Middelbare Schooltijd - 14

Vanuit de duisternis achter de troon klonk een stem die me door merg en been ging. Een stem die hier absoluut niet hoorde te zijn en die mijn hele wereld in één klap op zijn grondvesten deed schudden...

De stem die uit de schaduwen achter de troon van de hogepriesteres klonk, was kalm, autoritair en onmiskenbaar bekend. "U moet mij vergeven voor mijn late aankomst," sprak de stem terwijl een gestalte langzaam het schijnsel van de fakkels binnenstapte. "Een lastige kwestie met een leerling hield me langer op school dan gepland."

Mijn adem stokte in mijn keel. Daar stond de rector van onze middelbare school. De man die mij twee keer had geschorst en me uiteindelijk clementie had verleend om mijn eindexamen te halen, bleek een lid van het Genootschap der Duisternis te zijn.

Bas en ik keken elkaar veelbetekenend aan onder onze capuchons. De angst die ik aanvankelijk voelde, maakte langzaam plaats voor een bizar soort machtsgevoel. De man die over mijn toekomst op school besliste, stond hier nu als een gelijke – of misschien zelfs als een mindere, aangezien wij zojuist de 'Hengsten-doop' hadden ondergaan.

De rector liep met afgemeten pas naar de buitenste ring van mannen. Hij knikte kort naar de hogepriesteres in goud, die met een subtiele handbeweging de onderbreking accepteerde. Zonder verder een woord te vuil maken aan zijn positie in de 'bovenwereld', nam hij zijn plaats achteraan in de rij in, klaar om deel te nemen aan de voortzetting van het ritueel.

De hogepriesteres spreidde haar armen. "De cirkel is weer gesloten," verklaarde ze met haar ijzingwekkende stem. "Laat de carrousel herstarten. De jonge hengsten hebben nog niet al hun kracht aan de duisternis geschonken."

Op dat teken gaven de paukenisten een harde, dubbele slag. De carrousel kwam weer krakend in beweging. De vrouwen op het altaar, waaronder mijn moeder Eugenie, Stella, Helga en de anderen, lieten zich weer op hun ellebogen zakken, hun blikken vol verwachting op ons gericht.

Terwijl ik doorschoof naar de volgende vrouw in de rij, voelde ik de priemende ogen van de rector in mijn rug branden. De wetenschap dat mijn schoolhoofd nu getuige was van mijn inwijding – en de absolute controle die ik over deze vrouwen had – gaf me een adrenalinekick die mijn vermoeidheid op slag deed verdwijnen.

De carrousel herstartte met een dreun die door de stenen vloer trilde. De rector stond nu strak in het gelid, zijn armen over elkaar geslagen, zijn blik onverstoorbaar terwijl hij toekeek hoe wij – zijn 'probleemleerlingen' – de rol van de ongetemde hengsten vervulden.

De paukenslagen dreunden door de gewelven van de zaal, een traag en onverbiddelijk ritme dat onze bewegingen dicteerde. Ik voelde de hitte van de fakkels en de zware geur van wierook terwijl ik een stap opzij deed naar de dertiende positie.

Daar lag Ans. Ze steunde op haar ellebogen op het stenen altaar, haar witte gewaad vormde een scherp contrast met het donkere gesteente. Terwijl ik achter haar dreef, ontmoetten mijn ogen die van de rector. Er werd niet gesproken. De stilte was heilig. Maar in de blik die hij over de hoofden van de vrouwen heen wierp, las ik alles: een ijzingwekkende erkenning. De man die mij op school de les las over tucht, zag nu met eigen ogen hoe ik zijn wereld – de wereld van het Genootschap – met brute kracht opeiste. Ik verbrak het oogcontact niet terwijl ik Ans de extase in joeg; het was een machtsstrijd zonder woorden.

De pauken sloegen opnieuw. Boem.

Ik schoof door naar de veertiende en vijftiende vrouw. Twee onbekende schoonheden die trillend van verwachting op het altaar lagen. Mijn lichaam werkte als een machine, gevoed door de adrenaline van zijn aanwezigheid.

Boem. De zestiende slag.

Nu stond ik achter Stella. Zij was de vrouw die mij gevormd had, de vrouw van de machtige Henry Everdingen. Ze lag daar, haar vingers in het steen van het altaar geklauwd. Terwijl ik haar binnendrong, wierp ze haar hoofd achterover en zocht ze de blik van de rector. Ze leek hem uit te dagen, hem te laten zien dat de jonge hengst die hij op school probeerde te temmen, hier de absolute meester was. De rector vertrok geen spier, maar ik zag hoe zijn hand de rand van het altaar steviger vastgreep toen hij zag hoe Stella onder mijn handen brak.

Er waren nog twee vrouwen, een was Celeste en de andere die ik niet kende, de zeventiende en achttiende in de rij. Ik werkte me door hen heen, mijn uithoudingsvermogen tot het uiterste gedreven. Daarna nog een onbekende.

En toen, bij de twintigste paukenslag, bereikte ik de laatste vrouw van mijn inwijding. Kim, mijn liefje.

Ze lag daar, zes jaar ouder dan ik, de vrouw die me deze week zo verschrikkelijk had gemist. Ze had haar gezicht naar mij toegedraaid, haar wangen rood van de hitte in de zaal. Kim wist dat ze de finale was. Terwijl ik haar voor de laatste keer die avond binnendrong, was er geen sprake meer van een ritueel; dit was puur verlangen. Ze liet een gesmoorde kreet ontsnappen die door de gewelven echode, een geluid van pure bevrijding omdat ik eindelijk weer bij haar was.

De rector was inmiddels begonnen in de cirkel, zijn bewegingen beheerst en ervaren. Hij keek nu recht naar ons, naar hoe ik Kim neukte op het altaar van zijn genootschap. In dat ene moment van stilte tussen de laatste paukenslagen, knikte hij bijna onmerkbaar. Een groet van de ene ingewijde aan de andere. De hiërarchie van de school was definitief dood; hier in de zaal van de Duisternis waren we roofdieren onder elkaar.

De laatste paukenslagen van mijn eigen inwijding galmden nog na in de gewelven, maar het ritueel was verre van voorbij. Terwijl ik, nog na hijgend en met het zweet op mijn voorhoofd, naast Kim bij het altaar bleef staan, zag ik de carrousel van de andere mannen in volle gang.

Onder hen was de rector. Zijn grijze mantel ritselde over de stenen vloer terwijl hij met een ijzingwekkende kalmte positie na positie opschoof. Ik hield mijn adem in toen hij de plek bereikte waar mijn moeder, Eugenie, lag.

Ik sloeg haar nauwlettend gade. Waar ze zich bij de andere mannen had overgegeven aan het ritme van de drums, was haar houding nu anders. Toen de rector zich over haar heen boog en haar binnendrong, zag ik hun hoofden naar elkaar toe buigen. In de heilige stilte van de zaal was hun gefluister onverstaanbaar voor de rest, maar de intensiteit ervan was voelbaar tot waar ik stond.

Mijn moeder verbrak het oogcontact met de rector niet, maar draaide haar hoofd langzaam naar mij toe. Haar blik was strak, bijna uitdagend, en straalde een pure triomf uit. Het was alsof ze me wilde laten zien dat zij, ondanks mijn nieuwe status als 'hengst', nog steeds de touwtjes in handen had in dit web van geheimen. De rector bewoog beheerst, zijn ogen eveneens op mij gefixeerd.

Er was geen spoor van schaamte; er was alleen de rauwe macht van het moment. De man die mijn schoolleven beheerste, was nu verstrengeld met de vrouw die mijn thuisleven domineerde. De hiërarchie van mijn wereld was die avond niet alleen verschoven, hij was volledig op zijn kop gezet.

Kim merkte mijn spanning op en kneep even in mijn hand, haar ogen gericht op het tafereel. De carrousel draaide onverstoorbaar door, maar voor mij stond de tijd even stil bij dat ene, veelzeggende beeld van mijn moeder en de rector.

De laatste paukenslagen stierven langzaam weg in de immense zaal. De echo’s van het ritueel bleven nog even hangen tussen de zwarte pilaren, terwijl de geur van seks zwaar in de lucht hing. De carrousel was voltooid. De rector en de andere mannen namen hun posities in de buitenring weer in, hun gezichten verborgen in de schaduwen van hun capuchons.

Met een soepele, bijna koninklijke beweging besteeg de Hogepriesteres opnieuw het ronde altaar. Haar gouden gewaad schitterde in het flakkerende schijnsel van de fakkels. Ze spreidde haar armen wijd, een gebaar dat de hele zaal onmiddellijk tot stilte maande.

"Leden van de Duisternis," begon ze, haar stem krachtig en helder. "Vandaag zijn we getuige geweest van een zeldzame kracht. Voor ons staan John en Bas. Vanaf dit moment zijn zij niet langer simpelweg kandidaten; zij zijn de nieuwe Hengsten van ons Genootschap der duisternis."

Ze liep langzaam om ons heen, haar hand lichtjes over onze schouders glijdend. "De mantels die jullie dragen, met de rode hengsten op de rug, zijn vanaf nu jullie recht en jullie eigendom. Draag ze met trots, want ze zijn het teken van de hoogste potentie die wij erkennen. Jullie hebben een speciale status verworven die weinigen binnen deze muren bereiken. Dit was niet alleen mijn beslissing maar ook op voordracht van bijna alle vrouwen."

Ik voelde de blikken van de aanwezigen op me branden. Aan de rand van de cirkel zag ik mijn moeder, Eugenie, naast de rector staan. De triomf in haar ogen was niet verdwenen; ze wist nu dat haar zoon tot de elite van dit geheime gezelschap behoorde. De rector knikte bijna onmerkbaar, een teken van wederzijds respect tussen twee mannen die elkaars diepste geheimen deelden.

De Hogepriesteres vervolgde: "Vanaf deze nacht hebben jullie het recht om elk lid van dit genootschap naar hartenlust te neuken. Of het nu in deze zaal is of in de wereld daarbuiten, zij zullen jullie dienend tegemoet treden en jullie hun toestemming geven. De macht die jullie hebben getoond op dit altaar, is de macht die jullie nu over deze hele gemeenschap bezitten."

Ze keek de zaal in, haar blik vlijmscherp. "En laat één ding duidelijk zijn: het feit dat iedereen hier vanavond met iedereen heeft gedeeld, is de ketting die ons bindt. Onze geheimhouding is verzegeld door ons vlees en ons bloed. Wie spreekt, vernietigt zichzelf. Wij zijn één in de

duisternis."

Kim zocht mijn hand en streelde hem. Ze straalde van trots. Ze wist dat onze relatie nu een nieuwe dimensie had gekregen; ik was niet langer alleen haar jonge minnaar, ik was een erkende kracht binnen de wereld waarin zij al enkele jaren leefde.

De Hogepriesteres wendde zich weer tot ons. "Hengsten, de nacht is nog jong. De inwijding is voorbij, maar de viering begint nu pas. De catacomben zijn geopend."

De ceremonie was ten einde, en de zware deuren naar de catacomben zwaaiden open. In deze lagergelegen gewelven wachtte ons een decadent schouwspel: lange tafels beladen met een overvloedig buffet van exotische vruchten, gebraden wild en schalen vol zilverwerk. De geur van zware rode wijnen en sterke dranken vulde de ruimte. De ijzige rituele stilte was nu definitief gebroken; overal hoorde je het gelach en het gedempte gefluister van de leden die hun maskers lieten zakken.

Ik stond bij een van de tafels met een glas zware wijn in mijn hand toen mijn moeder, Eugenie, naast me kwam staan. Ze trok haar witte mantel wat strakker om zich heen, maar haar ogen stonden zachter dan op het altaar.

"Verbaasd, John?" vroeg ze met een mysterieuze glimlach. Ze nam een slok van haar drankje. "Ik moet je wat bekennen, ik ben al jaren lid van dit Genootschap, ik werd destijds door Celeste geïntroduceerd. We moesten een beetje liegen vanwege de geheimhouding en ons anders voordoen. Ik ben hier al tientallen, misschien wel honderd keer geweest, dat was al voor ik met je vader trouwde. De meeste mannen en vrouwen die je hier ziet, hebben thuis een partner die van niets weet. Het is onze ontsnapping. Ik kwam de laatste jaren niet zo vaak; het gezinsleven met je vader en de zorg voor jullie was simpelweg te druk. Maar de roep van de Duisternis verdwijnt nooit helemaal."

De hogepriesteres kwam me nog even feliciteren, ze was zo blij met de nieuwe aanwinst voor de orde, Ze stelde zich voor als Clothilde de vijfde gravin van Krickenbeck, van het kasteel met dezelfde naam, net even over de grens met Duitsland. Ze gaf me een dikke tongzoen en tastte nog even naar mijn lul. “Ik laat je vandaag over aan mijn onderdanen maar binnenkort gaan wij eens lekker neuken maatje, begrepen!” Ze liep verder en keek nog even met een trotse blik om.

Mijn moeder wist te vertellen dat haar familie vijfhonderd jaar lang over deze stad en regio geregeerd had. En dat zij rechtstreeks afstamde van de graven van Gelre.

Terwijl we daar stonden te praten, zag ik de rector onze kant op komen. Hij had zijn grijze mantel losjes over zijn schouders hangen. Zonder een spoor van de afstandelijkheid die hij op school toonde, stapte hij op mijn moeder af. Voor mijn ogen greep hij haar bij haar in haar kruis en kuste haar met een vette tongzoen.

Hij liet haar los en keek me recht aan. "Je moeder en ik zijn oude bekenden, John," zei hij met een rauwe ondertoon in zijn stem. "Ik heb die geile kut van haar al vaker flink te grazen genomen in het verleden, nietwaar Eugenie?"

Mijn moeder bloosde niet eens; ze lachte alleen maar uitdagend. "Dat is waar. En ik moet toegeven, je doet het helemaal niet slecht. Je weet precies hoe je me geil moet krijgen." Ik stond hen met open mond aan te staren.

De rector wendde zich toen weer tot mij en Bas, die inmiddels was aangesloten. "Maar eerlijk is eerlijk," vervolgde hij, terwijl hij een glas hief in onze richting. "Ik moet in jullie twee mijn meerdere erkennen. Wat jullie vanavond op dat altaar hebben laten zien... dat was pure kracht. Ik wist dat jullie al een indrukwekkende lijst met vrouwen van dit genootschap achter jullie naam hadden staan – Stella, Fleur, Helga, Kim, Fiona, Ans, Celeste en Eugenie, een mooi aantal – maar de manier waarop jullie die carrousel domineerden was magistraal."

Hij legde een hand op mijn schouder, een gebaar dat op school ondenkbaar was geweest. "Ik ben oprecht blij voor je dat je die eretitel van 'Hengst' hebt gekregen vanavond. Je hebt het verdiend. Ik hoop dat dit onze verstandhouding zal verbeteren, John. Ik had natuurlijk al een voorzetje gegeven door je niet van school te trappen toen ik de kans had, maar nu begrijp je waarom: ik zag toen al de potentie van de Duisternis in je en heb je nominatie gesteund."

Hij nam een flinke slok van zijn wijn en grijnsde. "Laten we proosten op de nieuwe hiërarchie. Op school ben ik misschien de baas, maar hier... hier buig ik voor de hengsten."

Terwijl de rector en mijn moeder in een diep gesprek verwikkeld raakten over hun gezamenlijke verleden, voelde ik een zachte maar dwingende ruk aan mijn arm. Het was Kim. Haar ogen glinstereden van een ondeugende honger die ik inmiddels maar al te goed herkende.

"Gefeliciteerd, míjn grote hengst," fluisterde ze hees in mijn oor, haar warme adem zorgde voor een rilling over mijn rug. "Maar die speech van de priesteres heeft me ontzettend hitsig gemaakt. Ik wil je nu even voor mezelf, weg van al die pottenkijkers."

Ze trok me mee naar een donkere nis achterin de catacomben, waar een brede, met rood fluweel beklede bank stond. De schaduwen van de flakkerende toortsen dansten op de muren. Kim wachtte niet tot ik zat; ze duwde me achterover op het zachte fluweel en liet haar witte

mantel van haar schouders glijden. Ze was nog steeds vochtig en warm van de ceremonie. Terwijl ik haar opnieuw binnendrong en we een ritme vonden dat alleen van ons was, hoorden we opeens het ritselen van stof vlakbij…..

Was Getekend: John Adams

Trefwoord(en): Baas, Duitsland, Jong En Oud, Kasteel, Kort, Leerling, Leraar, Macht, Meerdere Mannen, Meerdere Vrouwen, Meester, Minnaar, Moeder, Neuken, Priester, School, Toekomst, Vader, Verlangen, Zoon, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!