Door: Rainman
Datum: 06-03-2025 | Cijfer: 9.9 | Gelezen: 101
Lengte: Lang | Leestijd: 31 minuten | Lezers Online: 1
Lengte: Lang | Leestijd: 31 minuten | Lezers Online: 1
Vervolg op: Hoe Ouder, Hoe Gekker... - 5
Verbijsterd en met grote ogen staar ik naar mijn telefoon. Het angstzweet breekt me nu uit.
Langzaam legt Sem nu zijn hand op die van Zoë. Na een paar seconden verstevigt hij zijn grip en begint op en neer te gaan over de gehele lengte van zijn pik. Haar hand, zijn hand. Simultaan haast strelen, nee trekken ze, samen aan zijn pik.
“Toe maar, meisje,” klinkt dan zijn zware stem. “Maak hem maar weer wat harder.”
Nog steeds op de grond zittend, aanschouwt Irene het tafereel met een zwoele blik.
“Fuck, wat is dit geil,” kreunt ze zachtjes. “Die is helemaal voor jou, Zoë!”
Op het uitende van zijn pik, verschijnt nu ook wat voorvocht. En iedere keer als hun handen er over heen gaan, wordt het verder uitgesmeerd over zijn harde lul, die steeds meer begint te glimmen.
“Ik ga je nu loslaten, schatje. Dan mag je helemaal alleen het zware werk doe,” zegt hij dan met een minzaam lachje.
En terwijl hij deze onzin praat, laat hij haar los. Maar haar handje blijft op en neer bewegen over zijn donkere lul.
“En daarna ga ik je zo hard laten genieten, man, daar kan Luca zich nog een puntje aan zuigen!”
En bij het horen van mijn naam, draait ze eindelijk haar hoofd en lijkt het alsof ze recht in de camera kijkt. Maar die blik, haar blik, herken ik niet. Verwarring, treurnis, spijt? Ik weet het niet. Maar dit is niet Zoë. En nog steeds zit haar hand om zijn pik geklemd.
Ik heb genoeg gezien. En ik stop het filmpje en klik het weg. De achtergrond van mijn telefoon staat nu in beeld, met een foto van Zoë en de kinderen ergens op een vakantie.
Verslagen staar ik naar mijn toestel. Met de laatste beelden nog kraak helder op mijn netvlies gebrand. Dus toch, denk ik bij mezelf. Dus toch. Datgene waar ik al een paar dagen bang voor was, wat ik vermoedde, wat als een donkere wolk ergens in mijn onderbewustzijn zweefde is bewaarheid geworden. Met hem! Uitgerekend met hem! Why? Ik kom er met mijn verstand niet bij. En toch wist ik het ergens al. Zondag op de hotelkamer, haar stiekeme gedrag met haar telefoon, niet antwoorden op mijn vragen. Haar drank gedrag. 1 + 1 = Sem in dit geval.
Duizenden gedachtes schieten nu door mijn hoofd. En nu? De kinderen? De familie, Zoë? Het huis? Mijn werk? Na een paar minuten, wat uren lijken te zijn geweest, kom ik weer tot rust en ben ik in staat op mijn gedachten te ordenen. Ergens ben ik blij dat ik nu hier zit, in Italië. En niet thuis, waar ongetwijfeld de confrontatie zal volgen met alle gevolgen van dien. Uitstel van executie of zoiets.
Ik pak dan mijn telefoon er weer bij, open Whatsapp en begin te typen.
Bedankt,
Bedankt dat jij mijn huwelijk op vakkundige wijze om zeep, nee naar de kloten, geholpen hebt. Je bent echt een top vriendin gebleken voor Zoë. Op jou kun je bouwen.
Luca
Send.
Ik leg mijn telefoon aan de kant, maar pak hem dan toch weer snel op.
Ik scroll naar beneden en begin opnieuw te typen.
[i]“Beste Zoë,
Ik hoop dat jij genoten hebt, afgelopen weekend. Ik totaal niet overigens.
Volgens mij had je het wel gezellig in de bar met Irene en met name Sem nadat ik weg was.
Jammer, dat je hier niet eerlijk over was naar mij toe. Ik dacht altijd dat eerlijkheid en de waarheid vertellen, de fundamenten van ons huwelijk waren….In ieder geval hoef je nu niet meer je telefoon voor me te verbergen en kun je vrijelijk communiceren met wie dan ook.
Tot vrijdag of zaterdag of zondag.
Luca[i/]
Ik lees nog 1 keer mijn wellicht kinderachtige berichtje door en klik dan op versturen.
Momenteel heb ik niks anders te zeggen en nu weet zij ook dat ik het weet!
Ik leg mijn telefoon dan weer aan de oplader en verlaat mijn appartement.
Buiten gekomen steek ik de binnenplaats over en ga zitten op een bankje in des schaduw.
Ik steek een sigaret op en neem een diepe teug. Pff, soms, heel soms kan zo’n staafje genot en rust brengen. Voor de rest? Tja.
De stilte, de rust en zelfs de warmte maken mij weer wat kalmer. Ik zit, schat ik, een uurtje te genieten en neem me de tijd om alles te overdenken. Een plaats te geven. Mijn boosheid, mijn cynisme is gezakt en ik had misschien dat laatste berichtje niet moeten sturen, is mijn eindconclusie. Maar gedane zaken nemen geen keer. Wel moet ik Mark een dezer dagen bellen en niet wachten tot het einde van de week.
Opeens klinkt er een hoop kabaal. Verschillende busjes en tractoren komen het landgoed op gereden. Zij komen terug van het harde werken in de wijngaarden in de snikhete zon. Veelal jonge mannen en vrouwen die druk pratend uit stappen. Uiteraard ken ik deze mensen niet, maar allemaal groeten ze me vriendelijk alsof het doodnormaal is dat een vreemde gast hier op een bankje zit.
Na het uitladen en opruimen van hun materiaal verlaten ze weer het terrein.
Morgen ben ik, als het goed is, ook ingepland om een dagje mee te werken.
Even later komt Mateo het hoekje om gelopen en als hij mij ziet zitten, komt hij direct op me af.
Na een hartelijke begroeting, lopen we samen het woonhuis binnen.
“Kom,” zegt hij dan met een knipoog. “We hebben nog wel even tijd voor een aperitiefje!”
In de woonkamer tovert hij ergens een of andere fles Prosecco tevoorschijn. Als hij mijn verbaasde blik ziet, schiet hij in de lach.
“Nee, deze is niet van ons. Af en toe moet je ook je collega’s wat omzet gunnen!” zegt hij dan.
De Prosecco smaakt niet verkeerd en wellicht is deze wijnboer ergens deze week wel een bezoekje waard.
“Leuk om jullie, ik bedoel jou, weer te zien, Luca!” Na deze verspreking, staart hij even naar zijn schoenen. Niet wetend hoe nu verder te gaan.
“Ik heb natuurlijk al iets gehoord van Elena. Maar dit zijn niet mijn zaken. Ik hoop alleen dat, dat... jullie er uit komen.”
Ik kijk hem even aan. “Dat komt vast wel goed, Mateo. Ik wil jullie in ieder geval alvast hartelijk bedanken voor jullie begrip en vooral gastvrijheid!”
Hiermee is dit onderwerp eigenlijk wel afgesloten en al snel zijn we verwikkeld in een gesprek, over hoe kan het ook anders, wijn! Midden in een discussie over wel of niet biologisch produceren worden we afgeleidt door een licht klopje. Tegelijk kijken we op naar het geluid.
In de deuropening staat Patrizia. En opnieuw wordt me de adem ontnomen. In niets lijkt ze op de boerin van vanmiddag. Ze heeft een licht, blauw strak jurkje aangetrokken wat perfect past om haar mooie lijfje. Een klein beetje make up accentueert nog meer haar mooie blauwe ogen. En haar haren hangen nu los over haar schouders, wat haar een meer ouder, volwassener uitstraling geeft. Open sandaaltjes met een kleine hak doen haar nog groter lijken.
“Jullie mogen aan tafel. Nonna geeft jullie officieel toestemming!”
Terwijl we op staan, stoot Mateo me aan. “Kleine meisjes worden groot he!” zegt hij lachend.
Ik weet me even geen houding te geven en kan alleen maar een beetje schaapachtig voor me uit staren. Toch wordt mijn blik weer naar Patrizia getrokken. Nu ik recht sta, heb ik zicht op haar decolleté en de lichte aanzet van haar borsten. Sexy, opwindend, erotisch zelfs maar absoluut niet ranzig of to much. althans niet voor mij….
Als mijn blik weer omhoog gaat, zie ik dat Patrizia mij recht in de ogen aan kijkt. Met een kleine knipoog draait ze zich om en loopt richting de keuken. Ik voel dat ik een rood hoofd krijg en moet me even herpakken. Na een seconde of 20, loop ik uiteindelijk dan ook maar richting de keuken.
In de keuken aangekomen, zie ik dat de hele familie al aan tafel zit. Alleen Nonna staat nog aan het hoofd van de tafel. Er is nog 1 plekje vrij naast Paola, het zusje van Patrizia. Een heel ander type die niets met het familiebedrijf heeft. Paola is iets kleiner, voller maar met dezelfde stralende ogen als haar zus en haar moeder. Van wat ik heb begrepen werkt zij als verpleegkundige in het ziekenhuis, maar woont ze wel nog thuis. Na een korte begroeting en dito omhelzing, neem ik mijn plekje in aan de immense tafel. Een tafel die dan ook vol staat met lekker eten.
“Vandaag geen 4 of 5 gangen,”zegt Nonna dan. “Ik heb lang genoeg in de keuken gestaan.”
Een grote pan met een enorme deksel staat in het midden van de tafel. En terwijl ze het deksel eraf haalt, zie ik dat mijn vermoeden van vanmiddag juist. Polenta. Een van mijn favoriete gerechten.
Verschillende salades en diverse schalen met gegrilde kip in een heerlijk geurende saus complementeren het geheel. En terwijl Nonna de polenta in grote plakken begint te snijden ontstaat er een geanimeerd gesprek. Omdat ik de hele dag nog bijna niks gegeten heb, laat ik me de ruime porties goed smaken. Af en toe laat ik mijn blik over de tafel gaan en besef ik me wat een geweldige, lieve en gastvrije familie dit toch is.
Steeds als ik bij Patrizia uit kom, zie ik dat ze op haar beurt nu naar mij aan het staren is. Als onze blikken zich kruisen, is zij degene die licht blozend weg kijkt. Ik vind dit wel een leuk spelletje.
Ook Elena kijkt me af en toe recht in de ogen aan. Maar zij kijkt niet weg. Een glimlach met een bijna onherkenbaar knikje richting Patrizia zeggen mij genoeg. Ik ben ons gesprek van vanmiddag niet vergeten!
De wijn vloeit rijkelijk en ondanks dat het een tafelwijn is met een lager alcohol percentage, voel ik toch dat ik langzaam wat moet gaan minderen. Voor zover ze dat hier natuurlijk accepteren…..
Als we klaar zijn met eten, sta ik op en begin de borden en het bestek te verzamelen. Het minste wat ik kan doe is helpen met opruimen.
“Oh, niks daarvan,” klikt dan de stem van Elena.
Haar stem klinkt boos, maar haar ogen staan vriendelijk. “Jij bent onze gast, ga maar buiten even een sigaretje roken of zo!”
“Ok, ok,” zeg ik dan. Dit ga ik op een andere manier nog wel een keertje goed maken. En hoofdschuddend sta ik op en loop naar buiten.
Ik loop direct weer naar het bankje van vanmiddag en steek een sigaret op.
Nog geen minuut later, komt ook Patrizia naar buiten gelopen. Terwijl ze naar me toe gelopen komt, ben ik voor de zoveelste keer getroffen door haar schoonheid.
“Ik ben ook weggejaagd. Ik moest jou komen amuseren.”
“Nou, dat zal dan wel een behoorlijke straf voor jou zijn,” zeg ik vervolgens.
“Meer dan jij, je kunt voorstellen, Luca!”
Ik bied haar dan uit beleefdheid ook een sigaret aan, die ze tot mijn verbazing aanneemt.
“Heel, heel soms, doe ik mee uit gezelligheid. Maar alleen in goed gezelschap.”
De dubbele lading van haar woorden ontgaat me niet. Maar ik ga er niet op door.
Vervolgens praten we wat over koetjes en kalfjes tot ze me eindelijk de vraag stelt, die haar al langer dwars zit.
“Mama had gezegd dat ik er niet over moest beginnen. Maar…..waarom is Zoë niet meegekomen?”
“Trouble in paradise,” antwoord ik heel snel.
Vragend kijkt ze me aan.
Ik besluit dan maar om geen verstoppertje te spelen.
“Zoë is vreemd gegaan. Met één of eigenlijk meerdere mannen. En een vrouw,” zeg ik zuchtend.
Zo dat is eruit. Voor het eerst heb ik het hard op gezegd. Hier ergens in Zuid Italië tegen een vrouw die ik al jaren niet gezien heb. En ergens lucht het ook op.
Ik kijk opzij naar Patrizia, maar van haar gezicht is niets af te lezen.
“Heel eerlijk, dacht ik, of dachten mama en ik zoiets al. Shit, Luca. Het spijt me voor jou, voor jullie.”
“En nu. Wat ga je nu doen? Of is het over?”
“Nou heel eerlijk hebben we nog geen echt gesprek gevoerd. Ik weet dingen, ik heb dingen gezien waar zij geen weet van heeft. Dus ik weet niet, hoe nu verder of waar we staan. Eerst praten denk ik.”
Ze komt wat dichter bij me zitten en legt haar hoofd op mijn schouder.
“Als je wil praten of iets kwijt moet, dan staan we allemaal voor je klaar!” zegt ze dan.
Even blijven we zo zitten, tot dat Paola naar buiten komt om ons te halen voor de koffie.
In de keuken aangekomen hoor ik de moka al pruttelen. Heerlijk, even geen alcohol.
Ik heb het nog niet gedacht of Mateo komt aangelopen met een gigantische fles grappa.
Ok dan, nog even doorbijten.
Opnieuw is het heel gezellig en vliegt de avond voorbij. Omdat de dag met al dat reizen toch wel vermoeiend was, besluit ik uiteindelijk om de familie te verlaten en terug te keren naar mijn appartement. Ik wens iedereen een goede nacht en loop naar buiten, waar het inmiddels een beetje afgekoeld is.
Ik besluit om toch nog even een rondje te lopen en ga terug naar mijn favoriete plekje tussen de wijngaarden. Ik neem plaats op hetzelfde stoeltje als vanmiddag en geniet van mijn omgeving.
Even later komt er opnieuw iemand aangelopen en nu is het wel Patrizia.
“Vind je erg, als ik je nog even gezelschap houd?” vraagt ze vervolgens.
“Natuurlijk niet, ik verkeer ook graag in goedgezelschap,” zeg ik dan gevat.
Beiden moeten we nu lachen. Ze trekt een stoeltje dichterbij en komt naast me zitten.
Zwijgend staren we nu naar de duisternis. En opnieuw legt ze haarhoofd op mijn schouder.
“Hoe zit het eigenlijk met jou?” vraag ik dan. “Ik bedoel heb je een man of een vriend misschien? Alhoewel ik die dan nog niet heb mogen ontmoeten.”
“Paradise not found,” zegt ze grinnikend.
“Serieus?, een vrouw zoals jij, zal de mannen wel van zich af moeten slaan, denk ik zo.”
“Dank je voor het compliment, Luca. En ik ben geen non he. Tuurlijk heb ik wel eens een date en soms ook wel meer.”
“Maar?, vraag ik door.
“Maar ze kunnen niet tippen aan het beeld wat ik heb waar een man aan moet voldoen.”
“En dat is?” vraag ik in al mijn naïviteit.
Geen antwoord.
Opeens heft ze haar hoofd op en kijkt me aan. Langzaam komt ze dichterbij en duwt haar lippen op de mijne. Ze opent haar mond en ik voel haar tong tegen mijn lippen aan duwen. Als vanzelf open ik mijn mond om haar toegang te verschaffen. Langzaam vinden onze tongen elkaar en steeds heftiger zitten we te zoenen. Gepassioneerd kussen en tongen we elkaar en voelt het zo vertrouwd.
Ik begin zelfs lichtelijk opgewonden te raken, maar ergens in mijn achterhoofd begint een stemmetje steeds luider te spreken.
Waar ben ik mee bezig? En ik verbreek onze zoen. Ik kijk haar nu recht in de ogen.
“Nu weet je, denk ik wel, wat ik zoek.” zegt ze dan.
“Ik,...ik denk dat ik maar eens ga slapen!” zeg ik dan en ik sta op.
Verbouwereerd, opgewonden, verward, trots en met een flinke erectie, loop ik terug naar mijn appartement.
Aanhoudend geklop op mijn deur, maakt dat ik langzaam wakker wordt.
“Luca, Luca! Sta je zo op. We vertrekken over ongeveer 45 minuten,” klinkt de stem van Mateo.
Fuck, fuck, fuck. Ik zou vandaag mee gaan helpen in de wijngaarden.
“Ja, ik ben wakker. Ik kom er zo aan.”
Wauw, mijn stem klinkt zo raar, alsof ik zojuist 3 pakjes sigaretten achter elkaar naar binnen heb gewerkt. Mijn keel voelt ook aan als schuurpapier.
‘S avonds een vent, ‘s morgens een vent denk ik bij mezelf. Maar deze vent heeft wel even wat moeite.
“Ik heb je wat kleren klaar gelegd bij de deur. Die kun je voor vandaag wel lenen.” En vervolgens hoor ik Mateo weg lopen.
Ik ga rustig rechtop zitten in mijn bed. Heel langzaam draai ik mijn hoofd van links naar rechts. Geen kloppend gevoel, geen ruis, geen hoofd pijn. Wel heb ik het idee dat alles in slow motion gaat.
Hoe ouder, hoe…...ja wat eigenlijk? Hoe slechter ik tegen alcohol kan?
Ik sta op en trek snel mijn korte broek aan. Terwijl ik de deur open om de kleren te pakken, zie ik dat buiten al veel bedrijvigheid is. De groep van gisteren is weer terug en druk bezig om alles voor te bereiden.
Ik sluit de deur weer en spring snel onder een koude douche om goed wakker te worden.
De kleren zijn wat aan de krappe kant en ik denk oprecht dat ik aan het einde van de dag blauwe ballen heb. Gelukkig is het T-shirt wat langer, zodat mijn lul niet de hele tijd als een rare bobbel de boventoon voert.
10 minuten later loop ik de keuken binnen. Op Patrizia na is de keuken leeg. Ze zit aan tafel met een kop koffie en een broodje, door wat papieren te bladeren. Als ze mij ziet binnen komen, schiet ze in de lach.
“Zo, jij ziet er fris en fruitig uit, deze morgen,” zegt ze spottend.
Ik grom alleen maar wat en loop langs haar door om ook een kop koffie te pakken.
De beelden van ons, gisteravond, flitsen door mijn hoofd. Zoenend, tongend. Wellicht was het een droom ingegeven door de hoeveelheid alcohol. Wel een prettige droom, dat wel.
Ik pak een broodje en ga bij haar aan de tafel zitten.
“Heb je zin om vanavond met mij uit eten te gaan? Een paar dorpjes verder zit een nieuw tentje die echt geweldige visgerechten serveren.”
In een split second overweeg ik mijn opties. Is dit verstandig? Na gisteren. Aan de andere kant, we gaan alleen maar eten. En dan ook nog eens met een bloedmooie vrouw.
“Ja, dat lijkt me gezellig,” zeg ik dan.
“Ok, dan maak ik een reservering.” En vervolgens praten we nog even over de werkzaamheden die vandaag moeten gebeuren. Ik sta op om nog een kop koffie te pakken.
“Luca, even over gisteravond,” begint ze dan. Shit, toch echt geen droom dus.
Voor dat ze verder gaat, onderbreek ik haar.
“Ik weet het,” zeg ik dan. “Het is gebeurd. Sorry. Maar het had niet mogen gebeuren. Het spijt me nogmaals. Ik denk dat de alcohol een beetje de baas was gisteravond en dat ik me liet meeslepen.”
Zwijgend kijkt ze me aan. Dan zet ze met een harde klap haar kopje op de tafel.
“Ik heb er geen spijt van, Luca!” Met de nadruk op mijn naam.
Ze staat op en loopt de keuken uit.
En onder het weglopen: “Ik had helemaal niet zoveel gedronken!”
Vertwijfeld kijk ik haar na. Dat ging fijn, goed gesprek. De lucht is geklaard. Not!
Heel eerlijk gezegd heb ik maar een beetje spijt en heb ik voornamelijk genoten. Zo fout en ik ben dan ook blij dat het bij de kus is gebleven. God weet wat er anders gebeurt zou zijn?
Ik blijf nog even zitten en drink langzaam mijn koffie op. Mijmerend. Wat had ik dan moeten zeggen? Heb ik haar gekwetst? Blijkbaar. Stomme hork, denk ik bij mezelf.
Ik wil haar geen pijn doen, maar aan de andere kant moest ik wel aangeven dat het niet kon. Verdomme!
De rest van de ochtend verloopt in een rotvaart. We werken hard met z’n allen. Ik ben de opper handlanger. Ik word van hot naar her gestuurd en doe alles wat ze van me vragen. Gezien mijn beperkte ervaring, mag ik alles doen waar de rest geen zin heeft. De kut klusjes. En dat maakt me niks uit. Ergens geeft het ook voldoening en is het fijn om een steentje bij te dragen.
Patrizia heeft geen woord meer tegen me gezegd en keurt ze me ook geen blik waardig. En als onze blikken elkaar kruisen, spreekt haar gezicht boekdelen. Ergens heb ik dat wel verdiend denk ik.
Tegen de tijd dat we gaan lunchen zijn mijn handen al helemaal kapot. Ik ben blij met het korte rust momentje en neem gretig een flesje water aan dat wordt uitgedeeld. Mijn keel voelt nog steeds wat droog aan. Ik check even mijn telefoon en zie 4 gemiste oproepen. 3 maal raden van wie.
Na een eenvoudige maaltijd, pakken we het werk weer op. De fysieke arbeid in de brandende zon, maakt dat ik spijt begin te krijgen van die laatste grappa gisteravond.
Tegen 16.00 uur geeft Patrizia eindelijk aan dat we er mee gaan stoppen voor vandaag. Terwijl ik wat materialen in een busje ben aan het laden komt Patrizia aan gelopen.
“Viel tegen he, Luca! Dan merk je toch dat de jaren beginnen te tellen!” zegt ze met een sneer. Maar zo dat niemand anders het kan horen. Dan komt ze dichterbij me staan. Een rilling gaat door mijn lijf.
“Gaan we vanavond wel nog een hapje eten?”
“Natuurlijk, afspraak is afspraak, Patrizia!”
“Prima!” en weg is ze.
Terug aangekomen op het landgoed, help ik nog met uitladen en het opruimen van de materialen.
Na afscheid genomen te hebben van iedereen, begeef ik me naar mijn appartement. Douchen!
De douche doet me goed en het zweet en vuil, spoel ik in rap tempo van mijn lijf. Ik droog me snel af en wil nog een klein tukje doen voor dat we gaan eten.
Ik sla een handdoek om mijn middel en loop fluitend de kamer weer in.
Ik schrik me kapot als ik Patrizia op mijn bed zie zitten. Even weet ik me geen houding te geven en instinctief houd ik mijn handen voor mijn kruis. Raar, want ik heb natuurlijk al een handdoek om.
“W,...Wat doe jij hier?” vraag ik stamelend.
“Ik wil even met je praten, want ik heb geen goed gevoel overgehouden aan ons gesprek van vanmorgen.”
“Die indruk kreeg ik al de gehele dag van je, ja.”
“Je deed alsof het niets voorstelde, dat er alcohol in het spel was. Dat het een vergissing was of zoiets. Maar je vergeet dat ik er ook bij was. Dat ik het ook ervaren heb. En voor mij stelde het wel iets voor.”
Zwijgend staart ze me nu aan. Ik sta aan de grond genageld. Even gaat mijn blik naar beneden, naar mijn handdoek. Die bedekt gelukkig nog alles.
“Die heb ik al gezien” zegt ze dan met een knikje naar mijn kruis. “En ik mag wel zeggen dat je goed bedeeld bent met het apparaat, wat onder dat doekje zit,” klinkt het dan schaamteloos.
Wat? Dus er was wel degelijk iemand in mijn kamer gistermiddag.
Sprakeloos en vragend staar ik haar aan.
“Ik wilde gisteren even goedendag komen zeggen en een beetje bijpraten. Maar ja, je lag een beetje uitgeteld op bed te slapen. Open en bloot…… Dus toen ben ik weer weggegaan.”
“Shit, echt? Ik had al een vermoeden dat er iemand op mijn kamer was geweest. Maar goed dat het niet Elena was,” is het eerste wat ik kan verzinnen.
Meteen kan ik mezelf wel voor de kop slaan om de onzin die ik uit aan het kramen ben. Jezus, Luca!
“Nou, mama had je waarschijnlijk meteen besprongen,” zegt ze dan lachend.
Even weten we ons allebei geen houding te geven. Ik sta nog steeds met mijn handdoek om en zij zit stilletjes op mijn bed. Zwijgend kijken we elkaar aan. De sfeer is omgeslagen naar serieus. Broeierig. Misschien moet ik toch de airco maar weer aanzetten…..
“Luca, ik begrijp dat er veel in je hoofd omgaat momenteel,” begint ze dan. “En dat je wellicht ook verdrietig bent vanwege alles wat er gebeurt is. Maar ik wilde geen misbruik van je maken of zo. Het het ging zoals het ging een ik wilde je gewoon kussen. Jij hield me ook niet echt tegen. En ik heb er dan ook geen spijt van. Ik voelde een connectie en ik wilde dat op deze manier duidelijk maken.”
Nog steeds kan haar ik alleen maar aanstaren. Mijn mond gaat open, maar een geluid komt er niet uit. Ik hoor haar wel, maar echt luisteren kost me veel moeite. Ik ben afgeleid. Door haar. Zelfs nu.
Mijn gedachten gaan terug naar gisteravond en ik merk dat ik weer opgewonden wordt. Mijn lul vindt er ook wat van. Die heeft duidelijk een eigen willetje. En dat is niet handig, staand, alleen met een handdoekje om. Ik besluit dan maar om ook op het bed te gaan zitten.
Op het uiteinde, veilig een stukje van Patrizia vandaan. Heel zedig, duw ik mijn knieën tegen elkaar. Maar het bloed stroomt daar naar toe, waar ik het even niet wil. En hij wordt harder en harder.
De aanblik van Patrizia werkt ook niet echt verslappend. En toch kan en wil ik niet wegkijken.
Bezweet, onder het stof en in een weer veel te strak topje ziet ze er geil uit.
“En toch,” klinkt haar stem dan weer zachtjes. “En toch zou ik zo weer doen. En nog veel meer.”
Ze kijkt nu opzij en haar ogen scannen mijn “bijna” naakte lichaam.
“En nog veel meer?” floep ik er dan uit. En alweer kan ik mezelf wel voor de kop slaan. Ik kan blijkbaar echt niet meer helder denken.
“Ja. Veel meer.” En langzaam schuift ze dichterbij tot ze tegen me aan zit.
We kijken elkaar nu recht in de ogen. En dan trekt ze in één beweging mijn handdoek weg en gooit deze op de grond. Ik zit aan het bed genageld en laat het gebeuren.
Haar hand gaat op zoek naar mijn inmiddels keiharde lul en op het moment dat ze hem vast pakt gaat er een siddering door mijn lijf. Zachtjes kreun ik van genot.
Heel even verbreekt ze het oogcontact en kijkt ze naar beneden. “Jezus!!” zegt ze dan.
Dan kijkt ze me weer aan en begint ze me langzaam af te trekken. Op en neer gaat haar hand over mijn keiharde paal. Als een standbeeld onderga ik deze “marteling.” Dit ga ik nooit lang volhouden!
En alsof ze het aanvoelt, stopt ze opeens. Gelukkig. Te vroeg gejuicht. Ze laat me los en schuift dan van het bed af.
Op haar knieën komt ze nu voor me zitten en duwt ze mijn benen uit elkaar. Even kijkt ze omhoog, maar ik ben niet in staat om wat voor reactie dan ook te geven.
Dan pakt ze opnieuw mijn lul vast en begint me weer af te trekken. Met haar andere hand pakt ze mijn ballen en begint deze zachtjes te kneden. “Jezus!” klinkt het opnieuw.
Ze buigt zich voorover en geeft een klein likje over mijn eikel. En nog een. En nog een. Haar mond schuift nu een stukje over mijn lul. Dan laat ze hem weer uit haar mond glijden en likt ze een paar keer heen en weer over mijn hele stam.
“Genoeg gespeeld.” zegt ze dan. En ze neemt mijn lul nu een flink stuk in haar mond en begint me nu echt te pijpen. Steeds harder, steeds sneller, steeds dieper. Ze neemt hem zelfs dieper dan……
Fuck, dit lekker. Te lekker. Ze gaat nu echt flink tekeer en haar mooie hoofdje beweegt op en neer in mijn schoot. Ik kan het niet laten en leg 1 van mijn handen op haar borst. Zachtjes knijp ik erin.
Mijn pik zit nu zeker voor drie kwart in haar keel en ze lijkt er geen genoeg van te krijgen.
Even laat ze hem uit haar mond glippen om adem te halen. Speeksel druipt nu van haar kin af.
Wat een geil gezicht! Zo’n mooie vrouw lurkend aan mijn lul.
Als ze hem weer in haar mond neemt, lijkt ze nog dieper te willen gaan en dit wordt me echt teveel. Ik sta op knappen. Zoals ik gewoon ben om niet in de mond te spuiten, tik ik op haar schouder ten teken dat ik bijna klaar ga komen.
Ze laat mijn lul nu los en kijkt me vragend aan: “Wat is er?”
“Ik ga bijna klaar komen.” zeg ik.
“Dat is toch de bedoeling!” En gretig neemt haar mond weer bezit van mijn lul. Nog heftiger zuigt en likt ze me, terwijl haar hand nog steeds mijn ballen teisteren.
Hard kreunend, kom ik dan ook klaar en spuit ik al mijn zaad in haar mond. Ik heb het gevoel dat ik al eeuwen niet meer ben klaar gekomen en dit gevoel is euforisch. Dan laat ze me langzaam los.
Ze kijkt me aan en ik zie haar een slikkende beweging maken.
Godverdomme, wat geil en mijn pik schokt nog wat na. Er vallen nog wat druppels op de grond, maar dat boeit niemand.
Dan staat ze op en loopt naar de deur. “Vanavond 19.00 uur?” En weg is ze.
Langzaam legt Sem nu zijn hand op die van Zoë. Na een paar seconden verstevigt hij zijn grip en begint op en neer te gaan over de gehele lengte van zijn pik. Haar hand, zijn hand. Simultaan haast strelen, nee trekken ze, samen aan zijn pik.
“Toe maar, meisje,” klinkt dan zijn zware stem. “Maak hem maar weer wat harder.”
Nog steeds op de grond zittend, aanschouwt Irene het tafereel met een zwoele blik.
“Fuck, wat is dit geil,” kreunt ze zachtjes. “Die is helemaal voor jou, Zoë!”
Op het uitende van zijn pik, verschijnt nu ook wat voorvocht. En iedere keer als hun handen er over heen gaan, wordt het verder uitgesmeerd over zijn harde lul, die steeds meer begint te glimmen.
“Ik ga je nu loslaten, schatje. Dan mag je helemaal alleen het zware werk doe,” zegt hij dan met een minzaam lachje.
En terwijl hij deze onzin praat, laat hij haar los. Maar haar handje blijft op en neer bewegen over zijn donkere lul.
“En daarna ga ik je zo hard laten genieten, man, daar kan Luca zich nog een puntje aan zuigen!”
En bij het horen van mijn naam, draait ze eindelijk haar hoofd en lijkt het alsof ze recht in de camera kijkt. Maar die blik, haar blik, herken ik niet. Verwarring, treurnis, spijt? Ik weet het niet. Maar dit is niet Zoë. En nog steeds zit haar hand om zijn pik geklemd.
Ik heb genoeg gezien. En ik stop het filmpje en klik het weg. De achtergrond van mijn telefoon staat nu in beeld, met een foto van Zoë en de kinderen ergens op een vakantie.
Verslagen staar ik naar mijn toestel. Met de laatste beelden nog kraak helder op mijn netvlies gebrand. Dus toch, denk ik bij mezelf. Dus toch. Datgene waar ik al een paar dagen bang voor was, wat ik vermoedde, wat als een donkere wolk ergens in mijn onderbewustzijn zweefde is bewaarheid geworden. Met hem! Uitgerekend met hem! Why? Ik kom er met mijn verstand niet bij. En toch wist ik het ergens al. Zondag op de hotelkamer, haar stiekeme gedrag met haar telefoon, niet antwoorden op mijn vragen. Haar drank gedrag. 1 + 1 = Sem in dit geval.
Duizenden gedachtes schieten nu door mijn hoofd. En nu? De kinderen? De familie, Zoë? Het huis? Mijn werk? Na een paar minuten, wat uren lijken te zijn geweest, kom ik weer tot rust en ben ik in staat op mijn gedachten te ordenen. Ergens ben ik blij dat ik nu hier zit, in Italië. En niet thuis, waar ongetwijfeld de confrontatie zal volgen met alle gevolgen van dien. Uitstel van executie of zoiets.
Ik pak dan mijn telefoon er weer bij, open Whatsapp en begin te typen.
Bedankt,
Bedankt dat jij mijn huwelijk op vakkundige wijze om zeep, nee naar de kloten, geholpen hebt. Je bent echt een top vriendin gebleken voor Zoë. Op jou kun je bouwen.
Luca
Send.
Ik leg mijn telefoon aan de kant, maar pak hem dan toch weer snel op.
Ik scroll naar beneden en begin opnieuw te typen.
[i]“Beste Zoë,
Ik hoop dat jij genoten hebt, afgelopen weekend. Ik totaal niet overigens.
Volgens mij had je het wel gezellig in de bar met Irene en met name Sem nadat ik weg was.
Jammer, dat je hier niet eerlijk over was naar mij toe. Ik dacht altijd dat eerlijkheid en de waarheid vertellen, de fundamenten van ons huwelijk waren….In ieder geval hoef je nu niet meer je telefoon voor me te verbergen en kun je vrijelijk communiceren met wie dan ook.
Tot vrijdag of zaterdag of zondag.
Luca[i/]
Ik lees nog 1 keer mijn wellicht kinderachtige berichtje door en klik dan op versturen.
Momenteel heb ik niks anders te zeggen en nu weet zij ook dat ik het weet!
Ik leg mijn telefoon dan weer aan de oplader en verlaat mijn appartement.
Buiten gekomen steek ik de binnenplaats over en ga zitten op een bankje in des schaduw.
Ik steek een sigaret op en neem een diepe teug. Pff, soms, heel soms kan zo’n staafje genot en rust brengen. Voor de rest? Tja.
De stilte, de rust en zelfs de warmte maken mij weer wat kalmer. Ik zit, schat ik, een uurtje te genieten en neem me de tijd om alles te overdenken. Een plaats te geven. Mijn boosheid, mijn cynisme is gezakt en ik had misschien dat laatste berichtje niet moeten sturen, is mijn eindconclusie. Maar gedane zaken nemen geen keer. Wel moet ik Mark een dezer dagen bellen en niet wachten tot het einde van de week.
Opeens klinkt er een hoop kabaal. Verschillende busjes en tractoren komen het landgoed op gereden. Zij komen terug van het harde werken in de wijngaarden in de snikhete zon. Veelal jonge mannen en vrouwen die druk pratend uit stappen. Uiteraard ken ik deze mensen niet, maar allemaal groeten ze me vriendelijk alsof het doodnormaal is dat een vreemde gast hier op een bankje zit.
Na het uitladen en opruimen van hun materiaal verlaten ze weer het terrein.
Morgen ben ik, als het goed is, ook ingepland om een dagje mee te werken.
Even later komt Mateo het hoekje om gelopen en als hij mij ziet zitten, komt hij direct op me af.
Na een hartelijke begroeting, lopen we samen het woonhuis binnen.
“Kom,” zegt hij dan met een knipoog. “We hebben nog wel even tijd voor een aperitiefje!”
In de woonkamer tovert hij ergens een of andere fles Prosecco tevoorschijn. Als hij mijn verbaasde blik ziet, schiet hij in de lach.
“Nee, deze is niet van ons. Af en toe moet je ook je collega’s wat omzet gunnen!” zegt hij dan.
De Prosecco smaakt niet verkeerd en wellicht is deze wijnboer ergens deze week wel een bezoekje waard.
“Leuk om jullie, ik bedoel jou, weer te zien, Luca!” Na deze verspreking, staart hij even naar zijn schoenen. Niet wetend hoe nu verder te gaan.
“Ik heb natuurlijk al iets gehoord van Elena. Maar dit zijn niet mijn zaken. Ik hoop alleen dat, dat... jullie er uit komen.”
Ik kijk hem even aan. “Dat komt vast wel goed, Mateo. Ik wil jullie in ieder geval alvast hartelijk bedanken voor jullie begrip en vooral gastvrijheid!”
Hiermee is dit onderwerp eigenlijk wel afgesloten en al snel zijn we verwikkeld in een gesprek, over hoe kan het ook anders, wijn! Midden in een discussie over wel of niet biologisch produceren worden we afgeleidt door een licht klopje. Tegelijk kijken we op naar het geluid.
In de deuropening staat Patrizia. En opnieuw wordt me de adem ontnomen. In niets lijkt ze op de boerin van vanmiddag. Ze heeft een licht, blauw strak jurkje aangetrokken wat perfect past om haar mooie lijfje. Een klein beetje make up accentueert nog meer haar mooie blauwe ogen. En haar haren hangen nu los over haar schouders, wat haar een meer ouder, volwassener uitstraling geeft. Open sandaaltjes met een kleine hak doen haar nog groter lijken.
“Jullie mogen aan tafel. Nonna geeft jullie officieel toestemming!”
Terwijl we op staan, stoot Mateo me aan. “Kleine meisjes worden groot he!” zegt hij lachend.
Ik weet me even geen houding te geven en kan alleen maar een beetje schaapachtig voor me uit staren. Toch wordt mijn blik weer naar Patrizia getrokken. Nu ik recht sta, heb ik zicht op haar decolleté en de lichte aanzet van haar borsten. Sexy, opwindend, erotisch zelfs maar absoluut niet ranzig of to much. althans niet voor mij….
Als mijn blik weer omhoog gaat, zie ik dat Patrizia mij recht in de ogen aan kijkt. Met een kleine knipoog draait ze zich om en loopt richting de keuken. Ik voel dat ik een rood hoofd krijg en moet me even herpakken. Na een seconde of 20, loop ik uiteindelijk dan ook maar richting de keuken.
In de keuken aangekomen, zie ik dat de hele familie al aan tafel zit. Alleen Nonna staat nog aan het hoofd van de tafel. Er is nog 1 plekje vrij naast Paola, het zusje van Patrizia. Een heel ander type die niets met het familiebedrijf heeft. Paola is iets kleiner, voller maar met dezelfde stralende ogen als haar zus en haar moeder. Van wat ik heb begrepen werkt zij als verpleegkundige in het ziekenhuis, maar woont ze wel nog thuis. Na een korte begroeting en dito omhelzing, neem ik mijn plekje in aan de immense tafel. Een tafel die dan ook vol staat met lekker eten.
“Vandaag geen 4 of 5 gangen,”zegt Nonna dan. “Ik heb lang genoeg in de keuken gestaan.”
Een grote pan met een enorme deksel staat in het midden van de tafel. En terwijl ze het deksel eraf haalt, zie ik dat mijn vermoeden van vanmiddag juist. Polenta. Een van mijn favoriete gerechten.
Verschillende salades en diverse schalen met gegrilde kip in een heerlijk geurende saus complementeren het geheel. En terwijl Nonna de polenta in grote plakken begint te snijden ontstaat er een geanimeerd gesprek. Omdat ik de hele dag nog bijna niks gegeten heb, laat ik me de ruime porties goed smaken. Af en toe laat ik mijn blik over de tafel gaan en besef ik me wat een geweldige, lieve en gastvrije familie dit toch is.
Steeds als ik bij Patrizia uit kom, zie ik dat ze op haar beurt nu naar mij aan het staren is. Als onze blikken zich kruisen, is zij degene die licht blozend weg kijkt. Ik vind dit wel een leuk spelletje.
Ook Elena kijkt me af en toe recht in de ogen aan. Maar zij kijkt niet weg. Een glimlach met een bijna onherkenbaar knikje richting Patrizia zeggen mij genoeg. Ik ben ons gesprek van vanmiddag niet vergeten!
De wijn vloeit rijkelijk en ondanks dat het een tafelwijn is met een lager alcohol percentage, voel ik toch dat ik langzaam wat moet gaan minderen. Voor zover ze dat hier natuurlijk accepteren…..
Als we klaar zijn met eten, sta ik op en begin de borden en het bestek te verzamelen. Het minste wat ik kan doe is helpen met opruimen.
“Oh, niks daarvan,” klikt dan de stem van Elena.
Haar stem klinkt boos, maar haar ogen staan vriendelijk. “Jij bent onze gast, ga maar buiten even een sigaretje roken of zo!”
“Ok, ok,” zeg ik dan. Dit ga ik op een andere manier nog wel een keertje goed maken. En hoofdschuddend sta ik op en loop naar buiten.
Ik loop direct weer naar het bankje van vanmiddag en steek een sigaret op.
Nog geen minuut later, komt ook Patrizia naar buiten gelopen. Terwijl ze naar me toe gelopen komt, ben ik voor de zoveelste keer getroffen door haar schoonheid.
“Ik ben ook weggejaagd. Ik moest jou komen amuseren.”
“Nou, dat zal dan wel een behoorlijke straf voor jou zijn,” zeg ik vervolgens.
“Meer dan jij, je kunt voorstellen, Luca!”
Ik bied haar dan uit beleefdheid ook een sigaret aan, die ze tot mijn verbazing aanneemt.
“Heel, heel soms, doe ik mee uit gezelligheid. Maar alleen in goed gezelschap.”
De dubbele lading van haar woorden ontgaat me niet. Maar ik ga er niet op door.
Vervolgens praten we wat over koetjes en kalfjes tot ze me eindelijk de vraag stelt, die haar al langer dwars zit.
“Mama had gezegd dat ik er niet over moest beginnen. Maar…..waarom is Zoë niet meegekomen?”
“Trouble in paradise,” antwoord ik heel snel.
Vragend kijkt ze me aan.
Ik besluit dan maar om geen verstoppertje te spelen.
“Zoë is vreemd gegaan. Met één of eigenlijk meerdere mannen. En een vrouw,” zeg ik zuchtend.
Zo dat is eruit. Voor het eerst heb ik het hard op gezegd. Hier ergens in Zuid Italië tegen een vrouw die ik al jaren niet gezien heb. En ergens lucht het ook op.
Ik kijk opzij naar Patrizia, maar van haar gezicht is niets af te lezen.
“Heel eerlijk, dacht ik, of dachten mama en ik zoiets al. Shit, Luca. Het spijt me voor jou, voor jullie.”
“En nu. Wat ga je nu doen? Of is het over?”
“Nou heel eerlijk hebben we nog geen echt gesprek gevoerd. Ik weet dingen, ik heb dingen gezien waar zij geen weet van heeft. Dus ik weet niet, hoe nu verder of waar we staan. Eerst praten denk ik.”
Ze komt wat dichter bij me zitten en legt haar hoofd op mijn schouder.
“Als je wil praten of iets kwijt moet, dan staan we allemaal voor je klaar!” zegt ze dan.
Even blijven we zo zitten, tot dat Paola naar buiten komt om ons te halen voor de koffie.
In de keuken aangekomen hoor ik de moka al pruttelen. Heerlijk, even geen alcohol.
Ik heb het nog niet gedacht of Mateo komt aangelopen met een gigantische fles grappa.
Ok dan, nog even doorbijten.
Opnieuw is het heel gezellig en vliegt de avond voorbij. Omdat de dag met al dat reizen toch wel vermoeiend was, besluit ik uiteindelijk om de familie te verlaten en terug te keren naar mijn appartement. Ik wens iedereen een goede nacht en loop naar buiten, waar het inmiddels een beetje afgekoeld is.
Ik besluit om toch nog even een rondje te lopen en ga terug naar mijn favoriete plekje tussen de wijngaarden. Ik neem plaats op hetzelfde stoeltje als vanmiddag en geniet van mijn omgeving.
Even later komt er opnieuw iemand aangelopen en nu is het wel Patrizia.
“Vind je erg, als ik je nog even gezelschap houd?” vraagt ze vervolgens.
“Natuurlijk niet, ik verkeer ook graag in goedgezelschap,” zeg ik dan gevat.
Beiden moeten we nu lachen. Ze trekt een stoeltje dichterbij en komt naast me zitten.
Zwijgend staren we nu naar de duisternis. En opnieuw legt ze haarhoofd op mijn schouder.
“Hoe zit het eigenlijk met jou?” vraag ik dan. “Ik bedoel heb je een man of een vriend misschien? Alhoewel ik die dan nog niet heb mogen ontmoeten.”
“Paradise not found,” zegt ze grinnikend.
“Serieus?, een vrouw zoals jij, zal de mannen wel van zich af moeten slaan, denk ik zo.”
“Dank je voor het compliment, Luca. En ik ben geen non he. Tuurlijk heb ik wel eens een date en soms ook wel meer.”
“Maar?, vraag ik door.
“Maar ze kunnen niet tippen aan het beeld wat ik heb waar een man aan moet voldoen.”
“En dat is?” vraag ik in al mijn naïviteit.
Geen antwoord.
Opeens heft ze haar hoofd op en kijkt me aan. Langzaam komt ze dichterbij en duwt haar lippen op de mijne. Ze opent haar mond en ik voel haar tong tegen mijn lippen aan duwen. Als vanzelf open ik mijn mond om haar toegang te verschaffen. Langzaam vinden onze tongen elkaar en steeds heftiger zitten we te zoenen. Gepassioneerd kussen en tongen we elkaar en voelt het zo vertrouwd.
Ik begin zelfs lichtelijk opgewonden te raken, maar ergens in mijn achterhoofd begint een stemmetje steeds luider te spreken.
Waar ben ik mee bezig? En ik verbreek onze zoen. Ik kijk haar nu recht in de ogen.
“Nu weet je, denk ik wel, wat ik zoek.” zegt ze dan.
“Ik,...ik denk dat ik maar eens ga slapen!” zeg ik dan en ik sta op.
Verbouwereerd, opgewonden, verward, trots en met een flinke erectie, loop ik terug naar mijn appartement.
Aanhoudend geklop op mijn deur, maakt dat ik langzaam wakker wordt.
“Luca, Luca! Sta je zo op. We vertrekken over ongeveer 45 minuten,” klinkt de stem van Mateo.
Fuck, fuck, fuck. Ik zou vandaag mee gaan helpen in de wijngaarden.
“Ja, ik ben wakker. Ik kom er zo aan.”
Wauw, mijn stem klinkt zo raar, alsof ik zojuist 3 pakjes sigaretten achter elkaar naar binnen heb gewerkt. Mijn keel voelt ook aan als schuurpapier.
‘S avonds een vent, ‘s morgens een vent denk ik bij mezelf. Maar deze vent heeft wel even wat moeite.
“Ik heb je wat kleren klaar gelegd bij de deur. Die kun je voor vandaag wel lenen.” En vervolgens hoor ik Mateo weg lopen.
Ik ga rustig rechtop zitten in mijn bed. Heel langzaam draai ik mijn hoofd van links naar rechts. Geen kloppend gevoel, geen ruis, geen hoofd pijn. Wel heb ik het idee dat alles in slow motion gaat.
Hoe ouder, hoe…...ja wat eigenlijk? Hoe slechter ik tegen alcohol kan?
Ik sta op en trek snel mijn korte broek aan. Terwijl ik de deur open om de kleren te pakken, zie ik dat buiten al veel bedrijvigheid is. De groep van gisteren is weer terug en druk bezig om alles voor te bereiden.
Ik sluit de deur weer en spring snel onder een koude douche om goed wakker te worden.
De kleren zijn wat aan de krappe kant en ik denk oprecht dat ik aan het einde van de dag blauwe ballen heb. Gelukkig is het T-shirt wat langer, zodat mijn lul niet de hele tijd als een rare bobbel de boventoon voert.
10 minuten later loop ik de keuken binnen. Op Patrizia na is de keuken leeg. Ze zit aan tafel met een kop koffie en een broodje, door wat papieren te bladeren. Als ze mij ziet binnen komen, schiet ze in de lach.
“Zo, jij ziet er fris en fruitig uit, deze morgen,” zegt ze spottend.
Ik grom alleen maar wat en loop langs haar door om ook een kop koffie te pakken.
De beelden van ons, gisteravond, flitsen door mijn hoofd. Zoenend, tongend. Wellicht was het een droom ingegeven door de hoeveelheid alcohol. Wel een prettige droom, dat wel.
Ik pak een broodje en ga bij haar aan de tafel zitten.
“Heb je zin om vanavond met mij uit eten te gaan? Een paar dorpjes verder zit een nieuw tentje die echt geweldige visgerechten serveren.”
In een split second overweeg ik mijn opties. Is dit verstandig? Na gisteren. Aan de andere kant, we gaan alleen maar eten. En dan ook nog eens met een bloedmooie vrouw.
“Ja, dat lijkt me gezellig,” zeg ik dan.
“Ok, dan maak ik een reservering.” En vervolgens praten we nog even over de werkzaamheden die vandaag moeten gebeuren. Ik sta op om nog een kop koffie te pakken.
“Luca, even over gisteravond,” begint ze dan. Shit, toch echt geen droom dus.
Voor dat ze verder gaat, onderbreek ik haar.
“Ik weet het,” zeg ik dan. “Het is gebeurd. Sorry. Maar het had niet mogen gebeuren. Het spijt me nogmaals. Ik denk dat de alcohol een beetje de baas was gisteravond en dat ik me liet meeslepen.”
Zwijgend kijkt ze me aan. Dan zet ze met een harde klap haar kopje op de tafel.
“Ik heb er geen spijt van, Luca!” Met de nadruk op mijn naam.
Ze staat op en loopt de keuken uit.
En onder het weglopen: “Ik had helemaal niet zoveel gedronken!”
Vertwijfeld kijk ik haar na. Dat ging fijn, goed gesprek. De lucht is geklaard. Not!
Heel eerlijk gezegd heb ik maar een beetje spijt en heb ik voornamelijk genoten. Zo fout en ik ben dan ook blij dat het bij de kus is gebleven. God weet wat er anders gebeurt zou zijn?
Ik blijf nog even zitten en drink langzaam mijn koffie op. Mijmerend. Wat had ik dan moeten zeggen? Heb ik haar gekwetst? Blijkbaar. Stomme hork, denk ik bij mezelf.
Ik wil haar geen pijn doen, maar aan de andere kant moest ik wel aangeven dat het niet kon. Verdomme!
De rest van de ochtend verloopt in een rotvaart. We werken hard met z’n allen. Ik ben de opper handlanger. Ik word van hot naar her gestuurd en doe alles wat ze van me vragen. Gezien mijn beperkte ervaring, mag ik alles doen waar de rest geen zin heeft. De kut klusjes. En dat maakt me niks uit. Ergens geeft het ook voldoening en is het fijn om een steentje bij te dragen.
Patrizia heeft geen woord meer tegen me gezegd en keurt ze me ook geen blik waardig. En als onze blikken elkaar kruisen, spreekt haar gezicht boekdelen. Ergens heb ik dat wel verdiend denk ik.
Tegen de tijd dat we gaan lunchen zijn mijn handen al helemaal kapot. Ik ben blij met het korte rust momentje en neem gretig een flesje water aan dat wordt uitgedeeld. Mijn keel voelt nog steeds wat droog aan. Ik check even mijn telefoon en zie 4 gemiste oproepen. 3 maal raden van wie.
Na een eenvoudige maaltijd, pakken we het werk weer op. De fysieke arbeid in de brandende zon, maakt dat ik spijt begin te krijgen van die laatste grappa gisteravond.
Tegen 16.00 uur geeft Patrizia eindelijk aan dat we er mee gaan stoppen voor vandaag. Terwijl ik wat materialen in een busje ben aan het laden komt Patrizia aan gelopen.
“Viel tegen he, Luca! Dan merk je toch dat de jaren beginnen te tellen!” zegt ze met een sneer. Maar zo dat niemand anders het kan horen. Dan komt ze dichterbij me staan. Een rilling gaat door mijn lijf.
“Gaan we vanavond wel nog een hapje eten?”
“Natuurlijk, afspraak is afspraak, Patrizia!”
“Prima!” en weg is ze.
Terug aangekomen op het landgoed, help ik nog met uitladen en het opruimen van de materialen.
Na afscheid genomen te hebben van iedereen, begeef ik me naar mijn appartement. Douchen!
De douche doet me goed en het zweet en vuil, spoel ik in rap tempo van mijn lijf. Ik droog me snel af en wil nog een klein tukje doen voor dat we gaan eten.
Ik sla een handdoek om mijn middel en loop fluitend de kamer weer in.
Ik schrik me kapot als ik Patrizia op mijn bed zie zitten. Even weet ik me geen houding te geven en instinctief houd ik mijn handen voor mijn kruis. Raar, want ik heb natuurlijk al een handdoek om.
“W,...Wat doe jij hier?” vraag ik stamelend.
“Ik wil even met je praten, want ik heb geen goed gevoel overgehouden aan ons gesprek van vanmorgen.”
“Die indruk kreeg ik al de gehele dag van je, ja.”
“Je deed alsof het niets voorstelde, dat er alcohol in het spel was. Dat het een vergissing was of zoiets. Maar je vergeet dat ik er ook bij was. Dat ik het ook ervaren heb. En voor mij stelde het wel iets voor.”
Zwijgend staart ze me nu aan. Ik sta aan de grond genageld. Even gaat mijn blik naar beneden, naar mijn handdoek. Die bedekt gelukkig nog alles.
“Die heb ik al gezien” zegt ze dan met een knikje naar mijn kruis. “En ik mag wel zeggen dat je goed bedeeld bent met het apparaat, wat onder dat doekje zit,” klinkt het dan schaamteloos.
Wat? Dus er was wel degelijk iemand in mijn kamer gistermiddag.
Sprakeloos en vragend staar ik haar aan.
“Ik wilde gisteren even goedendag komen zeggen en een beetje bijpraten. Maar ja, je lag een beetje uitgeteld op bed te slapen. Open en bloot…… Dus toen ben ik weer weggegaan.”
“Shit, echt? Ik had al een vermoeden dat er iemand op mijn kamer was geweest. Maar goed dat het niet Elena was,” is het eerste wat ik kan verzinnen.
Meteen kan ik mezelf wel voor de kop slaan om de onzin die ik uit aan het kramen ben. Jezus, Luca!
“Nou, mama had je waarschijnlijk meteen besprongen,” zegt ze dan lachend.
Even weten we ons allebei geen houding te geven. Ik sta nog steeds met mijn handdoek om en zij zit stilletjes op mijn bed. Zwijgend kijken we elkaar aan. De sfeer is omgeslagen naar serieus. Broeierig. Misschien moet ik toch de airco maar weer aanzetten…..
“Luca, ik begrijp dat er veel in je hoofd omgaat momenteel,” begint ze dan. “En dat je wellicht ook verdrietig bent vanwege alles wat er gebeurt is. Maar ik wilde geen misbruik van je maken of zo. Het het ging zoals het ging een ik wilde je gewoon kussen. Jij hield me ook niet echt tegen. En ik heb er dan ook geen spijt van. Ik voelde een connectie en ik wilde dat op deze manier duidelijk maken.”
Nog steeds kan haar ik alleen maar aanstaren. Mijn mond gaat open, maar een geluid komt er niet uit. Ik hoor haar wel, maar echt luisteren kost me veel moeite. Ik ben afgeleid. Door haar. Zelfs nu.
Mijn gedachten gaan terug naar gisteravond en ik merk dat ik weer opgewonden wordt. Mijn lul vindt er ook wat van. Die heeft duidelijk een eigen willetje. En dat is niet handig, staand, alleen met een handdoekje om. Ik besluit dan maar om ook op het bed te gaan zitten.
Op het uiteinde, veilig een stukje van Patrizia vandaan. Heel zedig, duw ik mijn knieën tegen elkaar. Maar het bloed stroomt daar naar toe, waar ik het even niet wil. En hij wordt harder en harder.
De aanblik van Patrizia werkt ook niet echt verslappend. En toch kan en wil ik niet wegkijken.
Bezweet, onder het stof en in een weer veel te strak topje ziet ze er geil uit.
“En toch,” klinkt haar stem dan weer zachtjes. “En toch zou ik zo weer doen. En nog veel meer.”
Ze kijkt nu opzij en haar ogen scannen mijn “bijna” naakte lichaam.
“En nog veel meer?” floep ik er dan uit. En alweer kan ik mezelf wel voor de kop slaan. Ik kan blijkbaar echt niet meer helder denken.
“Ja. Veel meer.” En langzaam schuift ze dichterbij tot ze tegen me aan zit.
We kijken elkaar nu recht in de ogen. En dan trekt ze in één beweging mijn handdoek weg en gooit deze op de grond. Ik zit aan het bed genageld en laat het gebeuren.
Haar hand gaat op zoek naar mijn inmiddels keiharde lul en op het moment dat ze hem vast pakt gaat er een siddering door mijn lijf. Zachtjes kreun ik van genot.
Heel even verbreekt ze het oogcontact en kijkt ze naar beneden. “Jezus!!” zegt ze dan.
Dan kijkt ze me weer aan en begint ze me langzaam af te trekken. Op en neer gaat haar hand over mijn keiharde paal. Als een standbeeld onderga ik deze “marteling.” Dit ga ik nooit lang volhouden!
En alsof ze het aanvoelt, stopt ze opeens. Gelukkig. Te vroeg gejuicht. Ze laat me los en schuift dan van het bed af.
Op haar knieën komt ze nu voor me zitten en duwt ze mijn benen uit elkaar. Even kijkt ze omhoog, maar ik ben niet in staat om wat voor reactie dan ook te geven.
Dan pakt ze opnieuw mijn lul vast en begint me weer af te trekken. Met haar andere hand pakt ze mijn ballen en begint deze zachtjes te kneden. “Jezus!” klinkt het opnieuw.
Ze buigt zich voorover en geeft een klein likje over mijn eikel. En nog een. En nog een. Haar mond schuift nu een stukje over mijn lul. Dan laat ze hem weer uit haar mond glijden en likt ze een paar keer heen en weer over mijn hele stam.
“Genoeg gespeeld.” zegt ze dan. En ze neemt mijn lul nu een flink stuk in haar mond en begint me nu echt te pijpen. Steeds harder, steeds sneller, steeds dieper. Ze neemt hem zelfs dieper dan……
Fuck, dit lekker. Te lekker. Ze gaat nu echt flink tekeer en haar mooie hoofdje beweegt op en neer in mijn schoot. Ik kan het niet laten en leg 1 van mijn handen op haar borst. Zachtjes knijp ik erin.
Mijn pik zit nu zeker voor drie kwart in haar keel en ze lijkt er geen genoeg van te krijgen.
Even laat ze hem uit haar mond glippen om adem te halen. Speeksel druipt nu van haar kin af.
Wat een geil gezicht! Zo’n mooie vrouw lurkend aan mijn lul.
Als ze hem weer in haar mond neemt, lijkt ze nog dieper te willen gaan en dit wordt me echt teveel. Ik sta op knappen. Zoals ik gewoon ben om niet in de mond te spuiten, tik ik op haar schouder ten teken dat ik bijna klaar ga komen.
Ze laat mijn lul nu los en kijkt me vragend aan: “Wat is er?”
“Ik ga bijna klaar komen.” zeg ik.
“Dat is toch de bedoeling!” En gretig neemt haar mond weer bezit van mijn lul. Nog heftiger zuigt en likt ze me, terwijl haar hand nog steeds mijn ballen teisteren.
Hard kreunend, kom ik dan ook klaar en spuit ik al mijn zaad in haar mond. Ik heb het gevoel dat ik al eeuwen niet meer ben klaar gekomen en dit gevoel is euforisch. Dan laat ze me langzaam los.
Ze kijkt me aan en ik zie haar een slikkende beweging maken.
Godverdomme, wat geil en mijn pik schokt nog wat na. Er vallen nog wat druppels op de grond, maar dat boeit niemand.
Dan staat ze op en loopt naar de deur. “Vanavond 19.00 uur?” En weg is ze.
Lees verder: Hoe Ouder, Hoe Gekker... - 7
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Lienet, 21 jaar. Voel je dat dit verhaal een vervolg verdient? Kom naar mijn prive pagina en ontdek hoe onze verbeelding intiemer en spannender wordt...
Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
BraveJenna (27)
Willemijnt (23)
Brechttje (58)