dan en bukt zich om achter haar een etiketloze fles rode wijn en 2 glazen tevoorschijn te toveren.

We gaan zitten op de stoeltjes en Elena schenkt behendig 2 glazen in. “Ons laatste experiment!”

We proosten en rustig slurp ik het eerste slokje naar binnen. Heerlijk! En ik complimenteer haar dan ook met deze geweldige, nieuwe wijn.

“Niet ik, maar mijn dochter verdient de complimenten,” zegt ze dan trots.

“Nou, dan zal ik die complimenten straks persoonlijk over brengen,” antwoord ik met een glimlach.

“Dat zal ze leuk vinden!”

Vervolgens praten we zeker een half uur over van alles en nog wat. Het valt geen moment stil.

Voor de 3e keer vult Elena de glazen bij en voor het eerst zwijgen we allebei en kijken we naar de wijngaarden.

Turend over de ranken, voel ik de blik van Elena nu op mij gericht. En waar anderen het onderwerp meden, doet Elena dit niet.

“Waarom is Zoë niet meegekomen?” vraagt ze dan.

Ik blijf voor me uit staren en antwoord niet direct.

“Luca?!”

Langzaam draai ik mijn hoofd en kijk haar recht in de ogen aan. Ik denk dat mijn gezicht boekdelen spreekt, want ze wend haar blik af.

“Verdomme, verdomme, verdomme! Wat is er gebeurt?” vraagt ze met een lichte stemverheffing.

Weer zeg ik niets.

“Wil je erover praten?”

Ik schud mijn hoofd. “Het is nog zo vers, Elena. Ik weet zelf niet wat er wel of niet aan de hand is of….och ik weet het ook even niet!”

“Prima, dan laat ik je even met rust. Maar als je wilt praten, sta ik altijd voor je klaar, ok? Dat weet je toch?

“Dank je wel, je bent een schat!”

“Is Patrizia op de hoogte van dit alles?”

Deze vraag verbaast me en ik schud mijn hoofd van nee.

“Ok, dan is het een kwestie van tijd voor dat ze ook de optelsom maakt over het waarom van je solo bezoek.”

Opnieuw begrijp ik haar niet, wat heeft Patrizia hier mee te maken?

Dan staat ze op en pakt de fles en de lege glazen. Ze loopt weg, maar dan draait ze zich toch nog even om:

“Doe je wel voorzichtig met haar? Ze is nogal gevoelig als het op jou aankomt. Tot straks!”

Verbijstert kijk ik haar na. Voorzichtig, gevoelig? Waar heeft ze het over?

Ik blijf nog een tijdje zitten en laat mijn gedachten nog eens gaan over het vreemde einde van het gesprek. Ik kom er helaas niet uit.

Uiteindelijk sta ik op en loop op mijn dooie akkertje terug naar het appartement. Onderweg kom ik niemand meer tegen. Binnen gekomen zet ik de airco toch weer, pak mijn telefoon en ga op het bed liggen. Als ik mijn telefoon open, staat nog steeds het appje van Zoë in de display. Opnieuw heb ik geen antwoord paraat. Ik scroll en paar berichtjes naar boven en besluit dat ik door de zure, nee rotte, appel heen ga bijten. En ik open het filmpje.

Direct word ik weer terug gezogen naar die bewuste avond. Ik ben weer in de club.

Het tafereel is het zelfde. 3 mensen, 3 lounge stoelen, 2 vrouwen en 1 man.

Alleen is het perspectief anders, vanuit een andere hoek. Hij zit dichterbij lijkt het wel. Aan de bar?

Waarbij hij de camera stiekem op heuphoogte laat filmen. Zelfs het geluid is beter, ik kan zelfs verstaan wat Irene zegt.

“Jezus, wat heb je toch een lekkere lul, Sem! Vind je ook niet Zoë?”

En triomfantelijk houd ze zijn lul vast met haar kleine handje. Zoë reageert echter niet en blijft als gebiologeerd naar Irene en Sem staren. Haar armen liggen nu losjes op de leuning van de stoel. Dan laat Irene zijn lul los en richt zich opnieuw tot Zoë.

“Wil jij er niet even mee spelen?” vraagt ze met een kinderlijk stemmetje. “Ik denk dat Sem dat niet erg vind. Sterker nog, ik weet het wel zeker! Zijn pik is gemaakt voor jou. Om jou op te vullen, je te laten komen in al je gaatjes. Om je laten genieten als nooit tevoren. Hij heeft zich gespaard vandaag. Alleen voor jouw. Je bent vandaag de enige vrouw die mag gaan genieten van deze goddelijke lul!”

Nog steeds geen enkele reactie van Zoë. Sem hoort het allemaal grijnzend aan en voelt zich waarschijnlijk helemaal het heertje. Mijn maag draait zich om bij de woorden van Irene. Ik heb het gevoel dat ik moet kotsen. Verschillende emoties schieten door mijn lichaam. Pijn, woede, verdriet en angst. Angst voor het vervolg.

Dan richt Irene zich op en gaat op handen en knieën, kruipend richting Zoë. Voor het eerst zie ik ook beweging bij Zoë, die heel lichtjes haar hoofd draait naar de aankomende Irene.

Irene gaat op haar knieën tussen Zoë haar benen zitten en duwt deze langzaam uit elkaar, zichzelf meer ruimte verschaffend. Zoë kijkt nu alleen nog maar naar Irene, haast apathisch als een standbeeld. Irene legt nu haar handen op de bovenbenen van Zoë en begint haar heel zachtjes te strelen. Van haar lies tot aan haar knie, wordt Zoë heel teder gestreeld. Van haar lies tot aan haar knie en weer terug. Steeds komt Irene een stukje dichter bij haar lies.

“Ik wil je een beetje in de stemming brengen, schat. Maar aan je slipje te zien, ben je al behoorlijk op weg. Een beetje voorbereiding kan geen kwaad toch? zodra hij straks lekker soepel in je kan schuiven.”

Ieder moment verwacht ik nu dat Irene door Zoë aan de kant wordt geduwd, maar dat gebeurt niet.

Sterker nog Irene haar vingers bevinden zich nu alleen nog maar langs de randen van het slipje van Zoë. En die laat het toe. Waarom???

Steeds weer glijden haar vingers langs het slipje. Af en toe verdwijnt een vinger onder het slipje om zich langzaam toegang te verschaffen tot haar ongetwijfeld natte schaamlipjes.

Ik kijk naar het gezicht van Zoë. Haar mond staat een klein beetje scheef en haar ogen zijn wijd open gesperd, starend naar Irene. Nog steeds grijpt ze niet in en ik ben bang waar dit naar toe gaat.

“Ik weet dat je hem wilt,” zegt Irene zacht. “Wie niet? Hij wil jou al de hele avond. Hij was zelfs jaloers op Ricardo. Maar toch kon hij zich inhouden. Tot nu, tot dadelijk. Ik zie het aan je, je wilt het ook he! Dan gaat die pik in jou zuigende kut.”

En met die laatste worden, trekt ze het slipje opzij en duwt 1 vinger naar binnen. Rustig begint ze nu Zoë te vingeren. Al binnen 1 minuut, komt de 2e vinger erbij. En gaat ze steeds sneller op en neer. Ik hoor nu de soppende geluiden van Zoë die blijkbaar goed nat is. En geil dus. De 3e vinger verdwijnt nu ook in mijn vrouw en voor het eerst komt er geluid uit. Een licht kreuntje ontsnapt uit haar mond. Godverdomme, wat gebeurt hier. Als we 2 minuten verder zijn zit dadelijk haar hele hand er in.

Ongemerkt heb ik mijn hand op mijn pik gelegd en wordt deze steeds harder. Tot mijn eigen verbazing word ik opgewonden van het tafereel op mijn scherm. Voor mij, voor ons, is dit vreemd gaan. Dit was dan ook nooit een onderdeel van onze afspraak. Maar ja, al onze afspraken kunnen de prullenbak in. Toch voelt het anders omdat ze met een andere vrouw bezig is, niet met een man. En ze geniet.

3 vingers pompen nu onophoudelijk, hard, diep en snel in mijn vrouw. Dan buigt Irene zich voorover en begint ze te zuigen en te sabbelen op het klitje van Zoë. Die begint steeds luider en sneller te kreunen en te puffen. Ten teken dat een orgasme niet ver weg is. Dan draaien haar ogen weg en is het moment al daar snel daar.

“Jaaah,! Oh, mijn god, jaaah!” schreeuwt Zoë het nu uit.

Irene gaat nog een paar seconden door en de stuiptrekkingen schieten door het lichaam van Zoë.

Trots kijkt Irene nu omhoog. Zwaar hijgend staart Zoë op haar beurt weer naar Irene.

“Zo, nu ben je klaar voor hem!”

Opeens zwenkt de camera en krijg ik alleen een beeld van de vloer te zien.

“Wat ben je aan het doen, Ricardo?” vraagt een onbekende stem.

“Ik wacht op Irene, die zoals je ziet nog even bezig is, Patrick!”

“Hmm, dat kun je wel zeggen. Dit is wel je laatste waarschuwing. Geen kleding in de club vriend.”

“Sorry, zal niet meer gebeuren. Ik had al een taxi voor ons besteld, maar het loopt toch weer uit!” hoor ik Ricardo grinnikend zeggen.

Even is het stil.

“Hmm, die rooie is me trouwens de hele avond op opgevallen. Lijkt me een verschrikkelijk geil wijf. Die zou ik zo doen.”

“Dat is ze zeker en ze smaakt ook niet verkeerd, kan ik je zeggen,” antwoord Ricardo.

Beide mannen moeten vervolgens hard lachen.

“Nou, ik ga maar weer eens verder. Ik denk trouwens dat Sem haar zo meteen wel aan zijn pik wil rijgen! Doei.”

Even later draait de camera weer naar het drietal. Wat ik dan zie, doet mijn hart een slag over slaan. Sem staat nu naast Zoë, die nog steeds in de stoel zit en hijgend naar Irene staart. Hij heeft zijn pik in de hand op nog geen 30 cm van Zoë haar hoofd. Langzaam trekt hij aan zijn stijve lul. Niemand zegt of doet iets.

“Nu is hij aan de beurt!” zegt Irene vervolgens met een knikje naar links richting Sem.

Zoë reageert nog steeds niet.

Dan pakt Sem haar hand van de leuning en legt deze rustig op zijn glimmende en kloppende geslacht.

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!