Middelbare Schooltijd - 13

Ik zat aan de zware eikenhouten eettafel boven mijn boeken Duits gebogen, maar van de naamvallen drong niets tot me door. Mijn gedachten dwaalden steeds af naar die dag dat ik uit de villa van Fleur was vertrokken. De envelop met honderdjes brandde nog in mijn achterzak.

Ineens voelde ik twee zachte handen op mijn schouders. Een vertrouwde, warme geur omhulde me. Mijn moeder boog zich over me heen, haar lippen vlakbij mijn oor. "John," fluisterde ze, terwijl ze behoedzaam omkeek of mijn vader niet in de buurt was. "Ik heb net Celeste aan de telefoon gehad."

Ik verstijfde even. Celeste, de vrouw die de beerput van mijn moeders verleden had opengetrokken, was de spil in dit hele web.

"Ze heeft ons uitgenodigd voor vanavond," ging mijn moeder verder, en ik hoorde een ondeugende tinteling in haar stem die ik nu pas begon te herkennen. "Bij een zekere familie Van Everdingen. Een prachtig landhuis, schijnt het. Ik ken ze zelf nog niet, maar Celeste zei dat jij ze... zéér goed kent. Ze zei dat het een 'spannende avond' belooft te worden."

Een koude rilling van opwinding liep over mijn rug. De Everdingentjes. Stella, de vrouw die mij als eerste als haar bezit had opgeëist, en Henry, de man die het liefst toekeek vanuit zijn kooitje. Wat zouden zij ervan vinden om de 'vrome' Eugenie Adams te ontmoeten? En hoe zou Stella reageren als ze zag dat haar jonge hengst inmiddels ook zijn eigen moeder had getemd?

"Pappa is naar een vergadering van de kerkeraad," glimlachte mijn moeder mysterieus terwijl ze haar vingers even stevig in mijn schouders kneep. "Hij denkt dat wij samen naar een lezing over de missie gaan. Trek je nette pak maar aan, John. We willen de gastvrouw niet teleurstellen, wel?"

Ik keek haar aan en zag de uitdagende blik in haar ogen. Ze wist donders goed wat er ging gebeuren. Terwijl ik mijn boeken dichtsloeg, wist ik dat dit geen gewone kennismaking zou worden. Dit was een samenkomst van alle machten die mij de afgelopen maanden hadden gevormd.

Het was half zeven en de schemering begon over het dorp te vallen. Mijn vader was, zoals gepland, al vertrokken naar zijn kerkeraadsvergadering; de vrome dekmantel was perfect. Ik stond bij de oprit te wachten toen mijn moeder naar buiten kwam. Ze droeg een lange, chique regenjas die tot op haar kuit viel, maar toen ze bij de auto de jas heel even liet openvallen om zich aan mij te showen, viel mijn mond letterlijk open van verbazing.

Onder die jas droeg ze een diepzwarte, kanten body die werkelijk niets aan de verbeelding overliet. Haar borsten werden door de beugels omhoog gedrukt en haar tepels tekenden zich brutaal af door de fijne stof. Ze droeg zwarte kousen met een kanten rand die hoog op haar dijen eindigden, vastgehouden door jarretels die glansden in het schijnsel van de buitenlamp. "Vind je het wat, John?" vroeg ze met een ondeugende glimlach terwijl ze de jas weer dichtknoopte en achter het stuur van haar witte Kever kroop.

Ik stapte als in een roes naast haar in. De motor van de Kever pruttelde levendig terwijl we het dorp uitreden, richting de stad waar de Everdingentjes woonden. Het interieur van de kleine auto voelde plotseling erg krap en intiem.

"Celeste vertelde me dat het een heel bijzondere avond gaat worden," begon ze, terwijl ze met haar rechterhand de versnellingspook bediende. "Ze zei dat de gastheer en gastvrouw erom bekendstaan dat ze hun gasten graag... op hun gemak stellen. Ik kan werkelijk niet wachten

om te zien wat ze voor ons in petto hebben."

Ze keek me even kort aan, haar ogen glinstereden van de voorpret. Terwijl we de provinciale weg opdraaiden, legde ze haar hand op mijn knie. "Maar weet je, John... we zijn er nog niet. En aangezien jij me de afgelopen dagen zo 'goed' hebt geleerd wat het betekent om te genieten, dacht ik dat ik jou alvast wat kon opwarmen tijdens het rijden."

Zonder haar blik van de weg te halen, gleed haar hand langzaam van mijn knie naar boven, richting mijn kruis, waar mijn pak inmiddels al behoorlijk strak begon te zitten. De Kever snorde over het asfalt, maar het enige wat ik hoorde was het bonzen van mijn eigen hart en de zachte stem van mijn moeder die me vertelde wat ze die avond allemaal met me van plan was...

Terwijl ze de Kever met één hand behendig door de flauwe bochten van de provinciale weg stuurde, keek ze me met een zijdelingse, priemende blik aan. "Maak je broek eens open, John," beval ze op een toon die geen tegenspraak duldde. Ik aarzelde geen moment; de autoriteit in haar stem, gemengd met de wetenschap van wat ze onder die regenjas droeg, maakte me razendsnel.

Met een kortstondig geratel van mijn rits bevrijdde ik mezelf uit de knellende stof van mijn pak.

De koele lucht van de auto was slechts een kortstondige sensatie, want vrijwel direct gleed haar warme, zachte hand naar binnen. Haar vingers sloten zich stevig om me heen. "Zo," spon ze tevreden, "dat voelt al een stuk beter, nietwaar?"

Ze begon me ritmisch af te trekken terwijl ze haar ogen strak op de weg hield. Het was een surrealistische ervaring: het monotone ronkende geluid van de luchtgekoelde motor, de passerende koplampen van tegenliggers die kortstondig het interieur verlichtten, en de deskundige bewegingen van mijn moeders hand die me tot aan de grens van het toelaatbare dreef.

"Celeste zei dat Stella van Everdingen nogal... veeleisend kan zijn," zei ze hijgend, terwijl ze een vrachtwagen inhaalde en haar grip nog wat verstevigde. "Ik wil dat je straks scherp bent, John. Maar eerst moet ík zeker weten dat je helemaal klaar bent voor wat ons te wachten staat."

Bij elke versnelling van de auto leek ze het tempo van haar hand te verhogen. Ik klemde mijn handen vast aan de rand van de stoel, mijn ademhaling zwaar en onregelmatig. We naderden de buitenwijken van de stad en ik wist dat we er bijna waren. De spanning in de auto was inmiddels zo dik dat je het bijna kon aanraken. Net op het moment dat ik dacht dat ik het niet langer zou uithouden, minderde ze vaart. In de verte zag ik de vertrouwde, ijzeren hekken van de villa van de Van Everdingentjes al opdoemen in het schijnsel van de lantaarnpalen.

Net op het moment dat de druk me bijna te veel werd, trok ze haar hand terug. "Nog even wachten, lieverd," fluisterde ze hees, terwijl ze haar hand aan haar eigen dij afveegde. "Ik bewaar de ontlading voor binnen. Celeste was heel duidelijk aan de telefoon: er wordt vanavond veel van je verwacht. Jij en Bas zijn blijkbaar de hoofdpersonen van de avond. Jullie gaan officieel 'ingewijd' worden, wat dat ook mag betekenen in de wereld van de Everdingentjes."

Ik probeerde mijn ademhaling onder controle te krijgen terwijl ik mijn broek weer dichtritste. Mijn hart bonsde in mijn keel. Ingewijd? Bas en ik? Ik dacht dat we inmiddels alles wel hadden meegemaakt, van de kelder bij Stella tot de wilde nacht bij Fleur, maar de serieuze toon van mijn moeder deed me vermoeden dat dit van een heel ander kaliber zou zijn.

We draaiden de oprit van de villa op. De koplampen van de Kever gleden over de bekende witte gevel. Tot mijn verbazing zag ik de zwarte Mercedes van Henry al staan, maar daarnaast stond ook de auto van de vader van Bas.

"Kijk eens aan," zei mijn moeder terwijl ze de motor afzette. Het vertrouwde gepruttel stierf weg en de stilte die volgde was bijna oorverdovend. "De hele delegatie is er al. Zelfs Helga en Bas zijn van de partij."

Ze keek in de achteruitkijkspiegel, streek haar haar glad en knoopte haar jas weer strak dicht. Niemand die ons zo zag uitstappen, zou vermoeden wat er zojuist in de auto was gebeurd, of wat zij onder die jas droeg.

"Kom," zei ze, terwijl ze uitstapte en de deur met een stevige klap dichtsloeg. "Laten we gaan kijken wat voor ceremonie ze voor jullie in petto hebben. En John... onthoud dat ik erbij ben om alles te zien."

We liepen naar de grote dubbele deuren. Nog voordat ik aan de zware koperen klopper kon komen, zwaaide de deur open. Daar stond Stella, gehuld in een bloedrode avondjurk die zo strak zat dat het een wonder was dat ze kon ademen. Haar ogen schoten direct naar mij, vol honger, en daarna naar mijn moeder. Er viel een korte, ijzige stilte waarin de twee vrouwen elkaar taxeerde als twee roofdieren die elkaars territorium betraden.

Stella liet er geen gras over groeien. Zodra we de drempel overstapten, vloog ze me om de hals. Haar parfum was bedwelmend en haar lippen vonden de mijne in een kus die zo vol passie en bezitsdrang was dat ik het gevoel kreeg dat ze een merktekentje op me achterliet. Mijn moeder stond erbij met grote ogen; ze wist natuurlijk dat ik hier vaker kwam, maar deze rauwe intimiteit tussen de 'vrome' HBS-student en de chique Stella van Everdingen was duidelijk een verrassing.

Stella merkte de blik van mijn moeder op en liet me langzaam los, een triomfantelijke glinstering in haar ogen. "Je moet me vergeven, Eugenie," zei ze met een hese lach terwijl ze mijn moeder met een even hartelijke omhelzing begroette. "John is hier inmiddels kind aan huis. Hij is... onmisbaar geworden voor ons welzijn."

Nog voordat mijn moeder iets terug kon zeggen, nam Stella de regie over. "John, schat, jij wordt direct verwacht in kamertje zes in de kelder. Bas zit daar al op je te wachten." Ze gaf me een klein, dwingend duwtje in de richting van de keldertrap. "En Eugenie, jij gaat met mij mee naar de woonkamer. Wij hebben als moeders onder elkaar heel wat te bespreken terwijl onze zonen hun 'examen' afleggen."

Ik zag hoe Stella mijn moeder half meesleurde, half begeleidde naar de salon, waar ik de stemmen van Henry en Celeste al hoorde. Ik slikte een keer door. Kamertje zes. Dat was een ruimte waar ik nog niet eerder was geweest.

Ik daalde de keldertrap af, de lucht werd koeler en rook naar wierook en leer. Toen ik de zware houten deur met het koperen nummer '6' openduwde, stapte ik een ruimte binnen die volledig was bekleed met rood fluweel. In het midden stonden Bas en Kim. Bas zag er strak uit in een zijden overhemd, maar zijn ogen stonden gespannen.

Zodra de deur achter me in het slot viel, kwamen ze op me af. "Eindelijk," fluisterde Kim, terwijl ze me tegelijk met Bas met een innige kus begroette. "We dachten dat je de verleiding in de auto niet zou overleven."

Bas legde een hand op mijn schouder. "Dit is het, John. Geen spelletjes meer. Celeste en Stella hebben iets voorbereid wat ze de 'Hengsten-doop' noemen. En we gaan het samen doen."

Kim wees naar een houten bank waar twee strakke, zwart leren broeken klaarlagen. "Aantrekken," zei ze kortaf, met een blik die geen ruimte liet voor discussie. Toen ik de broek uitvouwde, zag ik dat het kruis volledig ontbrak; een kledingstuk dat puur ontworpen was voor totale toegankelijkheid. Daarbij stonden zware, glimmend gepoetste laarzen die tot vlak onder de knie reikten.

Zwijgend ontdeden Bas en ik ons van onze nette pakken. De transformatie was bizar. De leren broeken kraakten bij elke beweging en de laarzen gaven ons een imponerende lengte. Maar het meest indrukwekkende moest nog komen. Kim overhandigde ons beiden een zware, zwarte zijden mantel. Op de achterzijde was een prachtig, vuurrood borduurwerk aangebracht: een abstracte afbeelding van een steigerende hengst, omlijst door vlammen.

"Capuchon op," fluisterde Kim.

Toen ik de diepe kap over mijn hoofd trok, veranderde mijn hele wereld. De stof viel zo ver naar voren dat mijn gezicht voor de buitenwereld in een duister gat veranderde, terwijl ik zelf door de fijne zijde nog net genoeg kon zien. Ik keek naar Bas; hij was onherkenbaar. We leken wel twee satanische monniken, klaar voor een ritueel dat het daglicht niet kon verdragen.

Kim zelf trok ook haar kap op. Haar korte zijden jurkje glansde in het zwakke licht van de kelderkamer. Ze zag eruit als een hogepriesteres van een duistere orde. "Jullie zien er prachtig uit," zei ze, en haar stem klonk hol onder de capuchon. "Krachtig, anoniem en klaar om te dienen."

Alleen al door deze kleding kreeg ik een duister voorgevoel. Dit was geen gewone seksuele ontmoeting meer; dit voelde als een overgangsritueel. De onschuld van de HBS-jongens was definitief weg, vervangen door iets ouds en dwingends.

"De anderen wachten," zei Kim terwijl ze naar de zware deur achterin de kamer liep. "De inwijding gaat beginnen. Volg mij, en spreek geen woord tot ik het jullie zeg."

Mijn hart bonsde tegen mijn ribben. Ik voelde het koude leer tegen mijn huid en de zwaarte van de mantel om mijn schouders. Wat er achter die deur lag, zou ons leven voorgoed veranderen.

Terwijl Kim met een bijna mechanische traagheid naar de zware, eikenhouten deur liep, maakte ze een plotselinge, kordate beweging. Met een scherp geluid van openspattende drukkertjes trok ze het borstdeel van haar zijden jurkje los. De stof viel opzij en haar borsten werden zichtbaar door twee grote, ronde uitsparingen in het kledingstuk. Het was een provocerend contrast met de plechtige ernst van haar gezicht.

Heel langzaam duwde ze de deur open. Een vlaag van koude lucht, zwaar van de geur van wierook en oud steen, kwam ons tegemoet. We stapten een enorme, schaars verlichte zaal binnen. Onze ogen moesten wennen aan het weinige licht dat werd verspreid door brandende fakkels in smeedijzeren houders aan de wanden. De ruimte was indrukwekkend en angstaanjagend tegelijk, ingericht in een duistere, middeleeuwse stijl die we nu 'gothic' zouden noemen. Langs de zijwanden rezen glanzende, zwarte pilaren omhoog, waarin met uiterste precisie groteske draken en grijnzende duivelskoppen waren uitgehakt. Het leek wel of hun stenen ogen ons volgden.

Precies op het moment dat we de drempel overschreden, zwol er muziek aan. Geen gewone muziek, maar een zwaar, monotoon gezang van diepe mannenstemmen dat door de gewelven galmde en mijn borstkas deed vibreren. Het klonk als een eeuwenoud bezweringsritueel.

Kim vouwde haar handen devoot voor haar lichaam en wierp een blik over haar schouder. Zonder een woord te spreken, gaf ze aan dat Bas en ik haar voorbeeld moesten volgen. Ik vouwde mijn handen, voelde het gladde zijde van mijn mantel tegen mijn vingers, en nam een diepe hap van de zware lucht. Plechtig en met afgemeten passen begon Kim aan haar tocht door het middenpad van de zaal, richting een verhoging in de verte. Bas en ik liepen vlak achter haar, twee duistere schimmen met diepe capuchons, terwijl het monotone gezang ons steeds verder meezoog in de mysteries van de nacht.

Het monotone mannenkoor kreeg gezelschap. Vanachter de glanzende zwarte pilaren zwollen nu ook de stemmen van vrouwen aan. Het was een harmonie die de haren op mijn armen overeind deed staan; het klonk hemels en tegelijkertijd diep angstaanjagend, alsof we in een vergeten tempel waren beland. Het gezang leek door de pilaren zelf te trillen, waardoor de uitgehakte draken bijna tot leven kwamen in het flakkerende schijnsel van de fakkels.

In het hart van de zaal doemde een enorm rond altaar op, een stenen plateau van zeker vier meter doorsnede, donker en glanzend als obsidiaan. Kim maakte een gebiedend gebaar naar een klein, met tapijt bekleed trapje. Met bonzend hart bestegen Bas en ik het plateau. Daar stonden we dan, twee duistere gestalten in zijde en leer, hoog boven de vloer, in afwachting van het onbekende.

Plotseling veranderde het ritme van de muziek. Een nieuw, dwingender gezang werd ingezet. Uit de schaduwen tussen de pilaren trad een lange rij vrouwen tevoorschijn. Het waren er zeker twintig, en ze droegen exact dezelfde outfit als Kim: de korte zijden jurkjes met de capuchons diep over hun gezichten, en de borsten fier ontbloot door de ronde uitsparingen. Ze schreden met een ijzingwekkende synchroniciteit naar het altaar. Eenmaal aangekomen vormden ze een gesloten kring rondom ons plateau, hun hoofden devoot gebogen.

Direct daarachter volgde een even grote groep mannen. Hun mantels waren identiek aan de onze, maar de kleur was een diep, donker antraciet in plaats van zwart. Zij vormden een tweede, wijdere kring om de vrouwen heen. Het gezang bereikte een climax terwijl de twee kringen zich sloten. Wij stonden in het oog van de storm, omringd door veertig anonieme gestalten die ons met hun zang en hun aanwezigheid volledig isoleerden van de buitenwereld. De geur van wierook was hier op het altaar bijna bedwelmend. Ik voelde de blik van Bas onder zijn kap; we wisten beiden dat er nu geen weg meer terug was. De 'Hengsten-doop' was nu echt begonnen.

Terwijl het gezang van de veertig omstanders de zaal vulde, dwaalden mijn ogen langs de glanzende pilaren. In een donker hoekje, half verscholen in de schaduw van een stenen draak, zag ik een bekend silhouet. Het was Pete. Hij zat roerloos in zijn rolstoel, zijn gezicht strak en geconcentreerd, terwijl hij als een stille getuige het hele schouwspel gadesloeg. Zijn aanwezigheid gaf me een vreemd soort rust; als Pete er was, maakte ik deel uit van de innerlijke cirkel.

Plotseling werd de monotone zang doorbroken door drie luide, denderende paukenslagen die door de gewelven echoden als donderslagen bij heldere hemel. De zaal viel direct stil.

Vanuit de duisternis aan de verre zijde van de zaal trad een vrouw naar voren. Waar de andere vrouwen in het wit waren gehuld, droeg zij een kostuum dat volledig van goudglanzende zijde was gemaakt. Bij elke stap die ze zette, glinsterde de stof in het schijnsel van de fakkels, alsof ze zelf van vloeibaar goud was. Haar kap was diep, haar borsten stonden fier vooruit door de uitsparingen, en haar houding straalde een absolute, bijna goddelijke autoriteit uit.

Op het ritme van de aanhoudende, trage paukenslagen schreed ze met koninklijke waardigheid naar het altaar. De vrouwen in de binnenring bogen hun hoofden nog dieper toen ze passeerden. Met een soepele beweging beklom ze het trapje en kwam tussen Bas en mij in staan op het enorme zwarte plateau.

De lucht om haar heen leek te zinderen. Ik voelde de hitte van haar lichaam en de krachtige uitstraling van een vrouw die gewend was dat iedereen voor haar knielde. Ze spreidde haar armen en keek de zaal in, over de hoofden van de veertig zingende leden van het Genootschap der Duisternis heen.

"De tijd is gekomen," klonk haar stem, die verrassend krachtig en helder was onder de gouden kap. "De twee jonge hengsten zijn gearriveerd bij het altaar van de nacht. Zij die de kracht bezitten, moeten nu de inwijding ondergaan."

Mijn adem stokte. Ik wist niet wie er onder die gouden kap zat, maar de autoriteit in haar stem was onweerstaanbaar. Bas stond naast me als een standbeeld, zijn handen nog steeds gevouwen, maar ik zag zijn borstkas snel op en neer gaan. Dit was de kern van het Genootschap; hier werden wij voorgoed veranderd.

Plotseling veranderde de muziek; de zware dreun van de pauken maakte plaats voor een sneller, opzwepender ritme dat de hartslag van de aanwezigen leek te dicteren. Met twee krachtige, trefzekere bewegingen greep de vrouw in het goud de zware zijden mantels bij onze schouders en trok ze met een ruk van ons lijf. Kim stapte direct naar voren en nam de kledingstukken met gebogen hoofd en gestrekte armen onderdanig aan, alsof ze heilige relikwieën in ontvangst nam.

Daar stonden we dan, in het felle schijnsel van de fakkels, hoog op het zwarte altaar. Alleen de leren broekjes zonder kruis en de glanzende laarzen bedekten ons nog. Onze geslachtsdelen bungelden vrij tussen onze benen, kwetsbaar en krachtig tegelijk. Vanuit de dubbele cirkel van veertig mannen en vrouwen steeg een laag, ritmisch en goedkeurend geluid op — een mengsel van gefluister en zacht gestamp — dat door de hele zaal resoneerde.

Zonder een woord te spreken zakte de hogepriesteres langzaam door haar knieën. De gouden zijde van haar jurk ritselde over het stenen plateau. Ze pakte mijn lid met een stevige greep vast en begon er met een ongelooflijke, bijna zuigende kracht aan te zuigen. Het gevoel was zo intens dat ik mijn adem inhield; in een mum van tijd stond ik strak vooruit, kloppend van de plotselinge bloedtoevoer.

Vervolgens draaide ze zich om naar Bas. Ze herhaalde de handeling bij hem, maar het was duidelijk dat ze daar wat meer moeite voor moest doen; de imposante omvang van Bas’ 'superlul' vereiste al haar deskundigheid. Terwijl ze werkte, bleef het doodstil in de zaal, op het

monotone gezang na.

Toen we daar eindelijk beiden stonden, met onze stijve vlaggenmasten trots in de lucht prikkend als symbolen van onze mannelijkheid, barstte de zaal los. De hogepriesteres kwam overeind en spreidde haar armen. "Aanschouw de uitverkorenen!" riep ze uit. Vanuit de veertig kelen van het Genootschap der Duisternis werd er een machtig, driewerf 'Hoera!' geroepen, dat tegen de muren sloeg en zelfs de stenen duivelskoppen aan de pilaren leek te doen trillen.

De hogepriesteres nam Bas en mij stevig bij de hand. Haar grip was krachtig en koel. Terwijl ze ons het trapje van het altaar af leidde, veranderde de muziek abrupt. De duistere tonen maakten plaats voor een gezang dat verrassend veel leek op een 'Gloria' uit een klassieke mis, maar dan met een ondertoon die allesbehalve vroom was. Het klonk triomfantelijk en bezeten.

In de binnenring van vrouwen werd direct ruimte gemaakt voor de gouden verschijning. Ze nam haar plaats in en wenkte mij dwingend bij zich. Op dat moment hoorde ik een zacht, mechanisch gezoem. Het enorme stenen altaar leek een stukje te zakken, precies tot op heuphoogte. Als op commando bogen alle twintig vrouwen zich diep voorover, hun ellebogen steunend op het gladde zwarte oppervlak en hun hoofden naar het midden gericht.

Mijn adem stokte bij het gezicht dat zich nu voor me opende: een perfecte kring van ontblootte, vochtige vrouwelijke geslachtsdelen doemde op in het fakkellicht. De geur van opwinding vermengde zich met de zware wierook.

"Begin," fluisterde de hogepriesteres hees. Zij was de eerste. Ik stapte achter haar en liet mijn stijve lid in haar kut verdwijnen. Het gleed naar binnen als boter; een duidelijk bewijs van hoe geil ze inmiddels was. Op het dwingende ritme van de Gloria begon ik haar te neuken, mijn handen stevig op haar gouden heupen. De hele zaal leek mee te bewegen op mijn stoten.

Precies na een minuut galmde er een harde, droge paukenslag door de ruimte. De hogepriesteres gaf een korte ruk met haar heupen, een teken dat ik moest stoppen. Ze wees gebiedend dat ik een plek naar rechts moest opschuiven in de kring en wenkte Bas om haar plaats in te nemen.

Ik stond daar een tel verloren, overweldigd door de snelheid van de ceremonie en de massa aanwezigen, maar Kim was direct aan mijn zijde. Ze drukte haar warme lichaam tegen mijn zij aan en fluisterde in mijn oor, haar adem heet onder haar kap: "Niet stoppen, John. Je moet de volgende neuken. De kring moet blijven draaien tot de inwijding voltooid is."

Ik keek naar de rij wachtende lichamen op het altaar en wist dat dit pas het begin was van een uitputtingsslag die zijn weerga niet kende.

Terwijl ik me concentreerde op de ritmische bewegingen bij de tweede vrouw, hoorde ik links van me een diep, rauw gekreun dat boven het gezang uitkwam. Het was de hogepriesteres. Ze lag nu onder de zware stoten van Bas, en het was duidelijk dat zijn indrukwekkende formaat haar meer dan beviel. Haar gouden kap schudde heen en weer terwijl ze zijn naam begon te prevelen. Gelukkig galmde precies op tijd de zware dreun van de pauk door de zaal; anders was ze ongetwijfeld ter plekke klaargekomen, wat blijkbaar nog niet de bedoeling was in dit strak geregisseerde ritueel.

Ik schoof weer een plaats naar rechts. Uit de buitenste ring stapte een man naar voren die de plek van Bas innam, terwijl Bas achter mij aansloot in de carrousel van de 'hengsten'. De discipline was ijzeren; de carrousel van mannen begon nu synchroon met die van ons te draaien.

Op een dwingend teken van Kim stootte ik mijn lid de volgende kut binnen. Vanaf het eerste moment dat ik naar binnen gleed, wist ik het: dit terrein was me bekend. De strakheid, de specifieke manier waarop ze me omsloot... dit was de kut van Fallon.

"Hoi schatje," fluisterde ik hees in het duister van haar capuchon. Als antwoord voelde ik hoe ze haar bekkenbodemspieren even krachtig aanspande; een ondeugende 'knipoog' van onderen die me bijna deed wankelen. Ik herpakte me direct en begon weer hard te stoten.

Fallon genoot er hoorbaar van; haar gekreun mengde zich prachtig met de Gloria die nog steeds door de gewelven van de zaal rolde. Ze zette haar nagels diep in het zwarte steen van het altaar terwijl ik haar met volle overgave nam, wetende dat de paukenslag onverbiddelijk weer zou klinken.

Aan mijn linkerzijde voelde ik de aanwezigheid van Bas die nu ook een bekende leek te hebben getroffen, terwijl de rij vrouwen op het altaar als een levende machine bleef bewegen. De geur van zweet, leer en vrouwelijke sappen werd steeds sterker, en de duistere sfeer van het genootschap begon me volledig in zijn greep te krijgen.

De volgende paukenslag dreunde door de zaal en ik schoof weer een positie op. Nummer drie was een volstrekt onbekende voor me, maar aan de manier waarop ze haar nagels in het zwarte steen zette en haar bekken tegen me aan drukte, genoot ze evenveel van mijn stoten als Fallon zojuist had gedaan. De anonimiteit van de kappen maakte het bijna onwerkelijk; alleen het vochtige contact en het ritmische gezang van het Genootschap telden nog.

Toen de wissel weer klonk, kwam ik bij nummer vier. Opnieuw gleed ik naar binnen en onmiddellijk voelde ik een vlaag van herkenning. Ik moest even graven in mijn geheugen, maar de manier waarop ze me ontving was onmiskenbaar. Was dat Fleur, de moeder van Petertje? Die had ik hier absoluut niet verwacht! Om het zeker te weten, boog ik me voorover en fluisterde haar naam zachtjes in de duisternis van haar kap. Ze antwoordde niet met woorden, maar kneep haar billen even krachtig samen. “En jij was Floris…? Ik weet nu dat je John heet en dat verheugt me ten zeerste.” fluistert ze. Het feit dat ik inmiddels vrouwen begon te herkennen aan hun inwendige anatomie en zij aan mijn uitwendige, deed me even inwendig lachen, ondanks de plechtige sfeer.

De carrousel draaide onverbiddelijk door. De volgende was weer een onbekende, een vrouw die mijn neukbeurt met hevige kreunen beantwoordde en me bijna deed vergeten dat er nog een hele rij volgde. Maar de discipline van het ritueel hield me scherp.

Bij de daaropvolgende wissel stond ik weer achter een bekende. Ik herkende haar meteen aan de geur en de manier waarop ze zich onmiddellijk aan mij overgaf: het was Helga, de moeder van Bas. Ook zij gaf me direct een teken van herkenning door haar heupen even kort en krachtig tegen de mijne aan te stoten voordat ik mijn ritme herpakte. Het was bizar om te bedenken dat ik hier, in deze duistere kathedraal van de lust, de moeders van mijn vrienden en klasgenoten aan het afwerken was onder het oog van veertig zingende getuigen.

Ik wierp een blik opzij en zag dat Bas ook in een trance verkeerde. Hij bewoog als een machine, zijn grote formaat liet een spoor van hevige kreten achter in de kring van vrouwen. We waren geen scholieren meer; we waren de instrumenten van dit Genootschap geworden.

Ik zal de tel voor je bijhouden, John; we zitten inmiddels bij de achtste vrouw van de twintig. Na Helga volgde weer een onbekende. "Hij gaat lekker," dacht ik bij mezelf, terwijl ik mijn ritme vond op de monotone Gloria. De vrouw onder me leek die gedachte te delen; haar instemmende gekreun was het enige antwoord dat ik nodig had.

Bij de volgende wissel, nummer negen, trof ik een vrouw met een extreem strak kutje. Het voelde alsof ik me door een nauwe tunnel moest persen, en ze slaakte diepe, bijkans wanhopige zuchten onder mijn krachtige stoten. De intensiteit in de zaal nam toe; de geur van wierook werd verdrongen door de rauwe lucht van seks en zweet.

Toen de paukenslag voor de tiende keer galmde, schoof ik weer een plek door. Zodra ik naar binnen gleed, wist ik het. De geur van haar huid, de manier waarop ze zich onmiddellijk overgaf... het was onmiskenbaar. "Mam... u ook?" fluisterde ik, bijna verbijsterd door haar aanwezigheid in deze duistere setting. Als antwoord sloeg ze achterwaarts haar armen liefdevol om mijn nek en trok me even stevig tegen zich aan. Ik voelde aan haar hele houding, aan de manier waarop ze haar bekken tegen me aan drukte, hoe ongelooflijk trots ze op me was. Hier, op het altaar van het Genootschap, was zij niet alleen mijn moeder, maar een trotse ingewijde die toekeek hoe haar zoon zijn plaats opeiste.

Maar terwijl ik mijn moeder met een mengeling van tederheid en passie nam, werd de plechtige sfeer ruw verstoord. Naast me was Bas inmiddels bij de vrouw met het extreem strakke kutje aanbeland. Zijn enorme formaat was duidelijk te veel voor haar nauwe doorgang; ze werd door zijn brute kracht compleet 'doormidden gezaagd'. Ze vergat alle devotie en begon rauw en ongecontroleerd te schreeuwen, een geluid dat door merg en been ging en zelfs het gezang van het koor even overstemde.

De hogepriesteres in het goud keek even opzij, een onpeilbare blik onder haar kap, maar ze gaf geen teken dat we moesten stoppen. De inwijding denderde voort.

De paukenslag dreunde voor de elfde keer door de gewelven en ik schoof weer een positie op.

Zodra ik naar binnen gleed, voelde ik de bekende, zijdezachte vochtigheid van Fiona. "Hé kanjer," hoorde ik haar bijna onverstaanbaar prevelen onder haar kap. Terwijl ik mijn ritme in haar vond, keek ik over haar schouder heen naar de rand van de zaal.

Daar, tussen de pilaren, vingen mijn ogen de blik van Pete. Hij zat kaarsrecht in zijn rolstoel, zijn handen stevig om de leuningen geklemd. Toen hij zag dat ik naar hem keek, verscheen er een brede, trotse grijns op zijn gezicht en stak hij enthousiast een duim in de hoogte. Hij genoot zichtbaar, bijna plaatsvervangend, van het feit dat ik zijn vrouw voor zijn ogen stond te neuken als onderdeel van dit heilige ritueel.

Aan mijn linkerzijde hoorde ik het geluid van mijn eigen moeder. Ze was nu de prooi van Bas, en hoewel ze altijd de vroomheid zelve speelde, liet ze nu elke rem varen. Onder de mokerslagen van Bas’ enorme formaat bracht ze kreten uit die ik nog nooit uit haar mond had gehoord; een mengeling van ongeloof en pure extase die door de hele zaal galmde.

Ik zat volledig in de roes van de muziek, de geur van wierook en de eindeloze rij lichamen. Ik bereidde me voor op de twaalfde vrouw, mijn lichaam een machine van vlees en bloed.

Toen klonk de volgende slag op de pauken. De dreun was anders deze keer – harder, langer en met een nagalm die de muziek deed verstommen. Ik wilde doorschuiven naar de volgende positie, maar de hogepriesteres in het goud stak plotseling haar hand op. De carrousel kwam krakend tot stilstand.

Terwijl ik daar nog half ontbloot en hijgend stond, gebeurde er iets volkomen onverwachts. De vrouwen in de kring lieten hun ellebogen van het altaar glijden en kwamen als één persoon overeind, maar zij waren niet degenen die de stilte doorbraken.

Vanuit de duisternis achter de troon klonk een stem die me door merg en been ging. Een stem die hier absoluut niet hoorde te zijn en die mijn hele wereld in één klap op zijn grondvesten deed schudden...

Was getekend: John Adams

Trefwoord(en): Aftrekken, Auto, Billen, Borsten, Huiswerk, Jarretels, Kelder, Klaarkomen, Klasgenoot, Kostschool, Kousen, Laarzen, Leer, Leraar, Lust, Macht, Moeder, Neuken, Opdracht, Orgasme, Orgie, Pijpen, Pik, Vader, Verlangen, Verleiden, Vrienden, Zoon, fantasy, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!